Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
02 / 121897 Mga Sermon

Ang Espiritu ng Hula. – Blg. 1

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 D 2.2Pangaral na ibinigay noong Martes ng umaga, Pebrero 9, 1897 Inilathala sa General Conference Daily Bulletin, Pebrero 12, 1897, Bol. 1, Blg. 1, pp. 2-6.

TAM1897 D 2.3Inaakala ko na walang sinuman sa silid na ito na hindi naniniwala na tunay siyang naniniwala sa Espiritu ng Hula; ibig sabihin, na ang Espiritu ng Hula ay pag-aari ng simbahan, — ng mensaheng ito gaya ng nahayag sa pamamagitan ni Sister White, at na ang mga bagay na ito ay pinaniniwalaan, o kung hindi man ay inaangkin na pinaniniwalaan, hangga’t sa ideya at sa mga Kasulatan na nagpapatunay na ang mga bagay na ito ay bahagi ng gawaing ito. Ngunit hindi iyan ang pinagmumulan ng problema, sapagkat tayo ay nasa kagipitan ngayon. Kung hindi natin ito alam, mas malala ang ating kalagayan kaysa kung tayo ay nasa kagipitan at alam ito. At higit pa rito, ang gawain ng Diyos, gayundin kayo at ako, ay nasa ganoong kagipitan na araw-araw tayong nanganganib na matamo ang poot ng Diyos dahil sa ating kinaroroonan. Sinabi sa atin ng Panginoon iyon nang higit sa isang beses, at sinabi Niya kung paano tayo napunta roon, at kung paano tayo makakalabas dito. At ang tanging masasabi ko sa inyo rito ay pag-aralan ninyo ang Espiritu ng Hula, at kunin ninyo rito ang inyong kailangan.

TAM1897 D 2.4Isa lamang iyon sa mga pahayag na ginawa. Sa pagkaalam ko sa mga pahayag na ito, at matagal ko na silang nalalaman, mas ikatutuwa sana kong manatili sa bahay at ipagpatuloy ang gawain doon, dahil napakarami ang kailangang gawin at napakarami ang kasangkot. Nananawagan ang Diyos ng maraming pagbabago sa mga taong bumubuo ng mga komite, lupon, konseho, atbp., at ang mga taong bumubuo sa mga komite, lupon, at konseho na ito ang mismong mga nagtitipon dito na siyang magpapatupad ng mga pagbabagong ito. Ngayon, paano maisasagawa ng mga lalaking ito ang mga pagbabagong kinasasangkutan nila, kung hindi muna sila magbago? Ang tanging paraan upang maganap ang pagbabago ay ang magbago muna ang mga lalaki. Ang lahat ng susunod dito ay gagamitin ng Diyos, at ang lahat ng hindi susunod — ano ang mangyayari sa kanila? Kaya sinasabi ko na tayo ay nasa kagipitan ngayon. Kapag sinasabi sa atin ng Panginoon kung anong kapahamakan ang ating kinaroroonan, sinasabi rin Niya kung paano tayo napunta roon at kung paano makalalabas. Nangyayari ito lahat dahil sa hindi pagpapahalaga sa mga Testimonies. Pagkatapos, kapag tayo ay napahamak dahil sa hindi pagpapahalaga sa mga Testimonies, at sinasabi ng mga Testimonies kung paano talaga makalalabas sa kapahamakan na iyon, at susundin natin ang testimonya na magliligtas sa atin, saka tayo ay magiging matapat sa mga Testimonies.

TAM1897 D 2.5Wala akong maipapasa sa inyo, sapagkat kasama ko kayo rito. Sinasabi ng Panginoon na ang gawain ay nasa kagipitan, at ako ay bahagi nito; kabilang ako rito, nakataya rito ang aking buhay, gayundin ang sa inyo; ito ang lahat para sa atin. Kaya kapag ang gawain ay nasa kapahamakan, ikaw at ako ay nasa kapahamakan din. Maaaring wala kang personal na tiyak na kaugnayan sa mga hakbang na nagdala ng kapahamakan sa gawain; gayunpaman, tayo, bilang bahagi ng gawain, at ang gawain mismo ang ating buhay, ay nasa kapahamakan din dahil ang gawain ay nasa kapahamakan. Ngunit sinasabi sa atin ng Diyos kung ano ang gagawin upang makalabas dito.

