Ang Paghihimagsik ng Israel. – Blg. 2
TAM1897 Q1 40.5Pangaral na ibinigay noong Linggo ng gabi, Marso 14, 1897 Inilathala sa General Conference Bulletin, Unang Kwarter, 1897, Bol. 2, Blg. 1, pp. 40-45.
TAM1897 Q1 40.6Tulad ng nakita natin sa nakaraang aralin, ang Israel ay tumalikod, at humingi ng hari upang sila’y maging gaya ng lahat ng mga bansa. Sa kasalukuyang pag-aaral, makikita natin kung gaano sila lubusang naging gaya ng mga bansa. Ngunit ang Israel ay tumalikod sa Diyos; sapagkat hindi nila pinaniwalaan ang Diyos nang buong puso. Ang salita ay hindi nahaluan ng pananampalataya sa kanila na nakinig dito. Nagkaroon sila ng pormalismo, at ang mga kasamaan na sana’y naiwasan nila kung naging tapat sila sa Diyos ay dumating sa kanila, gaya ng sa anumang ibang pagano; at pagkatapos, gaya ng sinasabi sa Espiritu ng hula, lahat ng kasamaan na bunga ng kanilang sariling apostasiya ay isinisi nila pabalik sa pamamahala ng Diyos. Ipinagpalagay nila na nabigo ang pamamahala Niya; hindi ito sapat para sa kanila, hindi ito nakasapat sa kanila sa mundong ito, at kailangan nilang magkaroon ng sarili nilang pamahalaan—isa na kanilang makokontrol at magagamit upang pamahalaan at protektahan ang kanilang sarili.
TAM1897 Q1 40.7Nangyari nga, sinabi nila kay Samuel, “Magtalaga ka sa amin ng hari na gaya ng lahat ng mga bansa,” “upang tayo’y maging gaya ng lahat ng mga bansa;” at bagaman ang Panginoon, sa pamamagitan ni Samuel, ay buong taimtim na tumutol dito, tumutol naman sila sa pagtutol na iyon, at sinabi, “Hindi; kundi magkakaroon kami ng hari sa amin na gaya ng lahat ng mga bansa.” Dahil iyon ang gusto nila, pinayagan sila ng Panginoon na makamtan iyon. Hindi lamang nila napagpasyahan at tinakda na magkakaroon sila ng hari, kundi napagpasyahan na rin nila kung sino ang kanilang hari. Si Saul, anak ni Kish; at pinayagan din sila ng Panginoon na siya ang maging hari nila, dahil gusto nilang mapagbigyan ang sarili nila.
TAM1897 Q1 40.8Ngunit ang lahat ng kasamaan na sinabi ng Panginoon na darating dahil sa pagpili nila ng hari at ng kaharian ay dumating nga sa kanila. Nagsimula na silang mag-ani ng ilan dito noong mga araw ni Saul. Lubos silang natulungan na mailigtas sa kanilang mga kasamaan sa pamamagitan ng impluwensya at paghahari ni David. Bagaman tinanggihan nila ang Diyos, hindi niya sila pinabayaan; nanatili pa rin siya kasama nila upang pamunuan ang lahat ng nais pasunod, at iligtas sila, kung maaari, mula sa mga kapahamakan na tiyak na darating, at na alam niyang mangyayari, at hindi nila matatakas bilang isang bansa. Ngunit ililigtas niya ang lahat ng makakaligtas bilang mga indibidwal. Nagsimula na sila sa isang landas na hindi maiiwasan at hindi mababalik, na nagdala sa kanila nang sunud-sunod, hanggang sa, gaya ng ating makikita, dumating ang kapahamakan.
TAM1897 Q1 40.9Sa panahon ni Solomon nagsimula nang malinaw ang mga kapighatian na hindi maiiwasang resulta ng landas na kanilang tinahak laban sa protesta ng Panginoon. At palaging kasama rito ang Ehipto. Laging sangkot ang Ehipto. Kumuha si Solomon ng asawa mula sa Ehipto, laban sa salita ng Panginoon. Nagpadala siya sa Ehipto para kumuha ng mga kabayo, laban sa salita ng Panginoon. Ang kaluwalhatian na ibinigay sa kanya ng Panginoon ay ginamit niya sa paglilingkod sa Ehipto at sa idolatriyang Ehipsiyo, at sa idolatriya ng lahat ng mga bansang nakapaligid. Ang mga pasanin na ipinataw sa bayan para suportahan ang pitong daang asawa at tatlong daang mga kerida ni Solomon mula sa lahat ng bansang pagano, sa kanilang maling pagsamba, ay hindi dapat sanang pinasan, at hindi sana matiis ng bayan para sa kabutihan; at para sa kabutihan ng magkabilang bayan, nagpasya ang Panginoon na paghiwalayin ang sampung lipi mula sa dalawa.
TAM1897 Q1 40.10Hindi natin malalaman kung ano ang mabuting kalooban ng Panginoon para sa sampung tribo, o para sa dalawa, sapagkat hindi ito kailanman natupad. Si Jeroboam ang itinalaga bilang unang maghahari sa sampung tribo. Ngunit si Jeroboam, na nakalimot sa kahanga-hangang halimbawa ni David—ang paghihintay sa tamang panahon ng Panginoon at hayaan siyang magdala sa kanya sa trono ng sampung lipi sa sarili niyang paraan—kahit noong nabubuhay pa si Solomon, itinaas niya ang kanyang kamay laban sa hari, nang gawin niya ang hakbang na naglalayong agawin ang trono ng sampung lipi at pamunuan sila, upang itatag ang sarili bilang hari laban kay Solomon. Iyon ay pagtataksil at pag-aalsa. Nais ni Solomon na parusahan siya dahil dito, kaya tumakas siya sa Ehipto at nanatili roon hanggang sa pagkamatay ni Solomon.
