Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
06 / 121897 Mga Sermon

Ang Unang Dakilang Utos

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 D 279.2Pangaral na ibinigay noong Martes ng gabi, Marso 2, 1897 Inilathala sa General Conference Daily Bulletin, Marso 5, 1897, Bol. 1, Blg. 16, mga pahina 279-285.

TAM1897 D 279.3Alam ninyo na sinabi ng Panginoon tungkol sa panahong ito at sa mga taong nabubuhay sa panahong ito, na “narito ang mga nagpapanatili ng mga utos ng Diyos at ng pananampalataya ni Jesus.” Tayo ay wastong nagpapahayag na tayo ang mga taong iyon, at tayo ay nakatayo sa posisyon na ating ipinapahayag na maaari itong sabihin tungkol sa atin ng Panginoon sa buong sansinukob, “Narito ang mga nagpapanatili ng mga utos ng Diyos at ng pananampalataya ni Jesus.” At ito ay magiging isang katotohanan, hindi lamang dahil sinasabi Niya ito, kundi sasabihin Niya ito dahil ito ay isang katotohanan.

TAM1897 D 279.4Ang tekstong iyon ay ganap na naaangkop sa iyo at sa akin na narito sa bahay na ito; at nais ng Panginoon na maging isang katotohanan ito ngayon at manatiling katotohanan nang tuloy-tuloy, upang maipahayag Niya ito sa buong mundo at sa buong sansinukob nang walang patid: “Narito ang mga nagpapanatili ng mga utos ng Diyos at ng pananampalataya ni Jesus.”

TAM1897 D 279.5Iyan ang dapat nating pag-aralan. Dapat nating pag-aralan sa mga araling ito kung tinutupad ba natin ang mga utos ng Diyos o hindi; upang ang Panginoon ay makapagsabi tungkol sa atin, “Narito ang mga nagpapanatili ng mga utos ng Diyos at ng pananampalataya ni Jesus.”

TAM1897 D 279.6Sa pagsunod sa mga utos ng Diyos, tiyak na kasama ang una, at ito ay dapat nating tuparin. At narito ang kaniyang salita: “Ang una sa lahat ng mga utos ay, Pakinggan, O Israel; Ang Panginoon na ating Diyos ay isang Panginoon: at iibigin mo ang Panginoon na iyong Diyos ng buong puso mo, at ng buong kaluluwa mo, at ng buong pag-iisip mo, at ng buong lakas mo: ito ang unang utos.”

TAM1897 D 279.7Ngayon, masasabi ba ng Panginoon tungkol sa iyo at sa akin kaugnay ng utos na iyon, ‘Narito ang mga nagpapanatili nito’?

TAM1897 D 279.8Nasa Panginoon ba ang buong puso mo, na wala kang puso para sa iba pa kundi sa kaniya at sa mga bagay na kaniya?

TAM1897 D 279.9Nasa Panginoon ba ang buong kaluluwa mo, sa isang tapat na pag-ibig, na walang anumang damdamin sa iyong pagkatao na hindi kaniya?

TAM1897 D 279.10Nasa Panginoon ba ang buong pag-iisip mo, kaya’t walang naiisip, walang ginagawa, at walang bahagi ng pag-iisip mo na hindi kaniya—inialay sa kaniyang paglilingkod? Sapagkat sa pamamagitan ng pag-iisip natin ay naglilingkod tayo sa Panginoon nating Diyos. Hindi sa bahagi nito, hindi sa isang dako nito, kundi sa kabuuan nito. Kaya’t wala kang pag-iisip na iaalay o ibibigay sa anumang hindi mula sa Diyos.

TAM1897 D 279.11Ang buong lakas mo ba ay sa Kaniya, kaya wala kang lakas na mailaan sa anumang bagay maliban sa mga bagay na sa Diyos at sa paglilingkod sa Diyos?

TAM1897 D 279.12Kung totoo ang lahat ng ito sa iyo, tunay na masasabi tungkol sa iyo, “Narito ang mga nagpapanatili ng mga utos.”

TAM1897 D 279.13“Ang ikalawa ay katulad nito: Mahalin mo ang iyong kapuwa gaya ng pagmamahal mo sa iyong sarili.” Kapag ang pag-ibig ng Diyos ay nasa ating mga puso, gaya ng sa unang utos, magiging madali na lamang na mahalin ang ating kapuwa gaya ng pagmamahal natin sa ating sarili.

TAM1897 D 279.14Tulad ng nabanggit sa talumpati ni Brother Kellogg noong isang araw, tungkol sa batang lalaki sa Chicago na lumapit sa isang lalaki, isang ganap na estranghero, at sinabi sa kanya, “Alam mo bang ikaw ang pinakamalaking makasalanan sa mundo?” At nang nagtataka ang lalaki at nagtanong kung paano iyon, na sinasabing hindi siya kailanman pumatay ng sinuman, hindi kailanman gumawa ng anumang malaking krimen, sinabi sa kanya ng batang lalaki, “Ang pinakadakilang utos ay, ‘Ipagmamahal mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, at buong kaluluwa, at buong isip, at buong lakas mo.’ Ginagawa mo ba iyon?” Sumagot siya, “Hindi, hindi ko ginagawa. Hindi ko masasabi na ginagawa ko iyon.” “Bueno,” sabi ng batang lalaki, “iyan ang pinakadakilang utos. Nilalabag mo ang pinakadakilang utos; kung gayon, ikaw ang pinakamalaking makasalanan.” Inamin ng lalaki ito, at dinala siya sa Diyos at sa ganap na kaligtasan. Direktang-direkta iyan: dahil ito ang pinakadakilang utos, ang sinumang lumalabag dito ang pinakamalaking makasalanan. Ikaw ba iyon?