TAM1897 D 2.6Ayaw kitang bigyan ng payo ng tao, kundi ng payo ng Panginoon. Maaaring makita natin ang mga pangalan ng tao, at kung mangyari iyon, hindi ko ito iwasan. Kung may pangalang hindi nabanggit o nabasa, at alam natin kung sino iyon, hindi ibig sabihin na inatake natin ang kapatid na iyon. Sabihin nating gumawa ako ng mali, at ipinaalam sa akin ito ng Panginoon sa isang patotoo. Pagdating ng patotoong iyon sa akin, iniiwan ko ang mali, at maaari mo itong gamitin hangga’t gusto mo, at hindi ito magiging laban sa akin; sapagkat wala na ako rito kung iniwan ko na ito sa pamamagitan ng pag-amin at pag-uugali nang naaayon.

TAM1897 D 3.1Sa katunayan, tanong kung may sinumang makakakita sa kaibuturan ng kanyang puso ng paniniwala sa mga Patotoo hanggang sa makakuha siya ng isa, dalawa, o tatlo, at tanggapin ang lahat, at saka siya’y magiging lubos na nasisiyahan na naniniwala siya sa mga Patotoo, at hindi bago niya maranasan ang ganitong karanasan. Magsisimula at magtatapos ako sa Salita. Narito ang isang bagay na nagsasabi sa atin kung ano ang gagawin kapag naparito tayo sa mga lugar na tulad nito: “Kung ang Panginoon ay nasa gitna ng inyong mga kapulungan, tinitingnan ang inyong kaayusan at pag-ibig at takot, at ang inyong panginginig sa kaniyang salita, kung gayon ay handa na kayong gawin ang kaniyang gawain nang hindi makasarili.”

TAM1897 D 3.2Narito tayo sa isang kapulungan. Bagaman magkaiba tayo ng pagkatao, kung hinubog tayo ng iisang espiritu ni Cristo, tayo ay isa. Kung gayon, ang simbahan ay maaaring sumikat na kasing-linaw ng araw sa tanghali, at lumabas na kasing-nakakatakot ng isang hukbong may mga bandila.

TAM1897 D 3.3Naihiwalay ang Diyos sa kaniyang gawain, sa pangkalahatang pamamahala ng kaniyang gawain, sa gawain ng estado, sa mga konseho, sa mga lupon, sa mga simbahan, atbp. Nagkaroon tayo ng mga huwad na diyos, dahil inilagay ng mga tao ang mga tao, at pinayagan ng mga tao na mailagay sila, sa pagitan ng Diyos at ng gawain. Gagawa ang Diyos ng kaniyang gawain sa anumang paraan, at kung hindi kayo aalis sa kaniyang daraanan at hahayaan siyang gumawa sa kaniyang sariling paraan, ang poot ng Diyos ay babagsak sa mga nasa daan. Pinipilit ng mga tao na manatili sa mga lugar na matagal na sanang dapat nilang iniwan, at pinapayagan ang kanilang sarili na manatili roon. Kung aalis tayo sa kaniyang daraanan at hahayaan siyang gumawa, gagawin niya ito nang may banayad na kamay. Hindi natin gusto ang latigo ng mga lubid. Mas mabuting magulat tayo nang kaunti ngayon kaysa lubos na magulat mamaya; at mas mabuting mapagalitan tayo nang may pag-ibig kaysa magpatuloy nang hindi nalalaman ang mga bagay na ito, at mapilitang tumakas mula sa templo gaya ng ginawa nila noong araw na iyon, o tuluyang magulat nang hindi na natin mapigilan.

TAM1897 D 3.4Kaya kung ang Panginoon ay nasa gitna ng inyong mga pagtitipon, na nasusulyap ang inyong pag-ibig at ang inyong takot, at ang inyong panginginig sa kaniyang salita, kung gayon ay handa kayong gawin ang kaniyang gawain; at hindi siya makikibahagi sa anumang di-makatarungang pakikitungo.