TAM1897 Q1 40.11Kung hindi siya Ehipsiyo sa puso dati, naging ganoon siya nang makarating doon. Nang pumanaw si Solomon, bumalik si Jeroboam mula sa Ehipto. Dumating ang panahon para maghiwalay ang sampung tribo sa dalawa, at si Rehoboam ang nagpasimula ng pagkakahiwalay na iyon. Nang lumapit ang mga tao at hilingin sa kanya na pagaanin ang mga pasanin na ipinataw sa kanila ng kanyang ama, isang makatuwiran at wastong kahilingan iyon. Ang mga nakatatandang tagapayo ni Solomon ay pinayuhan siyang gawin iyon. Ngunit hindi natuwa si Rehoboam na sundin ang payo ng mga ito, dahil ayaw niyang maging lingkod ng bayan, gaya ng kanilang pinayuhan; nais niyang maging pinuno ng bayan, kaya kumonsulta siya sa mga kabataang lumaki kasama niya. Ang kanyang ina ay isang Ammonita, isa sa mga pinakahamak sa mga asawang idolatra ni Solomon; at ang mga kabataang lalaking lumaki kasama niya ay mga anak ng iba pang mga babaeng idolatra na asawa ni Solomon. Lumaki ang mga kabataang ito sa lahat ng karumal-dumal na gawain ng pagano na isinagawa ni Solomon kasama ang kanyang mga asawa. Sinang-ayunan ni Rehoboam ang kanilang mga saloobin at pabor sa kanilang panig, at siyempre itinakwil ang payo ng Panginoon, pati na ang payo ng mga taong may takot sa Panginoon.
TAM1897 Q1 41.1Binigyan ni Rehoboam ang bayan ng sagot na pamilyar sa ating lahat: Hiniling ninyo sa akin na gawing magaan ang inyong pasanin, ngunit sa halip, gagawin ko itong mas mabigat; kung saan ito ay kasinglaki ng inyong maliit na daliri, gagawin ko itong kasinglaki ng inyong balakang. Sinabi nila, “Balik na kayo sa inyong mga tolda, O Israel: ngayo’y asikasuhin mo ang iyong sariling bahay, David.” Si Rehoboam, nang makita niya ang nangyari, ay tunay na nagulat dito; at gayon pa man, hindi naman ito gaanong nakapagtataka sa kanya, sapagkat nang siya ay bulag na hindi makita na ang sinabi niya sa kanila ang pinaka-walang katuturang bagay na masabi, hindi na nakapagtataka na siya ay magulat sa sumunod nang masabi niya ito. Pinadala niya ang kanyang tagapangasiwa ng kayamanan sa kanila, upang pakalmahin sila, ayusin ang usapin, at ibalik sila, kung maaari. Ngunit pinagbato nila agad hanggang sa mamatay ang tagapangasiwa ng kayamanan, at si Rehoboam, nang makita ang kinalabasan, ay natakot at agad na sumakay sa kanyang karwahe at nagmadaling bumalik sa Jerusalem, at nagtaas ng hukbo upang umakyat at supilin sila at pilitin silang maglingkod sa kanya. Ngunit sinabi sa kanya ng propeta ng Panginoon na hindi iyon ang dapat gawin, at dapat silang manatili sa kanilang mga tahanan, at ginawa nga nila iyon.
TAM1897 Q1 41.2Pagkatapos ay inagaw ni Jeroboam ang kaharian, at itinayo ang mga gintong guya na dinala niya mula sa Ehipto, kaya naman ang sampung lipi ay agad na nadala sa Ehipto, sa pagsamba sa dios-diosan ng mga Ehipsiyo at sa sistemang pamahalaan ng mga Ehipsiyo nang sila ay makipaghiwalay sa dalawa. Sa ganitong paraan, dahil kay Jeroboam, nagsimula ang pag-agos, at naitatag ang halimbawa na sinunod ng lahat ng iba pang mga hari ng sampung lipi. At palagi nang kasunod, ito na ang “Jeroboam na anak ni Nabat, na nagkasala at nagpasala sa Israel.” At ang apostasiya ay tuloy-tuloy na bumababa, hanggang sa ang buong kaharian ay nasira, at hindi na muling narinig, at hindi na muling maririnig. Ang apostasiya sa linya ng mga hari ng sampung tribo ay mula sa masama tungo sa mas masama at mas masama pa. Masama si Jeroboam; masama rin ang mga agad na pumalit sa kanya. Pagkatapos ay dumating si Omri, at mas masama siya kaysa sa iba; sumunod si Ahab, at siya ang pinakamasama sa lahat ng nauna sa kanya. Ganito ang patuloy na nangyari sa kaharian, hanggang sa tuluyang masira at mawala ito.
TAM1897 Q1 41.3Ngunit ang Panginoon ay buong panahon na nagsusumikap na sila’y maglingkod sa kaniya. Nagpadala siya sa kanila ng mga propeta nang sunud-sunod; paulit-ulit niyang tinawag ang mga hari upang matakot sa kaniya, at maglingkod sa kaniya. Nang ating maparating sa mga huling araw ng Israel, makikita natin na sina Amos at Oseas ay lalo nang naghuhula. Sina Amos, Oseas, at Mikas ay naghula para sa Israel, at sa Israel, sa mga huling araw ng Israel. Gayunpaman, maliit na bahagi lamang mula kay Mikas ang direktang tumutukoy sa sampung tribo. Halos lahat ng nasa aklat ni Amos ay tungkol sa kanila, gayundin ang karamihan sa aklat ni Oseas. Sina Amos at Oseas ay halos lahat ng kanilang hula ay tungkol sa Israel, at sa huling panawagan ng Panginoon sa Israel na muling lumapit sa kaniya at mailigtas mula sa ganap na pagkawasak.
