Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
10 / 121897 Mga Sermon

Ang Paghihimagsik ng Israel. – Blg. 1

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 33.6Pangaral na ibinigay noong Linggo ng gabi, Marso 7, 1897 Inilathala sa General Conference Bulletin, Unang Kwarter, 1897, Bol. 2, Blg. 1, pp. 33-40.

TAM1897 Q1 33.7SA aralin noong isang gabi ay sinabi kong hindi ko pa nakita hanggang kamakailan ang isang kopya ng Sampung Utos na inilathala ng mga Seventh-day Adventist, bukod sa Bibliya, na ayon sa mismong pagbigkas ni Diyos. Ikinalulugod ko na dumating na ang panahon na ang mga Seventh-day Adventist ay maaaring magkaroon ng kopya ng kautusan ng Diyos ayon sa pagbibigay ni Diyos. Ikinalulugod ko na si Brother Howe ay nakapaglimbag ng mga kopya ng kautusan ng Diyos, ayon sa pagbibigay ng Diyos. At ngayon, huwag na nating hayaang mabuksan pa tayo sa parehong paratang ng iba, na pinapalampas ang bahagi ng kautusan ng Diyos kapag tayo ay nagsasalita sa harap ng mga tao.

TAM1897 Q1 33.8Kitang-kita mo na ang lalaking unang nagpalaganap ng kopya ng kautusan ng Diyos na halos lahat ay ginagamit, ay isang Ehipsiyano. Sinasabi rito, “Ako ang Panginoon na iyong Diyos, na naglabas sa iyo mula sa lupain ng Ehipto, mula sa bahay ng pagkaalipin.” Ngunit sinabi niya sa sarili, “Hindi ito naaangkop sa akin, ni sa sinumang nabubuhay ngayon; sapagkat hindi pa tayo kailanman nailalabas mula sa Ehipto.” Para lamang iyon sa mga Hudyo. Kaya inalis niya iyon at inilimbag ang natitirang bahagi ng batas, at sa gayon ay ipinakita sa mundo ang isang pinutol-putol na kopya ng batas na ang Panginoon mismo ang nagbigay. Dahil dito, nagmukhang ang tanging dokumento na kailanman ay binigkas ng Panginoon mula sa langit ay nagsimula nang hindi sinasabi kung sino ang may-akda nito, nang hindi man lang siya ipinakikilala, kundi nagsimula nang tuwiran at malabo sa ganitong paraan: “Huwag kang magkakaroon ng ibang diyos sa harap ko.” Agad na maaaring lumitaw ang tanong, Sino ka ba talaga? Sino ang nagsasalita? Ngunit kapag kinuha ang batas ayon sa pagkakabigay nito, sinasabi ng Diyos kung sino ang nagsasalita. “Ako ang Panginoon na iyong Diyos, na naglabas sa iyo mula sa lupain ng Ehipto, mula sa bahay ng pagkaalipin.” Iyan ang nagsasalita; hindi ka magkakaroon ng ibang mga diyos sa harap ko, “na may kakayahang tumubos mula sa pagkaalipin sa Ehipto.”

TAM1897 Q1 33.9May isa pang mahalagang kaisipan dito: Kapag ang batas ay naiimprenta nang walang pambungad na ang Panginoon mismo ang nagsalita, gaya ng karaniwang nakikita sa mga tsart at kard, kinakailangang ilagay sa simula nito ang mga salitang, “Ang Kautusan ng Diyos.” Ipinapakita nito na nauunawaan ng mga tao ang pangangailangan na dapat mayroong isang uri ng patunay kung kaninong batas ito, at kung sino ang nagsasalita ng mga utos na ito. At, sa pagkilala sa pangangailangan na ito, inilalagay ng mga tao sa unahan ng kautusan ng Diyos ang kanilang patunay na ito nga ang kautusan ng Diyos.

TAM1897 Q1 33.10Ngunit kung ipi-print lamang nila ang batas ayon sa pagbibigay ng Panginoon, magkakaroon sila ng mismong patotoo ng Panginoon na ito nga ang kautusan ng Diyos, at siya mismo ang nagsasalita ng mga utos na ito. Sinasabi niya: “Ako ang Panginoon na iyong Diyos, na naglabas sa iyo mula sa lupain ng Ehipto, mula sa bahay ng pagkaalipin. Huwag kang magkaroon ng ibang mga diyos sa harap ko,” atbp. At kapag mayroon nang sariling patunay ng Panginoon ang mga tao na ito ay kaniyang batas, tiyak na hindi na kakailanganin ang patunay ng sinumang tao na ito ay kautusan ng Diyos.

TAM1897 Q1 33.11At hindi ba mas mabuti ang patotoo ng Panginoon na ito ay kaniyang batas kaysa sa patotoo ng sinumang tao o ng lahat ng tao? At kapag iniiwan ng mga tao ang sariling patotoo ng Panginoon na ito ay kaniyang batas, at inilalagay ang sarili nilang patotoo, mayroon pa bang mas malinaw na halimbawa ng mga taong inilalagay ang kanilang sarili sa kinalalagyan ng Diyos? O, itakwil natin ang mapangahas at magaspang na gawaing ito; at tanggapin natin ang banal na batas ayon sa pagbigkas at pagsulat nito ng banal na May-akda! “Ako ang Panginoon na iyong Diyos na naglabas sa iyo mula sa lupain ng Ehipto, mula sa bahay ng pagkaalipin.” Amen. Nawa’y magkagayon.

TAM1897 Q1 33.12Dahil naroroon ang lahat ng sinabi ng Panginoon, inihaharap ng kautusan ng Diyos sa mundo ang Tagapagligtas at ang Lumikha. Sinasabi nito sa lahat ng tao na ang May-akda ng batas na iyon, ang tumatawag sa tao upang ito’y tuparin, ay Tagapagligtas at Lumikha. Ipinapakita ito ng batas mismo. At kapag inalis nila ang bahagi na nagpapahayag sa Tagapagligtas, hindi nakapagtataka na handa silang alisin ang bahagi na nagpapahayag sa Lumikha ng tao. Palaging nais ni Satanas na alisin ang batas at itago sa mga tao ang kahalagahan nito. Nagsimula siya sa pagtanggal sa Manunubos dito; at ngayon ay nagtatapos siya sa pagtanggal sa Maylalang dito. Ngunit nais ng Panginoon na malaman natin na siya ang nagligtas sa atin mula sa Ehipto, upang makita natin ang parehong Manunubos at Maylalang sa batas na ibinigay niya para sa tao.

TAM1897 Q1 34.1Isa pa. Kapag nakikita natin, at tunay ngang nakikita, na nang pumasok ang Israel sa lupain, hindi sila talaga pumasok sa lupain na inilaan ng Panginoon para sa kanila, kundi lubos nilang ito’y hindi naabot, makikita natin kung paanong naging isang pagkadismaya kay Moises na hindi siya makapasok doon. Ngayon, kapag lumilitaw, gaya ng sa tingin ng ilang tao, na pumasok ang Israel sa lupain na inihanda ng Panginoon para sa kanila, at iyon nga ang eksaktong lugar na nais ng Panginoon na dalhin sila, at pagkatapos ay makita na namatay si Moises at napunta sa langit, sinasabi nila na si Moises ang nakinabang nang husto sa huli; at hindi naman ganoon kalaking kabiguan ang ilabas siya sa lupain at dalhin sa langit.

