Ang Espiritu ng Hula. – Blg. 2
TAM1897 D 21.2Pangaral na ibinigay noong Miyerkules ng umaga, Pebrero 10, 1897 Inilathala sa General Conference Daily Bulletin, Pebrero 15, 1897, Bol. 1, Blg. 2, mga pahina 21-22.
TAM1897 D 21.3Ang sumusunod ay isang buod lamang ng mga pahayag ni Pastor Jones. Dahil sa dumating ang marami mula nang nakaraang pulong, kinailangan ng malaking bahagi ng oras upang balikan ang mga puntong tinalakay noong nakaraang araw. Bukod dito, sinabi ng tagapagsalita na ang problema sa atin bilang isang bayan ay hindi ang hindi natin paniniwala nang pangalan na ang mga Testimonies ay mula sa Diyos; kundi ang kailangan nating malaman ay kung paano tayo maniwala rito. Kung ang tanging paraan natin ng pagpapahayag ng paniniwala sa mga Testimonies ay ang pagsasabi sa mga tao na naniniwala tayo rito, ang paniniwala natin ay walang saysay. Dahil dito, nabubuksan natin ang daan para magduda ang mga tao sa katapatan ng ating pananampalataya. Kung tunay nga tayong naniniwala sa mga Testimonies, hindi na natin kailangang sabihin pa ito sa mga tao. Ang ating mga buhay ang magiging patotoo sa pananampalatayang nasa ating kalooban.
TAM1897 D 21.4May paglayo sa Diyos, at ang templo ay nangangailangan ng paglilinis gaya ng noong mga araw sa Jerusalem. Napasama tayo sa ganitong kalagayan dahil sa hindi pagpapahalaga sa mga Patotoo ng Espiritu ng Diyos. Ngunit marami sa mga hindi nagbigay-pansin dito ay naniwala sa mga ito, at noong panahong iyon ay hawak nila ang mga Patotoong iyon, at hindi nila inakala na hindi nila ito pinapahalagahan. Dahil dito, ang nais nating malaman ay kung paano dapat ituring ang mga Patotoo ng Espiritu.
TAM1897 D 21.5At hindi natin dapat isipin kahit saglit, kapag isang patotoo ay ibinigay at isang tao ang nabanggit, na ang Diyos ay sumasalakay sa kanya upang siya’y wasakin. Ang layunin ng Panginoon ay ihiwalay siya sa mga kamalian na sumasaktan sa kanya at humahadlang sa gawain ng Diyos. Ito ay upang iligtas ang tao at puksain ang kamalian. Hindi sisirain o huhusgahan ng Diyos ang isang tao maliban kung hindi siya maihihiwalay sa kasalanan. Kapag tinalikod ng taong ito ang kanyang maling landas, kinilala ang patotoo, at inayos ang kanyang sarili sa paningin ng Diyos, hindi na siya nasa kalagayan kung saan siya nahanap ng patotoo. Maaaring gamitin ang patotoong iyon bilang babala para sa iba, ngunit hindi kailanman dapat gamitin ito upang husgahan ang taong nakilala ang kanyang pagkakamali.
TAM1897 D 21.6Ang paraan ng Diyos ay gawin ang tao na isang bagay na hindi siya; bigyan ang tao ng isang bagay na wala siya. Hindi natin maaaring ilapat ang mga Patotoo sa iba. Hindi rin, kahit sa ating sarili mula sa labas. Kailangan nating buksan ang puso sa Diyos upang tanggapin ang patotoo, upang itanim ng Panginoon ang banal na prinsipyo, na magbibigay sa atin ng wala pa sa atin, gagawing tayo ang hindi naman tayo, at sa gayon ay siya mismo, sa pamamagitan ng kaniyang Espiritu Santo, ang tunay na nagpapatupad ng patotoo. Pagkatapos ay lilitaw sa ating buhay, at maisasakatuparan sa ating mga gawa, ang itinanim ng Diyos sa ating kalooban. Iyan ang pagtanggap sa mga Patotoo. Anumang kulang dito ay hindi pagtanggap sa mga ito.
TAM1897 D 21.7Ang kapangyarihang itinatanim ng Diyos, kapag pumasok sa puso, ay magbibigay-lakas sa tao na tumindig sa tukso at sa gitna ng kanyang kahinaan. Ibibigay nito sa kanya ang hindi niya taglay, at gagawin siyang hindi ayon sa kanyang likas na pagkatao.