TAM1897 D 3.5Muli kong binabasa: “Ang paraan ng tao ay magbalangkas at magplano. Ang Diyos ay nagtatanim ng isang prinsipyo.” At kung saan itinanim ng Diyos ang isang prinsipyo, ang ating buhay at mga gawa ay simpleng pagpapahayag ng prinsipyong iyon. At kung wala roon ang prinsipyo ng Diyos, naroroon ang prinsipyo ng diyablo. “Hindi makapagdadala ng reporma ang mga kalagayan. Nagmumungkahi ang Kristiyanismo ng reporma sa puso. Ang gagawin ni Cristo sa loob ay maisasakatuparan sa pamamagitan ng utos ng isang isip na nahikayat. Ang plano na magsimula sa labas at subukang magtrabaho papasok ay palaging nabigo at palaging mabibigo.”

TAM1897 D 3.6Hindi ko mailalapat ang isang patotoo sa iba kundi sa aking sarili, sapagkat dapat itong ilapat sa puso, at magmula sa loob. Ilalapat ito ng Diyos saan man ako magpunta. At ganoon din sa ating lahat sa patotoong dumarating sa sinuman, sa anumang pulong o konseho o pulong ng Pangkalahatang Kumperensya. Hindi mailalapat ng pangulo sa buong larangan ang isang patotoo na ibinigay sa kanya. Kailangan niyang tanggapin ito sa kanyang kaluluwa, at isuko ang kanyang katawan, kaluluwa, at espiritu rito; at saka ilalapat ni Jesucristo ang patotoo saan man siya, ang pangulo, magpunta. Ito ay isang buhay na bagay sa kanya, at kung siya ay sumulong, ang patotoong iyon ay ipinatutupad ng Panginoon saan man siya naroroon. Ngunit sinubukan ng mga tao na ipatupad ang mga Patotoo sa ibang tao nang hindi nila ginawang buhay na bagay ang patotoo sa kanilang sarili. Paulit-ulit na itong sinubukan, at doon nagmumula ang problema. Kung ang patotoo ay hindi niya tinatanggap sa katawan, kaluluwa, at espiritu, upang ang prinsipyong nasa dito ay maging isang buhay na bagay sa kaniya, hindi mahalaga kung gaano karami ang kaniyang mababasang patotoo at mailapat ito sa iba, ang kaniyang sariling impluwensya ay sasalungat sa patotoong kaniyang inilalapat. Sapagkat kung hindi ito nabubuhay sa kanyang buhay, at sa lahat ng kanyang sinasabi at ginagawa, ito ay sinisira ng kanyang mga gawa. At iyan ang nagdulot ng mga kalagayang umiiral ngayon. “Ang paraan ng Diyos ay magbigay sa tao ng isang bagay na wala siya.” Kailangan nating tanggapin ang bagay na wala tayo, na ibinibigay sa atin ng Diyos, at ito ang magpapalakas sa atin sa Panginoon. 2 Corinto 2:14: “Ngayon, ang pasasalamat sa Diyos nawa, na siyang laging nagbibigay sa atin ng tagumpay kay Cristo, at nagpapahayag ng bango ng kanyang kaalaman sa pamamagitan natin sa bawat lugar.” Kapag naroroon ang prinsipyong iyon, saan man tayo magpunta ay nagsasalita ang Diyos; siya ay nagsasalita. Ipinapahayag niya ang kaalaman tungkol sa kaniya sa pamamagitan natin sa bawat lugar. Maaaring isang transaksyon sa negosyo iyon; hindi iyon mahalaga. Lahat ng ating ginagawa ay magpapaalala sa kanila tungkol sa Diyos pagkatapos tayong mawala, kaya’t ipinapahayag niya ang bango ng kaniyang kaalaman sa pamamagitan natin sa bawat lugar.

TAM1897 D 3.7“Ang paraan ng Diyos ay gawing isang bagay ang tao na hindi siya;” gawin akong isang bagay na hindi ako. Kaya kapag may patotoo na dumating sa akin na nagsasabing hindi ako nasa tama, ang patotoong iyon ay para gawin akong kung ano ang hindi ako, — para gawin akong tama. Hindi ko kayang manatili kung nasaan ako at ilapat ito; ngunit kapag inilapat ko ito, magiging ako ang hindi ako noon, at saan man ako magpunta ay maipapakita ng Diyos ang kaniyang sarili.