TAM1897 Q1 41.4Ang lahat ng mga hulang iyon, at ang kasaysayan ng Israel, ay inilagay sa Bibliya para sa babala ng mga taong nabubuhay sa mga huling araw ng kasaysayan ng mundong ito. At ang tuntunin ng Diyos ay naroroon para sa mga tao sa mga huling araw—na lumapit sa Diyos upang sila ay maligtas mula sa tunay na kapahamakan. Iyan ang dahilan kung bakit nailagay doon ang mga iyon. Kaya’t ang mga hula nina Amos at Oseas ay kasalukuyang katotohanan ngayon, para sa iyo at sa akin, at sa bawat tao sa buong mundo, gaya ng sa mga tao sa sampung lipi noong panahon ng kanilang pagsulat.
TAM1897 Q1 41.5Naghula si Amos, at sinabi sa kaniya ng pari na nasa Beth-el, “Huwag kang manghula rito; ito ay bahay ng hari, at hukuman ng hari; pumunta ka sa Juda.” At siya’y yumao at sinabi sa ikalawang Jeroboam na si Amos ay naghuhula ng kasamaan tungkol sa lupain, at nagtuturo ng paghihimagsik laban sa hari, at sinasabi na ang tabak ng Panginoon ay babagsak dito, at hindi matiis ng lupain ang lahat ng kaniyang mga salita.
TAM1897 Q1 41.6Ngayon ay ating tingnan ang partikular na talata, at basahin ang Amos 7:10-15:—
TAM1897 Q1 41.7Pagkatapos ay nagpadala si Amaziah na pari ng Bet-el kay Jeroboam na hari ng Israel, na sinasabi, “Nagsabwatan si Amos laban sa iyo sa gitna ng bahay ng Israel; hindi matiis ng lupain ang lahat ng kaniyang mga salita.” Sapagkat ganito ang sabi ni Amos: ‘Mamatay sa tabak si Jeroboam, at ang Israel ay tiyak na dadalhing bihag palabas ng kanilang sariling lupain.’ Sinabi rin ni Amaziah kay Amos, ‘O ikaw na propeta, umalis ka, tumakas ka papunta sa lupain ng Juda, at doon ka kumain ng tinapay at manghula; ngunit huwag ka nang manghula pa sa Bet-el, sapagkat ito ay kapilya ng hari at palasyo ng hari.’ Sumagot si Amos kay Amaziah, “Hindi ako propeta, ni anak ng propeta; pastol ako at tagapitas ng bunga ng sikomoro. Kinuha ako ng Panginoon nang ako’y sumusunod sa kawan, at sinabi sa akin ng Panginoon, ‘Pumunta ka at manghula sa aking bayan na Israel.’”
TAM1897 Q1 41.8At nagpahayag siya ng hula sa kanila; ngunit huwag kalimutan, mga huling araw iyon ng Israel. Ngunit nang hindi nila pinayagang manghula si Amos sa bansang iyon, at pinalayas siya, at inuusig siya gaya ng ginawa nila sa maraming propeta noon, nagtaas ang Panginoon kay Oseas sa lupain ng Juda; at siya, na nasa lupain ng Juda kung saan sinabi ng idolatrang pari kay Amos na pumunta, ay nakapanghula tungkol sa Israel, at hindi nila siya mausig at magawa ang gusto nila sa kaniya.
TAM1897 Q1 42.1Ngayon, isang salita lamang, habang muling tinitingnan ang buong larangang ito: Alam ninyo na mula pa noong panahon ni Samuel, pinag-uusig ng mga hari ng Israel ang bayan ng Diyos, pinag-uusig ang mga propeta, pinapatay ang mga pari ayon sa kanilang gusto. Ginawa nila ito dahil may kapangyarihan sila, pati na rin ang espiritu, upang gawin ito. Ngunit ngayon, kung hindi kailanman nagkaroon ng hari, kaharian, o sariling pamahalaan ang Israel, magagawa ba nila iyon?—Hindi; hindi iyon magiging posible. Alam ninyo na ang mga hari ng Israel ay mas masama kaysa sa mga paganong hari sa mga lingkod ng Diyos at sa mga propeta ng Panginoon: kaya naman, kung saan ang mga hari ng Israel at mga hari ng Juda ay lubos na inapi ang mga propeta ng Panginoon, iginagalang naman sila at pinapaboran ng mga paganong hari.
TAM1897 Q1 42.2Si Hosea, gaya ng sinasabi ko, ay naghula rin tungkol dito. Ngayon babasahin ko ang ilang talata mula sa aklat ni Hosea, upang makita ninyo kung ano ang sinasabi niya tungkol dito. Tingnan muna natin ang ikasiyam na kabanata, isang salita o dalawa lamang:—
TAM1897 Q1 42.3Hindi sila maninirahan sa lupain ng Panginoon; kundi ang Efraim ay babalik sa Ehipto.
TAM1897 Q1 42.4Isa sa sampung lipi si Efraim; ngunit ang pangalang ito ay ginagamit dito para sa kabuuan nila. Ang sampung lipi ay napunta sa Asiria; sila ay bihag ng mga Asiryo. Ngunit nang sila ay bihag ng mga Asiryo, ano ang ibig sabihin ng Panginoon nang sinabi niyang babalik sila sa Ehipto?—Ang Ehipto ay nangangahulugang pinakamalayong apostasiya mula sa Diyos. Ang kadiliman na lubos na kadiliman ng Ehipto ay kung saan ang mga tao ang namamahala sa halip na Diyos, at ang buong pamamahala—ang gobyerno, ang mga tao, at ang lahat—ay sumasalungat sa Diyos at sa kaniyang bayan, gaya ng pagsalungat nito sa Israel nang sila ay nasa lupain ng Ehipto bago bumagsak ang mga salot sa Ehipto at nailigtas ang Israel. At nang sabihin ng Panginoon dito na pupunta si Efraim sa Ehipto, kahit na ang Asirya—ang pamahalaan ng Asirya—ang magdadala sa kanila bilang bihag, ipinapakita nito na determinado silang pumasok sa ganap na apostasya, at samakatuwid ay hindi nila magawa, dahil lamang ayaw nilang manirahan “sa lupain ng Panginoon.”
