วิทยาศาสตร์แห่งความรอด – ตอนที่ 1

TAM1897 D 46.2คำเทศนาที่กล่าวขึ้นในเย็นวันศุกร์ที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 พิมพ์ใน General Conference Daily Bulletins วันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 เล่ม 1 ฉบับที่ 3 หน้า 46-47 และวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 เล่ม 1 ฉบับที่ 4 หน้า 49-53

TAM1897 D 46.3ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่คือยุคสมัยที่เต็มไปด้วยวิทยาศาสตร์ อย่างน้อยก็ในชื่อเรียก ในการประกาศอ้าง และในความปรารถนา พระเจ้าทรงประสงค์ให้ประชากรของพระองค์ก้าวทันยุคสมัยเสมอ ยิ่งไปกว่านั้น พระองค์ยังทรงประสงค์ให้ประชากรของพระองค์นำหน้ายุคสมัยเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พระองค์ทรงประสงค์ให้ประชากรของพระองค์เป็นผู้ปฏิรูปเสมอ และเพื่อให้บุคคลหนึ่งเป็นผู้ปฏิรูป เขาต้องนำหน้ายุคสมัย ดังนั้น เนื่องจากนี่เป็นยุคสมัยที่เน้นวิทยาศาสตร์เป็นพิเศษ ทั้งในการประกาศอ้างและด้านอื่นๆ งานของพระเจ้าและประชากรของพระองค์จึงต้องเป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ เพื่อตอบสนองความต้องการของยุคสมัย นี่คือคำชี้แจงของข้อเสนอที่ผมขอเชิญท่านมาศึกษาในคืนนี้ พระเจ้าต้องการให้ท่านและผมยอมรับข้อเสนอนี้ ศึกษา และพัฒนาต่อยอด จนกระทั่งมันได้รับการพิสูจน์ในตัวเราต่อหน้าโลก ว่าข้อเสนอนี้ถูกต้องตามหลักวิทยาศาสตร์ หากท่านและผม หากทุกคนที่ประกาศชื่อพระคริสต์ ทำเช่นนั้น สิ่งนั้นก็จะสำเร็จโดยพระเจ้า โลกจะได้เห็นมัน และโลกจะได้เห็นมัน ไม่ว่าท่านและผมจะมีส่วนร่วมในนั้นหรือไม่ เพราะหากท่านและผมไม่มีส่วนร่วมในนั้น ผู้ที่ยอมให้พระเจ้าแสดงสิ่งนั้นผ่านตัวพวกเขา ก็จะมีส่วนร่วมในนั้น และหากท่านและผมไม่ยอมให้พระองค์ทำเช่นนั้น เราก็จะพลาดโอกาสนั้นไป

TAM1897 D 46.4แต่ท่านกล่าวว่า “ความรอดเป็นงานของประชากรของพระเจ้า ความรอดคืองานเดียวของพระเจ้า” นี่คือสิ่งที่พี่น้องคนอื่น ๆ ได้กล่าวมาตลอด นี่คือสิ่งที่เราได้เรียนรู้ในบทเรียนช่วงบ่ายนี้ และสิ่งที่เราได้เรียนรู้ในบทเรียนทั้งหมดในหนังสือฮีบรู นี่คือบทเรียนที่เราได้เรียนรู้ในส่วนอื่น ๆ ของพระคัมภีร์ และพระคัมภีร์กล่าวว่า เราไม่ควรรู้สิ่งใดนอกจากพระเยซูคริสต์และพระองค์ที่ถูกตรึงกางเขน ท่านกล่าวเช่นนั้น; ใช่, และผมก็กล่าวเช่นนั้นเช่นกัน ผมกล่าวว่า งานของประชากรพระเจ้า — ทุกสิ่งที่เป็นงานของพระเจ้าในโลกนี้ — คืองานแห่งความรอด และสิ่งนี้สอดคล้องอย่างแม่นยำกับสิ่งที่เราได้กล่าวไว้แล้ว ดังนั้น ความรอดคือวิทยาศาสตร์

TAM1897 D 46.5ยิ่งกว่านั้น: ความรอดไม่ใช่เพียงวิทยาศาสตร์ มันไม่ใช่เพียงศาสตร์หนึ่งเท่านั้น แต่เป็นหลักสำคัญ เป็นกุญแจ เป็นศูนย์กลางของทุกศาสตร์ มันเป็นสิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์มากที่สุด ในทุกสิ่งที่จิตใจมนุษย์ในโลกนี้พิจารณา ดังนั้น เมื่อประชากรของพระเจ้ารับการช่วยให้รอดของพระเจ้าตามที่เป็นอยู่ในพระเจ้า; เมื่องานแห่งความรอดของพระองค์ในโลกนี้ยืนหยัดเป็นตัวแทนที่แท้จริงของแนวคิดการช่วยให้รอดของพระองค์ แล้ววิทยาศาสตร์ที่อยู่เหนือวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดก็จะถูกเปิดเผยให้โลกได้เห็น ในยุควิทยาศาสตร์นี้ ประชาชนของพระเจ้าจะสามารถยืนอยู่ต่อหน้ากษัตริย์แห่งวิทยาศาสตร์ได้ โดยไม่ต้องรู้สึกอับอาย

TAM1897 D 47.1ตอนนี้ ผมได้อุทิศตัวอย่างเต็มที่ต่อความจริงนั้น และผมอยากให้ท่านเห็นว่าความจริงนี้เป็นความจริงอย่างสมบูรณ์เพียงใด ท่านและผมต่างอุทิศตัวต่อความรอดของพระเจ้า และผมอยากให้ท่านเห็นจากพระคัมภีร์ — หนังสือแห่งความจริงทั้งปวง — ว่าความรอดคือวิทยาศาสตร์ เมื่อนั้น ท่านก็จะอุทิศตัวต่อความจริงนั้นร่วมกับผม

TAM1897 D 47.2ก่อนอื่น ผมอยากให้ท่านคิดอย่างรอบคอบ และเห็นด้วยตัวท่านเองว่า ไม่เพียงแต่ความรอดคือวิทยาศาสตร์ แต่ยังเป็นวิทยาศาสตร์ที่สูงที่สุดเหนือทุกศาสตร์อื่น ๆ ด้วย

TAM1897 D 47.3คำว่า “วิทยาศาสตร์” มีความหมายตามตัวอักษรว่า “ความรู้” วิทยาศาสตร์ด้านพฤกษศาสตร์คือความรู้เกี่ยวกับพฤกษศาสตร์ วิทยาศาสตร์ด้านดาราศาสตร์คือความรู้เกี่ยวกับดาราศาสตร์ ดังนั้น นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งจึงได้นิยามวิทยาศาสตร์ว่าเป็น “ผลผลิตของการคิด” ความรู้ทั้งหมด — วิทยาศาสตร์ — ที่โลกมีเกี่ยวกับดาราศาสตร์ เป็นผลผลิตจากการคิดของโลกในเรื่องดาราศาสตร์

