วิญญาณแห่งการเผยพระวจนะ – ตอนที่ 2

TAM1897 D 21.2คำเทศนาที่กล่าวขึ้นเมื่อเช้าวันพุธที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 พิมพ์ใน General Conference Daily Bulletin วันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 เล่มที่ 1 ฉบับที่ 2 หน้า 21-22

TAM1897 D 21.3ต่อไปนี้คือเพียงบทสรุปจากคำพูดของศาสนาจารย์โจนส์ เนื่องจากมีผู้มาเข้าร่วมประชุมเพิ่มเติมตั้งแต่การประชุมครั้งก่อน จึงจำเป็นต้องใช้เวลาพอสมควรในการทบทวนประเด็นต่าง ๆ ที่ได้กล่าวไว้เมื่อวันก่อน นอกจากนี้ ผู้พูดยังกล่าวว่า ปัญหาของเราในฐานะชุมชนไม่ใช่ว่าเราไม่เชื่อแต่ในนามว่าคำพยานสำหรับคริสตจักรมาจากพระเจ้า แต่สิ่งที่เราจำเป็นต้องรู้คือวิธีการที่จะเชื่อในคำพยานเหล่านั้น หากวิธีเดียวที่เรามีเพื่อแสดงความเชื่อในคำพยานคือการบอกผู้คนว่าเราเชื่อในคำพยานเหล่านั้น ความเชื่อของเราก็ไม่มีค่าอะไรเลย เราจึงเปิดทางให้ผู้คนสงสัยในความจริงใจของความเชื่อของเรา หากเราเชื่อในคำพยานอย่างแท้จริง เราไม่จำเป็นต้องบอกผู้คนเช่นนั้น ชีวิตของเราจะเป็นคำพยานถึงความเชื่อที่มีอยู่ในตัวเรา

TAM1897 D 21.4มีการหันหลังให้พระเจ้า และพระวิหารจำเป็นต้องได้รับการชำระล้าง เช่นเดียวกับในสมัยโบราณที่เยรูซาเล็ม เราถูกนำเข้าสู่สภาพนี้เพราะไม่ใส่ใจต่อคำพยานของพระวิญญาณของพระเจ้า แต่หลายคนที่ไม่ได้ใส่ใจต่อคำพยานเหล่านั้นกลับเชื่อในคำพยานเหล่านั้น และในขณะนั้นพวกเขาก็ถือคำพยานเหล่านั้นอยู่ในมือ และไม่คิดว่าตนเองกำลังไม่ใส่ใจต่อคำพยานเหล่านั้น ดังนั้น สิ่งที่เราต้องการรู้คือวิธีการปฏิบัติต่อคำพยานของพระวิญญาณ

TAM1897 D 21.5และเราไม่ควรคิดแม้เพียงชั่วขณะ เมื่อมีคำพยานถูกประกาศ และชื่อของบุคคลใดถูกกล่าวถึง ว่าพระเจ้ากำลังโจมตีเขาเพื่อทำลายเขา จุดประสงค์ของพระเจ้าคือการแยกเขาออกจากความผิดที่กำลังทำร้ายเขาและขัดขวางงานของพระเจ้า นั่นคือการช่วยบุคคลนั้นให้รอดและทำลายความผิด พระเจ้าจะไม่ทำลายหรือตัดสินโทษบุคคลใด เว้นแต่เขาจะมีความเกี่ยวข้องอย่างแยกไม่ออกกับบาปนั้น เมื่อบุคคลนั้นหันหลังให้ทางที่ผิด ยอมรับคำพยาน และจัดให้ตนเองอยู่ในทางที่ถูกต้องต่อหน้าพระเจ้า เขาจะไม่อยู่ในตำแหน่งที่คำพยานนั้นพบเขาอีกต่อไป คำพยานนั้นอาจถูกใช้เป็นคำเตือนสำหรับผู้อื่นได้ แต่ต้องไม่ถูกใช้เพื่อตัดสินโทษบุคคลที่ได้ยอมรับความผิดของตนเองแล้ว