TAM1897 Q1 42.5Naalala ninyo na nabasa natin ang sinabi ng Panginoon kay Abram: “Lumabas ka sa iyong bansa, at mula sa iyong mga kamag-anak, at mula sa bahay ng iyong ama, patungo sa isang lupain na aking ipakikita sa iyo.” Kaya ang lupain na iyon ang lupain ng Panginoon. At nang magsalita Siya sa pamamagitan ni Oseas na hindi maninirahan ang Israel sa lupain ng Panginoon, hindi ito tumutukoy sa munting lupain sa paligid ng Samaria; kundi tumutukoy ito sa lupain na ipinakita kay Abraham at kung saan tinawag ng Diyos ang Kanyang bayan nang itaas Niya sila mula sa Ehipto. Hindi sila maninirahan sa lupain ng Panginoon; sinundan ito ng Ehipto, ng ganap na apostasiya. Makikita ninyo pa iyon, habang binabasa ko.
TAM1897 Q1 42.6Hindi sila maninirahan sa lupain ng Panginoon; kundi babalik si Efraim sa Ehipto, at kakain sila ng maruruming pagkain sa Asiria. Hindi sila maghahain ng handog na alak sa Panginoon, ni hindi rin ito magiging kaaya-aya sa kaniya: ang kanilang mga hain ay magiging parang tinapay ng mga nagluluksa para sa kanila; lahat ng kakain nito ay madudumihan; sapagkat ang tinapay para sa kanilang kaluluwa ay hindi papasok sa bahay ng Panginoon. Ano’ng gagawin ninyo sa dakilang araw, at sa araw ng kapistahan ng Panginoon? Sapagkat, narito, umalis sila dahil sa kapahamakan: titipunin sila ng Ehipto, ililibing sila ng Memphis: ang kaaya-ayang mga lugar para sa kanilang pilak ay sasakupan ng mga kulitis: mga tinik ang magiging nasa kanilang mga tabernakulo.
TAM1897 Q1 42.7Ika-sampung kabanata:—
TAM1897 Q1 42.8Ang Israel ay isang puno ng ubas na tigang, nagbubunga lamang para sa sarili nito: ayon sa karamihan ng bunga nito, pinarami nito ang mga altaryo; ayon sa kabutihan ng lupain nito, gumawa sila ng magagandang larawan. Nabahagi ang kanilang puso: ngayon ay mahuhuli silang may sala: wawasakin niya ang kanilang mga altaryo, lulupigin niya ang kanilang mga larawan. Sapagkat ngayon ay sasabihin nila, Wala kaming hari.
TAM1897 Q1 42.9Sa panahong ito, wala silang hari. Pinatay siya, at nagkaroon ng panahong walang hari. Wala pang ibang hari na pumalit sa kanya. Ngunit pansinin ninyo ang sinasabi niya, “Sapagkat ngayon ay sasabihin nila, Wala kaming hari.” Sinabi ng Panginoon sa kanila, nang pinili nila ang hari na iyon laban sa kanyang pagtutol, na tinatanggihan nila siya. “Hindi; kundi magkakaroon kami ng hari.” Nagkaroon ba sila ng hari?—Oo; at dumating ang panahon na napilitan silang sabihin, “Wala kaming hari.” Ngunit ano ang sinabi ng Panginoon sa mismong panahong ito?
TAM1897 Q1 42.10Sapagkat ngayon ay sasabihin nila, ‘Wala kaming hari, dahil hindi kami natakot sa Panginoon. Ano nga ba ang magagawa sa amin ng isang hari?’ Nagsalita sila ng mga salita, nanumpa ng hindi totoo sa paggawa ng tipan; kaya’t sumisibol ang paghatol na parang hemlock sa mga uka ng bukid. Ang mga naninirahan sa Samaria ay mangatatakot dahil sa mga guya ng Beth-aven; sapagkat ang mga tao nito ay magluluksa dahil dito, at ang mga pari nito na nagalak dito, dahil sa kaluwalhatian nito, sapagkat ito ay nawala rito.
TAM1897 Q1 42.11Sa ikalabing-tatlong kabanata makikita mo ang sinasabi ng Panginoon. Ika-siyam na talata:—
TAM1897 Q1 42.12O Israel, sinira mo ang iyong sarili; ngunit sa akin ang iyong tulong. Ako ang magiging iyong hari.
TAM1897 Q1 42.13Ngunit ayaw nilang maging ganoon. Kaya nakikita mo sa buong kuwento, nais ng Panginoon na Siya lamang ang maging kanilang hari; na Siya ang kanilang hanapin bilang hari, at wala nang iba pa. Pagkatapos, gaya ng sinasabi Niya sa susunod na talata, “Binigyan kita ng hari sa aking galit, at inalis ko siya sa aking poot.” Kaya binabasa ko ang buong talata na iyon:—
TAM1897 Q1 42.14Ako ang magiging hari mo: nasaan na ang iba na makapagliligtas sa iyo sa lahat ng iyong mga lungsod? at ang iyong mga hukom na sinabi mong, ‘Bigyan mo ako ng hari at mga prinsipe’?
TAM1897 Q1 42.15Itinuturo niya sa kanila ang panahong sinabi nila, “Bigyan mo kami ng hari na maghahari sa amin.” Sinasabi niya ngayon, “Noong panahong iyon ay tumutol ako na huwag ninyong kunin siya, at sinabi ko sa inyo na darating ang kasamaan na ito; ngayon ay inamin ninyo mismo na wala kayong hari, kundi kayo ang nagwasak sa inyong sarili. Ako ang magiging hari ninyo; hayaan ninyong ako ang maging hari ninyo.” Ngayon tingnan ang ikalabing-isang kabanata, unang talata:—
TAM1897 Q1 42.16Nang bata pa ang Israel, inibig ko siya, at tinawag ko ang aking anak mula sa Ehipto.