TAM1897 Q1 34.2Ngunit kapag naunawaan natin na nais ng Panginoon na dalhin siya sa kaniyang banal na tirahan, sa lugar na ginawa Niya para manirahan, sa santuwaryo na itinatag ng kaniyang mga kamay; doon natin makikita kung paanong naging isang pagkadismaya kahit para kay Moises na mamatay at mapunta sa langit nang hindi nakapasok sa lupain na iyon. Nang makita niya na ang kanyang kasalanan ang may kinalaman sa pagpigil sa kanila na makapasok sa pinagpalang lupain ng pangako; nang makita niya na hindi naabot ng Israel ang inihanda ng Panginoon para sa kanila: nang makita niya ang maluwalhating lupain, gaya ng ginawa niya mula sa tuktok ng Nebo, at napilitan siyang pagnilayan ang mahabang panahon ng paglalagalag, apostasiya, at kapighatian, na kailangang pagdaanan ng layunin at bayan ng Diyos, at malaman na siya ay may kahit kaunting kinalaman sa pagdulot ng mahabang paglalagalag na iyon; madali na lamang makita kung gaano kalaking pagkadismaya para sa kanya ang hindi makapasok sa lupain na iyon nang hindi man lang mamatay—kahit pa siya’y dinala sa langit mula sa libingan.

TAM1897 Q1 34.3Isang karagdagang teksto, kung kailangan pa man ng isa upang patunayan ang katotohanang hindi lumabas ang Israel mula sa Ehipto hangga’t nasa ilang sila, ay matatagpuan sa aklat ni Josue. Naalala ninyo ang talata,—matapos nilang tumawid sa Jordan, saka sila tinuli,—nasusulat, “Sa araw na ito ay inalis ko ang kahihiyan ng Ehipto mula sa inyo.” Ang mga taong iyon, nakikita ninyo, na umalis sa Ehipto, ay hindi talaga nakalabas sa Ehipto hangga’t hindi sila tumatawid sa Jordan; sapagkat nang panahong iyon pa lamang inalis ang panghihiya ng Ehipto. Lahat sila noon ay mga taong nahikayat. Ang buong bansang iyon ay tumawid sa Jordan sa pamamagitan ng pananampalataya. Ito ay isang bansang naniwala sa Diyos, at walang tumutol o nag-alinlangan—noon sila tuluyang nakalabas sa Ehipto. Kaya nakikita ninyo na lubos na malinaw na ang espiritwal na Ehipto ay ang mismong Ehipto sa Bibliya.

TAM1897 Q1 34.4Ngayon ay ating tatalakayin ang teksto para sa gabing ito. Ito ay Numero 23:9. Magsisimula akong magbasa sa ikapitong talata. Ito si Balaam habang siya ay naghuhula para kay Balak, hari ng Moab.

TAM1897 Q1 34.5At sinimulan niyang magsalaysay ng kaniyang talinghaga, at sinabi, Ipinatawag ako ni Balak na hari ng Moab mula sa Aram, mula sa mga kabundukan sa silangan, na sinasabi, Halika, sumpain mo para sa akin si Jacob, at halika, hamunin mo ang Israel. Paano ko susumpain ang hindi sinumpa ng Diyos? o paano ko hahamunin ang hindi hinamon ng Panginoon? Sapagka’t mula sa tuktok ng mga bato nakikita ko siya, at mula sa mga burol tinitingnan ko siya: Narito, ang bayan ay mananahan na mag-isa, at hindi mabibilang sa gitna ng mga bansa.

TAM1897 Q1 34.6Ang tekstong ito ay ipinagsasabi sa atin ngayong gabi. Ito ay kasalukuyang katotohanan. Ito ang ipinahayag na kalooban ng Diyos tungkol sa kaniyang bayan nang sila ay nasa hangganan ng lupain na nais niyang dalhin sila nang tawagin niya sila mula sa lupain ng Ehipto. Naglibot sila sa ilang sa loob ng apatnapung taon, at ngayo’y narating na nila ang hangganan ng lupain. At ito ang kaniyang kalooban tungkol sa kanila, na manirahan silang mag-isa, at hindi mabibilang sa mga bansa.

TAM1897 Q1 34.7Ang pangunahing dahilan para diyan, o isa sa mga dahilan, mas mabuting sabihin natin, ay malalaman ninyo sa pamamagitan ng pagbaling sa ikapitong kabanata ng Mga Gawa. Nagsasalita si Esteban noong araw na iyon, at sinabi na dinala ng Panginoon ang bayan palabas ng Ehipto, palabas ng lupain ng pagkaalipin sa pamamagitan ng mga kababalaghan at mga tanda, at sa ikatatlumpu’t pito at ikatatlumpu’t walong talata ay mababasa ninyo ang mga salitang ito; sa ikatatlumpu’t walong talata ay ang partikular na talata:—

TAM1897 Q1 34.8Ito si Moises na nagsabi sa mga anak ng Israel, ‘Isang propeta ang itatayo ng Panginoon ninyong Diyos para sa inyo mula sa inyong mga kapatid, na katulad ko; siya ang pakikinggan ninyo.’ Ito ang siya na nasa iglesia sa ilang.

TAM1897 Q1 34.9Kung gayon, ano ang Israel sa ilang?—Ang simbahan. Ano ang dapat nilang maging kalagayan nang makatawid na sila sa ilog at makapasok sa lupain?—Ang simbahan. Ano ang ipinahihiwatig niyan kundi dapat may paghihiwalay sa pagitan ng simbahan at estado?—gaya ng nang inilabas Niya si Abraham mula sa bansang iyon, itinuro ng Panginoon sa mundo ang paghihiwalay ng simbahan at estado, at gaya ng ipinakita Niya sa pamamagitan ni Abraham na ang paghihiwalay ng simbahan at estado ay dapat magsimula sa puso ng indibidwal.

TAM1897 Q1 34.10Kung hindi ako hiwalay sa aking puso mula sa estado, magkakaroon ng pagkakaisa ng simbahan at estado saan man ako naroroon. Kaya naman, kahit na hindi ako humahawak ng posisyon sa estado, o tumatakbo para sa posisyon doon, magiging politiko ako sa simbahan; at tatakbo ako para sa posisyon doon, at mag-iimpluwensiya doon. Kaya kung ang isang tao ay hindi pinaghiwalay sa puso mula sa estado, at gayon pa man ay kabilang sa simbahan, mas mabuting makilahok siya sa pulitika ng mundo at maging politiko doon, kaysa isama ang pulitika sa simbahan.

TAM1897 Q1 34.11Kaya nang tawagin ng Panginoon si Abraham, sinabi niya, una sa lahat, “Lumabas ka sa iyong sariling bansa.” At ngayon na lumago si Abraham at naging simbahan, at ang simbahang iyon ay malapit nang pumasok sa espesyal na paglilingkod ng Panginoon sa harap ng mga bansa, ipinahayag niya na ang simbahang iyon ay hindi dapat mabibilang sa mga bansa; dapat silang manirahan nang mag-isa. Makikita mo kung paano ninanais ng Panginoon na manatili rito ang mga tao, sapagkat alam Niya kung ano ang mga bansa; at alam Niya kung paano nakarating ang mga bansa sa ganoong kalagayan. Nais Niya na manirahan nang mag-isa ang kaniyang simbahan, na wala nang pinuno kundi Siya, walang batas kundi ang kaniyang batas, walang anumang batas maliban sa salita ng Panginoon, walang pamahalaan kundi ang sa Panginoon.

TAM1897 Q1 35.1Nilayon ng Diyos, nang dinala Niya sila sa lupain, na Siya ang maging ulo ng iglesia. Si Jesucristo ang ulo ng iglesia, siyempre, na kasing-totoo ng pagiging ganoon Niya ngayon. Alam ninyo mula sa mga araling ating pinag-aralan kung paano napasailalim ang mga tao sa kaharian, monarkiya, at iba pa; ito ay dahil sa paglayo nila sa Kaniya, sa kabiguan nilang kilalanin ang Diyos bilang kanilang nag-iisang Pinuno, at ang Kanyang batas bilang nag-iisang batas. Naging idolatra sila, at dahil dito nawala sa kanila ang pamamahala ng Diyos sa kanilang sarili, at ang kapangyarihan ng Kanyang batas sa kanila; at nang sila’y makipaghiwalay sa Diyos, kinailangang magkaroon ng pamahalaan sa kanilang gitna upang matugunan ang ambisyon ng mga nagnanais mamuno sa kanilang kapwa, at upang protektahan sila mula sa kanilang sarili sa kanilang kalupitan, dahil sa kanilang paglayo sa Diyos.