TAM1897 D 21.6ทางของพระเจ้าคือทำให้มนุษย์กลายเป็นสิ่งที่เขาไม่ใช่; ให้มนุษย์ได้รับสิ่งที่เขาไม่มี เราไม่สามารถนำคำพยานสำหรับคริสตจักรไปใช้กับผู้อื่นได้ ไม่เลย แม้แต่กับตัวเราเองจากภายนอกก็ไม่ได้ เราต้องเปิดใจรับพระเจ้า เพื่อรับคำพยานนั้น เพื่อให้พระเจ้าทรงปลูกฝังหลักการอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงประทานสิ่งที่เรายังไม่มี ทรงสร้างเราให้เป็นสิ่งที่เราไม่ได้เป็น และด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์เอง พระองค์จะทรงนำคำพยานนั้นมาประยุกต์ใช้ในชีวิตเราอย่างแท้จริง เมื่อนั้น สิ่งที่พระเจ้าทรงปลูกฝังไว้ในใจเรา จะปรากฏขึ้นในชีวิตเรา และจะแสดงออกผ่านการกระทำของเรา นั่นคือการรับคำพยานอย่างแท้จริง สิ่งใดที่น้อยกว่านั้น ก็ไม่ใช่การรับคำพยาน

TAM1897 D 21.7พลังที่พระเจ้าปลูกฝังไว้ เมื่อถูกรับเข้าสู่ใจ จะทำให้มนุษย์สามารถยืนหยัดได้ท่ามกลางการทดลอง และในท่ามกลางความอ่อนแอของเขา พลังนั้นจะประทานสิ่งที่เขาไม่มีให้แก่เขา และจะทำให้เขาเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้เป็นตามธรรมชาติ

TAM1897 D 21.8เมื่อคนใดล้มเหลวในตำแหน่งที่เขาถูกวางไว้ เรามักคิดว่าพระเจ้าทรงทำผิดพลาดในการอนุญาตให้เขาอยู่ในตำแหน่งนั้น แต่สิ่งนี้ไม่ถูกต้อง พระเจ้าไม่ได้ทำผิดพลาดในการแต่งตั้งซาอูลให้เป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอล แต่ซาอูลต่างหากที่ทำผิดพลาด เพราะเขาไม่ได้เป็นอย่างที่พระเจ้าต้องการ เขาทำผิดพลาดเมื่อเดินตามทางและแผนการของตนเอง แทนที่จะฟังเสียงของพระเจ้า เช่นเดียวกัน พระเจ้าก็ไม่ได้ทำผิดพลาดในการแต่งตั้งเยโรโบอัมเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล ถึงแม้จุดประสงค์ของพระเจ้าในการแยกสิบเผ่าออกจากยูดาห์จะไม่สำเร็จเนื่องจากความดื้อรั้นของประชาชน แต่พระเจ้ามีแผนการอยู่แล้ว ทว่าเยโรโบอัมไม่ยอมให้แผนการนั้นดำเนินไป พระเจ้าอาจทรงเรียกผมหรือท่านให้ดำรงตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่ง และหากเรามีจุดอ่อนใดที่อาจขัดขวางความมีประโยชน์ของเรา และพระเจ้าส่งข่าวสารมา ข่าวสารนั้นก็มีจุดประสงค์เพื่อทำให้เราเป็นอย่างที่พระองค์ต้องการ ให้เราด้วยพระคุณของพระองค์สามารถยืนอยู่ในตำแหน่งที่พระองค์ต้องการให้เราอยู่

TAM1897 D 22.1“วันแล้ววันเล่า ผู้คนกำลังแสดงให้เห็นว่าอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ในตัวพวกเขาหรือไม่ หากพระคริสต์ทรงปกครองในใจพวกเขา พวกเขาก็จะได้รับพลังแห่งหลักการ พลัง และความสามารถที่จะยืนหยัดเป็นผู้เฝ้าระวังที่ซื่อสัตย์ ผู้ปฏิรูปที่แท้จริง เพราะการปฏิรูปจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีความร่วมมืออย่างเต็มที่กับพระเยซูคริสต์ ด้วยพระคุณของพระคริสต์ มนุษย์ควรใช้ความสามารถที่พระเจ้าประทานให้เพื่อปฏิรูปตนเอง [ไม่ใช่เพื่อปฏิรูปผู้อื่น แต่เพื่อปฏิรูปตนเอง]; ด้วยการกระทำที่ละทิ้งตนเองนี้ ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์ทรงทอดพระเนตรด้วยความพอพระทัย พวกเขาก็จะได้รับชัยชนะเหนือแนวโน้มทางพันธุกรรมและนิสัยที่ปลูกฝังมาของตนเอง แล้ว เช่นเดียวกับดาเนียล พวกเขาก็จะสร้างรอยประทับในใจผู้อื่นที่ไม่มีวันถูกลบเลือน อิทธิพลนี้จะถูกส่งต่อไปยังทุกมุมโลก”