TAM1897 D 47.4ความรอดนั้นคือความรู้เกี่ยวกับพระเจ้า: “และนี่แหละคือชีวิ​ตนิรันดร์ คือที่เขารู้จักพระองค์ ​ผู้​ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้​องค์​​เดียว​ และรู้จักพระเยซู​คริสต์​​ที่​​พระองค์​ทรงใช้​มา​” ดังนั้น ความรอดจึงเป็นวิทยาศาสตร์ แต่ความรู้นี้ไม่ใช่ผลผลิตจากความคิดของมนุษย์ แต่เป็นผลผลิตจากความคิดของพระเจ้า เพราะ “‘​สิ่งที่ตาไม่​เห็น​ ​หู​​ไม่ได้​​ยิน​ และไม่เคยได้​เข้าไปในใจมนุษย์ คือสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงจัดเตรียมไว้สำหรับคนที่รักพระองค์’ พระเจ้าได้ทรงสำแดงสิ่งเหล่านั้นแก่เราทางพระวิญญาณของพระองค์ เพราะว่าพระวิญญาณทรงหยั่งรู้​ทุกสิ่ง​ ​แม้​เป็นความล้ำลึกของพระเจ้า” ดังนั้น ความรอด ซึ่งเป็นผลผลิตจากความคิดของพระเจ้า จึงไม่เพียงแต่เป็นวิทยาศาสตร์ แต่ยังเป็นวิทยาศาสตร์ที่สูงที่สุดเหนือวิทยาศาสตร์ทั้งปวง

TAM1897 D 47.5อีกประการหนึ่ง: สิ่งที่โลกยอมรับว่าเป็นวิทยาศาสตร์ — วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ — เป็นผลผลิตจากความคิดของมนุษย์ มนุษย์ใช้จิตใจในการคิด ดังนั้น มนุษย์จึงใช้จิตใจในการจัดการกับวิทยาศาสตร์ทั้งหมดเหล่านี้ แต่ความรอดนั้นจัดการกับจิตใจเอง แล้วสิ่งใดจึงเป็นสิ่งที่สูงส่งกว่า? สิ่งใดเป็นสิ่งที่สูงส่งกว่า — สิ่งที่จัดการกับทุกสิ่งอื่น ๆ หรือสิ่งที่จัดการกับสิ่งที่จัดการกับทุกสิ่งอื่น ๆ? — แน่นอนว่าคืออันหลังนั่นเอง ดังนั้น เมื่อมนุษย์ใช้จิตใจจัดการกับวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมด และความรอดจัดการกับจิตใจเอง จึงชัดเจนอย่างยิ่งว่า ไม่เพียงแต่การช่วยให้รอดเป็นวิทยาศาสตร์อย่างแน่นอนเช่นเดียวกับวิทยาศาสตร์อื่น ๆ แต่ยังเป็นวิทยาศาสตร์ที่สูงกว่าวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดอีกด้วย มันคือวิทยาศาสตร์สูงสุดที่จิตใจมนุษย์สามารถรับรู้ได้

TAM1897 D 47.6และอีกประการหนึ่ง: ความรอดเกี่ยวข้องกับจิตใจ แต่ใครคือผู้ที่ในความรอดและโดยความรอดนั้นเกี่ยวข้องกับจิตใจ? — นั่นคือพระเจ้าเอง ดังนั้น เนื่องจากพระเจ้าเองคือผู้ดำเนินการและเปิดเผยศาสตร์นี้ และเนื่องจากศาสตร์นี้เป็นผลผลิตจากความคิดของพระเจ้า จึงสรุปได้ว่าวิทยาศาสตร์แห่งความรอดคือศาสตร์ที่สูงที่สุด ลึกที่สุด และกว้างที่สุด ที่ถูกรู้จัก ไม่เพียงแต่โดยจิตใจของมนุษย์ แต่ยังโดยทั้งจักรวาลด้วย

TAM1897 D 47.7มาอ่านพระคัมภีร์สักสองสามข้อกันเถอะ “อย่าทำตามอย่างชาวโลกนี้ ​แต่​จงรับการเปลี่ยนแปลงจิตใจเสียใหม่” โรม 12:2 “ฉะนั้นทางด้านจิตใจข้าพเจ้ารับใช้​พระราชบัญญัติ​ของพระเจ้า” โรม 7:25 “เราทั้งหลายรู้ว่าพระบุตรของพระเจ้าเสด็จมาแล้ว และได้ทรงประทานความเข้าใจแก่​เรา” “เราก็​มี​พระทัยของพระคริสต์” ทางเดียวที่พระเจ้าสามารถเข้าถึงเราได้คือผ่านทางจิตใจ พระองค์ทรงจัดการกับเราเพียงผ่านทางจิตใจเท่านั้น พระองค์ทรงปกครองเราเพียงผ่านทางจิตใจของเรา ดูเถิด: “ทางด้านจิตใจข้าพเจ้ารับใช้​พระราชบัญญัติ​ของพระเจ้า ​แต่​ด้านฝ่ายเนื้อหนังข้าพเจ้ารับใช้กฎแห่งบาป” และข้อบัญญัติที่สำคัญที่สุดคือข้อนี้: “โอ​ คนอิสราเอล จงฟังเถิด ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเราทั้งหลายเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์​เดียว​ และพวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ด้วยสิ้นสุดความคิด” “ใจซึ่งปักอยู่กับเนื้อหนังนั้​นก็เป็นศั​ตรู​ต่อพระเจ้า เพราะหาได้​อยู่​​ใต้​บังคับพระราชบัญญั​ติ​ของพระเจ้าไม่ และที่​จริงจะอยู่​ใต้​บังคับพระราชบัญญั​ติ​นั้นไม่​ได้​” จิตใจตามเนื้อหนังที่ไม่สามารถอยู่ใต้ธรรมบัญญัติของพระเจ้า — ไม่สามารถ — ต้องถูกเปลี่ยนแปลง ต้องถูกแทนที่ด้วยจิตใจอีกแบบหนึ่งที่รับใช้ธรรมบัญญัติของพระเจ้าเสมอไป การเปลี่ยนแปลงจิตใจนั้นคือความรอด การฟื้นฟูจิตใจนั้นถูกพระเจ้าทรงกระทำในงานแห่งความรอดของพระองค์ และไม่มีผู้ใดอื่นสามารถกระทำได้ ดังนั้น นี่จึงเป็นศาสตร์ที่สูงที่สุด — สูงที่สุดที่จิตใจมนุษย์รู้จัก สูงที่สุดที่จักรวาลรู้จัก

TAM1897 D 47.8ท่านไม่เริ่มเข้าใจแล้วหรือว่าทำไมคำพยานสำหรับคริสตจักรจึงกล่าวถึง “วิทยาศาสตร์แห่งความรอด”?

TAM1897 D 49.1ตอนนี้ผมอยากให้ท่านเห็นว่าคนอื่นก็คิดเช่นนั้นด้วย ผมอยากให้ท่านเห็นว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียวในเรื่องนี้ ผมอยากให้ท่านเห็นว่าสำหรับจุดยืนนี้ เรามีผู้รับรองที่น่าเชื่อถือ — ผู้รับรองทางวิทยาศาสตร์ — นั่นคือ การรับรองจากบุคคลที่เข้าใจวิทยาศาสตร์

TAM1897 D 49.2หากคืนนี้ผมสามารถนำหลักฐานมาให้ท่านเห็นว่า ผู้ที่เข้าใจวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ดีที่สุดในโลกนี้ ยืนยันว่าพวกเขาสนใจวิทยาศาสตร์นี้มากกว่าวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดรวมกัน และเห็นว่าในวิทยาศาสตร์นี้มีสิ่งที่มีค่าควรแก่การพิจารณาของพวกเขามากกว่าวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดรวมกัน ท่านจะไม่ยอมรับว่า ผมพูดอย่างนี้ได้อย่างปลอดภัย — จากมุมมองทางวิทยาศาสตร์ — หรือไม่? ดีแล้ว ผมมีกลุ่มคนเช่นนั้น — กลุ่มคนที่เข้าใจวิทยาศาสตร์ทุกสาขาอื่น ๆ — และผมมีหลักฐานที่กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า พวกเขาสนใจวิทยาศาสตร์นี้มากกว่าวิทยาศาสตร์ทุกสาขาอื่น ๆ รวมกัน