TAM1897 Q1 43.1Bakit niya ito sinasabi rito sa mga huling araw ng Israel, isang libong taon matapos niyang ilabas sila mula sa Ehipto? Para saan ito?
TAM1897 Q1 43.2Nang bata pa si Israel, minahal ko siya, at tinawag ko ang aking anak mula sa Ehipto. Nang tawagin nila sila, lumayo sila sa kanila: naghandog sila sa mga Baal, at nagsunog ng insenso sa mga inukit na dios-diosan. Tinuruan ko rin ang Efraim na lumakad, hinahawakan ko sila sa kanilang mga bisig: ngunit hindi nila alam na ako ang nagpapagaling sa kanila. Hinila ko sila sa pamamagitan ng mga lubid ng tao, sa pamamagitan ng mga tali ng pag-ibig; at ako ay naging sa kanila na parang nag-aalis ng pamatok sa kanilang mga panga, at inilagay ko sa kanila ang pagkain. Hindi siya babalik sa lupain ng Ehipto, kundi ang Asiryo ang magiging hari niya, sapagkat tumanggi silang bumalik. At mananatili ang tabak sa kaniyang mga lunsod, at sisilab ang kaniyang mga sanga, at lalamunin sila dahil sa kanilang sariling mga payo. At ang aking bayan ay hilig sa pagtalikod sa akin; bagaman tinawag nila sila sa Kataas-taasan, wala ni isa man ang magdadakila sa kaniya.
TAM1897 Q1 43.3Nagdadalamhati ang Panginoon para sa Israel ngayon, sa mismong sandali na ito ay nasa bingit ng kapahamakan. Ginagawa Niya ang huling panawagan: ang huling hula ay dumarating na; at kasama nito, at sa mismong panahong ito, si Hezekias ay naghahari sa Juda. Nang umakyat siya sa trono, sinimulan niyang baguhin ang kaharian, at maibalik ito mula sa apostasya ni Ahaz. Nang nalinis niya ang templo, at naayos ang lahat, nagkaroon sila ng Paskwa na tumagal ng dalawang linggo. Ngunit bago ang Paskwang iyon, nagpadala si Hezekiah ng mga sugo sa buong sampung lipi, sa mga natira sa kanila, upang tawagin sila sa Paskwang gaganapin sa Jerusalem, upang sumamba sa Panginoong Diyos ng mga Hukbo; ngunit ayon sa talaan, tinuya nila ang mga sugo, at pinagtawanan sila; ngunit “isang malaking bilang” mula sa Isakhar, Zebulon, at Naftali, at mula sa iba’t ibang bahagi ng mga lalawigan ang umakyat sa Jerusalem, at ipinagdiwang ang Paskwa, at nagsanib-pwersa sa Panginoon. At nang umakyat ang mga taong ito sa Jerusalem at pumuwesto sa gitna ng mga taga-Juda, sa panahong iyon nga ay umakyat ang hari ng Asirya at sinakop ang buong lupain ng sampung lipi. At sa ganitong paraan, ang mga tumalima sa panawagan ni Esekias na umakyat sa Jerusalem upang sumamba sa Panginoon ay nailigtas mula sa pagkabihag sa Asirya.
TAM1897 Q1 43.4Ngayon, bago pa man magsumamo si Hezekiah, isinusulat ito ni Hosea, at nagluluksa ang Panginoon sa balak ng mga tao. Tingnan kung ano ang sinasabi niya:—
TAM1897 Q1 43.5Tinuruan ko rin ang Efraim na lumakad, hinawakan ko sila sa mga bisig.
TAM1897 Q1 43.6Ang Panginoon ay labis na nag-aalala na mapunta sila sa tamang daan, kaya hinawakan niya sila sa mga bisig at ginabayan; ngunit iniurong nila ang bisig, ayaw silang pasunod kahit sa ganoong paraan. Ngunit hindi pa rin niya sila maaaring talikuran. Tingnan:—
TAM1897 Q1 43.7Paano kitang isusuko, Efraim? Paano kitang isusuko, Israel? Paano kitang gagawing parang Admah? Paano kitang itatakda na parang Zeboim? Ang puso ko’y nababagabag sa loob ko, ang aking pagsisisi’y sabay na nagliyab. Hindi ko isasagawa ang alab ng aking galit, hindi ako babalik upang lipulin ang Efraim: sapagkat ako’y Diyos, at hindi tao; ang Banal sa gitna mo: at hindi ako papasok sa bayan.
TAM1897 Q1 43.8Kaya’t pinipigil niya ang paghuhukom na dapat bumagsak sa kanila. Dahil siya ay Diyos, hindi pa niya ito pinapabagsak; kahit na dapat na itong bumagsak. Ngunit naghimagsik pa rin sila; nagpatuloy pa rin sila sa kanilang sariling paraan. At ang resulta ay nakatala sa 2 Mga Hari 17:5-8:—
TAM1897 Q1 43.9Nang magkagayo’y umakyat ang hari ng Asirya sa buong lupain, at umakyat sa Samaria, at kinubkob ito ng tatlong taon. At sa ikasiyam na taon ni Hosea, sinakop ng hari ng Asirya ang Samaria, at dinala ang Israel sa Asirya, at inilagay sila sa Halah, at sa Habor malapit sa ilog Gozan, at sa mga lunsod ng mga Medo. Sapagkat nagkasala ang mga anak ng Israel laban sa Panginoon nilang Diyos, na nagpaahon sa kanila mula sa lupain ng Ehipto, mula sa ilalim ng kamay ni Paraon na hari ng Ehipto, at nagsamba sa ibang mga diyos, at lumakad ayon sa mga kaugalian ng mga pagano, na pinalayas ng Panginoon sa harap ng mga anak ng Israel, at ng mga hari ng Israel, na kanilang ginawa.