TAM1897 Q1 35.2Ngunit pinaghiwalay ng Panginoon ang Israel mula sa lahat ng mga tao at pamahalaan, para sa kaniya. Sinimulan ng Panginoon ang Israel ngayon kung saan niya sinimulan si Abraham, upang mapaghiwalay mula sa mga hari at pinuno sa kanilang paligid, mula sa lahat ng uri ng makalupang pamahalaan sa kanilang paligid. Nais niyang manirahan nang mag-isa ang kaniyang bayan, at huwag maibilang sa alinman sa mga bansa, upang nang tignan sila ng mga bansa, makita nila na ang Israel ay hindi maaaring maibilang sa kanilang uri.

TAM1897 Q1 35.3Ninais Niya na ang Israel ay tumindig sa harap ng mundo nang napakalinaw—at ito ang magpapatingkad sa kanila mula sa lahat ng ibang bansa—na ang lahat ng mga bansang tumingin sa kanila ay magsasabi, ‘Iba iyon; hindi ganoon ang uri ng pamahalaan namin. Wala silang hari; tila nakakaraos ang bawat isa nang walang tagapamahala.’ At magsisimula silang magtanong tungkol dito; sasabihin nila, ‘Ano ang sanhi nito?’ Paano ninyo nagagawa na mabuhay nang wala ang lahat ng kagamitang ito ng isang hari, at mga hukbo, at buwis, at lahat ng mga bagay na ito na kailangan naming tiisin? Ang sagot ay, ‘Dahil ang Diyos ang aming hari.’ At hindi kasing gastos ang pagpapatakbo ng kaniyang pamahalaan gaya ng sa inyo; sapagkat wala kaming ganoong mga suliranin na gaya ng sa inyo. Oo; wala kaming buwis, at siya ay napakabuti kaya’t ikinagagalak naming ibigay sa kaniya ang lahat ng aming mayroon, upang suportahan at ipalaganap ang mga biyaya ng kaniyang pamahalaan.

TAM1897 Q1 35.4At kapag sinabi ng kaniyang bayan iyon sa mga pagano, sasabihin ng mga pagano, ‘Tunay na ang bansang ito ay isang matalino at maunawaing bayan; at anong bansa sa lupa ang kasing dakila, na may mga hatol na kasing matalino, kasing mabuti, gaya ng buong batas na ito? At anong bansa ang may Diyos na kasing lapit sa kanila gaya ng Panginoon mong Diyos, sa lahat ng bagay na aming ipinamamanhik sa kaniya?’ Iyan ang nilayon ng Panginoon. At sinabi niya, ang Israel “ay maninirahan nang mag-isa, at hindi mabibilang sa gitna ng mga bansa.” Nilayon niyang ituro sa buong mundo ang paghihiwalay ng simbahan at estado, hindi lamang sa loob ng simbahan, kundi pati sa pagitan ng mga bansa, kaugnay ng mga estado, at pati na rin kaugnay ng mismong simbahan.

TAM1897 Q1 35.5Tingnan mo lamang dito ang kasulatan, at makikita mo iyan. Deuteronomio 4. Ilang taludtod ang nagsasabi ng kabuuang inilarawan ko. Magsisimula sa unang taludtod, hanggang sa ikawalong taludtod:—

TAM1897 Q1 35.6Ngayon nga’y makinig, O Israel, sa mga palatuntunan at sa mga hatol na itinuturo ko sa inyo, upang gawin ninyo ang mga ito, at mabuhay kayo, at makapasok at makamtan ninyo ang lupain na ibinibigay sa inyo ng Panginoon, ang Diyos ng inyong mga magulang. Huwag ninyong dagdagan ang salitang iniuutos ko sa inyo, ni bawasan man ang anuman dito, upang mapangalagaan ninyo ang mga utos ng Panginoon ninyong Diyos na iniuutos ko sa inyo. Nakita ng inyong mga mata kung ano ang ginawa ng Panginoon dahil kay Baal-peor: sapagkat ang lahat ng sumunod kay Baal-peor ay winasak ng Panginoon ninyong Diyos sa gitna ninyo. Ngunit kayo na nanatiling tapat sa Panginoon ninyong Diyos ay buhay pa ang bawat isa sa inyo hanggang sa araw na ito. Narito, tinuruan ko kayo ng mga tuntunin at mga hatol, gaya ng inutos sa akin ng Panginoon kong Diyos, upang gawin ninyo sa lupain na pinapasok ninyo upang taglayin. Ingatan ninyo nga at tuparin; sapagkat ito ang inyong karunungan at pagkaunawa sa paningin ng mga bansa; na makaririnig sa lahat ng mga tuntuning ito, at sasabihing, ‘Tunay ngang ang dakilang bansang ito ay isang matalino at maunawaing bayan.’ Sapagkat anong bansang kasing dakila ang may Diyos na kasing lapit sa kanila, gaya ng Panginoon na ating Diyos sa lahat ng bagay na ating ipinamamanhik sa kaniya? At anong bansang kasing dakila ang may mga tuntunin at mga hatol na kasing matuwid gaya ng buong batas na ito, na inilalagay ko sa inyong harapan ngayon?

TAM1897 Q1 35.7Mayroon pa bang lugar para sa paggawa ng anumang uri ng batas o panukala sa gitna ng Israel?—“Hindi ninyo idaragdag sa salitang iniuutos ko sa inyo, ni babawasan ninyo man ang anuman mula rito.” Iyon nga ang kanilang dapat gawin. Ang lahat ng kanilang mga batas ay ginawa na para sa kanila. Ang kanilang mga kaayusan ay ganap nang natapos at perpekto; at hangga’t mayroon sila niyan, hindi na nila kailangan ng iba pa, at sa sandaling nangailangan na sila ng iba, ang mismong pangangailangang iyon ang patunay na tinalikuran nila ang Diyos.

TAM1897 Q1 35.8Habang kailangan nila ng anumang uri ng batas, na galing sa sarili nila at para sa kanilang sarili, ay ebidensya na tinalikuran nila ang Diyos, na ang Kanyang batas ay hindi na sapat para sa kanila, at na ang Kanyang pamamahala ay hindi na sapat para sa kanila. Ganoon mismo ang nangyayari sa lahat ng iba pang pagano. Ganoon ang nangyayari sa lahat ng mga bansa. Ganoon sila naging pagano. At alam ninyo na ang Israel ay dumaan sa parehong landas. Nakalimutan nila ang Diyos at sumamba sa mga diyus-diyosan, at saka nagsabi, ‘Kailangan kaming magkaroon ng hari, upang maging tulad ng lahat ng mga bansa.’ Ngunit huwag ninyong kalimutan na kinailangan nilang tanggihan ang Diyos bago sila magkaroon ng hari; at sa pagtanggi sa Diyos, upang maging katulad ng mga bansa, katulad ng mga pagano—iyan ang literal na kahulugan—sa pagtanggi sa Diyos upang maging katulad ng mga bansa, sila ay naging katulad ng mga bansang tumanggi sa Diyos. Alam ninyo ito sa pamamagitan ng buong kasaysayang sumunod.