TAM1897 D 279.15Ikaw at ako ay nagpapahayag na tinutupad natin ang mga utos ng Diyos at ang pananampalataya ni Jesus. Nilalabag ba natin ang pinakauna sa lahat ng mga utos ng Diyos? Kung hindi natin tinutupad ang pinakadakila, ang una sa lahat ng mga utos, nilalabag natin ito. Kung nilalabag natin ito, hindi natin tinutupad ang mga utos; iyon ay tiyak na. Ikaw at ako ay dapat magpasya ngayon, at magpasya nang magpakailanman, kung paglilingkuran ba natin ang Panginoon nang buong puso, at buong kaluluwa, at buong pag-iisip, at buong lakas.

TAM1897 D 279.16Nakasulat, “Ang kaharian ng Diyos ay nasa loob ninyo.” Ang sakop na nasa loob natin ay sakop ng Diyos; ganoon ito nang lalangin ang tao, ngunit sinamsam ng kaaway ang lugar ng Diyos; at muling pinagkalooban ng Panginoon ang tao ng kalayaan na pumili kung ang Diyos ang magkakaroon ng sariling lugar sa sariling kaharian Niya, o kung ang nang-agaw ang magkakaroon ng lugar ng Diyos sa kaharian ng Diyos. Ang kaharian na nasa loob mo ay pag-aari ng Panginoon. Nasa sa iyo ang magpasya kung ang Panginoon ang mamamahala roon, o kung ang kaaway ang mamamahala roon. At kung hindi mo pinipili na ang Panginoon ang mamamahala roon, pinipili mo na ang kaaway ang mamamahala roon. Nasa pagpili ng tao nang lubos kung sino ang mamumuno.

TAM1897 D 280.1May dapat maghari. Ang tao ay hindi nilikha upang pamahalaan ang sarili, na hiwalay sa Diyos. Siya ay nilikha upang maging siya kasama ang Diyos, at hindi maaaring maging siya nang wala ang Diyos. Ang tao ay nilikha upang tumayo kasama ang Diyos. Ang kaharian ng Diyos ay nasa loob niya. Ang Diyos ang naghahari sa loob niya. Ngunit sinimulan niyang gawin ang sarili niyang paraan sa pamamagitan ng pagsunod kay Satanas. Ngunit ang isang tao ay magkakaroon lamang ng kanyang sariling paraan sa pamamagitan ng pagsunod sa Diyos. Ang kaharian ng Diyos ay nasa loob mo. Dapat nating piliin na ang Diyos ang maninindigan sa Kanyang sariling lugar sa atin, sa Kanyang sariling kaharian sa ating mga puso. Siya ang maninindigan doon, at Siya ang maghahari doon kapag nagkaroon Siya ng Kanyang sariling lugar sa Kanyang sariling kaharian.

TAM1897 D 280.2Alam mo na kaugnay ng kaharian ng Diyos sa lupa, ito ay mula dagat hanggang dagat, at mula sa ilog hanggang sa mga hangganan ng mundo. Ang kaharian ng Diyos, ang kahariang ito na darating kapag dumating ang Panginoon, alam mo na sasaklawin nito ang bawat pulgada, bawat partikulo ng lupa na mayroon sa mundong ito. Ngayon, ang kaharian ng Diyos ay nasa loob ninyo. Ang kaharian na iyon sa loob ninyo na pinamumunuan ng Diyos—sakop ba ng pamumuno Niya ang bawat sulok, bawat bahagi ng lupa sa puso ninyo? Ganoon ba? Iyan ang tanong, at ang mga tanong na ito ay para sa atin sa maraming paraan.

TAM1897 D 280.3Binabasa ko lamang ang utos, at hinihimok ko ang inyong pansin sa sinasabi nito. At ito ay upang ang ating mga isipan at puso ay laging bukas sa tanong, Totoo nga ba sa atin na, “Narito ang mga nagpapanatili ng mga utos ng Diyos at ng pananampalataya ni Jesus” nang buong puso, buong kaluluwa, buong isipan, at buong lakas?

TAM1897 D 280.4Ang pinagtutuunan ng iyong isip, ang pinag-aaralan nito, ang ginagawa nito — nariyan ba ang Diyos? Ito ba ay para sa kaluwalhatian ng Diyos? Ang pananaliksik na iyong isinasagawa, ang mga pag-aaral na iyong sinusundan, ang buong kaisipan ng iyong isip — ito ba ay upang maimprenta doon ang larawan ng Diyos? Ito ba ay upang mas lubos na matagpuan ang Diyos sa isip? Ito ba ay upang mas luwalhatiin Siya? Siya ba ang una at ang lahat sa lahat, sa iyong mga intelektwal na pagsisikap? Mahal mo ba Siya, pinaglilingkuran mo ba Siya nang buong isip?

TAM1897 D 280.5At sa buong lakas mo. Ang bukid na iyong inaararo, inaararo mo ba iyon para sa Diyos? Ang katam na iyong ginagamit upang patagin ang isang tabla, ginagawa mo ba iyon para sa Diyos, upang ang anumang matanggap mo ay sa Diyos at hindi sa iyo? Ang iyong lakas ba ay lubos na iniaalay sa Diyos na sa tuwing inilalagay mo ang iyong kamay ay sa gawain ng Diyos ka naglilingkod?