TAM1897 Q1 43.10Pagkatapos ay sinundan Niya sila hanggang sa ikalabing-tatlong talata:—
TAM1897 Q1 43.11Gayon pa man, nagpatotoo ang Panginoon laban sa Israel at laban sa Juda, sa pamamagitan ng lahat ng propeta at lahat ng manghuhula, na nagsasabi, Magsibalik kayo mula sa inyong masasamang lakad, at ingatan ninyo ang aking mga utos at ang aking mga tuntunin, ayon sa buong kautusang inutusan ko sa inyong mga ama, at naipadala ko sa inyo sa pamamagitan ng aking mga lingkod na propeta. Sa kabila nito, hindi sila makinig, kundi pinatigas nila ang kanilang mga leeg, na gaya ng leeg ng kanilang mga ninuno na hindi naniwala sa Panginoon nilang Diyos. At itinakwil nila ang kaniyang mga tuntunin, at ang kaniyang tipan na ginawa niya sa kanilang mga ninuno, at ang kaniyang mga patotoo na kaniyang pinatotohanan laban sa kanila; at sinunod nila ang kawalan, at naging walang kabuluhan, at sumunod sila sa mga pagano na nasa paligid nila, na tungkol sa kanila ay inutusan sila ng Panginoon na huwag silang gumawa na gaya nila.
TAM1897 Q1 43.12Sa gayon, nawala ang sampung lipi. Si Oseas, nang siya ay manghula tungkol sa mga ito, ay nagsabi, “Ang Juda ay naghahari pa kasama ng Diyos, at tapat sa mga banal.” Makakayanan pa ng Juda na tumagal nang kaunti. Si Esekias ang hari; sinundan siya ni Manases, at muling itinulak niya ang kaharian sa apostasya; sinundan ng anak niya ang mga yapak nito; Sinundan siya ni Josias, at muling inayos ang kaharian; at nang mapatay si Josias, tuluyang bumagsak ang kaharian. Walang sinuman pagkatapos ni Josias na natakot sa Panginoon. Kahit noong panahon ni Esekias, palagi silang nananawagan sa Ehipto, at kumakapit sa Ehipto, sinusubukang iligtas sila ng Ehipto, humihingi ng tulong mula sa Ehipto, samantalang ang mga kapighatian na dumating sa kanila ay dahil sa kanilang kawalang-paniwala at pagtalikod sa Panginoon.
TAM1897 Q1 43.13Ngayon, tingnan ninyo ang mga huling araw ng Juda. Nagpadala si Ahaz kay Tiglath-Pileser, hari ng Asiria, at hiniling na pumunta ito at iligtas siya mula sa kamay ng hari ng Damasco at ng hari ng Samaria. Ginawa nga ito ni Tiglath-Pileser; sinakop niya ang Damasco, at sa gayon ay nailigtas si Ahaz. Nagbigay si Ahaz ng buwis sa kaniya, at umakyat sa Damasco upang salubungin siya, at yumukod sa kaniya bilang isang nasasakupan. Nang siya ay naroon, nakakita siya ng isang altar ng idolatriya, nagpagawa ng isa na katulad nito, at itinayo ito sa pintuan ng templo ng Panginoon. Sa gayon ay inakay niya ang bansa sa apostasya, gaya ng iba sa Israel.
TAM1897 Q1 43.14Sa Juda, si Hezekiah ang pumalit kay Ahaz. Nang maging hari si Hezekiah, nais niyang makalaya sa pamumuno at buwis ng Asirya. May isang pangkat sa Juda na sumuporta kay Hezekiah, na determinado ring makalaya mula sa Asirya. Inakala ng pangkat na ito na ang tanging paraan upang magawa ito ay ang humingi ng tulong sa Ehipto. Noong panahong iyon ay naghuhula si Isaias, at sinabi niya sa kanila na magtiwala sa Panginoon para sa kaligtasan mula sa parehong Ehipto at Asiria. Sinabi niya sa kanila na dahil sa kanilang pagkasala laban sa Panginoon kaya sila’y napahirapan. Sinabi niya sa kanila na ang kanilang pagtatangkang humingi ng tulong sa Ehipto ay hindi magiging kapaki-pakinabang; sapagkat ang kanilang pagtatangkang humingi ng tulong sa Ehipto ay magdudulot sa kanila ng mas matinding pang-aapi, dahil aapiin lamang sila ng Ehipto sa halip na tulungan sila; na hindi makapagligtas ang Ehipto.
TAM1897 Q1 44.1Ngayon, tingnan ninyo ang ikawalong kabanata ng Isaias. Anong talata ng Kasulatan ang madalas nating gamitin sa aklat ni Isaias tungkol sa pagdating ng Panginoon, at sa paghihintay sa pagdating ng Panginoon? Saan natin ito matatagpuan? Naalala ba ninyo na ang ikawalong kabanata ng Isaias ang nagsasalita tungkol sa mga naghahanap sa mga espiritu ng mga patay, na humuhuni at bumubulong—tumutukoy sa Espirituwalismo? Doon sinasabi, “Itali ninyo ang patotoo, selyuhin ninyo ang kautusan sa gitna ng aking mga alagad. At ako’y maghihintay sa Panginoon, na nagtatago ng kaniyang mukha sa sangbahayan ni Jacob, at hahanapin ko siya.” Iyon ba ay isang kabanata ng pagdating?—Oo. Isa ba itong kabanata na sumasaklaw hanggang sa pagdating ng Panginoon?—Oo.