TAM1897 D 21.8Kapag nabigo ang isang tao sa posisyong kanyang kinalalagyan, madalas nating isipin na nagkamali ang Diyos sa pagpapahintulot na mailagay siya roon; ngunit hindi nangangahulugang ganoon. Hindi nagkamali ang Diyos sa paghirang kay Saul bilang hari ng Israel; ngunit nagkamali si Saul sa hindi pagiging kung ano ang gusto ng Diyos para sa kanya. Nagkamali siya sa pagsunod sa sarili niyang mga paraan at balak, sa halip na makinig sa tinig ng Diyos. Ganoon din, hindi nagkamali ang Diyos sa paghirang kay Jeroboam bilang hari ng Israel. Bagaman ang layunin ng Diyos na paghiwalayin ang sampung tribo mula sa Juda ay hindi natupad dahil sa pagkasuway ng bayan, may plano pa rin ang Diyos, ngunit hindi pinayagan ni Jeroboam na maisakatuparan ito. Maaaring tawagin tayo ng Diyos sa isang katungkulan, at kung mayroon tayong kahinaan na makahahadlang sa ating pagiging kapaki-pakinabang, at magpadala ang Diyos sa atin ng isang mensahe, ang mensaheng iyon ay upang gawin tayo kung ano ang gusto Niya na tayo ay maging, upang sa pamamagitan ng Kanyang biyaya ay makatayo tayo kung saan Niya tayo nais na nakatayo.
TAM1897 D 22.1“Araw-araw ay ipinapakita ng mga tao kung ang kaharian ng Diyos ay nasa kanila. Kung si Cristo ang naghahari sa kanilang mga puso, nagkakaroon sila ng lakas ng prinsipyo, kapangyarihan, kakayahang tumayo bilang tapat na bantay, tunay na mga repormador; sapagkat hindi maaaring magkaroon ng reporma kung walang ganap na pakikipagtulungan kay Jesucristo. Sa pamamagitan ng biyaya ni Cristo, dapat gamitin ng mga tao ang kanilang mga kakayahang kaloob ng Diyos upang baguhin ang kanilang sarili [hindi upang baguhin ang iba, kundi upang baguhin ang kanilang sarili]; sa pamamagitan ng gawaing ito ng pagtanggi sa sarili, na tinitingnan ng Panginoon ng langit nang may pag-apruba, nagkakamit sila ng tagumpay laban sa kanilang sariling likas at pinalago na mga hilig. Pagkatapos, tulad ni Daniel, nag-iiwan sila ng mga marka sa puso ng iba na hindi kailanman mabubura. Ang impluwensyang ito ay maipapalaganap sa lahat ng dako ng mundo.”
TAM1897 D 22.2Nagsisimula ang gawain ng reporma sa sarili. Makakagawa lamang ako ng marka sa puso ng iba kapag nireporma ko na ang aking sarili. Naabot ng Diyos ang iba sa pamamagitan ng pag-abot sa atin, at naabot Niya ang iba sa pamamagitan natin. Tingnan ang 2 Corinto 1:3, 4:—
TAM1897 D 22.3Pinupuri ang Diyos, ang Ama ng ating Panginoong Jesucristo, ang Ama ng mga kaawaan at Diyos ng lahat ng aliw; na umaaliw sa amin sa lahat ng aming paghihirap, upang kami naman ay makaaliw sa mga nasa anumang kapighatian, sa pamamagitan ng aliw na kami mismo ay inaaliw ng Diyos.
TAM1897 D 22.4Inaaliw tayo ng Diyos upang maaliw natin ang iba; tinutulungan tayo ng Diyos upang matulungan natin ang iba. Dinadala tayo sa isang kalagayan kung saan kailangan natin ang aliw ng Diyos, upang magawa nating aliwin ang iba. Iniisip Niya ang iba kapag inaaliw Niya tayo. “At kung tayo man ay naghihirap, ito ay para sa inyong aliw at kaligtasan.” Kung ako ay nagdurusa, ito ay para sa aliw at kaligtasan ng ibang tao. Maaaring hindi ko makita sa loob ng maraming taon ang taong aking aaliwin; ngunit balang araw ay makakasama ko rin siya, at ang karanasang iyon ang maghahanda sa akin na umupo sa kanyang tabi, o hawakan ang kanyang kamay, at maging tulong at aliw sa kanya. Tinatanggap niya mula sa akin ang aking natanggap mula sa Diyos, at tinatanggap niya ito upang maipamahagi naman niya ito sa iba, at ng iba naman sa iba pa; at sa ganitong paraan ang impluwensya ng biyaya ng Diyos na ipinagkaloob sa atin ay umaabot sa buong mundo, kahit na hindi tayo lumabas ng estadong tinitirhan natin. Mga kapatid, iyan ang nais gawin ng Diyos sa atin, at noon ay maihahatid ang ating impluwensya sa lahat ng sulok ng mundo.