TAM1897 D 22.2งานการปฏิรูปเริ่มต้นจากตัวเราเอง ผมสามารถสร้างรอยประทับในใจผู้อื่นได้ก็ต่อเมื่อผมได้ปฏิรูปตัวเองแล้วเท่านั้น พระเจ้าทรงเข้าถึงผู้อื่นโดยการเข้าถึงเรา และทรงเข้าถึงผู้อื่นผ่านทางเรา โปรดดู 2 โครินธ์ 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3จงสรรเสริญพระเจ้า พระบิดาแห่งพระเยซู​คริสต์​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา พระบิดาผู้ทรงความเมตตา พระเจ้าแห่งการปลอบประโลมใจทุกอย่าง ​พระองค์​​ผู้​ทรงปลอบประโลมใจเราในการทุกข์ยากทั้งสิ้นของเรา เพื่อเราจะสามารถปลอบประโลมใจคนเหล่านั้​นที่​มี​​ความทุกข์​ยากอย่างใดอย่างหนึ่งได้ ด้วยการปลอบประโลมใจซึ่งตัวเราเองได้รับจากพระเจ้า

TAM1897 D 22.4พระเจ้าทรงปลอบประโลมเรา เพื่อที่เราจะได้ปลอบประโลมผู้อื่น; พระเจ้าทรงช่วยเหลือเรา เพื่อที่เราจะได้ช่วยเหลือผู้อื่น เราถูกนำเข้าสู่สถานการณ์ที่เราต้องการความปลอบประโลมจากพระเจ้า เพื่อที่เราจะได้ปลอบประโลมผู้อื่น พระองค์ทรงมีผู้อื่นอยู่ในพระทัยเมื่อทรงปลอบประโลมเรา “ที่​เราทนความทุกข์ยากนั้น ​ก็​​เพื่อให้​ท่านทั้งหลายได้ความชูใจและความรอด” หากผมต้องเผชิญความทุกข์ยาก ก็เพื่อความปลอบประโลมและความรอดของผู้อื่น ผมอาจไม่พบคนผู้นั้นที่ผมจะต้องปลอบประโลมไปอีกหลายปี แต่สักวันหนึ่งผมจะพบเขา และประสบการณ์ที่ผมได้รับมาได้เตรียมผมให้พร้อมที่จะนั่งลงข้างเขา หรือจับมือเขา และเป็นผู้ช่วยเหลือและปลอบประโลมเขา เขาได้รับจากผมสิ่งที่ผมได้รับจากพระเจ้า และเขาได้รับมันเพื่อที่จะส่งต่อให้ผู้อื่น และผู้เหล่านั้นจะส่งต่อให้ผู้อื่นอีก; และด้วยวิธีนี้ อิทธิพลของพระคุณของพระเจ้าที่ประทานแก่เราจึงแผ่ขยายไปทั่วทั้งโลก แม้เราอาจไม่ก้าวออกจากรัฐที่เราอาศัยอยู่ก็ตาม พี่น้องทั้งหลาย นี่คือสิ่งที่พระเจ้าต้องการทำกับเรา และเมื่อนั้น อิทธิพลของเราจะถูกส่งต่อไปยังทุกมุมโลก

TAM1897 D 22.5ตอนนี้มาสู่คำถามว่า เราควรรับคำพยานสำหรับคริสตจักรอย่างไร? มาอ่านกันว่า คำพยานเหล่านั้นถูกปฏิเสธอย่างแท้จริงอย่างไร เมื่อคนคิดว่ามันกำลังถูกรับไว้ แล้วเราจึงจะรู้วิธีหลีกเลี่ยงความผิดพลาดนั้น และรู้วิธีรับมันอย่างถูกต้อง ที่นี่ผมอ่านถึงบุคคลหนึ่งซึ่ง “ตัวอย่างของเขาได้ทำให้ความเชื่อมั่นในคำพยานสั่นคลอนอย่างมาก” เขาทำเช่นนั้นได้อย่างไร? — “เขาเองได้เดินตรงกันข้ามกับแสงสว่างที่พระเจ้าได้ประทานมา” แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองกำลังเดินตรงกันข้ามกับคำพยานเหล่านั้น เขาคิดว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องต่อคำพยานเหล่านั้น แล้วเขาจึงพลาดเป้าหมายไปอย่างไร? นี่คือคำตอบ: “คำตักเตือนและคำเตือนจากพระเจ้าได้ถูกหลีกเลี่ยง ถูกตีความ และถูกทำให้เป็นโมฆะด้วยเล่ห์กลของมนุษย์”