TAM1897 D 3.8“Ang paraan ng tao ay maghanap ng madaling kalagayan, at pagbigyan ang sariling hilig at makasariling ambisyon. Ang paraan ng Diyos ay gumawa sa kapangyarihan. Ibinibigay Niya ang biyaya kung ang maysakit ay makakaintindi na kailangan niya ito. Madalas na kontento ang tao na gamutin ang sarili ayon sa pamamaraan ng huwad na panggagamot, at pagkatapos ay ipagtanggol ang paraan ng kanyang paggawa bilang tama.” Iba ang paraan ng Diyos. Tayo’y lahat ay may sakit, at kung matatanto natin ito, ibibigay ng Diyos ang kinakailangang lunas. Mas pinipili ng tao ang huwad na panggagamot, at iniisip na tama ang kanyang paraan ng paggawa; ngunit layunin ng Diyos na linisin ang kaluluwa. Juan 7:38: “Ang sumampalataya sa akin, gaya ng sinasabi ng Kasulatan, mula sa kanyang sinapupunan ay aagos ang mga ilog ng buhay na tubig.” Ito ang kaharian ng Diyos sa loob niya. “Araw-araw ay inihahayag ng mga tao kung ang kaharian ng Diyos ay nasa kanilang kalooban. Kung si Cristo ang naghahari sa kanilang mga puso, nagkakaroon sila ng lakas ng prinsipyo, kapangyarihan, at kakayahang tumayo bilang tapat na bantay, tunay na mga repormador; sapagkat hindi maaaring magkaroon ng reporma kung walang ganap na pakikipagtulungan kay Jesucristo. Sa pamamagitan ng biyaya ni Cristo, dapat gamitin ng mga tao ang kanilang mga kaloob na kakayahan mula sa Diyos sa pagbabago ng kanilang sarili. Sa pamamagitan ng gawaing ito ng pagtanggi sa sarili, na tinitingnan ng Panginoon ng langit nang may pag-apruba, nagkakamit nila ang tagumpay laban sa kanilang sariling likas at pinagyayamang mga hilig; pagkatapos, tulad ni Daniel, nag-iiwan sila ng mga marka sa iba na hindi kailanman mabubura. Ang impluwensya ay madadala sa lahat ng dako ng mundo.”

TAM1897 D 4.1Ito ang saksi na tinukoy ko kanina. Kapag natanggap mo ang isang patotoo at inilagay mo ito sa iyong puso at buhay, ginagawa ka nitong isang bagay na hindi ka dati, at doon ay nagiging kaharian ng Diyos sa loob mo, at ang saksi ay dadalhin sa lahat ng sulok ng mundo. Maaaring hindi ka kailanman lalabas ng iyong estado. Paano nga ba ito magiging posible? Kahit saan ka magpunta at saan ako magpunta, gumagawa ang Diyos ng mga marka sa puso na hindi kailanman mabubura, at sa pamamagitan ng mga iyon ay lilikha pa Siya ng iba pang marka, at iba pa. Maaaring patigasin ng isang tao ang kanyang sarili laban dito, ngunit darating pa rin ito; at kapag ang impresyong iyon ay ginawa mo, malalaman niya na ito ay mula sa Panginoon. Hindi naniwala ang mga Sadusiyo sa muling pagkabuhay, ngunit sinabi rin nila na napag-alaman nila sa mga alagad na sila ay kasama ni Jesus at nag-aral sa kanya pagkatapos ng kanyang kamatayan. Sa kanilang mga puso ay alam nila na siya ay nabuhay na mag-uli. Naroon ang katotohanan, ngunit hindi sila nahikayat nito. Iyan ang prinsipyong nasa Bibliya. Mula sa isang patotoo na isinulat noong 1896 ay nabasa ko: “Marami sa mga lalaking nagsilbing tagapayo sa mga pulong ng lupon at konseho ang kailangang alisin.” Pansinin, sinasabi nito na marami. Hindi naman sila masyadong marami sa kabuuan, kaya kapag naalis na ang marami sa kanila, hindi na maaaring marami ang matira. “Dapat palitan ng ibang mga lalaki ang kanilang mga puwesto, sapagkat ang kanilang tinig ay hindi tinig ng Diyos. Ang kanilang mga plano at pakana ay hindi ayon sa kaayusan ng Diyos. Ang parehong mga lalaki ay pinanatili sa puwesto bilang mga direktor ng mga lupon, hanggang sa sa ilalim ng kanilang sariling pamamahala at sariling paraan, ginagamit ang karaniwang apoy sa halip na banal na apoy na mismong sinindihan ng Diyos. Ang mga lalaking ito ay hindi na tinatawag na Israel kundi mga umaagaw ng puwesto.” Mga umaagaw ng puwesto sa halip na Israel! Anong mas malalang kapahamakan pa ang maaari nating mapasukan?