TAM1897 D 22.5Ngayon, sa tanong, Paano natin dapat tanggapin ang mga Testimonies? Basahin natin kung paano talaga ito tinanggihan noong inakala na tinatanggap ito. Pagkatapos, malalaman natin kung paano iwasan ang pagkakamaling iyon, at malalaman kung paano ito dapat tanggapin. Dito, binabasa ko ang tungkol sa isang tao na ang “halimbawa ay malaking naging dahilan ng panghihina ng tiwala sa mga Testimonies.” Paano niya ito ginawa? — “Siya mismo ay naglakad nang tuwirang salungat sa liwanag na ibinigay ng Diyos.” Ngunit hindi niya inakala na siya ay naglalakad nang tuwirang salungat dito. Akala niya ay ginagawa niya ang tama para rito. Paano nga, hindi niya natamaan ang punto? Narito ang sagot: “Ang mga pagsaway at babala mula sa Panginoon ay iniiwasan, at binigyang-kahulugan at pinawalang-bisa ng mga pakana ng mga tao.”
TAM1897 D 22.6Paano sila “iniiwasan”? Narito ang sagot: “Bakit kayo gumawa ng mga malabong dahilan?” “Oh, dapat lubhang mahiya ang mga lumihis sa payo ng Diyos, at sinubukang takpan ang impresyong nais sanang iwan ng Diyos.”
TAM1897 D 22.7Paano sila “ini-interpret?” Narito ang sagot: Inilagay nila ang sarili nilang pagpapakahulugan dito, na nagsasabing hindi nila ibig sabihin na gawin iyon.”
TAM1897 D 22.8At ganyan ang naging paraan ng pag-iwas, pagbibigay-kahulugan, at pagpapawalang-bisa sa mga Testimonies ng mga nag-akalang nananampalataya sila rito at tinatanggap ang mga ito. Ngayon, iniiwasan mo ba ang mga ito sa pamamagitan ng mga malabong dahilan? Binibigyan mo ba ito ng ibang kahulugan at pinapawalang-bisa sa pamamagitan ng paglalagay ng sarili mong interpretasyon, na sinasabing hindi naman nila ibig sabihin iyon? — Siyempre ginawa mo; alam mong ginawa mo. Kung gayon, itigil na natin ito ngayon din.
TAM1897 D 22.9Paano nga ba dapat itong tanggapin? Paano natin malalaman ang ibig nilang sabihin? Narito ang sagot: “Ang ibig sabihin nila ay ayon sa nakasaad.” Ano ang ibig sabihin nila? — “Ayon sa nakasaad.” Masasabi mo ba kung ano ang sinasabi nila? — Oo, madali lang. Kaya tanggapin mo sila ayon sa sinasabi nila. Buksan mong malapad ang puso sa Diyos, upang sa pamamagitan ng kaniyang mabuting Espiritu ay itanim Niya roon ang prinsipyong nasa mismong sinasabi nito, at lilitaw ang prinsipyong iyon, liliwanag ito sa iyong buhay; doon mo tinanggap ang mga Patotoo. Doon mo malalaman na pinaniniwalaan mo ang mga Patotoo. At hindi ka magkakamali tungkol dito. Malalaman ito ng iba, sapagkat mag-iiwan ka ng mga bakas sa mga puso na hindi kailanman mabubura, at pupurihin nila ang Diyos sa araw ng pagdalaw.
TAM1897 D 22.10Ang Salita ng Diyos ang ating pamantayan. Bawat gawa ng pag-ibig, bawat salita ng kabaitan, bawat panalangin para sa mga nagdurusa at inaapi, ay iniuulat sa harap ng walang hanggang trono, at inilalagay sa di-mamatay na talaan ng Langit. Ang banal na Salita ay nagbubuhos ng liwanag sa pinakamadilim na pagkaunawa, at ang liwanag na iyon ay nagpaparamdam sa pinakaedukadong tao ng kanilang kakulangan at pagkamakasalanan. — Test. Blg. 31.