TAM1897 D 49.3ใน 1 เปโตร 1:10-12 อัครทูตกำลังกล่าวถึงความรอด และที่นั่นผมอ่านได้ดังนี้:—

TAM1897 D 49.4พวกศาสดาพยากรณ์​ก็ได้​​อุตส่าห์​สืบค้นหาในความรอดนั้น และได้​พยากรณ์​ถึงพระคุณซึ่งจะบังเกิดแก่ท่านทั้งหลาย เขาได้สืบค้นหาสิ่งใดหรือลักษณะแห่งเวลาซึ่งพระวิญญาณของพระคริสต์ ​ผู้​ทรงสถิตอยู่ในตัวเขา ​ได้​ทรงบ่งไว้ เมื่อพระวิญญาณนั้นได้​พยากรณ์​ล่วงหน้าถึงความทุกข์ทรมานของพระคริสต์ และถึงสง่าราศี​ที่​จะมาภายหลัง ​ก็​ทรงโปรดเผยให้พวกศาสดาพยากรณ์​เหล่​านั้นทราบว่า ​ที่​เขาเหล่านั้นได้​ปรนนิบัติ​ในเหตุ​การณ์​ทั้งปวงนั้น ​ไม่ใช่​สำหรับเขาเอง ​แต่​สำหรับเราทั้งหลาย ​บัดนี้​คนเหล่านั้​นที่ประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่านทั้งหลาย ​ก็ได้​​กล่าวสิ่งเหล่านั้นแก่ท่านแล้วโดยพระวิญญาณบริ​สุทธิ์ ​ที่​ทรงโปรดประทานจากสวรรค์ เป็นสิ่งซึ่งพวกทูตสวรรค์ปรารถนาจะได้​ดู​

TAM1897 D 49.5สิ่งใดที่เหล่าทูตสวรรค์ปรารถนาจะพิจารณา? — ความรอดของพระเจ้าเมื่อถูกประกาศด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่เสด็จลงมาจากสวรรค์ คำภาษากรีกสำหรับ “ปรารถนา” ที่นี่ หมายถึง “ตั้งใจไว้กับ” และคำในภาษากรีกที่แปลว่า “พิจารณา” หมายความว่า “ก้มตัวลงเพื่อดูสิ่งนั้น; ดูด้วยศีรษะที่ก้มไปข้างหน้า; ดูด้วยร่างกายที่โค้งลง; ดูอย่างละเอียด, ตรวจสอบอย่างสนใจ — ของผู้ที่ต้องการรู้จักสิ่งนั้น” นี่คือท่าทางของทูตสวรรค์ต่อเรื่องความรอด

TAM1897 D 49.6แล้ว ทูตสวรรค์เข้าใจวิทยาศาสตร์อื่น ๆ — เช่น ชีววิทยา ธรณีวิทยา มีนวิทยา และดาราศาสตร์ — หรือวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดหรือไม่? ท่านก็รู้ดีว่าพวกเขาเข้าใจ ทุกคนรู้ดีว่าทูตสวรรค์เข้าใจวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดอย่างลึกซึ้ง ทุกคนรู้ดีว่าสามารถกล่าวได้อย่างปลอดภัยว่า ทูตสวรรค์ทั้งหมดเข้าใจวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดอย่างลึกซึ้งกว่าอย่างหาที่สุดมิได้ เมื่อเทียบกับมนุษย์คนใดก็ตามที่เข้าใจ หรือเคยเข้าใจวิทยาศาสตร์ใด ๆ เพียงสาขาเดียว แต่ทูตสวรรค์สนใจเรื่องความรอดมากกว่าวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมด ผู้ที่รู้มากที่สุดในบรรดาทุกคน ก็สนใจเรื่องนี้มากที่สุด โอ้ ดีแล้ว ท่านได้ตกลงกับผมเมื่อสักครู่ว่า หากผมสามารถอ้างอิงอำนาจเช่นนั้นได้ ท่านจะบอกว่าเราสามารถยืนอยู่ในจุดยืนนี้ได้อย่างปลอดภัย มาเถอะ เราปลอดภัยแล้ว เราอยู่ในกลุ่มที่ดีที่สุด — ใช่ กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ที่ดีที่สุด มีอำนาจที่ชี้ขาดในเรื่องนี้ คืออำนาจทางวิทยาศาสตร์

TAM1897 D 49.7ตอนนี้ ผมไม่ได้เล่นคำกับคำว่า “วิทยาศาสตร์” ที่นี่คืนนี้ ผมใช้คำว่า “วิทยาศาสตร์” และ “ทางวิทยาศาสตร์” ในบริบทของความรอด เป็นคำที่จริงแท้โดยสมบูรณ์ ความรอดของพระเจ้านั้นเป็นสิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริง ไม่ใช่การเรียกอย่างผิดๆ แต่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริงและสูงสุด ดังนั้นอย่าเข้าใจผิดเลยว่าผมกำลังเล่นคำกับคำว่า “วิทยาศาสตร์” หรือ “ทางวิทยาศาสตร์” ผมใช้มันอย่างจริงใจ เพราะมันถูกต้องในบริบทนี้

TAM1897 D 49.8แต่นี่ไม่ใช่ทั้งหมด: ไม่เพียงแต่ทูตสวรรค์ต้องการศึกษาเรื่องนี้ เหมือนผู้ที่ต้องการรู้จักสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แต่พวกเขาก็ได้รู้จักสิ่งนั้นจริงๆ พวกเขาได้เรียนรู้จากการศึกษาและวิเคราะห์เรื่องนี้ เปิดไปที่เอเฟซัส 3:8-11 และท่านจะเห็นความคิดนี้ถูกแสดงไว้ว่า:—

TAM1897 D 50.1ทรงโปรดประทานพระคุณนี้​แก่​​ข้าพเจ้า​ ​ผู้​เป็นคนเล็กน้อยกว่าคนเล็กน้อยที่สุดในพวกวิ​สุทธิ​ชนทั้งหมด ทรงให้ข้าพเจ้าประกาศแก่​คนต่างชาติ​ถึงความไพบูลย์ของพระคริสต์ อันหาที่สุ​ดมิ​ได้​ และทำให้ทั้งปวง [ผมละเว้นคำว่า “คน” เพราะคำนั้นถูกเติมเข้ามา] เห็​นว่า อะไรคือความเป็​นอันหนึ่​งอันเดียวกันแห่งความลึ​กลับ​ ซึ่งตั้งแต่แรกสร้างโลกทรงปิดบังไว้​ที่​​พระเจ้า​ ​ผู้​ทรงสร้างสารพัดทั้งปวงโดยพระเยซู​คริสต์​ ​ประสงค์ [ดูเถิด บัดนี้ ข้าพเจ้าต้องประกาศความไพบูลย์ของพระคริสต์อันหาที่สุดมิได้ เพื่อทำให้ทั้งปวงเห็นว่าอะไรคือความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแห่งความลึกลับ ซึ่งทรงปิดบังไว้ที่พระเจ้า และนั่นก็คือ “ประสงค์” คือเพื่อจุดประสงค์] จะให้เทพผู้ปกครองและศั​กดิเทพในสวรรคสถานรู้จักปัญญาอันซับซ้อนของพระเจ้าทางคริสตจั​กร​ ​ณ​ ​บัดนี้​ ​ทั้งนี้​​ก็​เป็นไปตามพระประสงค์​นิรันดร์​ ซึ่งพระองค์​ได้​ทรงตั้งไว้ในพระเยซู​คริสต์​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของเรา

TAM1897 D 50.2“จุดมุ่งหมาย” ของการทำให้มนุษย์เห็นสิ่งนี้คืออะไร? — เพื่อให้เหล่าเจ้าผู้ครองและอำนาจ “ในที่แห่งสวรรค์” (“ในสวรรค์” ตามการแปลอื่น ๆ; ซึ่งถูกต้อง) ได้รู้จักปัญญาอันหลากหลายของพระเจ้า เหล่าทูตสวรรค์ เจ้าผู้ครอง และอำนาจ ต่างปรารถนาอย่างยิ่งที่จะศึกษาข่าวประเสริฐแห่งความรอดนี้ เมื่อมันถูกประกาศด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ส่งลงมาจากสวรรค์ พวกเขาต่างศึกษาและพิจารณา และเมื่อพวกเขาศึกษา พวกเขาก็เรียนรู้การเปิดเผยใหม่เกี่ยวกับปัญญาของพระเจ้า — ปัญญาอันหลากหลายของพระเจ้า — ตามพระประสงค์นิรันดร์ของพระองค์ ซึ่งพระองค์ได้ทรงกำหนดไว้ในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ท่านทราบจากพระคัมภีร์อื่น ๆ ว่าความลึกลับนี้ของพระเจ้า พระประสงค์นิรันดร์นี้ ได้ถูกเปิดเผยในข่าวประเสริฐ ท่านทราบดีว่า บรรดาเจ้าผู้ครองและอำนาจทั้งหลายในสวรรค์นั้น ไม่เป็นนิรันดร์ในความหมายหนึ่ง — พวกเขาไม่ได้มีอยู่ตั้งแต่สมัยนิรันดร์จนถึงสมัยนิรันดร์ แต่มีอยู่ตั้งแต่จุดหนึ่งจนถึงสมัยนิรันดร์ เช่นเดียวกับท่านและผม กาเบรียลมีอยู่จนถึงสมัยนิรันดร์เพียงจากจุดที่เขาถูกสร้างขึ้นเท่านั้น เขาไม่ได้มีอยู่ตั้งแต่สมัยนิรันดร์จนถึงสมัยนิรันดร์

TAM1897 D 50.3แต่พระเจ้าทรงมีอยู่ตั้งแต่สมัยนิรันดร์จนถึงสมัยนิรันดร์ ตอนนี้ ตั้งแต่สมัยนิรันดร์จนถึงสมัยนิรันดร์ มีพระประสงค์หนึ่ง — พระประสงค์นิรันดร์ของพระองค์ ซึ่งได้ถูกกำหนดไว้ในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา จะใช้เวลานานเท่าใดที่เหล่าทูตสวรรค์จะเข้าใจถึงความลึกซึ้ง และศึกษาจนหมดสิ้นแผนการนิรันดร์นั้น? — จนถึงสมัยนิรันดร์ นั่นชัดเจนพอแล้ว แล้วเมื่อพระประสงค์นั้นถูกเปิดเผยในข่าวประเสริฐ และถูกทำให้เป็นที่รู้จักผ่านความลึกลับของพระเจ้า ซึ่งก็คือ “พระคริสต์ทรงสถิตในท่านอันเป็​นที่หวังแห่งสง่าราศี” ก็ชัดเจนพอแล้วว่าเหล่าทูตสวรรค์กำลังศึกษาเรื่องนี้ และเมื่อพวกเขาพิจารณาเรื่องนี้ พวกเขาก็เห็นปัญญาอันหลากหลายของพระเจ้าถูกเปิดเผย ตามพระประสงค์นิรันดร์ของพระองค์ พวกเขาปรารถนาที่จะพิจารณาเรื่องนี้ และเมื่อทำเช่นนั้น พวกเขาก็เรียนรู้

TAM1897 D 50.4ดีแล้ว ดังนั้น เมื่อพวกเขาเข้าใจวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดได้ดีกว่าที่มนุษย์ใด ๆ จะเข้าใจวิทยาศาสตร์ใด ๆ ได้ เมื่อพวกเขาสนใจเรื่องนี้มากกว่าเรื่องอื่น ๆ ทั้งหมด และเรียนรู้จากเรื่องนี้; นี่ไม่ใช่ความจริงที่เราและท่านสามารถวางใจได้อย่างปลอดภัยหรือ? แล้วเรื่องนี้ไม่ใช่หัวข้อที่สมควรแก่การคิดของเรา การคิดอย่างลึกซึ้งที่สุดของเรา มากกว่าเรื่องอื่น ๆ ทั้งหมดรวมกันหรือ? และเราไม่สามารถทุ่มเทใจและจิตวิญญาณทั้งหมดของเราให้กับเรื่องนี้ได้โดยไม่ขัดต่อหลักวิทยาศาสตร์ได้หรือ? โอ้ เราทำได้ เราทำได้! มาทำกันเถอะ

TAM1897 D 50.5แต่โปรดอย่าเข้าใจผิดในคำพูดของผม ผมไม่ได้โจมตีวิทยาศาสตร์สาขาอื่น ๆ ผมไม่ได้กล่าวว่าวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดควรถูกเพิกเฉย และถูกนับเป็นแสงลวงตา ที่ไม่สมควรได้รับความสนใจใด ๆ ไม่เลย; ผมกำลังกล่าวว่าเรื่องนี้ยิ่งใหญ่กว่าทั้งหมดนั้น; และว่าไม่ว่าเราจะศึกษาอะไรในวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ก็ต้องศึกษาภายใต้การยึดถือเรื่องนี้ ซึ่งยิ่งใหญ่กว่าวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ผมกำลังกล่าวเพียงว่าวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมดต้องอยู่ในตำแหน่งรอง อย่างน้อย ก็ต่อเรื่องนี้ หากเราต้องการเป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริง

TAM1897 D 50.6ลองคิดดู! ให้พิจารณาจิตใจตามธรรมชาติของเราเอง ซึ่งเราใช้มาศึกษาวิทยาศาสตร์สาขาอื่น ๆ หากผม หรือใครก็ตาม จะถือว่าตัวเองเป็นนักวิทยาศาสตร์อย่างเคร่งครัดได้หรือไม่ หากนำความคิดที่ดีที่สุดและสูงที่สุดไปทุ่มเทให้กับวิทยาศาสตร์สาขาหนึ่ง ทั้งที่เขามีหลักฐานที่น่าเชื่อถือที่สุดว่ายังมีวิทยาศาสตร์สาขาที่สูงกว่าอยู่ใกล้มือ? นั่นจะถือว่าเป็นการทำวิทยาศาสตร์ได้หรือไม่? — ไม่ครับ ดังนั้น จนถึงตอนนี้ เราจึงเห็นแล้วว่านี่คือวิทยาศาสตร์; และนี่คือวิทยาศาสตร์ที่สูงที่สุด ดังนั้น ผู้ใดก็ตามที่ไม่ทุ่มเทความคิดสูงสุด ความคิดที่ดีที่สุด และพลังทั้งหมดของตนให้กับศาสตร์นี้เป็นอันดับแรก และไม่ปล่อยให้ศาสตร์นี้นำทางศาสตร์อื่น ๆ ทั้งหมด ตามธรรมชาติของสิ่งต่าง ๆ ผู้นั้นย่อมไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์