TAM1897 D 4.2Muli, mula sa isang patotoo na isinulat noong 1894: “Matagal nang dapat ginawa ang mga pagbabago. Nais ng Diyos na alisin ng simbahan ang kaniyang kahihiyan.” Narito ang mga salita: “Hindi dapat binubuo taon-taon ng parehong mga lalaki ang inyong lupon; matagal nang dapat ginawa ang mga pagbabago. Nais ng Diyos na alisin ng simbahan ang kaniyang kahihiyan; ngunit hangga’t ang mga taong lubos na nagtitiwala sa kanilang sariling kakayahan na magtrabaho nang hindi tumatanggap ng payo ng Diyos ay pinananatili sa kanilang mga tungkulin taon-taon, hindi ito magagawa. Ang kalagayang ito ay naglalaganap sa bawat sangay ng gawain, dahil hindi nararamdaman ng mga tao ang kanilang pangangailangan para sa patnubay ng Espiritu Santo.”

TAM1897 D 4.3Ano ang gagawin? Magkakaroon ba ng pagkakataon ang Panginoon na gumawa ngayon? Papayagan ba Siya na isakatuparan ang mga kinakailangang pagbabago? Ang patotoong ito ay hindi dapat ipatupad sa pamamagitan ng ating paghawak sa gawaing ito at biglaang paggawa ng mga pagbabago. Dapat ay matuwid ang puso ko bago ako makilahok sa anumang pagbabago. Ang dapat gawin ay isuko natin ang ating sarili sa Diyos, at pagkatapos ay hayaan Siyang gumawa sa pamamagitan natin. Wala tayong pakialam kung sino ang mga tao kung nariyan ang Diyos.

TAM1897 D 4.4Hindi natin dapat simulan dito ang paghahanap ng mga kandidato na maaari nating itaguyod at ilagay sa mga posisyong hawak ng iba ngayon; sapagkat kung mawawala sila sa mga puwesto, tayo naman ang mapupunta roon, at ang Panginoon ay mananatiling malayo gaya ng dati. Ang suliranin ngayon ay naiwan ang Panginoon. Ngayon, kung sisiksik tayo sa kanilang mga puwesto, mapag-iiwanan pa rin ang Panginoon, at mas malala pa ang kalagayan ng adhikain kaysa dati. Ngunit hindi iyan ang hinahanap. Walang puwang para sa pulitika rito; ngunit kung may pulitika sa atin, lilitaw ito rito, at ipapakita ang sarili nito rito. Kung talagang may pulitika sa isang tao, ang pinakamainam na lugar para gawin iyon ay sa bukas na mundo, sa piling ng mga pulitiko at wala nang iba pa, sapagkat iyon lamang siya; at kung hindi niya ito gagawin doon, gagawin niya ito sa simbahan, at puro kasamaan at kapilyan lamang ang ikakalat niya roon. At siyempre, mas mabuting ang ganoong gawain ay gawin sa mundo kaysa sa simbahan. Kaya hindi iyon ang dahilan kung bakit tayo narito. Narito tayo upang hanapin ang Diyos, at buksan ang ating mga puso upang siya ang manirahan mula sa sentro hanggang sa laylayan, sa bawat kaisipan, salita, at gawa; at ang Diyos ay hindi politiko; siya ay Diyos. Ang dapat nating gawin ay hanapin ang Diyos nang buong puso, upang ang Diyos ang gumawa ng lahat ng kailangang gawin; at gagawin niya ito kung papayagan natin siya. Bigyan natin ng pagkakataon ang Diyos. Ang mga nakaharang sa daan ay dapat lumayo, at tayong natitira ay dapat manatili sa gilid. Doon, makakamit ng Diyos ang lugar na kaniya.