TAM1897 D 280.6Isang laganap na kaisipan na kailangang itigil ng isang tao ang kanyang hanapbuhay, o anumang manu-manong trabaho ang kanyang ginagawa, bago siya maging isang manggagawa sa adhikain. Marami ang nagsasabi, “Gusto kong lumabas sa aking ginagawa. Sana makakita ako ng paraan para makaalis. Sana makalabas ako sa pabrika na ito. Gusto kong maging isang manggagawa sa adhikain.” Kung hindi ka manggagawa sa adhikain kung nasaan ka, hindi ka magiging manggagawa sa adhikain kapag nakarating ka na sa gusto mong mapuntahan. Kung hindi ka manggagawa sa adhikain habang nag-aararo ka sa bukid, hindi ka magiging manggagawa sa adhikain kung susubukan mong mangaral sa pulpito. Kung ikaw ay panday, at araw-araw sa pandayhan — kung hindi ka isang manggagawa sa adhikain nang lubos, nang taos-puso, nang buong-buo ang loob, gaya ng akin sa pulpito, hindi ka magiging manggagawa sa adhikain kung mamimigay ka man ng mga polyeto sa ibang lugar.

TAM1897 D 280.7May halimbawa na inilagay sa ating harapan kung ano ang maaaring maging ang sangkatauhan; at kung ano ang dapat maging ang bawat mananampalataya kay Jesus. Ang Anak ng Diyos ay naparito sa mundong ito upang ipakita sa iyo at sa akin kung ano nga ba ang pagsunod sa mga utos, at kung paano ito isinasagawa. At nagtrabaho siya sa isang hanapbuhay nang halos anim na beses na mas matagal kaysa sa kanyang paghahayag ng ebanghelyo. Nagsimula siya sa edad na labindalawa, nang maaari na siyang magsimulang magtrabaho kasama si Jose sa hanapbuhay na karpintero, nang makakagawa na siya ng marami — gaya ng isang batang labindalawang taong gulang na makakatulong nang malaki sa isang karpintero. Kaya naman, nagsimula Siya sa edad na labing-dalawa, nabinyagan Siya at nagsimulang mangaral sa humigit-kumulang na edad na tatlumpung taon; iyon ay labingwalong taon. Sa mga taong iyon ay nagtatrabaho Siya bilang karpintero. Mula sa edad na tatlumpung hanggang tatlumpu’t tatlo’t kalahati, ginugol Niya sa pampublikong ministeryo, sa pangangaral. Kaya nakikita ninyo na halos anim na beses na mas matagal ang panahon na ginugol Niya sa pagtatrabaho bilang karpintero kaysa sa pangangaral.

TAM1897 D 280.8Ngayon, siya bang lubos na Anak ng Diyos sa labingwalong taong iyon na nagtrabaho siya sa hanapbuhay ng karpintero, gaya ng sa tatlo’t kalahating taon nang siya ay nangangaral? — Alam ninyo na siya nga. Siya na ba ang aking Tagapagligtas at ang inyong Tagapagligtas noong siya ay nasa karpinterya, nag-i-saw ng tabla, gumagawa ng bangko at naglalagay ng mga paa nito, — siya na ba noon ang aking Tagapagligtas at ang inyong Tagapagligtas gaya rin nang siya ay nasa krus? — Alam ninyo na siya nga. “Sapagkat tayo’y naliligtas sa pamamagitan ng kaniyang buhay.”

TAM1897 D 281.1Huwag ninyong kalimutan na sa pagtatapos ng labingwalong taong ito, nang siya ay napabinyagan, at sa simula ng kaniyang ministeryo, at sa pagtatapos ng kaniyang pagiging karpintero, — doon sinabi ng Diyos, “Ito ang minamahal kong Anak, na sa kaniya ako’y nalulugod.” Hindi ba siya, noon, kasing-aktibo sa gawain sa loob ng labingwalong taong iyon, gaya ng sa huling tatlo’t kalahating taon? — Alam ninyo na siya ay ganoon. Kung gayon, kung ikaw ay karpintero, at isang nagpapahayag na mananampalataya kay Jesucristo, hindi ka ba maaaring maging tagasunod niya? Hindi ka ba dapat maging tagasunod niya at manggagawa sa adhikain doon mismo, na kasing-totoo ng kung ikaw ay nasa pulpito? Hindi ko sinasabi na ikaw ay obligado na manatiling karpintero magpakailanman. Hindi siya ganoon. Hindi ko sinasabing mapipilitan kang manatiling panday o magsasaka magpakailanman; ngunit sinasabi ko at igigiit na habang ikaw ay karpintero, habang ikaw ay panday, habang ikaw ay magsasaka, dapat kang maging manggagawa sa adhikain nang kasingtotoo ng kahit kailanman, kahit nasaan ka man.

TAM1897 D 281.2Sa ganitong paraan, ipinakita ni Jesus sa bawat isa sa atin kung ano ang ibig sabihin ng pagiging Kristiyano, at kung ano ang dapat maging buhay natin, anuman ang ginagawa ng ating isip, puso, o mga kamay. Minahal niya ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong isip, at buong lakas, nang siya ay isang karpintero. Nang siya ay naglagari ng mga tabla, nang siya ay gumawa ng mga mesa, nang siya ay gumawa ng mga pinto at ikabit ang mga ito, ito ay para sa kaluwalhatian ng Diyos. Ang Diyos ang lahat ng kanyang buhay. Nang may isang tao na lumapit sa kanya bilang karpintero, na nakikita lamang siya bilang karpintero; hindi siya tinitingnan bilang Tagapagligtas ng mundo, — nang may isang tao na lumapit sa kanya bilang karpintero lamang, at umupo kasama niya at nagsabi, “Gusto kong gumawa ka ng isang mesa. Gagawin mo ba ito para sa akin?” at sumagot siya, “Anong klaseng mesa ang gusto mo?” at inilarawan ito ng lalaki sa kanya, at sinabi ni Jesus, “Oo, gagawin ko ito para sa iyo;” nang nagawa na ni Jesus ang mesa at bitbitin ito sa kanyang likod papunta sa bahay ng lalaki, at dalhin ito sa loob ng bahay ng lalaki, at ilapag ito doon para magamit ng lalaki — sa buong transaksyong iyon, si Jesus ay lubos na pag-aari ng Diyos. Nasa lahat ng kanyang mga kilos ang Diyos. Sa bawat kasukasuan na ginawa niya sa mesang iyon, walang bitak, wala sa mga ito ang natabunan ng alikabok, walang anumang natakpan, isang tapat na mesa ito. Ito ay isang mesa na lubos na maaprubahan ng Diyos.