TAM1897 D 50.7และเขาก็ไม่ใช่ผู้มีปัญญาเช่นกัน เพราะวิทยาศาสตร์นี้คืออะไร? — ความรอด ดีมาก และนั่นคือชีวิตนิรันดร์ สมมติว่าผมทุ่มเททั้งชีวิตและพลังทั้งหมดให้กับวิทยาศาสตร์อื่น ๆ โดยละเลยวิทยาศาสตร์นี้ หรือถือว่าวิทยาศาสตร์นี้ด้อยกว่า แล้วผมจะได้ชีวิตนิรันดร์หรือไม่? — ไม่ครับ แล้วผมจะมีเวลาอีกนานเท่าไรเพื่อศึกษาวิทยาศาสตร์อื่น ๆ? — อย่างมากที่สุดก็เพียงไม่กี่ปีเท่านั้น แล้วงานของผมเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์เหล่านั้นก็จะจบลงตลอดไป และผมจะไม่มีโอกาสได้ศึกษาพวกมันอีกเลย

TAM1897 D 50.8แต่หากผมทำเรื่องนี้ก่อนเป็นอันดับแรก และปล่อยเรื่องอื่นๆ ให้อยู่ตำแหน่งรองจนกว่าผมจะทำให้เรื่องนี้มั่นคงแล้ว ผมจะมีโอกาสศึกษาเรื่องอื่นๆ ได้หรือไม่? — ใช่ครับ นานเท่าไร? — จนถึงนิรันดร์ อ้า นั่นไม่ใช่วิธีที่ฉลาดหรือครับ? นั่นไม่ใช่วิธีเดียวที่ฉลาดหรือครับ? และนั่นไม่ใช่วิธีเดียวที่เป็นวิทยาศาสตร์และมีเหตุผลหรือครับ? — แน่นอนครับ มาครับ ดังนั้น ให้เราทำอย่างวิทยาศาสตร์ อย่างเคร่งครัด และอย่างสูงสุด

TAM1897 D 50.9ตอนนี้ให้เรามองไปไกลกว่านี้สักหน่อย ในข้อความตอนแรกที่เราได้พิจารณาเกี่ยวกับทูตสวรรค์นั้น มันเริ่มต้นด้วยผู้เผยพระวจนะ ดังนี้: “พวกศาสดาพยากรณ์​ก็ได้​​อุตส่าห์​สืบค้นหาในความรอดนั้น และได้​พยากรณ์​ถึงพระคุณซึ่งจะบังเกิดแก่ท่านทั้งหลาย” เมื่อพวกเขาได้ให้การเป็นพยานล่วงหน้าเกี่ยวกับความทุกข์ทรมานของพระคริสต์ และความรุ่งโรจน์ที่จะตามมา

TAM1897 D 51.1ตอนนี้ ผ่านทางผู้เผยพระวจนะ วิทยาศาสตร์แห่งความรอดนี้ — ผลผลิตจากความคิดของพระเจ้าเกี่ยวกับเรื่องความรอด — ได้ถูกบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรไว้ ดังที่เรามีอยู่ตรงนี้ หนังสือแห่งวิทยาศาสตร์นี้ ความรู้ทางวิทยาศาสตร์แห่งความรอดนี้ มาจากผู้เผยพระวจนะ พวกเขาทราบอะไรเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์สาขาอื่น ๆ บ้างหรือไม่? — ใช่

TAM1897 D 51.2เราสามารถพบสิ่งนี้ได้ในหลายแห่ง — มากกว่าที่เราจะมีเวลาสังเกตในคืนนี้ แต่เราจะพิจารณาจุดสองหรือสามจุด เพื่อให้เราเข้าใจความจริงว่าพวกเขามีความรู้เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้

TAM1897 D 51.3ในบทที่ 15 ของหนังสือโครินธ์ฉบับที่ 1 มีคำกล่าวทางวิทยาศาสตร์ที่ถูกบันทึกไว้ประมาณ 1,700 ปีก่อนที่วิทยาศาสตร์จะค้นพบมัน มันอยู่ตรงนั้นมาตลอดหลายยุคสมัย แต่นักวิทยาศาสตร์ในสาขาที่เกี่ยวข้องกลับไม่ทราบเรื่องนี้ผ่านกระบวนการคิดของพวกเขาเอง นี่คือคำกล่าวถึงความจริงทางดาราศาสตร์ ใครก็ตามที่เชื่อคำกล่าวในพระคัมภีร์ย่อมรู้เรื่องนี้มาตลอด แน่นอนว่า แม้เขาจะไม่เคยได้ยินคำว่า “ดาราศาสตร์” เลยก็ตาม แต่วิทยาศาสตร์ของมนุษย์กลับไม่ทราบเรื่องนี้ และค้นพบมันได้ก็ต่อเมื่อเวลาผ่านไปนานมากแล้ว

TAM1897 D 51.4ความคิดอีกประการหนึ่ง: เมื่อผู้เขียนพระคัมภีร์นั้นได้กล่าวข้อความทางวิทยาศาสตร์ ซึ่ง 1,700 ปีต่อมา นักวิทยาศาสตร์พบว่าถูกต้องทางวิทยาศาสตร์แล้ว ข้อความนั้นไม่ใช่ข้อความทางวิทยาศาสตร์ที่แท้จริงมาตลอดทั้งเวลา เช่นเดียวกับหลังจากที่มันถูกค้นพบแล้วหรือ? — แน่นอนอยู่แล้ว แล้วเมื่อผู้เขียนเขียนข้อความนั้น มันไม่ใช่ข้อความทางวิทยาศาสตร์ที่แท้จริงหรือ? — แน่นอนอยู่แล้ว ข้อความนั้นคือ 1 โครินธ์ 15:41:—

TAM1897 D 51.5สง่าราศีของดวงอาทิตย์​ก็​​อย่างหนึ่ง​ สง่าราศีของดวงจันทร์​ก็​​อย่างหนึ่ง​ สง่าราศีของดวงดาวก็​อย่างหนึ่ง​ ​แท้​​ที่​​จริงสง่าราศีของดาวดวงหนึ่​งก็ต่างกั​นกับสง่าราศีของดาวดวงอื่นๆ