TAM1897 Q1 35.9Kaya naman, lubos na malinaw na hindi kalooban ng Diyos, at hindi para sa kapakanan ng kaniyang bayan, na maging katulad sila ng mga bansa. Hindi kalooban ng Diyos, at hindi para sa kabutihan ng bayan, na magkaroon sila ng anumang uri ng pamahalaan na katulad ng mga bansang nakapaligid sa kanila. Alam ninyo na ang mga ito ay hindi nagmula sa pagsunod sa Diyos, kundi nagmula sa apostasya. Mula sa lahat ng ito, lubos na malinaw na hindi nilayon ng Diyos na magtatag ang kaniyang bayan ng pamahalaan para sa kanilang sarili.

TAM1897 Q1 36.1Hindi nilayon ng Panginoon na magtatag sila ng pamahalaan na katulad ng mga bansang nakapaligid sa kanila. Nang sinabi niya, “Huwag ninyong idagdag sa salitang iniutos ko sa inyo, ni bawasan man ninyo ito,” makikita ninyo na sa ganitong paraan ay ipinagbawal niya sa kanila ang anumang uri ng paggawa ng batas, anumang anino ng batas, at sa gayon ay ipinagbawal sa kanila na magtatag ng anumang uri ng pamahalaan sa kanilang sarili.

TAM1897 Q1 36.2At mula rito ay lubos na malinaw na nang matuklasan nila ang pangangailangan ng anumang uri ng pamahalaan sa kanilang sarili, na kinakailangan nilang magkaroon ng mga batas at pinuno na iba kay Diyos, ang mismong iyon ay tiyak na patunay na nakalimutan nila si Diyos; na lumayo sila sa kaniya; na hindi sapat ang kaniyang pamahalaan; na ang kaniyang kapangyarihan ay hindi nasa kanila upang panatilihin sila, at kaya naman kinailangan nilang gumawa at magtatag ng sarili nilang uri ng pamahalaan, upang protektahan ang kanilang sarili mula sa kanilang sarili.

TAM1897 Q1 36.3Kaya nakikita ninyo na hindi ayon sa kalooban ng Panginoon na ang kaniyang bayan, na naninirahan nang mag-isa, ay magkaroon ng sarili nilang pamahalaan sa kanilang sarili. Hindi niya kalooban na manirahan sila sa gitna ng mga bansa, at magkaroon ng pamahalaan na gaya ng sa mga bansa; sapagkat kapag sinimulan nilang gumawa ng sarili nilang pamahalaan upang pamahalaan ang kanilang sarili sa kanilang sarili, magiging katulad iyon ng mga pamahalaan ng mga bansa, dahil lahat ng iyon ay gawa ng tao, at ang sangkatauhan ay pare-pareho lamang. Kaya nang magpasya ang Israel na magtatag ng pamahalaan para pamunuan ang kanilang sarili, naging katulad ito ng sa mga nasa paligid nila, at hindi ito maaaring maging iba pa. Pagano ito. At palaging magiging pagano ito saanman ito subukang itatag.

TAM1897 Q1 36.4“Huwag ninyong dagdagan ang salitang iniutos ko sa inyo, ni bawasan man ito, upang inyong mapanatili ang mga utos ng Panginoon ninyong Diyos na iniutos ko sa inyo.” Nilalayon ng Diyos na ang kaniyang mga utos, ang kaniyang batas, ang kaniyang pamamahala, ay magiging sapat para sa kaniyang bayan. At sapat na ito para sa kanyang bayan. Napagpasyahan na iyon. Lagi itong magiging sapat para sa kanyang bayan. Ngunit hindi ito sapat para sa mga wala nito; hindi ito sapat para sa mga naghihiwalay sa Diyos at sa kanyang batas at pamahalaan. Hindi sapat para sa kanila ang kanyang pamahalaan, dahil wala ito sa kanila; at kung gagawa sila ng sarili nilang pamahalaan, katulad na katulad ito ng sa mga pagano.

TAM1897 Q1 36.5Nakita ng inyong mga mata ang ginawa ng Panginoon dahil kay Baal-peor: sapagkat ang lahat ng lalaking sumunod kay Baal-peor, pinahamak sila ng Panginoon mong Diyos sa gitna ninyo. Ngunit kayo na nanatili sa Panginoon ninyong Diyos ay buhay ang bawat isa sa inyo hanggang sa araw na ito. Narito, tinuro ko sa inyo ang mga tuntunin at mga hatol, gaya ng inutos sa akin ng Panginoon kong Diyos, na inyong gawin nang gayon sa lupain na inyong papasukin upang ariin. Ingatan ninyo nga at tuparin; sapagkat ito ang inyong karunungan at pagkaunawa sa paningin ng mga bansa.

TAM1897 Q1 36.6“Ito ang inyong karunungan at pagkaunawa sa paningin ng mga bansa.” Hindi lamang sa aking paningin; kundi gawin ninyo ito, at ang lahat ng mga bansa, ang mga pagano, ay magsasabing matalino kayo. Ang mga bansa, ang mga pagano, ay magsasabing may mabuting pag-iisip kayo.

TAM1897 Q1 36.7Narito, tinuruan ko kayo ng mga tuntunin at mga hatol, gaya ng inutos sa akin ng Panginoon kong Diyos, upang gawin ninyo sa lupain na inyong papasukin upang ariin. Kaya’t ingatan ninyo at tuparin ang mga ito; sapagkat ito ang inyong karunungan at pagkaunawa sa paningin ng mga bansa, na makaririnig sa lahat ng mga tuntuning ito, at magsasabi, ‘Tunay na ang dakilang bansang ito ay isang matalino at maunawaing bayan.’ Sapagkat anong bansa ang kasing dakila, na may Diyos na kasing lapit sa kanila, na gaya ng Panginoon na ating Diyos sa lahat ng bagay na ating ipinamamanhik sa kaniya? At anong bansa ang kasing dakila, na may mga tuntunin at hatol na kasing matuwid gaya ng buong batas na ito, na inilagay ko sa harap ninyo ngayon? Ingatan mo lamang ang iyong sarili, at alagaan mong mabuti ang iyong kaluluwa, baka malimutan mo ang mga bagay na nakita ng iyong mga mata, at baka lumayo ang mga ito sa iyong puso sa lahat ng araw ng iyong buhay: kundi ituro mo ang mga ito sa iyong mga anak, at sa mga anak ng iyong mga anak; lalo na ang araw na ikaw ay nakatayo sa harap ng Panginoon mong Diyos sa Horeb.

TAM1897 Q1 36.8Huwag mong kalimutan ang iyong nakita at narinig, kundi lalo na ang iyong narinig nang ikaw ay nakatayo sa harap ng Horeb noong araw na iyon. Ano ang kanilang narinig?—O, ang kautusan ng Diyos; ang mga utos ng Diyos at ang pananampalataya kay Jesus ang kanilang narinig noong araw na iyon; isang tinig mula sa langit ang naghayag ng pagtubos at paglalang, na ang mga tao’y huwag magkasala. Ngunit nakalimot ang Israel sa Diyos, at naging idolatra, at nagsabi, “Gumawa ka sa amin ng hari; gumawa ka sa amin ng hari, na gaya ng lahat ng mga bansa.” Ngunit tungkol sa panahong iyon, habang sila’y malinis pa, sinabi ng Panginoon pagkatapos (Awit 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9Oh, kung pinakinggan lamang sana ako ng aking bayan, at naglakad sa aking mga daan ang Israel! Agad ko sanang sinupil ang kanilang mga kaaway at itinutok ang aking kamay laban sa kanilang mga kalaban. Ang mga napopoot sa Panginoon ay dapat sana’y nagsumite sa kaniya: ngunit ang kanilang kapanahunan ay mananatili magpakailanman. Dapat sana’y pinakain niya rin sila ng pinong trigo: at sa pulot mula sa bato ay pinabusog kita.