TAM1897 Q1 44.2Ngayon, tingnan kung ano ang nasa kabanatang iyon. Tingnan kung ano ang nasa simula ng kabanatang ito, simula sa ikalimang talata.
TAM1897 Q1 44.3Minsan pa ay nagsalita rin ang Panginoon sa akin, na sinasabi: Dahil tinatanggihan ng bayang ito ang mga tubig ng Siloah na dumadaloy nang banayad, at nagagalak kay Rezin at sa anak ni Remalías [ito ang Asiria at Damasco]; ngayon, kung gayon, narito, dinadala ng Panginoon sa kanila ang mga tubig ng ilog, na malakas at sagana, ang hari ng Asirya at ang buong kaluwalhatian niya; at aapaw siya sa lahat ng kanal nito at lalampas sa lahat ng pampang nito; at dadaan siya sa Juda; babaha at lalampas, aabot hanggang sa leeg; at ang pagkalat ng kanyang mga pakpak ay sasakupin ang buong lapad ng iyong lupain, Oh Immanuel.
TAM1897 Q1 44.4Totoo iyan nang literal tungkol sa kanila. Umakyat ang hari ng Asirya at binaha ang buong lupain. Ngunit bakit ito isinulat sa isang konteksto at sa isang lugar kung saan hinihintay ang pagdating ng Panginoon, at tungkol sa isang bayan na dapat maghintay sa pagdating ng Panginoon? Nakasulat iyon sa lugar na iyon, at naiparating sa atin, upang ipakita sa lahat ng tao ngayon sa ating panahon, na ang mga kahirapan at paghihirap at pagkalito ay darating sa buong lupain at sa lahat ng mga bansa, na babaha, tatawid, at aabot hanggang sa leeg at sasakupin ang buong lapad ng lupain, at hindi malalaman ng mga tao kung paano makatakas dito. Iyan ang dahilan kung bakit naiparating sa ating naghihintay sa Panginoon ang talatang ito. Magpatuloy tayo sa pagbasa at tingnan.
TAM1897 Q1 44.5Magkaisa kayo, O ninyong mga tao, at mangababali kayo; at makinig kayo, ninyong lahat sa malalayong lupain: maghanda kayo, at mangababali kayo; maghanda kayo, at mangababali kayo. Magpulong-pulong kayo, at mawawala na lamang; magsalita kayo ng salita, at hindi magtatagal: sapagkat ang Diyos ay sumaamin. Sapagkat ganito ang sinabi ng Panginoon sa akin sa pamamagitan ng malakas na kamay, at inutusan ako na huwag lumakad sa daan ng bayang ito, na sinasabing, Huwag ninyong sabihin, ‘Isang pakikipagsabwatan,’ sa lahat ng sasabihin ng bayang ito, ‘Isang pakikipagsabwatan’; ni matakot man kayo sa kanilang takot, ni manginig man.
TAM1897 Q1 44.6May ganoong mga panahon ba ngayon, sa mismong paghihintay sa pagparito ng Panginoon? Nagkakaisa ba sila dahil sa takot at pagkalito na bumabalot sa kanila? Dahil may mga kapighatian na paparating sa lupain? May nakikita ba tayong ganoong bagay kahit saan? May nakakita ba sa inyo nito?—O, oo, nakita ninyo! May nakapansin ba rito bukod sa mga Seventh-day Adventist?—Sa katunayan, kung mayroon mang pagkakaiba, halos lahat ay nakikita ito nang mas malinaw kaysa sa mga Adventista. Ngunit nakikita ito; malinaw na iyon. At pinagsasama-sama nila ang kanilang sarili, binubuklod ang isa’t isa sa mga pangkat at bungkos, at naghahanda. Para saan sila naghahanda? Ano ang darating?—Sila ay mangasira-sira. Kung gayon, ano ang kanilang ipinaghahanda?—Upang mabali-bali. Ngunit hindi nila iniisip na gayon; kundi iniisip nilang naghahanda sila laban sa mga kasamaan na darating. At ang mga pagsisikap nilang iligtas ang kanilang sarili mula sa mga kasamaan ay lalo lamang nagpapalala ng kalagayan, at lalo lamang silang inilalapit sa kapahamakan, at sa pagkabali-bali.
TAM1897 Q1 44.7Banalin ninyo ang Panginoon ng mga Hukbo mismo; at siya ang inyong katakutan, at siya ang inyong kaba. At siya ay magiging santuwaryo; ngunit magiging batong katitisuran at batong pangabalandra sa parehong sambahayan ng Israel, bitag at patibong sa mga maninirahan sa Jerusalem. At marami sa kanila ang matitisod, mahuhulog at mababali, at mahuhulog sa bitag, at mahuhuli. Itali ang patotoo, selyuhan ang batas sa gitna ng aking mga alagad. At hihintayin ko ang Panginoon, na nagtatago ng kaniyang mukha sa sambahayan ni Jacob, at hahanapin ko siya. Narito, ako at ang mga anak na ibinigay sa akin ng Panginoon ay mga tanda at mga kababalaghan sa Israel mula sa Panginoon ng mga Hukbo, na nananahan sa bundok ng Sion.
TAM1897 Q1 44.8Malinaw na umaabot ito hanggang sa pagdating ng Panginoon. Ito ay isang paalala para sa mga taong sasalubong sa Panginoon. Ngunit bakit nito isinasama ang mga kapighatian noong pinahihirapan ng Asirya ang Juda? Dahil dito malinaw na ipinapakita kung anong uri ng kapighatian ang sasapit sa buong lupain at magpapahirap sa lahat ng tao sa panahon ng pagdating ng Panginoon. At ang mga pagtatangka ng Juda na makatakas sa mga kasamaan at mailigtas ang kanilang sarili mula rito ay eksaktong tulad ng mga pagtatangka na gagawin ng mga nagpapahayag na sila’y bayan ng Diyos upang mailigtas ang kanilang sarili mula sa mga kasamaan na darating.