TAM1897 D 51.6สิ่งนี้ยังไม่เป็นที่รู้กันเมื่อร้อยปีที่แล้ว เพราะเมื่อประมาณร้อยปีที่แล้ว มีชายคนหนึ่งที่ถือว่าตัวเองเป็นนักดาราศาสตร์ที่มีชื่อเสียง และได้รับการยอมรับเช่นนั้นในหมู่เพื่อนร่วมวิชาชีพ ได้วิพากษ์วิจารณ์คำกล่าวนั้นว่าไม่ถูกต้อง และเป็นหลักฐานของความไม่รู้ของผู้เขียนพระคัมภีร์; เพราะเขาคิดว่า (คือ ผู้เขียนพระคัมภีร์คิดว่า) ดาวดวงหนึ่งต่างจากดาวดวงอื่นในด้านความรุ่งโรจน์และความสว่าง แทนที่จะเป็นด้านระยะทาง นั่นคือคำวิพากษ์วิจารณ์ของนักวิจารณ์ผู้นี้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ความคิดของเขา — และเขาพูดในนามของวิทยาศาสตร์ดาราศาสตร์ — คือเหตุผลเดียวที่ทำให้ดาวดวงหนึ่งดูสว่างและสวยงามกว่าดาวดวงอื่นสำหรับเรา คือเพราะดาวดวงนั้นอยู่ใกล้เรามากกว่าดาวดวงอื่น ทำให้เราได้รับแสงจากมันมากขึ้น แต่วันนี้ในทุกสาขาของวิทยาศาสตร์ เราทราบแล้วว่าความจริงคือ มีความแตกต่างในดาวต่าง ๆ ทั้งในด้านความยิ่งใหญ่ ความสวยงาม และสีสัน มากเท่ากับดอกไม้บนโลก ดังนั้น หากเราสามารถเห็นดอกไม้ทั้งหมดบนโลกถูกจัดวางไว้ตรงหน้าเราในทุ่งกว้างใหญ่ พร้อมด้วยความรุ่งโรจน์และความหลากหลายของสีสัน และจากนั้นสามารถเห็นดาวบนท้องฟ้าได้ชัดเจนเหมือนที่เราเห็นดอกไม้เหล่านี้ เราก็จะเห็นว่าดาวนั้นมีความหลากหลายและสวยงามไม่แพ้กัน นี่เป็นสิ่งที่เรารู้ในปัจจุบัน แต่ยังไม่เป็นที่รู้กันเมื่อตอนที่ข้อความนั้นถูกเขียนถึงชาวโครินธ์

TAM1897 D 51.7ตอนนี้ ผมถามว่า นี่ไม่ใช่คำกล่าวทางวิทยาศาสตร์หรือครับ? นี่ไม่ใช่คำกล่าวถึงความจริงทางวิทยาศาสตร์ในวันนั้นที่เปาโลเขียนและส่งไปยังโครินธ์ อย่างแน่นอนเช่นเดียวกับในปัจจุบันหรือครับ? การค้นพบของวิทยาศาสตร์ว่าสิ่งนั้นเป็นความจริง ไม่ได้ทำให้มันกลายเป็นความจริง และไม่ได้เพิ่มน้ำหนักแม้แต่น้อยให้กับความจริงนั้น การค้นพบของพวกเขาเพียงแสดงให้เห็นว่าพวกเขาได้ค้นพบสิ่งหนึ่งที่จริง แต่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่ทราบมาก่อน เพราะพวกเขาไม่เชื่อในพระคัมภีร์ หากพวกเขาได้อ่านข้อความนั้นในพระคัมภีร์ เชื่อ และยอมรับมัน พวกเขาก็จะรู้จุดนั้นในวิทยาศาสตร์มานานก่อนที่นักวิทยาศาสตร์คนใดจะค้นพบมัน

TAM1897 D 51.8ยังมีวิทยาศาสตร์อีกสาขาหนึ่ง: วันหนึ่ง เซอร์ไอแซก นิวตัน กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นแอปเปิล มีแอปเปิลผลหนึ่งร่วงลงจากกิ่งใกล้ตัวเขา แอปเปิลเคยร่วงลงจากต้นมาหลายครั้งแล้ว เขาเคยเห็นแอปเปิลร่วงลงจากต้นมาก่อน แต่วันนั้นเขากำลังอยู่ในอารมณ์ครุ่นคิด และเริ่มคิดทบทวน ทำไมลูกแอปเปิลนั้นจึงตกลงมา? ต้องเป็นเพราะโลกมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ดึงมันมาหาตัวเอง โลกมีขนาดใหญ่กว่าลูกแอปเปิล จึงจะดึงมันมาหาตัวเองเมื่อมันหลุดจากต้นไม้ เขาพูดว่า “ถ้าฉันหยิบลูกแอปเปิลนั้น แล้วโยนมันให้สูงที่สุดเท่าที่ทำได้ มันก็จะตกลงสู่พื้นโลกอีกครั้ง แล้วหากเป็นแรงดึงดูดของโลกที่ดึงมันมาในระยะทางสั้นๆ นี้ เมื่อฉันโยนมันให้สูงที่สุดเท่าที่ทำได้และมันกลับมาอีกครั้ง นั่นคือหลักฐานว่าแรงดึงดูดของโลกสามารถส่งถึงระยะทางไกลจากโลกได้ และยึดจับสิ่งนั้นไว้แล้วดึงมันกลับมา หากฉันสามารถโยนมันสูงหนึ่งไมล์ และมันกลับมาได้ ก็จะเป็นที่ชัดเจนว่าแรงดึงดูดนั้นขยายไปถึงหนึ่งไมล์เพื่อดึงสิ่งนั้นกลับมา” แล้ว เขากล่าวว่า “หากนั่นเป็นความจริง แรงดึงดูดนั้นย่อมต้องขยายไปถึงดวงจันทร์ ฉันสงสัยว่ามันจะถึงดวงจันทร์ได้หรือไม่? ฉันจะไปดูเอง” เขาเดินกลับบ้านและนั่งลงที่นั่น หยิบการคำนวณทางดาราศาสตร์เกี่ยวกับวงโคจรของดวงจันทร์มา และคำนวณชุดตัวเลขที่ยาวเหยียด แต่ตัวเลขเหล่านั้นไม่ตรงกัน เขาลองคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ตัวเลขก็ยังไม่ตรงกัน; เขาไม่สามารถทำให้แรงดึงดูดนั้นถึงดวงจันทร์ได้

TAM1897 D 52.1เขาวางเรื่องนั้นไว้ข้างๆ ประมาณสิบปี หากผมจำไม่ผิด ก่อนที่จะกลับมาทำต่อ วันหนึ่ง มีการเผยแพร่การคำนวณใหม่เกี่ยวกับวงโคจรของดวงจันทร์ ซึ่งแก้ไขความไม่แม่นยำในตัวเลขเดิม เมื่อมีการเผยแพร่ข้อมูลนั้น นิวตันกล่าวว่า “ฉันสงสัยว่าสิ่งนี้จะให้ผลลัพธ์ที่ฉันต้องการหรือไม่” เขาได้ตัวเลขเหล่านั้นมา แล้วเริ่มทำงาน โดยคำนวณชุดตัวเลขยาวเหยียด ซึ่งท่านและผมย่อมต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน แต่ในที่สุด เขาก็คำนวณได้ใกล้เคียงผลลัพธ์สุดท้ายเพียงสองหรือสามตัวเลข และเขาเห็นว่ามันจะตรงกัน เขาถูกครอบงำด้วยความจริงอันน่าทึ่งนี้จนไม่สามารถคำนวณต่อได้ ปากกาหลุดจากมือเขา และเขาต้องขอให้เพื่อนช่วยคำนวณต่อให้ เพื่อนก็ทำตาม และเซอร์ไอแซก นิวตันก็ได้พิสูจน์ความจริงทางวิทยาศาสตร์ หรือพูดให้ถูกคือ วิทยาศาสตร์ใหม่ ซึ่งเรียกว่าแรงโน้มถ่วง และตั้งแต่นั้นมา เขาก็ได้รับการยกย่องให้เป็นอมตะ