TAM1897 Q1 36.10Ngayon sinasabi ng Panginoon tungkol sa atin na dinala niya tayo mula sa kapangyarihan ng kadiliman, at inilipat tayo sa kaharian ng minamahal niyang Anak. Ang kaharian ng Diyos ay muling naitatag sa gitna ng kanyang bayan, at “ang kaharian ng Diyos ay nasa loob ninyo,” at ito ay nasa gitna ninyo sa pamamagitan ng pagiging nasa loob ng bawat isa at ng lahat. Ngayon nga, ang kaharian ng Diyos ay isang perpektong kaharian, sapagkat ang hari ay isang perpektong hari, sapagkat ang batas ng kahariang iyon ay isang perpektong batas. Kung gayon, ang isang perpektong hari, at isang perpektong batas, at isang perpektong kaharian, ay sapat na ba para sa iyo? Ganoon ba? Sapat na ba iyon para sa isang tao?—O oo, tiyak! Dapat bang maging sapat na iyon para sa isang tao?

TAM1897 Q1 36.11At kung hindi pa rin sapat ang lahat ng iyon para sa isang tao, nasaan ang problema: sa kaharian ba o sa tao?—Alam ninyo na ang problema ay nasa tao lamang. Ngunit kung ipagpalagay na ipinapahayag ng tao na siya ay isang Kristiyano. Nasa tao pa rin ba ang problema, o nasa kaharian?

TAM1897 Q1 36.12(Mga Boses) Nasa tao.

TAM1897 Q1 36.13Sabihin nating ipinapahayag niyang siya ay isang Seventh-day Adventist, at ang kaharian ng Diyos ay hindi sapat para sa kanya; sabihin nating magtipon-tipon kayo ng ganoong mga tao, at ang kaharian ng Diyos ay hindi sapat para sa kanila, kundi kailangan nilang magkaroon ng sarili nilang kaharian, ibang kaharian; kailangan nilang magtatag ng pamahalaan, maningil ng buwis sa sarili, pumili ng mga pinuno mula sa kanilang sarili para mamuno sa kanila; mga anak ba sila ng Diyos? Sapat na ba sa kanila ang perpektong kaharian ng Diyos? Kabilang ba sila sa pamahalaan ng Diyos? Sapat na ba sa kanila ang pamahalaan ng Diyos? Nasa kanila ba ang kaharian ng Diyos? Nasa kanila ba? Paano ito magiging ganoon, kung ang perpektong kaharian, at ang perpektong hari, at ang perpektong batas, ay hindi sapat para sa kanila?

TAM1897 Q1 37.1Nakikita ninyo, kung gayon, na ang paghihiwalay ng simbahan at estado, kahit sa mga Seventh-day Adventist, ay nagsisimula sa puso; at dapat itong magsimula roon sa bawat tao, saanman, o hindi maaaring magkaroon ng paghihiwalay ng simbahan at estado kung nasaan siya. Kung walang sinumang tao noong ika-apat na siglo, sa Imperyong Romano, ang nagkaroon ng pagkakaisa ng simbahan at estado sa kanyang sariling puso, hindi sana nabuo ang papal na kapangyarihan noong ika-apat na siglo. Kung sa puso niya ay ang simbahan lamang, at wala nang iba pa—wala ang estado, wala ang mga prinsipyo ng estado, kundi ang simbahan lamang—ang Diyos, ang Kanyang kaharian, ang Kanyang batas, ang Kanyang katuwiran, Siya lamang ang namumuno roon—magkakaroon kaya ng papalidad?

TAM1897 Q1 37.2(Mga tinig) Hindi.

TAM1897 Q1 37.3Ano, kung gayon, ang bagay na kailangang-iwasan palagi?—Anumang pagsasanib ng simbahan at estado sa puso. Ano, kung gayon, ang nag-iisang tiyak na pananggalang laban sa pagbuo ng pamahalaang papa?—Ito ay ang mahalin ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong isip, at buong lakas. Ito ay ang “lumabas ka sa iyong bansa, at mula sa iyong mga kamag-anak, at mula sa bahay ng iyong ama.” Ito ay ang talikuran ang Ehipto. Ito ay ang “manirahan nang mag-isa, at huwag maibilang sa mga bansa.”

TAM1897 Q1 37.4Babasa ako ngayon mula sa “Empires of the Bible,” pahina 152 pataas ng ilang sipi na inilagay ko roon mula sa “Patriarchs and Prophets,” kasama ang mga kasulatan, tungkol sa mismong ugnayang ito. Una, babasahin ko ang ilan sa sarili kong mga salita; ngunit sasabihin ko sa inyo kung kailan ko babasahin ang mga salita mula sa “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 37.5“Narito, ang bayan ay maninirahan nang mag-isa, at hindi mabibilang sa gitna ng mga bansa.” Hindi kailanman nilayon ng Panginoon na mabuo ang kaniyang bayan bilang isang kaharian, estado, o pamahalaan, na gaya ng mga tao sa sanlibutang ito. Hindi sila dapat maging katulad ng mga bansang nasa paligid nila. Dapat silang mapaghiwalay para sa Diyos “mula sa lahat ng bayan na nasa ibabaw ng lupa.” “Ang bayan ay hindi mabibilang sa gitna ng mga bansa.”

TAM1897 Q1 37.6Ngayon, kung itinuturing ko ang sarili ko na kabilang sa estado ng Alemanya, ibig bang sabihin itinuturing ko ang sarili ko bilang isa sa mga bansa? Kung itinuturing ko ang sarili ko na kabilang sa pamahalaan ng Inglatera, bilang bahagi nito, isang tapat at makabayan na mamamayan na lalaban para sa watawat, itinuturing ko ba ang sarili ko bilang isa sa mga bansa? At kung lalaban ako para sa banderang iyon, ang aking bandila, ang aking bandilang Briton, at ang kapatid kong Seventh-day Adventist dito ay kabilang sa Estados Unidos, at tapat at makabayan, at magkaroon ng digmaan ang dalawang bansa, at kailangan niyang itaboy ang mga pagsalakay, at may alitan, kung gayon ako ay nasa isang panig, at ang kapatid ko ay nasa kabilang panig, at magkakalaban ang magkapatid. Ipinag-utos ba iyon ng Diyos?—Alam ninyo na hindi. Kung gayon, may ibig ba siyang sabihin nang sinabi niyang ang bayan ay maninirahan nang mag-isa, at hindi bibilangin sa gitna ng mga bansa?

TAM1897 Q1 37.7Binabasa ko ang kaunti sa sarili kong sinulat sa “Empires of the Bible:”—Ang kanilang pamahalaan ay dapat maging isang teokrasya na dalisay at simple—ang Diyos ang kanilang nag-iisang Hari, kanilang nag-iisang Pinuno, kanilang nag-iisang Tagapagbigay-batas. Ito nga, ay isang organisasyong simbahan, na nagsimula sa pag-oorganisa ng “simbahan sa ilang;” at dapat itong ihiwalay sa anumang ideya ng isang estado. Ang sistemang binuo sa ilang sa pamamagitan ni Moises, at nagpatuloy sa Canaan sa pamamagitan ni Josue, ay nilayong maging walang hanggan.

TAM1897 Q1 37.8Ngayon ay babasahin ko mula sa “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 37.9Ang pamahalaan ng Israel ay pinamamahalaan sa pangalan at sa kapangyarihan ni Jehova. Ang gawain ni Moises, ng pitumpung matatanda, ng mga pinuno at hukom, ay simpleng ipatupad ang mga batas na ibinigay ng Diyos. Wala silang kapangyarihan na gumawa ng batas para sa bansa.

TAM1897 Q1 37.10Sino ang walang awtoridad na gumawa ng batas para sa bansa?

TAM1897 Q1 37.11(Mga tinig) Ang simbahan.

TAM1897 Q1 37.12Ilan ba ang bumubuo sa simbahan? Kasama ba rito ang isa, o dalawa, o sampu, o labindalawa, o kahit limampu?—Oo. Kung ganoon, may awtoridad ba sila, o kahit sino sa kanila, na gumawa ng batas para sa iba, o kahit para sa kanilang sarili?—Wala.