TAM1897 D 5.1Susunod, inilahad dito para sa atin ang kuwento nina Nicodemo at ni Cristo. Si Nicodemo ay isang pinuno sa Israel, at sinasabi na “Naghanap si Nicodemo ng pakikipagkita kay Jesus sa gabi, at sinabi, ‘Rabbi, alam namin na ikaw ay isang guro na mula sa Diyos: sapagkat walang sinumang tao ang makagagawa ng mga himalang ginagawa mo, maliban kung ang Diyos ay nasa kaniya.’ Totoo ang lahat ng ito sa bahaging iyon, ngunit ano ang sinabi ni Jesus? Siya ay ‘sumagot at sinabi sa kaniya, Katotohanan, katotohanan, sinasabi ko sa iyo, Maliban na ipanganak na muli ang isang tao, hindi niya makikita ang kaharian ng Diyos.’ Narito ang isang taong nasa mataas na katungkulan ng tiwala, isang taong hinahangaan bilang edukado sa mga kaugalian ng mga Hudyo, na ang isipan ay puno ng karunungan. Talagang taglay niya ang mga talentong hindi pangkaraniwan. Hindi siya lumalapit kay Jesus sa araw, sapagkat magiging paksa siya ng usapan; masyadong nakahihiya para sa isang pinuno ng mga Hudyo na aminin na siya ay kaayon ng hinamak na taga-Nazaret. Iniisip ni Nicodemo, ‘Tutuklasin ko para sa aking sarili ang misyon at mga pag-angkin ng guro na ito, kung siya nga ba talaga ang liwanag na magbibigay-liwanag sa mga Hentil, at ang kaluwalhatian ng Israel.’

TAM1897 D 5.2Halos sinasabi ni Jesus kay Nicodemo, Hindi kontrobersiya ang makakatulong sa iyong kalagayan. Hindi ang mga argumento ang magdadala ng liwanag sa kaluluwa. Dapat kang magkaroon ng bagong puso, o hindi mo matutuklasan ang kaharian ng langit. Hindi mas maraming ebidensya ang magdadala sa iyo sa tamang kalagayan, kundi mga bagong layunin, mga bagong bukal ng kilos: dapat kang ipanganak na muli. Hangga’t hindi nagaganap ang pagbabagong ito na magpapabago sa lahat ng bagay, ang pinakamalalakas na ebidensya na maaaring iharap ay magiging walang silbi. Nasa iyong sariling puso ang kakulangan; dapat magbago ang lahat ng bagay, o hindi mo makikita ang kaharian ng Diyos.

TAM1897 D 5.3“Isang lubhang nakahihiyang pahayag ito para kay Nicodemo, at sa damdamin ng pagkairita ay sinagot niya ang mga salita ni Cristo, ‘Paano nga ba’y maipanganganak ang isang tao kung matanda na siya?’ Hindi siya sapat na may diwa ng espiritu upang maunawaan ang kahulugan ng mga salita ni Cristo. Ngunit hindi sinagot ng Tagapagligtas ang argumento ng isa pang argumento. Itinaas Niya ang Kaniyang kamay nang may taimtim at payapang karangalan, at higit na pinatibay ang katotohanan nang may mas matinding katiyakan: ‘Tunay, tunay, sinasabi Ko sa iyo, Maliban na ipanganak ang isang tao mula sa tubig at mula sa Espiritu, hindi siya makapasok sa kaharian ng Diyos. Ang ipinanganak ng laman ay laman; at ang ipinanganak ng Espiritu ay Espiritu. Huwag kang magtaka na sinabi Ko sa iyo, Kailangang kayo’y ipanganak na muli. Ang hangin ay humihihip kung saan nito gusto, at naririnig mo ang tunog nito, ngunit hindi mo masabi kung saan ito nanggagaling at kung saan ito patutungo; gayon din ang bawat taong ipinanganak ng Espiritu.’ Sinabi ni Nicodemo sa kaniya, ‘Paano mangyayari ang mga bagay na ito?’