TAM1897 D 281.3At nang ginawa niya ang kasunduan para gawin ang mesa, ginawa niya ito nang tapat, isang kasunduan na maaaring tingnan ng Diyos at sabihin, ‘Iyon ay isang tapat na kasunduan.’ Hindi niya hiningi sa lalaki na magbayad nang higit pa sa nararapat para sa ganoong uri ng gawain. Tinanong siya ng lalaki, ‘Gagawa ka ba ng ganito at ganoong mesa?’ ‘Oo.’ “Magkano ang singil mo rito? — magkano ang magiging halaga nito?” Tinatantiya niya ito, at sinasabi niya sa lalaki, “Ang kahoy ay magkano, at aabutin ng ganoong tagal ng panahon para gawin ito, at ang aking trabaho ay nagkakahalaga ng ganoon. Hindi mo ba iniisip? Hindi mo ba iniisip na ang aking trabaho para sa tagal ng panahon na kakailanganin, ay nagkakahalaga ng ganoon?” At sasabihin ng lalaki, “Oo, sang-ayon ako. Sa tingin ko ay sulit iyon. Matapat iyon. Isa yang malinaw na kasunduan.” At nang buhatin niya ang mesa sa kanyang likod at dalhin ito roon at ilapag, binayaran siya ng lalaki ayon sa napagkasunduan, at makatingin ang Diyos sa buong transaksyon at sasabihin, “Matapat iyan. Iyan ang pinakamainam na magagawa ng sinuman.”

TAM1897 D 281.4Ganoon ka bang uri ng karpintero? Ipinapahayag mong Kristiyano ka. Ganoon ka bang uri ng manggagawa, anuman ang iyong ginagawa?

TAM1897 D 281.5Mahal mo ba ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong isip, at buong lakas mo? Anuman ang iyong ginagawa, o ang iyong tinawagang gawin; anuman ang pakikitungo mo sa iyong kapwa, maging siya man ay pagano o Kristiyano; nagagawa ba ito sa paraang maaari itong masilayan ng Diyos at sabihin, “Sapat na ito para sa kaharian ng Diyos;” sapagkat ang buong puso mo, buong kaluluwa mo, buong isip mo, at buong lakas mo ay nakatuon dito para sa kaluwalhatian ng Diyos.

TAM1897 D 281.6Tinutupad ba natin ang mga utos, o hindi? Iyan ang tanong. At panahon na para alamin natin ito nang lubusan upang ang Panginoon ay makapagpatunay sa mensaheng kaniyang sinasabi, “Narito ang mga nagpapanatili ng mga utos ng Diyos.”

TAM1897 D 281.7Ngayon, makikita ninyo na sinasaklaw ng utos na ito ang buong saklaw ng lahat ng bagay, at hindi tayo maaaring humawak ng kahit isang kaisipan sa buong saklaw ng pag-iisip na hindi pasok sa tekstong ito na ating sinimulan. Kaya nga, dapat nating tingnan ang lahat sa ating pag-iisip, dapat nating tingnan ang lahat ng pinagtutuunan ng ating isipan, sa liwanag ng kasulatang iyon, ang una sa lahat ng mga utos.

TAM1897 D 281.8Bawat bagay na tayo’y tinawag na gawin, dapat nating tingnan ito sa liwanag ng pinakadakila sa lahat ng mga utos. Ito ba ay isang bagay na sa takot sa Diyos ay maaari kong pasukin nang buong puso, kaluluwa, isip, at lakas? Kung hindi, gusto ko pa bang hawakan ito? — Hindi. Kung ito ay isang bagay na hindi ko maaaring pasukin nang buong puso, isip, kaluluwa, at lakas, at kasama ang Diyos, ano’ng pakialam ko rito? Kung hindi maaaring sumama sa akin ang Diyos, paglabag ko sa mga utos. Hindi ko iniaalay ang lahat sa kaniya. Walang silbi ang lahat ng aking lakas kung ito ay ginugugol sa isang bagay na hindi niya maaaring pasukin, o hindi niya maaaring hipuin o aprubahan, o hindi niya maaaring tanggapin.

TAM1897 D 282.1Alam kong ito ay tuwiran, ngunit ito ang Kristiyanismo. Ito ang Kristiyanismo, at hindi ka dapat magpakasapat, gayundin ako, sa kahit isang ikalabing-anim na bahagi ng anumang kulang sa eksaktong iyon. Hindi natin dapat hayaang maging kontento tayo kahit saglit lang, sa anumang bagay sa mundong ito na hindi ganap na kasama ang Diyos. Dapat gawin natin ang lahat ng ating ginagawa kasama ang Diyos, at pagkatapos ay gawin ito nang buong puso, buong kaluluwa, buong isip, at buong lakas. At sinasabi ko sa inyo, kapag nangyari iyon, tayong lahat, kung ang lahat sa bahay na ito ay susuko sa kaniya ngayon mismo, at mananatili roon nang matatag, hindi natin maisip kung anong kapangyarihan ng Diyos ang mahahayag sa mundo.