TAM1897 Q1 37.13Makinig, O Israel, sa mga tuntunin at sa mga hatol na itinaturo ko sa inyo, upang gawin ninyo ang mga ito, upang kayo’y mabuhay, at makapasok at makamtan ang lupain na ibinibigay sa inyo ng Panginoong Diyos ng inyong mga magulang. Huwag ninyong dagdagan ang salitang iniuutos ko sa inyo, ni bawasan man ang anuman mula rito.

TAM1897 Q1 37.14Muli, mula sa “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 37.15Ito ang naging, at patuloy na naging, kundisyon ng pag-iral ng Israel bilang isang bansa.

TAM1897 Q1 37.16Nang lumihis ang Israel dito, at kumilos upang magtatag ng isang kaharian at maging tulad ng mga bansa, ano ang ibig sabihin noon?—Ang pagkawala ng pag-iral. Huwag ninyo itong kalimutan.

TAM1897 Q1 37.17Ngayon, isa pang talata na isinulat ko, at nais kong ulitin ngayon:—

TAM1897 Q1 37.18Ang mga prinsipyo ng pamahalaan ng Israel ay purong teokrasya lamang. Sa anumang pamahalaan, ang katapatan ng mga mamamayan sa mga prinsipyo ng pamahalaan ang siyang nag-iisang makapagpapatagumpay rito.

TAM1897 Q1 37.19Iyan ay kinikilala ng lahat. Anong pamahalaan ang pinag-uusapan natin dito?—Ang pamahalaan ng Diyos. Pamahalaan ng kanino sila mamamayan?—Ang pamahalaan ng Diyos. Kung gayon, ang katapatan sa mga prinsipyo ng pamahalaang iyon ang tanging bagay na makapagpapasuccessful sa pamahalaang iyon at sa pamumuno roon, kahit Diyos ang namamahala.

TAM1897 Q1 37.20Sa pamamagitan lamang ng patuloy na namamalaging presensya ng Diyos sa Israel na naging posible ang tagumpay ng pamahalaang itinatag doon. Kaya naman, ang katapatan sa mga prinsipyo ng pamahalaang iyon, mula sa panig ng mga tao, ay nangangailangan na ang bawat isa ay patuloy na hanapin ang namamalaging presensya ng Diyos sa kanyang sarili, bilang nag-iisang Hari, Pinuno, at Tagapagbigay-batas, sa lahat ng gawain ng kanyang pang-araw-araw na buhay. Ngunit “kung walang pananampalataya, imposible na paluguran Siya.” “Sa pamamagitan ng pananampalataya” naninirahan ang Diyos sa puso at namamahala sa buhay. Kaya ang pangunahing prinsipyo, at sa katunayan ang mismong pag-iral ng pamahalaan ng Israel, ay nakasalalay sa isang buhay, matatag na pananampalataya ng mga tao ng Israel.
TAM1897 Q1 38.1At dito mismo nabigo ang Israel. Sa katunayan, ito lamang ang tanging bahagi kung saan sila maaaring mabigo. Hindi sila nanatili sa pananampalataya; hindi sila nanatiling tapat sa kanilang Hari at pamahalaan. Ang mga taong pumasok sa lupain, na sa pamamagitan ng pananampalataya ay tumawid sa Ilog Jordan nang tuyong lupa kahit na ito ay umaapaw, na sa pamamagitan ng kanilang pananampalataya ay gumuho ang mga pader ng Jerico nang ikutin nila ito sa loob ng pitong araw, at sumigaw ng panalong sigaw ng pananampalataya—ang mga taong ito ay naniwala sa Panginoon, at siya ay nasa kanila sa kapangyarihan. Ngunit may pagbabagong dumating. Nawala sa mga tao ang kadalisayan ng pananampalataya, at nahulog sila sa pormalismo. Ang kuwento ay isinalaysay para sa atin sa ilang maikling talata sa Kasulatan. “Sinamba ng bayan ang Panginoon sa lahat ng araw ni Josue, at sa lahat ng araw ng mga matatanda na nabuhay nang mas matagal kay Josue, na nakasaksi sa lahat ng dakilang gawa ng Panginoon na ginawa niya para sa Israel. At si Josue na anak ni Nun, lingkod ng Panginoon, ay namatay sa gulang na isang daang sampung taon.... At ang buong henerasyong iyon ay nangamatay at sumunod sa kanilang mga ama; at may sumunod na ibang henerasyon pagkatapos nila, na hindi nakakilala sa Panginoon, ni sa mga gawa niya para sa Israel. At nagawa ng mga anak ng Israel ang kasamaan sa paningin ng Panginoon, at naglingkod sa mga Baal: at iniwan nila ang Panginoon na Diyos ng kanilang mga magulang, na naglabas sa kanila mula sa lupain ng Ehipto, at sumunod sa ibang mga diyos, sa mga diyos ng mga bayan na nakapaligid sa kanila, at yumukod sa kanila, at pinukaw ang Panginoon sa galit. At iniwan nila ang Panginoon, at sinamba ang Baal at ang Ashtaroth.”—“Empires of the Bible,” pp. 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2Ganito mismo ang ginawa nila noong panahon ni Nimrod. Ano ang naging bunga noong panahon ni Nimrod?—Itinakda nila ang isa sa kanila bilang hari, matapos tanggihan ang Diyos bilang hari. May kakaiba ba, kung gayon, na pareho rin ang magiging bunga sa Israel ngayon sa panahong ito?

TAM1897 Q1 38.3Dahil wala sa puso nila ang presensya ng Diyos na maghihiwalay sa kanila kahit sa kanilang sarili, at sa gayon ay magpapatingkad sa kanila kumpara sa ibang tao, naging napakahawig nila sa mga bansang nakapaligid kaya’t natural lamang na makiisa sila sa pagsamba sa kanilang mga diyos. Nang dahil sa kanilang apostasiya, nang ang pasanin ng kanilang sariling mga gawa at ang pang-aapi ng mga Hentil ay naging napakabigat na hindi na nila ito matiis, sila ay lumingon sa Panginoon nang buong puso, inilagak ang kanilang tiwala sa Kaniya lamang, at sa gayon ay sa Kaniya nila natagpuan ang maluwalhating kaligtasan mula sa kanilang mga kasalanan at mula sa lahat ng kanilang mga manlulupig. Ngunit nang sila’y makalaya, nabigo pa rin silang alagaan at hangarin ang presensya ng kanilang Panginoon at Manliligtas; kaya’t ang kanilang relihiyon ay muling naging pormal, at hindi nagtagal ay muling kinuha nila ang mga kaugalian ng mga pagano at sinamba ang kanilang mga diyos.
TAM1897 Q1 38.4Kung sana inilagay nila ang kanilang puso sa Panginoon at nagtitiwala sa kaniya sa lahat ng oras, gaya ng ginawa nila sa mga sandaling ito ng reporma, matutuklasan nila na siya para sa kanila sa lahat ng oras ay kung ano siya sa mga pagkakataong ito. Nangyari sana ang kanilang buong lakad ay kung ano ang palagi niyang ninanais na maging ito—isang tuloy-tuloy na pag-usad pasulong at pataas, lumalago sa biyaya at sa kaalaman ng Panginoon nating Tagapagligtas. Naging isang maliwanag at maningning na liwanag sana sila para sa lahat ng mga bansa.
TAM1897 Q1 38.5Sa halip na dalhin sila ng paulit-ulit na karanasang ito sa punto na tuluyan at magpakailanman nilang hindi pagkatiwalaan ang kanilang sarili, at magtiwala lamang sa Panginoon, nakarating nga sila sa kalagayan na tuluyan nilang hindi pagkatiwalaan ang Panginoon, at nagpasya nang buong-buo na magtiwala sa kanilang sarili. Sa kanilang kawalan ng pananampalataya at apostasiya, nakita nila sa patuloy na pagsalakay ng mga pagano, na nagwasak sa bansa at nagpahirap sa mga tao, bilang patunay lamang na sa lahat ng praktikal na layunin ay nabigo ang pamahalaan ng Diyos.—“Empires of the Bible,” pp. 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6Ngayon, muling kumukuha ng sipi mula sa “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 38.7Ang lahat ng kasamaan na bunga ng kanilang sariling kasalanan at kamangmangan, inako nila sa pamamahala ng Diyos.