TAM1897 D 52.2นั่นเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่จริงๆ แต่ความจริงนั้นได้ปรากฏในพระคัมภีร์ไบเบิลมาแล้ว 2,500 ปีก่อนที่เซอร์ไอแซก นิวตันจะค้นพบมันในธรรมชาติ แรงโน้มถ่วงคือเพียงการรักษาสมดุลของจักรวาลเท่านั้น มันคือหลักการนั้น กฎนั้น ตามที่นักวิทยาศาสตร์จะกล่าว ซึ่งรักษาสมดุลของจักรวาลไว้ นั่นคือ ทุกวัตถุในจักรวาลมีอิทธิพลต่อวัตถุอื่นทุกตัว และรักษาสมดุลกับมัน ไม่เพียงแต่ทุกวัตถุ แต่ทุกอนุภาคของสสารในจักรวาล ก็ดึงดูดและมีอิทธิพลต่ออนุภาคของสสารอื่นทุกตัวในจักรวาล

TAM1897 D 52.3ในโลกทางกายภาพ นี่คือความจริงที่สอดคล้องกับสิ่งที่เราได้เรียนรู้ในชั้นเรียนพระคัมภีร์เมื่อบ่ายวันนี้ เกี่ยวกับเรื่องชีวิต เราพบว่า ท่านไม่สามารถสัมผัสใครหรือสิ่งใดได้โดยไม่ให้ทั้งจักรวาลรับรู้ นกกระจอกตัวหนึ่งไม่ตกลงมาโดยที่พระบิดาของท่านไม่ทรงทราบ และการตกลงของมันถูกรับรู้ไปทั่วทั้งจักรวาล นี่คือความจริงที่สอดคล้องกับเรื่องนั้น

TAM1897 D 52.4ยังมีข้อเท็จจริงทางจิตวิญญาณอีกข้อหนึ่งที่สอดคล้องกับทั้งสองข้อนี้ด้วย

TAM1897 D 52.5ข้าพระองค์จะไปไหนให้พ้นพระวิญญาณของพระองค์​ได้​ หรือข้าพระองค์จะหนีไปไหนให้พ้นพระพักตร์ของพระองค์ ถ้าข้าพระองค์ขึ้นไปยังสวรรค์ ​พระองค์​ทรงสถิตที่​นั่น​ ถ้าข้าพระองค์จะทำที่นอนไว้ในนรก ​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​ทรงสถิตที่​นั่น​ ถ้าข้าพระองค์จะติดปีกแสงอรุ​ณ​ และอาศัยอยู่​ที่​ส่วนของทะเลไกลโพ้น ​แม้​​ถึงที่​​นั่น​ พระหัตถ์ของพระองค์จะนำข้าพระองค์ และพระหัตถ์ขวาของพระองค์จะยึดข้าพระองค์​ไว้​ สดุดี 139:7-10.

TAM1897 D 52.6เมื่อท่านและผมคิดความคิดที่ถูกต้อง ความคิดนั้นถูกรับรู้ที่ใดอีกหรือไม่? เราคิดถึงความคิดที่ผิด ความคิดที่ผิดคืออะไร? — บาป แล้วบาปเริ่มต้นจากที่ใด? — จากความคิด บาปของผมถูกรับรู้ที่ใดอีกในจักรวาลนี้ นอกจากตัวผมเอง? ใครเป็นผู้รับรู้? — พระเจ้า โดยพระวิญญาณของพระองค์ โอ้ แล้ว มีข้อเท็จจริงทางจิตวิญญาณใดในจักรวาลของเราที่ไม่ถูกรับรู้? หรือที่ไม่ถูกรู้สึกถึง? หรือความคิดที่ดีหรือร้ายใดที่ไม่ถูกรับรู้? ท่านไม่เห็นแรงโน้มถ่วงเป็นวิทยาศาสตร์หรือ? เซอร์ไอแซก นิวตัน ได้ค้นพบความจริงในจักรวาลที่สอดคล้องกับความจริงอื่น ๆ ของจักรวาล

TAM1897 D 52.7กฎที่นิวตันค้นพบนั้น คือ กฎที่รักษาสมดุลของจักรวาลไว้ ดังที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้แล้ว บัดนี้ ข้าพเจ้าจะอ่านพระคัมภีร์ที่แสดงว่าสิ่งนี้เป็นที่รู้กันมาแล้วสองพันห้าร้อยปีก่อนที่นิวตันจะค้นพบ อิสยาห์ 40:12:—

TAM1897 D 52.8​ผู้​ใดได้เคยตวงน้ำทั้งสิ้นด้วยอุ้​งมือของตน และวัดฟ้าสวรรค์ด้วยคืบเดียว ​บรรจุ​​ผงคลี​ของแผ่นดินโลกไว้ในถังเดียว และชั่งภูเขาในตาชั่งและชั่งเนินด้วยตราชู

TAM1897 D 52.9เมื่อภูเขาและเนินเขาถูกตั้งขึ้น พวกมันก็อยู่ในภาวะสมดุลกัน พระเจ้าได้จัดตั้งสิ่งนี้ไว้เพื่อให้ความสมดุลของพวกมันถูกรักษาไว้หรือไม่? ชื่อทางวิทยาศาสตร์ของกฎที่รักษาความสมดุลของสิ่งต่างๆ คืออะไร? — แรงโน้มถ่วง แล้วอิสยาห์กำลังพูดถึงเรื่องอะไร? — แรงโน้มถ่วง แน่นอนว่าเขาพูดถึงเรื่องนั้น

TAM1897 D 52.10นักวิทยาศาสตร์อธิบายความจริงนี้ผ่านดอกไม้เล็กๆ ที่เรียกว่าดอกสโนว์ดรอป ลองคิดถึงดอกไม้สองชนิดที่สืบพันธุ์จากเมล็ด ชนิดหนึ่งเป็นดอกไม้ตั้งตรง อีกชนิดเป็นดอกไม้ห้อยลง ท่านคงสังเกตเห็นในดอกไม้ว่ามีแกนเล็กๆ หลายแกนตั้งอยู่รอบแกนกลาง ในดอกไม้ที่ตั้งตรงและสืบพันธุ์จากเมล็ด แกนกลางจะสั้นกว่าแกนรอบข้างเสมอ ส่วนในดอกไม้ที่ห้อยลง แกนกลางจะยาวกว่าแกนรอบข้าง เหตุผลคือละอองเรณูที่อยู่บนแกนรอบข้างต้องตกลงบนแกนกลาง มิฉะนั้นดอกไม้จะไม่สามารถสืบพันธุ์ได้

TAM1897 D 52.11สำหรับดอกไม้ที่ตั้งตรงและสืบพันธุ์จากเมล็ด แกนกลางนี้ต้องสั้นกว่าแกนอื่น ๆ เพื่อให้ละอองเรณูจากแกนอื่น ๆ สามารถตกลงมาบนแกนกลางได้ หากแกนกลางยาวกว่า ท่านจะเห็นว่าละอองเรณูจะตกลงไปด้านล่างและพลาดเป้าหมาย ทำให้ไม่สามารถสร้างเมล็ดได้ ส่วนในกรณีของดอกไม้ที่ห้อยลง และแกนกลางนี้สั้นกว่าแกนอื่น ๆ ละอองเรณูจะหลุดออกไป และอีกครั้งก็ไม่สามารถสร้างเมล็ดได้ ดังนั้น ในทุกดอกไม้ที่ตั้งตรงและสืบพันธุ์จากเมล็ด แกนกลางจะต้องสั้นกว่าแกนรอบข้าง ส่วนในทุกดอกไม้ที่ห้อยลงและสืบพันธุ์จากเมล็ด แกนกลางจะต้องยาวกว่าแกนรอบข้าง