TAM1897 Q1 44.9Patuloy na tinatawag ng Diyos: Huwag magtiwala sa Asiria; huwag magtiwala sa Ehipto; kundi sa Panginoon lamang magtiwala. Ilingon ninyo ang inyong likod sa Asiria: tama iyan. Ngunit huwag kayong pumunta sa Ehipto upang takasan ang Asiria. Hanapin ninyo ang Panginoon. Huwag kayong pumunta sa Ehipto; lumapit kayo sa Panginoon. At kapag natagpuan ninyo ang Panginoon nang buong puso, ililigtas kayo mula sa lahat ng kapighatian at pang-aapi ng Asirya. Ilan lamang na salita tungkol diyan. Sinasabi sa atin ng ikatatlumpung kabanata ng Isaias ang lihim niyan.
TAM1897 Q1 45.1Kahabag-habag sa mga suwail na anak, sabi ng Panginoon, na kumukunsulta, ngunit hindi sa akin; at na nagtatakip sa kanilang sarili ng takip, ngunit hindi sa pamamagitan ng aking Espiritu, upang magdagdag ng kasalanan sa kasalanan: na naglalakad upang bumaba sa Ehipto, at hindi nagtanong sa aking bibig; upang patatagin ang kanilang sarili sa lakas ni Paraon, at magtiwala sa lilim ng Ehipto. Kaya’t ang lakas ni Paraon ay magiging kahihiyan ninyo, at ang pag-asa sa lilim ng Ehipto ay magiging pagkapahiya ninyo. Mga talata 1-3.
TAM1897 Q1 45.2Ang kaniyang mga sugo ay bumaba roon upang makipagkasundo sa Ehipto. At nang magpadala si Juda ng mga sugo sa Ehipto, nahiya ang Ehipto sa mga sugo.
TAM1897 Q1 45.3Sapagkat ang kaniyang mga prinsipe ay nasa Zoan, at ang kaniyang mga sugo ay napunta sa Hanes. Silang lahat ay nahiya sa isang bayan na hindi nila napakinabangan, na hindi naging tulong o pakinabang, kundi kahihiyan at pang-aalipusta. Ang pasanin ng mga hayop sa Timog: patungo sa lupain ng kapighatian at kasakitan, mula sa kinaroroonan ng batang leon at matandang leon, ng ahas na ulupong at ng lumilipad na ahas na may apoy, dadalhin nila ang kanilang kayamanan sa mga balikat ng mga batang asno, at ang kanilang mga kayamanan sa mga umbok ng mga kamelyo, sa isang bayang hindi makakatulong sa kanila. Sapagkat ang mga Ehipsiyo ay tutulong nang walang kabuluhan at walang silbi: kaya’t ako’y sumigaw tungkol dito, ‘Ang kanilang lakas ay ang manahimik.’ Mga talata 4-7.
TAM1897 Q1 45.4Ngayon, upang makita ninyo na hindi ito dayuhan, liliko ako rito at babasahin ko ang isang patotoo, na may petsang Hulyo 5, 1896, na ganito ang sabi:—
TAM1897 Q1 45.5Ang mga babala na ibinigay sa salita ng Diyos sa mga anak ng Israel ay hindi lamang para sa kanila, kundi para sa lahat ng mabubuhay sa lupa. Sinasabi niya sa kanila, “Kawawa ang mga suwail na anak, ... na kumukunsulta, ngunit hindi sa akin; at na nagtatakip, ngunit hindi sa pamamagitan ng aking Espiritu, upang magdagdag ng kasalanan sa kasalanan: na naglalakad upang bumaba sa Ehipto, at hindi nagtanong sa aking bibig; upang patatagin ang kanilang sarili sa lakas ni Faraon, at magtiwala sa lilim ng Ehipto.” Kung pinagalitan ng Panginoon ang kaniyang bayan noong unang panahon dahil pinabayaan nilang kumonsulta sa kaniya nang sila’y nasa kagipitan, hindi kaya siya magagalit ngayon kung ang kaniyang bayan, sa halip na umasa sa maningning na sinag ng Araw ng Katuwiran upang liwanagan ang kanilang landas, ay lilingon mula sa kaniya sa kanilang pagsubok at pagduduwag, para humingi ng tulong sa mga taong gaya rin nila na nagkakamali at walang kakayahan? Nasaan ang ating lakas? Nasa mga taong kasing-walang magawa at kasing-depende sa iba gaya natin ba; na nangangailangan ng patnubay mula sa Diyos gaya rin natin? Sinabi ni Cristo, “Kung wala ako, wala kayong magagawa;” at inihanda Niya ang Banal na Espiritu bilang kasalukuyang tulong sa bawat oras ng pangangailangan.
TAM1897 Q1 45.6Ngunit alam ninyo na sa mga pagkalito noong nakaraang taon, na inasahang malulutas ng kampanyang pampulitika, pati ang mga Seventh-day Adventist ay lubos na nadala mula sa kanilang katapatan sa Diyos na nakilahok sila sa kampanya sa pagtatangkang manipulahin ang mga usaping pampulitika at kontrolin ang mga halalan at subukang ayusin ang mga bagay-bagay. Para saan?—O upang tulungan ang bansa na makalabas sa mga kaguluhang tiyak nilang paparating sa bansa. Siyempre, may mga kaguluhan na paparating sa bansa. Ngunit bubuuin ba ng mga Seventh-day Adventist ang kanilang sarili sa mga pangkat para sa ganoong gawain? Hayaan silang mailigtas mula sa Asirya; hayaan silang mailigtas mula sa Asirya at Ehipto patungo sa Diyos. Ito lamang ang kaligtasan. Ito lamang ang pagliligtas, noon man, ngayon, o magpakailanman.