TAM1897 Q1 38.8Nakikita ninyo, kung gayon, kapag ang anumang bayan na nagpapahayag na sila’y pag-aari ng Panginoon ay nangangailangan ng ibang pamahalaan kundi ang kaniya, narito ang suliranin. Lumayo sila sa Diyos; napasama sila sa kasamaan; nagdurusa sila ng sari-saring kapahamakan; at ibinibintang nila ang mga ito sa pamahalaan ng Diyos. Hindi sapat para sa kanila ang pamahalaan ng Diyos; hindi ito gumawa ng sapat para sa kanila. Bakit?—Dahil hindi nila ito taglay.

TAM1897 Q1 38.9Nagpapatuloy akong magbasa mula sa “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 38.10Unti-unti nilang nawala ang kanilang paggalang sa Diyos, at hindi na pinahalagahan ang karangalan ng pagiging pinili Niya. Nahikayat sa karangyaan at pagpapakitang-gilas ng mga paganong monarko, nagsawa sila sa kanilang sariling kasimplehan. Namunga ang selos at inggit sa pagitan ng mga tribo. Ang panloob na alitan ay nagpahina sa kanila; patuloy silang nalalantad sa pagsalakay ng kanilang mga paganong kaaway: at ang mga tao ay nagsisimulang maniwala na upang mapanatili ang kanilang katayuan sa gitna ng mga bansa, ang mga tribo ay dapat magkaisa sa ilalim ng isang matatag na sentral na pamahalaan. Habang lumalayo sila sa pagsunod sa batas ng Diyos, hinangad nilang palayain mula sa pamumuno ng kanilang banal na Kataas-taasan; at sa gayon ang hinihingi para sa isang monarkiya ay naging malawak sa buong Israel.

TAM1897 Q1 38.11Ngayon ay babasahin ko mula sa aking isinulat sa “Empires of the Bible:”—

TAM1897 Q1 38.12Ito ay muling pag-uulit ng kuwento ng Babilonia at Ehipto. Iniligaw sila ng punong manlilinlang sa pagsamba sa diyus-diyosan, at mula sa pagsamba sa diyus-diyosan patungo sa monarkiya, upang magkaroon siya ng pangingibabaw sa kanila, at sa pamamagitan ng makalupang impluwensya ay akitin silang lumayo, o sa pamamagitan ng puwersa ay pigilan sila, sa paglilingkod sa Diyos.

TAM1897 Q1 38.13At alam ninyo na pinag-uusig ng Israel ang mga propeta, ipinagbawal nila ang pangangaral ng salita ng Diyos, gaya ng ginawa ng bawat ibang paganong bansa sa lupa mula pa noong panahon ni Nimrod hanggang sa kasalukuyan, at gaya rin ng gagawin ng bawat ibang paganong bansa, kahit pa itinatag ito ng mga Seventh-day Adventist.

TAM1897 Q1 38.14Ngayon ay muling binabanggit ko mula sa “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 38.15Ninais ng Diyos na ang Kanyang bayan ay tumingin sa Kanya lamang bilang kanilang Tagapagbigay-batas at Pinagmumulan ng lakas. Sa pakiramdam ng kanilang pag-asa sa Diyos, patuloy silang maaakit na lumapit sa Kanya. Sila ay magiging mataas ang pag-iisip at marangal, angkop para sa dakilang kapalaran na tinawag sa kanila bilang Kanyang piniling bayan. Ngunit nang ang isang tao ay iniluklok sa trono, ito ay magtutungo sa paglayo ng isipan ng mga tao mula sa Diyos.

TAM1897 Q1 38.16At hindi ko pinapansin kung siya ay isang Seventh-day Adventist; may tendensiya itong ilihis ang isipan ng mga tao mula sa Diyos.

TAM1897 Q1 38.17Nagpapatuloy akong magbasa mula sa “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 38.18Mas magtitiwala sila sa lakas ng tao at hindi gaanong sa makalangit na kapangyarihan—

TAM1897 Q1 39.1Kailangan ba nila ng proteksyon laban sa mga pagano?—Oo. Hindi ba sila inaatake ng mga pagano at nagsasagawa ng mga pagsalakay laban sa kanila?—Oo. Kailangan ba nila ng proteksyon?—Oo. Bakit sila nagtatag ng pamahalaan?—Para sa proteksyon—para sa proteksyon laban sa mga pagsalakay ng mga pagano.

TAM1897 Q1 39.2Ano ang sinabi ng Panginoon kung susunod sila sa kaniya at sa kaniyang mga batas? Sa panahon ng mga kapistahan, maaaring lisanin ng lahat ng lalaki ang kanilang mga tahanan at umakyat sa Jerusalem, at walang sinumang gagawa ng masama sa kanila o magnanasa sa kanilang lupain. Ngunit nang lumayo sila sa Diyos at wala na ang kaniyang proteksyon, hindi na nila maaaring iwan ang kanilang mga bahay nang hindi papasok ang mga pagano. At kahit na nasa bahay pa silang lahat, sasakupin pa rin sila ng mga pagano. Kapag hinog na ang kanilang trigo at handa nang anihin, darating ang mga pagano at kukunin ang lahat nito, kahit na nasa bahay pa ang lahat ng lalaki. At kapag hinog na ang ubas at handa nang pitasin, darating ang mga pagano at pipitasin ang lahat ng ito. Bakit?—Dahil ang mga tao ay lumayo sa Diyos, at hindi niya sila mapagpapala sa kanilang paglayo gaya ng pagpapala niya sa kanila kapag kasama niya sila, sapagkat ang paggawa nito ay magpapalakas lamang ng loob sa kanila sa kanilang paglayo.

TAM1897 Q1 39.3Kaya nga:—

TAM1897 Q1 39.4Kapag may taong iniluklok sa trono, nagiging sanhi ito upang lumihis ang isipan ng mga tao mula sa Diyos. Mas magtitiwala sila sa lakas ng tao at hindi sa makalangit na kapangyarihan, at ang mga pagkakamali ng kanilang hari ay magtutulak sa kanila sa kasalanan, at maghihiwalay sa bansa mula sa Diyos.

TAM1897 Q1 39.5Kaya sinabi nila kay Samuel: “Maglagay ka sa amin ng hari upang humatol sa amin gaya ng lahat ng mga bansa.”

TAM1897 Q1 39.6Ngayon ay muling binabanggit ko mula sa “Patriarchs and Prophets,” isa pang talata na tumutukoy mismo sa kasalukuyan:—

TAM1897 Q1 39.7At hanggang ngayon [Saan ito idinudulot?—Sa kasalukuyan.] umiiral pa rin ang pagnanais na sumunod sa mga gawi at kaugalian ng sanlibutan sa gitna ng mga nagpapahayag na bayan ng Diyos. Habang lumalayo sila sa Panginoon, nagiging ambisyoso sila para sa mga pakinabang at karangalan ng sanlibutan. Patuloy na hinahangad ng mga Kristiyano na gayahin ang mga gawi ng mga sumasamba sa diyos ng sanlibutang ito. Marami ang nagsusulong na sa pamamagitan ng pakikipag-isa sa mga taong makamundo at pagsunod sa kanilang mga kaugalian, magkakaroon sila ng mas malakas na impluwensya sa mga walang Diyos.