TAM1897 D 282.2Ang malaking kahirapan mula pa noong una ay ang hindi pinayagan ng mga tao ang Diyos na manirahan sa lugar na para sa Kanya sa kanilang mga puso. Ganito nilikha ng Diyos ang tao, ngunit lumihis siya sa lahat ng iba pa at tuluyang pinagsarhan ang Diyos. Pinalaya siya ng Diyos mula sa kadiliman na iyon, pinalaya upang pumili, at tinawag siyang pumili kung mamahalin niya ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong isip, at buong lakas. Pinalaya siyang pumili na hayaang muling magkaroon ang Diyos ng Kanyang lugar; ngunit napakarami ang pumili na hindi dapat magkaroon ang Panginoon ng Kanyang sariling lugar, kaya tinangay sila ng baha mula sa mukha ng lupa.

TAM1897 D 282.3Nang muling simulan ng Panginoon ang lahi, ang tanging hiningi Niya sa bawat isa ay mahalin ang Panginoong Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong pag-iisip, at buong lakas, at ang kaniyang kapuwa na parang kaniyang sarili. Iyon lamang ang hiningi Niya sa walong pumasok sa daong at sa mga lumabas nito. Kung minahal ng unang tao ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong pag-iisip, at buong lakas, hindi sana kailanman nakapasok ang kasalanan.

TAM1897 D 282.4Pagkatapos niyang magkasala, at pagkatapos siyang palayain ng Panginoon mula sa pagkaalipin na iyon, kung si Adan at lahat ng kanyang mga anak ay minahal ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong lakas, buong isip, at buong kalakasan, ano kaya ang magiging kalagayan ng mundo? — Sila sana ay sumusunod sa mga utos ng Diyos, at sa pananampalataya ni Jesus, at ang katuwiran ay binalot sana ang buong lupa gaya ng pagbabalot ng tubig sa dagat. Imposible kaya na matupad ang bagay na iyon sa tao na nasa ilalim ng pagkaalipin ng sumpa, sa ilalim ng pagkaalipin ng makasalanang laman? Maaari bang iligtas ng Diyos ang makasalanan mula sa kapangyarihan ng kasalanan sa laman nang lubusan upang siya ay makapagmahal sa Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong lakas, buong isip, at buong kalakasan? — Oo. Hindi sana nakasumpa ang kasalanan sa mundo, gaya ng kalagayan nito ngayon, kahit na ang mga tao ay nasa pagkaalipin ng laman na makasalanan, kung naniwala sila sa Diyos, at tinupad ang mga utos ng Diyos, at ang pananampalataya ni Jesus. Iyan ang katotohanan, sapagkat iyan ang Kristiyanismo. Kaya nga, nakikita ninyo na ang lahat ng kailanman ninanais ng Panginoon sa atin, ang lahat ng kanyang kailanman ninanais sa tao mula nang magkasala si Adan, ay ang kanyang panatilihin ang mga utos ng Diyos, at ang pananampalataya ni Jesus. At ang una sa lahat ng mga utos ay, ‘Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, at buong kaluluwa, at buong pag-iisip, at buong lakas.’

TAM1897 D 282.5Sa Roma 1:21, sinasabi na noong pasimula “nakilala nila ang Diyos.” Tingnan ito: ang tao sa simula ng kanyang paglalakbay ay nakilala ang Diyos. Si Adan ay nakilala ang Diyos sa simula, ngunit hindi niya pinanatili ang kaalamang ito. Nang magkasala si Adan at muling nagsimula, nakilala niya ang Diyos. Nang muling magsimula ang lahi pagkatapos ng baha, nakilala nito ang Diyos sa simula; kaya nga ang sangkatauhan ay palaging lumayo sa Diyos. Ang mundo ay naging makasalanan noon, ay makasalanan ngayon, at magiging makasalanan pa rin, dahil nakilala nito ang Diyos at itinakwil Siya, at hindi dahil hindi nito nakilala ang Diyos. Kaya ang mundo ay hindi nasa kasamaan dahil sa kadiliman; ang mundo ay nasa kadiliman dahil sa kasamaan.

TAM1897 D 282.6Nagsimula ang mundo sa liwanag; at ang kadiliman ay pumasok dahil sa pagpili ng mga tao; “nang makilala nila ang Diyos, hindi nila siya pinurihan bilang Diyos, ni nagpasalamat man; kundi naging hungkag ang kanilang pag-iisip, at ang kanilang hangal na puso ay nangitim. Ipinagkunwari nilang pantas, sila’y naging hangal, at pinalitan ang kaluwalhatian ng Diyos na hindi nabubulok ng isang larawan na ginawang kawangis ng tao na nabubulok, at ng mga ibon, at ng mga hayop na may apat na paa, at ng mga gumagapang na nilalang.”

TAM1897 D 282.7Ngayon pansinin; ano ang una? — Nakilala nila ang Diyos; ngunit hindi nila Siya pinurihan bilang Diyos; hindi nila ibinigay sa Kanya ang lugar na nararapat sa Kanya sa kanilang mga sarili. Hindi nila pinurihan ang Diyos, — hindi Siya ipinahayag sa tao, hindi Siya ginawang maliwanag sa lupa; sapagkat sinabi ni Jesus, “Pinurihan Kita sa lupa,” at Siya ang Diyos na nagpakita sa laman. Ang mga taong ito na nakakakilala sa Diyos ay hindi pinayagan ang Diyos na magpakita sa laman. Hindi sila mapagpasalamat. Pagkatapos ay naging hungkag ang kanilang pag-iisip; pagkatapos ay nangitim ang kanilang hangal na puso; pagkatapos, sa kanilang kadiliman, ay nagkunwari silang pantas. Ang karunungang iyon ay kahangalan, at pagkatapos ay gumawa sila ng mga larawan.