TAM1897 D 5.4May ilang sinag ng katotohanan ang sumisilay sa isipan ng pinuno. Punô ng paghanga si Nicodemo sa mga salita ni Cristo, at ito ang nag-udyok sa kaniya na itanong, ‘Paano mangyayari ang mga bagay na ito?’ Sa taimtim na pananalita, sumagot si Jesus, ‘Ikaw ba ay isang guro sa Israel, at hindi mo ba alam ang mga bagay na ito?’ Ipinarating sa kaniya ng mga salitang iyon ang aral na sa halip na mainis sa tuwirang salita ng katotohanan at magpakasawa sa panunuya, dapat ay magkaroon siya ng mas mapagkumbabang pagtingin sa sarili dahil sa kaniyang espirituwal na kamangmangan. Gayunpaman, ang mga salita ni Cristo ay binigkas nang may taimtim na dignidad, at ang kanyang tingin at tinig ay nagpahayag ng napakalalim na pag-ibig sa kaniya, kaya hindi siya nasaktan nang maunawaan niya ang nakahihiyang kalagayan. Tunay ngang ang isang pinagkatiwalaan ng mga relihiyosong interes ng bayan ay hindi dapat mangmang sa katotohanang napakahalaga para sa kanila na maunawaan bilang kundisyon ng pagpasok sa kaharian ng langit. ‘Tunay, tunay, sinasabi ko sa iyo,’ ipinagpatuloy ni Jesus, ‘Ang sinasabi namin ay yaong aming nalalaman, at ang aming pinatutunayan ay yaong aming nakita; at hindi ninyo tinatanggap ang aming patotoo. Kung sinabi ko sa inyo ang mga bagay na lupa, at hindi kayo naniwala, paanong maniniwala kayo kung sasabihin ko sa inyo ang mga bagay na langit?’

TAM1897 D 5.5“Ang aral na ito kay Nicodemo ay inihaharap ko bilang lubos na angkop sa mga nasa pananagutang posisyon bilang mga pinuno sa Israel ngayon, at ang mga tinig nila ay madalas na naririnig sa konseho na nagpapatunay ng parehong espiritu na taglay ni Nicodemo.” Sino ang makikinig at hahayaan ang parehong mga salita na magkaroon ng parehong epekto sa kanilang mga puso at buhay ngayon? Nahikayat si Nicodemo bilang resulta.

TAM1897 D 5.6Ang mga salitang ito ay sinabi sa mga pangulo ng kumperensya, matatanda ng simbahan, at sa mga humahawak ng opisyal na posisyon sa ating mga institusyon. Alam ninyo kung kayo ay pangulo ng kumperensya. Nakikipag-usap ito sa inyo; sinasabi nito, Kayo’y dapat ipanganak na muli. Alam ninyo kung kayo ay matanda ng simbahan. Nakikipag-usap ito sa inyo; sinasabi nito, Kayo’y dapat ipanganak na muli. Alam ninyo kung kayo ay humahawak ng opisyal na posisyon sa alinman sa ating mga institusyon. Nagsasalita ito sa inyo; sinasabi nito, Kayo’y dapat ipanganak na muli. Sinasabi nito, Kayo’y dapat mahikayat. Hindi nito sinasabing hindi kayo kailanman nahikayat; kahit na tayo’y nahikayat na, ang panahon ay ganito na ang Diyos ay nananawagan ng mas ganap na pagkahikayat, mas malalim na paglalaan kaysa sa dati nating naranasan. Wala itong saysay para sa iyo o sa akin na tayo’y nahikayat limang, sampung, o labing-limang taon na ang nakalipas, kung hindi tayo nahikayat ngayon, sa araw na ito. At ngayon sinasabi niya kung didinig kayo sa tinig niya, huwag ninyong patigasin ang inyong mga puso. Ngayon, habang tinatawag pa itong ngayon, sinasabi niya sa inyo at sa akin, Kayo’y dapat ipanganak na muli; kayo’y dapat mahikayat; at maliban na ipanganak na muli ang isang tao, hindi niya makikita ang kaharian ng Diyos. At narito ang pinagpalang pangako, Ibibigay ko sa inyo ang isang bagong puso. Pasalamatan ang Panginoon! Hanapin natin ang Panginoon nang may ganitong puso, nang may ganitong kasigasigan na hindi pa natin naranasan, upang magamit Niya tayo nang hindi pa Niya nagagawa; at kaniya ngang aalisin ang dinadanas na pang-iinsulto sa kaniyang iglesia, at ito’y uusbong upang lumabas na walang sagabal, kasing-ganda ng buwan, kasing-linaw ng araw, at kakila-kilabot na parang hukbong may mga bandila. Iyan ang nais ng Panginoon sa iyo at sa akin ngayon. Matatanggap ba Niya ito?

Note

Back