TAM1897 D 22.6เขา “หลีกเลี่ยง” คำเตือนเหล่านั้นอย่างไร? นี่คือคำตอบ: “ทำไมท่านจึงสร้างข้อแก้ตัวที่อ่อนแอ?” “โอ้ ผู้ที่หันหลังให้คำปรึกษาของพระเจ้า และพยายามปกปิดรอยประทับที่พระเจ้าทรงประสงค์จะสร้างขึ้น ควรรู้สึกอับอายเพียงใด”

TAM1897 D 22.7พวกเขา “ตีความ” อย่างไร? นี่คือคำตอบ: พวกเขา “ตีความตามความเข้าใจของตนเอง โดยกล่าวว่าคำพยานเหล่านั้นไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

TAM1897 D 22.8และนั่นคือวิธีที่คำพยานสำหรับคริสตจักรถูกหลีกเลี่ยง ถูกตีความ และถูกทำให้เป็นโมฆะ โดยผู้ที่คิดว่าตนเองเชื่อในคำพยานเหล่านั้น และคิดว่าตนเองกำลังยอมรับมันอยู่ แล้ว ท่านได้หลีกเลี่ยงคำพยานเหล่านั้นด้วยข้อแก้ตัวที่อ่อนแอหรือไม่? ท่านได้ตีความและทำให้คำพยานเหล่านั้นเป็นโมฆะด้วยการตีความตามความเข้าใจของตนเอง โดยกล่าวว่าคำพยานเหล่านั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นอย่างนี้หรือไม่? — แน่นอนว่าท่านได้ทำเช่นนั้น; ท่านรู้ดีว่าท่านได้ทำเช่นนั้นแล้ว ดังนั้น ให้เราหยุดการกระทำนั้นทันทีในขณะนี้

TAM1897 D 22.9แล้วควรรับมันอย่างไร? เราจะรู้ความหมายของมันได้อย่างไร? นี่คือคำตอบ: “ความหมายของมันคือตามที่กล่าวไว้” ความหมายของมันคืออะไร? — “ตามที่กล่าวไว้” ท่านบอกได้ไหมว่ามันกล่าวอะไร? — ใช่ ง่ายมาก ดังนั้น จงรับมันตามที่มันกล่าวไว้ เปิดใจกว้างรับพระเจ้า เพื่อว่าด้วยพระวิญญาณอันดีของพระองค์ พระองค์จะปลูกฝังหลักการนั้นไว้ในใจท่าน ซึ่งหลักการนั้นคือสิ่งที่ข้อความกล่าวไว้โดยตรง แล้วหลักการนั้นจะปรากฏขึ้น จะส่องแสงในชีวิตของท่าน; เมื่อนั้น ท่านก็ได้รับคำพยานสำหรับคริสตจักรแล้ว เมื่อนั้น ท่านก็รู้ว่าตัวเองเชื่อในคำพยานแล้ว เมื่อนั้น ก็จะไม่มีความเสี่ยงที่จะเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผู้อื่นจะรู้ได้ เพราะท่านจะทิ้งรอยประทับในใจพวกเขาที่ไม่มีวันลบเลือน และพวกเขาจะถวายเกียรติแด่พระเจ้าในวันแห่งการมาเยือน

TAM1897 D 22.10พระวจนะของพระเจ้าคือมาตรฐานของเรา ทุกการกระทำด้วยความรัก ทุกคำพูดด้วยความเมตตา ทุกคำอธิษฐานเพื่อผู้ที่ทุกข์ทรมานและถูกกดขี่ ล้วนถูกรายงานต่อหน้าบัลลังก์นิรันดร์ และถูกบันทึกไว้ในบันทึกสวรรค์ที่ไม่เสื่อมสลาย พระวจนะอันศักดิ์สิทธิ์ทรงเทแสงสว่างเข้าสู่ความเข้าใจที่มืดมิดที่สุด และแสงนั้นทำให้ผู้ที่มีการศึกษาสูงที่สุดรู้สึกถึงความไม่เพียงพอและความบาปของตนเอง — คำพยานสำหรับคริสตจักร ฉบับที่ 31