TAM1897 D 282.8Kaya nakikita ninyo na ang imaheng inilalagay sa harap ng mga mata ng tao, sa kanyang idolatriya, ay panlabas na pagpapakita lamang ng idolatriya, panlabas na representasyon nito. Ang idolatriya ay nasa kalooban na, at matagal nang gumagawa ng mga hakbang palabas. Pag-isipan mo. Saan nagsisimula ang idolatriya? — Sa puso. Saan sa takbong ito nagsisimula ang idolatriya? — Nang kilalanin nila ang Diyos, hindi nila Siya pinurihan bilang Diyos; doon mismo nagsisimula ang lahat. Kung gayon, mayroon bang gitnang posisyon sa pagitan ng pagkakilala sa Diyos at ng idolatriya?

TAM1897 D 283.1Pag-isipan mong mabuti ngayon. Kilala nila ang Diyos, at, “Ito ang buhay na walang-hanggan, na makilala ka nila.” Ang kaalaman sa Diyos ay buhay na walang-hanggan; iyon ay tiyak na. Kilala nga nila ang Diyos; nagkaroon sila ng buhay na walang-hanggan sa kaalaman sa Diyos. Nakasulat iyon. Ngunit lumusong sila sa idolatriya. Ilang hakbang ang nilakad nila mula sa pagkakilala sa Diyos para mapunta sa idolatriya? — Isa lamang. Kung gayon, ilang hakbang mula sa pagmamahal sa Diyos nang buong puso, buong kapangyarihan, buong isip, at buong lakas ang kailangang tahakin para maabot ang idolatriya? — Isa lamang. Kung gayon, kung hindi ko minamahal ang Diyos nang buong puso ko, at buong kaluluwa ko, at buong isip ko, at buong lakas ko, ano ako? — Isang idolatra.

TAM1897 D 283.2Maaaring wala akong inukit na imahen sa harap ko. Ang mga taong ito ay walang inukit na imahen sa simula. Ngunit mayroon silang imahen, isang kaisipan, na nabuo sa isip, at nang ginawa nila ang kanilang inukit na imahen, ito ay simpleng representasyon na nakatayo sa harap ng mga mata, ng kung ano ang nasa isip na nila. Ang unang taong gumawa ng imahen ay may kaisipan tungkol dito sa kanyang isip bago pa niya ito ginawa. Ang unang taong gumawa ng imahe ay may kaisipan na ito ay dapat maging diyos niya, at ang kaisipang iyon ay naroon na bago niya ginawa ang imahe mula sa kahoy o bato. Kaya ang imaheng gawa sa bato na inilagay niya sa harap ng kanyang mga mata ay panlabas na anyo lamang na ginawa niya upang ipakita sa kanya sa anyong iyon kung ano ang diyos na nasa isip na niya. Kung ganoon, hindi ba siya may diyos bago niya ginawa ang inukit na imahen? — Oo. Saan ito? — Sa kanyang puso.

TAM1897 D 283.3Naging hungkag ang kanilang kaisipan. Kaninong kaisipan? — Sarili nila. Narito ang taong ito na nag-iisip ng isang bagay; gumagawa siya ng larawan ng kanyang iniisip, at inilalagay ito sa harap ng kanyang mga mata sa labas niya. Ang pag-iisip-larawan ay simpleng paglikha ng larawan sa isip. At ang larawan sa bato ay di-hihigit sa nahahawakang anyo ng pag-iisip-larawan sa puso. Saan unang ginawa ang larawan? — Sa kanyang isip; sa kanyang sariling pag-iisip-larawan, sa kanyang sariling pag-iisip. Ngunit sino ang naroroon nang siya ay nakipaghiwalay sa Diyos? — Wala nang iba kundi si Satanas at siya mismo. Kung gayon, saan maaaring magmula ang kanyang mga iniisip? — Mula sa kanyang sarili at kay Satanas lamang.

TAM1897 D 283.4Kaya nga, malinaw na nakikita mo na ang idolatriya ay nasa puso; ang kaisipan, ang imahe, ay naroroon na bago pa man lumitaw ang imahe sa labas. Kahit na ang kanyang diyos ay araw, buwan, o mga bituin, ang kaisipang ito, ang kanyang ideya, ang kanyang imahinasyon, ay naroroon na bago pa niya ito ilagay sa panlabas na anyo sa araw, buwan, at mga bituin.

TAM1897 D 283.5Ang lahat ng lumilitaw sa idolatriya ay simpleng repleksyon lamang ng nasa puso. At ang Diyos ay dapat nasa puso, buong puso, buong kaluluwa, buong isip, at buong lakas, kung hindi, naroroon na ang idolatriya. Walang gitnang posisyon.

TAM1897 D 283.6Sa katunayan, pagkatapos ng baha, nang unang iwan ng mga tao ang tunay na Diyos at lumayo at gumawa ng sarili nilang mga diyos — pinayagan nilang punan ng mga diyos na ito ang lugar ng Diyos para sa kanila, na nagpapakita na nang kilalanin nila ang Diyos ay kinilala nila Siya bilang kanilang nag-iisang pinuno. Kapag minahal ko ang Diyos nang buong puso ko, buong kaluluwa ko, buong isip ko, at buong lakas ko, sino ang magiging nag-iisang Diyos ko? — Ang Diyos. Sino ang magiging nag-iisang awtoridad ko? — Diyos. Sino lamang ang magkakaroon ng kapangyarihan sa akin? — Diyos. Kaya ba niyang gamitin nang wasto ang kapangyarihan? — Oo. Kaya ba niyang panatilihing nasa tamang landas ang tao? — Oo. Kapag minahal ng tao ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, buong isip, at buong lakas, hindi na niya kailangan ng ibang batas o awtoridad upang panatilihin siyang nasa tamang landas sa mundo. Sino ang kanyang pinuno? — Diyos. At kaya ba ng Diyos na mamuno kapag lubos natin siyang iniibig? — Oo. Ngunit, kapag iniwan ng tao ang Diyos at sumamba sa mga diyus-diyosan, kaya ba niyang pamunuan ang sarili? — Hindi.