TAM1897 Q1 39.8Iyan ang sinabi ni Israel.

TAM1897 Q1 39.9Ngunit ang lahat ng sumusunod sa landas na ito ay naghihiwalay sa kanilang sarili mula sa Pinagmumulan ng kanilang lakas. Sa pagiging kaibigan ng sanlibutan, sila ay naging kaaway ng Diyos. Para sa kapurihan sa lupa, isinusuko nila ang hindi mailarawang karangalan na ipinagkaloob sa kanila ng Diyos, na ipahayag ang mga kapurihan ng Kaniya na tinawag sa kanila mula sa kadiliman tungo sa Kaniyang kamangha-manghang liwanag.— “Patriarchs and Prophets,” kabanata 59, par. 13.

TAM1897 Q1 39.10Ngayon ay nagbabasa pa ako tungkol sa Israel noon:—

TAM1897 Q1 39.11“Tulad ng lahat ng mga bansa.” Hindi naunawaan ng mga Israelita na ang pagiging kakaiba sa ganitong paraan ay isang espesyal na pribilehiyo at biyaya. Hinati ng Diyos ang mga Israelita mula sa bawat ibang bayan upang gawin silang kaniyang sariling natatanging kayamanan. Ngunit hindi nila pinahalagahan ang mataas na karangalang ito; masigasig nilang hinangad na gayahin ang halimbawa ng mga pagano.

TAM1897 Q1 39.12Patuloy pa akong nagbabasa mula sa “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 39.13Ang mga araw ng pinakamalaking kasaganaan ng Israel ay yaong mga araw na kinilala nila si Jehova bilang kanilang Hari,—nang ang mga batas at pamahalaang itinatag Niya ay itinuring na mas mataas kaysa sa alinmang ibang bansa.

TAM1897 Q1 39.14Kapag itinuturing ko ang pamahalaan at kautusan ng Diyos na mas mataas kaysa sa lahat ng ibang bansa, paano ako makikisalamuha sa ibang mga bansa? Kung gayon, kung kailangan kong magtatag ng isang sistema na gaya ng sa ibang mga bansa para pamahalaan ang sarili ko, para manatiling tuwid ako at ang mga nakapaligid sa akin na katulad ko, itinuturing ko ba ang pamahalaan at mga batas ng Diyos na mas mataas kaysa sa mga gagawin ko? At kapag itinuring ko na hindi mas mataas ang mga batas Niya kaysa sa mga gagawin ko, nasaan ako roon?

TAM1897 Q1 39.15(Mga Boses) Higit pa sa Diyos.

TAM1897 Q1 39.16Katulad ng ibang papa; katulad ni Nimrod—inilalagay ko ang sarili ko sa kinalalagyan ng Diyos. Walang sinumang tao ang maaaring ilagay ang sarili sa kinalalagyan ng Diyos nang hindi inilalagpas ang sarili niya sa Diyos.

TAM1897 Q1 39.17Kasabay nito, isinulat ko ang sa tingin ninyo ay katotohanan:—

TAM1897 Q1 39.18Ngunit nakalimutan na ngayon ang lahat ng ito, sa kanilang matibay na layunin na magkaroon ng hari, pamahalaan, estado, na gaya ng lahat ng mga bansa. Salungat sa hayagang kalooban ng Panginoon, mabibilang ang Israel sa mga bansa.... Naku, sana’y nalaman ng Israel noong kanilang panahon ang mga bagay na nauukol sa kanilang kapayapaan! Naku, sana’y naniwala sila sa Panginoon, at kinilala na mas alam Niya kaysa sa kanila ang daan na dapat nilang tahakin para sa kanilang ikabubuti! Ngunit laban sa Kaniyang pinakamatibay na pakiusap at pinakaseryosong babala, tinakpan nila ang kanilang mga tainga at pinatigas ang kanilang mga puso, at doon mismo sinimulan nila ang landas na, sa walang-awang lohika, nagdala sa kanilang pagkawasak bilang isang bansa at bilang hinirang na bayan.

TAM1897 Q1 39.19Nangyari rin na ang mga tribo ay nahati—ang sampu at ang dalawa. Ano ang nangyari sa sampu?—Patuloy silang lumihis sa pananampalataya, hanggang sa kanilang ipahayag, “Wala kaming hari.” Pagkatapos ay dinalaw sila ng Panginoon sa pamamagitan ng propeta Oseas, at sinabi, “Ako ang magiging Hari ninyo; bumalik kayo sa akin, O Israel, tumakas ka sa akin; ako ang magiging Hari ninyo.” Ngunit ayaw nilang bumalik; at dinala sila sa pagkabihag, at nawala magpakailanman.

TAM1897 Q1 39.20Nang magawa iyon, isinulat ni Oseas tungkol sa Juda, “Ang Juda ay naghahari pa rin kasama ng Diyos, at tapat sa mga banal.” Ngunit alam ninyo na ang Juda ay unti-unting bumaba sa landas ng apostasya, hanggang sa dumating ang salita, “Alisin ang diadema, at hubarin ang korona: hindi ito magiging pareho: itaas ang mababa, at ibaba ang mataas. Ibabagsak ko, ibabagsak ko, ibabagsak ko ito: at hindi na ito iiral, hanggang sa dumating ang karapat-dapat; at ibibigay ko ito sa kaniya.”

TAM1897 Q1 39.21Kinailangang ipagkatiwala ng Panginoon sa mga Hentil ang pamamahala sa kaniyang sariling bayan. At nang mapangalagaan sila ng Panginoon sa pamamagitan ng mga Hentil, sa pamahalaan ng mga Hentil, hanggang sa siya mismo ay dumating sa kanila, sumigaw pa rin sila ng salitang kanilang binigkas noong mga araw ni Saul, “Hindi; kundi magkakaroon kami ng hari.” At nang hindi nais ni Cristo na maging Hari nila, ipinako nila siya sa krus, at sumigaw, “Wala kaming hari kundi si Cesar.”

TAM1897 Q1 40.1Nang laban sa protesta ng Panginoon sa pamamagitan ni Samuel, sumigaw sila, “Hindi; kundi magkakaroon kami ng hari sa amin,” sa sigaw na iyon narinig ng Panginoon, at ngayon ay madali na para sa lahat na marinig, ang kanilang huling sigaw laban sa kaniya—“Wala kaming hari kundi si Cesar.” Sa pagtanggi nila sa Diyos upang maging “tulad ng lahat ng mga bansa,” naging katulad sila ng lahat ng mga bansang tumanggi sa Diyos.

TAM1897 Q1 40.2Ang sigaw na inihayag nila laban kay Cristo sa hukuman ni Pilato, ay nasa sigaw na iyon, “Nais naming magkaroon ng hari,” na inihayag noong mga araw ni Saul; at dininig ito ng Diyos. Iyan ang lohika nito, at walang makatakas dito. At kung nais nating makatakas dito, ako at ikaw ay dapat lumingon sa Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong isip, at buong lakas. Kailangan nating lumabas sa ating bansa, at mula sa ating kamag-anak, at mula sa bahay ng ating ama. Kailangan nating talikuran ang Ehipto, kahit na tayo ay nasa hakbang na patungo sa trono ng makalupang kapangyarihan; kailangan nating bumaba mula rito, talikuran ito, at iwanang lahat, at lumingon sa Diyos, sa isang buhay na pananampalataya; at pagkatapos ay kailangan nating manirahan nang mag-isa, at hindi mabibilang sa gitna ng mga bansa.

TAM1897 Q1 40.3Kaya nakikita ninyo na ang Diyos ay nagtuturo sa kaniyang bayan, at sa mga bansa sa lahat ng panahon, na ang walang hanggang kaligtasan ng kaniyang bayan, at ng sinumang tao, ay nakasalalay sa ganap na paghihiwalay ng simbahan at estado sa puso.

Note

Back