TAM1897 D 53.1ดอกสโนว์ดรอปสืบพันธุ์จากเมล็ด และแม้จะเป็นดอกไม้ที่ตั้งตรง แต่แกนกลางกลับยาวกว่าแกนรอบข้าง แล้วจะเป็นไปได้อย่างไร? ผมจะอธิบายอีกครั้งเพื่อให้ท่านเข้าใจประเด็นนี้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น: ดอกสโนว์ดรอปเป็นดอกไม้ที่ตั้งตรงโดยแท้จริง และสืบพันธุ์จากเมล็ด ดังนั้น แกนกลางควรจะสั้นกว่าแกนอื่น ๆ แต่กลับยาวกว่า แล้วมันจะสืบพันธุ์จากเมล็ดได้อย่างไร? พระเจ้าได้จัดเตรียมไว้แล้ว พระองค์ได้กำหนดไว้ว่า แม้จะเป็นดอกไม้ที่ตั้งตรง แต่ก็จะโค้งลงและห้อยหัวลง ดังนั้น แกนกลางจึงถูกทำให้ยาวกว่าแกนอื่นๆ ในดอกไม้ที่ตั้งตรงนี้ มันเติบโตขึ้นและตั้งตรงจนกระทั่งบานและสุกงอม พร้อมสำหรับการสืบพันธุ์ พอถึงเวลานั้น มันก็ห้อยหัวลง และเมื่อละอองเรณูตกลงสู่ตำแหน่งที่ถูกต้อง ดอกไม้เล็กๆ นี้ก็จะลุกขึ้นและตั้งตรงอีกครั้ง

TAM1897 D 53.2ตอนนี้ สิ่งนี้เองก็สวยงามอยู่แล้ว แต่ที่นี่คือจุดที่การอธิบายกฎแรงโน้มถ่วงเข้ามาเกี่ยวข้อง นักวิทยาศาสตร์คนนี้บอกกับผมว่า สิ่งที่ทำให้ดอกไม้นั้นก้มหัวลง คือแรงดึงดูดของโลก นั่นถูกต้องแล้ว สิ่งที่ทำให้แอปเปิลตกลงมาคืออะไร? — น้ำหนัก แต่น้ำหนักนั้นก็คือแรงโน้มถ่วงนั่นเอง — มาจากคำในภาษาละตินว่า gravus ซึ่งหมายถึงน้ำหนัก สิ่งที่ทำให้ดอกไม้ที่ยืนตรงนั้นก้มหัวลงคืออะไร? — น้ำหนักของโลก แต่ทำไมน้ำหนักของโลกไม่ทำให้ดอกไม้นั้นก้มหัวลงก่อน? — อา เมื่อพระเจ้าสร้างดอกไม้เล็กๆ นั้น พระองค์ได้ปรับสมดุลโลก ใช่แล้ว พระองค์ได้ปรับสมดุลจักรวาล ให้สอดคล้องกับความต้องการของมัน เมื่อพระเจ้าสร้างดอกสโนว์ดรอปเล็กๆ ที่ถ่อมตัวนั้น พระองค์ได้รักษาจักรวาลให้อยู่ในสมดุล และปรับให้เหมาะสมกับความต้องการของดอกไม้เล็กๆ นั้น! และหากพระเจ้าทรงใส่ใจดอกไม้เล็กๆ นั้น พระองค์จะไม่ทรงใส่ใจพวกท่านมากยิ่งขึ้นหรือ โอ้ ผู้มีศรัทธาน้อย?

TAM1897 D 53.3นักวิทยาศาสตร์ผู้นี้บอกผมว่า หากโลก — และแน่นอนว่าทั้งจักรวาล — ถูกสร้างให้มีน้ำหนักมากกว่าปัจจุบันเพียงหนึ่งปอนด์ หรือหนึ่งออนซ์ ก็จะทำให้ดอกสโนว์ดรอปก้มหัวลงก่อนเวลาอันควร; เพราะเมื่อมีน้ำหนักมากขึ้น ก็จะส่งอิทธิพลต่อมันมากขึ้น และในกรณีนั้น ดอกสโนว์ดรอปดอกแรกก็จะเป็นดอกสุดท้าย แต่เพื่อให้ดอกสโนว์ดรอปเล็กๆ นั้นได้มีชีวิตอยู่และนำความสุขมาสู่มนุษยชาติจนถึงวันสิ้นโลก พระเจ้าได้กำหนดจักรวาลให้สอดคล้องกับความต้องการของดอกไม้นั้นอย่างแม่นยำ ดังนั้นเมื่อถึงเวลาที่มันต้องการพอดี น้ำหนักก็เพียงพอที่จะดึงมันลงมา แล้วขณะที่มันห้อยอยู่เพื่อให้การสืบพันธุ์เกิดขึ้น พลังจากรากก็เริ่มเข้ามา และลำต้นก็แข็งขึ้นเล็กน้อย ดอกไม้จึงเอาชนะแรงโน้มถ่วงได้ และยืนตรงเหมือนเดิม

TAM1897 D 53.4​ผู้​ใดได้เคยตวงน้ำทั้งสิ้นด้วยอุ้​งมือของตน และวัดฟ้าสวรรค์ด้วยคืบเดียว ​บรรจุ​​ผงคลี​ของแผ่นดินโลกไว้ในถังเดียว และชั่งภูเขาในตาชั่งและชั่งเนินด้วยตราชู

TAM1897 D 53.5ใครได้ตั้งสมดุลของจักรวาล? — พระเจ้า อิสยาห์ได้กล่าวไว้เกือบสองพันห้าร้อยปีก่อนที่เซอร์ไอแซก นิวตันจะค้นพบมัน นี่เป็นข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์อยู่แล้วเมื่ออิสยาห์เขียนไว้ มิใช่หรือ? — ใช่ มันถูกบันทึกไว้ตลอดทุกยุคสมัยนั้นหรือไม่? — ใช่ มันเป็นความจริงทางวิทยาศาสตร์มาตลอด มิใช่หรือ? — เป็นเช่นนั้น มันกลายเป็นความจริงทางวิทยาศาสตร์มากขึ้นเมื่อนิวตันค้นพบมันหรือไม่? — ไม่; นักวิทยาศาสตร์ได้เรียนรู้สิ่งที่พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อน แต่ความจริงนั้นได้ปรากฏอยู่ในพระคัมภีร์มาตลอด

TAM1897 D 53.6จงคิดถึงเรื่องเหล่านี้ พระเจ้าต้องการให้เราทำเช่นนั้น พระเจ้าต้องการให้เราทุกคนเห็นว่า ความรอด และพระวจนะที่พระองค์ได้ประทานให้เรา — ซึ่งพระองค์ทรงเรียกให้เราคิดถึงอย่างสูงสุด — ไม่ใช่เรื่องข้างเคียงที่แคบและเล็กน้อย แต่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โลกจะรู้จักได้ มันคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่วิทยาศาสตร์ของโลกจะรู้จักได้ มันคือวิทยาศาสตร์ที่สำคัญที่สุดที่โลกจะรู้จักได้

TAM1897 D 53.7แต่เราไม่ควรศึกษาเรื่องนี้เพื่อให้เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ เราควรศึกษาเรื่องนี้เพื่อได้รับการช่วยให้รอด; และการได้รับการช่วยให้รอดนั้นเองเป็นเรื่องทางวิทยาศาสตร์