TAM1897 D 283.7Ngayon pagkatapos ng baha, habang kilala pa nila ang Diyos, kinilala nila Siya bilang kanilang nag-iisang Hari at Pinuno. Wala na silang ibang pinuno. Nang una silang lumayo sa Diyos, at pinalitan Siya ng ibang mga diyos, — ang ibig kong sabihin ay sa simula, nang lumayo sila sa Diyos, at pinalitan Siya ng ibang mga diyos — pinayagan nila ang ibang mga diyos na iyon na humawak ng puwesto bilang mga pinuno. Inamin nila na ang mga diyos na ito ang kanilang mga pinuno. Wala silang mga hari; hindi pa inaangkin ng mga tao na itatag ang kanilang sarili bilang mga pinuno. Inaangkin ng mga tao na ang mga diyos ang mga hari; at ang mga taong may kapangyarihan ay kinatawan lamang ng mga diyos, habang ang mga diyos ang tunay na mga hari.

TAM1897 D 283.8Ang ebidensya nito ay makikita mo sa “Mga Imperyo ng Bibliya,” pahina 50. Narito ang mga unang tala na natagpuan sa Babilonia, kung saan nagsimula ang lahi, at kung saan naganap ang kalituhan ng mga wika — kung saan nakalimot ang lahi sa Diyos. Binabasa ko:—

TAM1897 D 284.1Para kay Ninridu, kanyang Hari, para sa pangangalaga ni Idadu, Tagapangasiwa ng Ridu, ang lingkod, ang kagalakan ni Ninridu.

TAM1897 D 284.2Dito inamin ng pinuno, si Idadu, sa isang inskripsiyon para sa kanyang diyos na siya ay simpleng bise-rey ng kanyang diyos. Hindi niya inangkin na siya ay hari. Kaya nakikita ninyo na ang diyos ang hari ng taong ito. Itinuturing ang diyos bilang hari ng mga tao, at ang taong ito na may kapangyarihan ay tanging bise-rey o teniente ng diyos.

TAM1897 D 284.3Ipinapakita nito na ang kaalaman tungkol sa Diyos bilang makatarungang Pinuno ay napakabago pa, kaya wala pang sinumang tao ang naglakas-loob na magtatalaga sa sarili bilang hari. Nakikita mo ba iyan? Pag-isipan mong mabuti. Nang ang Diyos lamang ang pinuno, siya rin, siyempre, ang kanilang nag-iisang hari; ngunit nang lumihis sila sa kanya at kumuha ng ibang mga diyos, napakabago pa ng kanilang kaalaman sa tunay na Diyos, napakabago pa ng kanilang kaalaman sa kanyang ugnayan, na nang inilagay nila ang ibang mga diyos sa lugar ng Diyos, at itinatag ang mga huwad na diyos na ito bilang kanilang hari — ang isang tao na may kapangyarihan sa gitna ng mga tao ay wala pang lakas ng loob na kunin ang titulong hari; pinili niyang kilalanin bilang bise-rey ng diyos na siyang tunay na hari. Inuulit ko. Ang kaalaman sa tunay na Diyos bilang nag-iisang Hari ay napakabago pa sa isipan ng mga taong ito kaya wala pang sinumang naglakas-loob na kunin ang titulong hari. Ang kanilang alaala sa Diyos bilang nag-iisang Hari at Tagapamahala ay napakalinaw pa kaya para sa kanila ay parang tangkang pabagsakin ang Diyos kung may sinumang lalaking kukuha ng titulong hari.

TAM1897 D 284.4Babasahin ko pa ang isa pang inskripsiyon mula sa mismong lupain na ito, mula sa parehong panahon:—

TAM1897 D 284.5“Para kay Ninip ang Hari, ang kanyang Hari, Si Gudea, Pangalawang Hari ng Zirgulla, ay nagtayo ng kanyang bahay.”
TAM1897 D 284.6“Para kay Nana na Ginang, Ginang na marilag, Ang kanyang Ginang, si Gudea, Pangalawang Hari ng Zirgulla ... itinatag.”
TAM1897 D 284.7— Mga Imperyo ng Bibliya, p. 50.

TAM1897 D 284.8Narito ang isang lalaki na nagtayo ng isang bahay bilang parangal sa kanyang diyos. Sinasabi ng lalaking ito na siya ay bise-rey ng diyos na ito, na siyang hari. Hindi inaangkin ng lalaking ito na si Gudea na siya ay hari. May kapangyarihan siya, ngunit hindi niya inaangkin na siya ay hari. Sino ang hari? — Ang kanyang diyos. Ipinapakita nito sa iyo muli na ang kaalaman tungkol sa tunay na Diyos bilang nag-iisang Hari ay napakabago pa sa kanilang isipan; hindi pa sila lubos na lumalayo sa Diyos at sa kaisipan na ang Diyos lamang ang Hari at Tagapamahala, upang maging handang isantabi ang kaisipan ng pagkahari ng Diyos at payagan ang isang tao na kunin ang titulong hari.

TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — Ang taong nasa posisyon ng kapangyarihan, noon, ay nag-angkin na siya ang bise-rey ng kanyang diyos, at hindi isang hari?

TAM1897 D 284.10Oo. Wala pang mga hari noon. Hindi natin tinutukoy ang tao bilang hari. Wala pang mga hari sa gitna ng mga tao. May mga taong nasa posisyon ng kapangyarihan. May isang tao na namumuno sa iba. May kapangyarihan siya, ngunit hindi niya tinawag ang sarili na hari. Hindi siya kilala bilang hari, at hindi pa niya hinayaan ang sarili na kunin ang titulong hari. Bakit? — Dahil hindi pa siya gaanong nakalayo sa kaisipan ng tunay na Diyos bilang nag-iisang makatarungang Hari, upang maging sapat na matapang, at magkaroon ng sapat na masamang lakas ng loob, upang balewalain ang lahat ng kaisipan tungkol sa pagiging hari ng anumang diyos, at itatag ang sarili bilang hari.

TAM1897 D 284.11Ito ang pinakamaagang tala na natagpuan sa lupain na iyon. Makikita mong kabilang sila sa mga pinakaunang-una. Ito ay mga tala mula pa sa panahon bago kinuha ng mga tao ang titulong hari, at noong mayroon silang ideya tungkol sa tunay na Diyos bilang Hari.

TAM1897 D 284.12Ngunit narito ang isang tala na mas maaga pa rito, na nagsasalaysay tungkol sa kalituhan sa mga wika sa tore ng Babel. Sa ika-apat na pahina ng “Mga Imperyo ng Bibliya” makikita mo ang salaysay ng Bibliya tungkol sa kalituhan sa mga wika. Ito ang salaysay na isinulat ng mga taong kabilang sa mga naranasan ang kalituhan sa mga wika. Sa Bibliya, makikita mo ang tala ng Panginoon tungkol dito. Sa inskripsyong ito sa mga ladrilyong inilibing sa mga guho ng Babilonia at natuklasan, makikita mo ang kanilang salaysay tungkol dito. Maaari mo itong ihambing sa salaysay sa Bibliya, sa ikalabing-isang kabanata ng Genesis, at makikita mong magkapareho ang dalawang ito. Narito ang kanilang sinabi tungkol dito:—

TAM1897 D 284.13“... Babilonia’y sa kasamaan sa kasalanan lumihis at ang maliliit at ang dakila ay naghalo sa burol. .... .... .... .... .... .... . Ang kanilang gawain buong araw ay itinatag nila, sa kanilang kuta sa gabi ganap na wakas ang ginawa niya. Sa kanyang galit, ibinuhos din niya ang lihim na payo upang ikalat sa malayo, itinakda niya ang kanyang mukha Nagbigay siya ng utos na gawing kakaiba ang kanilang pananalita. .... .... .... .... .... .... . Marahas silang tumapat sa kanya. Nakita niya sila; at bumaba sa lupa, Nang hindi siya huminto. .... .... .... .... .... .... . Masidhi silang umiyak para sa Babilonia — sobrang pagluluksa nila.”

TAM1897 D 284.14Ito ang isa sa pinakamaagang tala na mayroon. Ang iba pa ay kasunod nito. Ngunit ipinapakita ng iba pa na may panahon na walang hari pa sa pantaong lipunan; na ang taong may awtoridad ay hindi tinanggap ang titulong hari; na ang kanyang diyos ang kanyang hari; at ang ideya na ang tunay na Diyos ang hari ay napakabago pa kaya hindi siya nangahas na sabihin na siya ang hari. Noon, masyado nang sinasakop nito ang awtoridad sa harap ng kanyang pananaw tungkol sa tunay na Diyos.

TAM1897 D 285.1Iyon ay bago pa si Nimrod. Si Nimrod ang unang tao na nagkaroon ng lakas ng loob na kunin ang titulong hari sa harap ng kaisipang ang Diyos ang hari. Kaya’t binasa ko sa pahina limampu ng “Mga Imperyo ng Bibliya:”—

TAM1897 D 285.2Si Nimrod ang lalaking ito na matapang. Ang pangalang kanyang dalhin ay nangangahulugang paghihimagsik, mayabang na paghamak, at, ayon kay Gesenius, katumbas ng lubhang walang-diyos na rebelde. At “nagsimula siyang maging makapangyarihan sa lupa.” O, ayon sa isa pang salin, siya “ang kauna-unahang makapangyarihan sa lupa.”

TAM1897 D 285.3Si Nimrod ang kauna-unahang tao na kumuha para sa kanyang sarili ng titulong hari; ang una na humawak ng kapangyarihang hari at lantarang isinusuot ang titulong hari. At ang kanyang pangalan ay eksaktong nangangahulugan ng ibig sabihin noon sa mga taong pinamunuan niya.

TAM1897 D 285.4Ngayon, hindi pahayag ko, kundi pahayag ng isang awtoridad sa paksang ito, ang nagsasabi ng ganito:—

TAM1897 D 285.5Sa pagtatatag ng kaharian ni Nimrod, pumasok ang buong sinaunang mundo sa isang bagong yugto ng kasaysayan. Ang tradisyong silangang nagsasabing ang mandirigmang iyon ang kauna-unahang taong nagsuot ng koronang kaharian ay tumutukoy sa isang katotohanang mas makabuluhan kaysa sa pagsusuot ng bagong palamuti, o kahit sa pagsakop ng isang lalawigan. Ang kanyang paghahari ang nagpakilala sa mundo ng isang bagong sistema ng ugnayan sa pagitan ng pinuno at ng pinamumunuan. Ang awtoridad ng mga naunang pinuno ay nakasalig sa damdamin ng pagkakapamilya, at ang paghahari ng pinuno ay larawan ng kontrol ng magulang. Si Nimrod, sa kabaligtaran, ay isang soberano ng teritoryo, at ng mga tao hangga’t sila ay naninirahan dito, at hindi alintana ang personal na ugnayan. Hanggang noon, mayroon lamang mga tribo — malalaking pamilya — Lipunan; ngayon ay may isang bansa, isang pamayanang politikal — ang Estado. Ang kasaysayang pampulitika at panlipunan ng mundo mula rito ay magkakaiba, kung hindi man magkasalungat. — Empires of the Bible, p. 51.

TAM1897 D 285.6Ano, kung gayon, ang pinagmulan ng Estado?

Note

Back