Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
08 / 121897 Mga Sermon

Ehipto at Israel

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 20.8Pangaral na ibinigay noong Huwebes ng gabi, Marso 4, 1897 Inilimbag sa General Conference Bulletin, Unang Kwarter, 1897, Bol. 2, Blg. 1, pp. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Ang unang aralin ay ibinigay sa atin ang pinagmulan ng estado; ang pagtatatag ng kauna-unahang isa sa kasaysayan. Ang ikalawang aralin ay ibinigay sa atin ang kauna-unahang halimbawa ng paghihiwalay ng simbahan at estado sa kasaysayan. Noong maagang panahong iyon ay malinaw na ipinahiwatig ng Panginoon kung gaano dapat kabuoan ang paghihiwalay sa pagitan ng simbahan at estado. Susundan natin ang pareho ngayong gabi, hanggang sa magkita-kita muli sila sa iisang lupain.

TAM1897 Q1 20.10Si Nimrod ay anak ni Cush; nanirahan si Cush sa Ethiopia; si Cush ay anak ni Ham; at ang Ehipto ang lupain ni Ham. Sa ganitong paraan, masusundan natin nang direkta ang angkan ni Nimrod hanggang sa Ehipto; at masusundan din natin ang kanyang halimbawa hanggang sa Ehipto. Bagaman si Nimrod ang unang tao na nagsuot ng korona ng hari, ang una na nagdala ng titulong iyon at iginigiit ang kapangyarihan ng hari, sa Ehipto naman ang halimbawa ni Nimrod sa lahat ng aspeto nito ay pinakakumpletong sinunod at pinakakumpletong naitatag.

TAM1897 Q1 20.11Sa Ehipto, walang hari hanggang matapos ang panahon ni Nimrod; hindi hanggang matapos niyang agawin ang puwesto at awtoridad ng hari. Sapagkat, naaalala ninyo, nang ginawa ito ni Nimrod, ito ay laban sa Diyos, laban sa pananaw ng mga tao tungkol sa Diyos, at laban sa kanilang kaalaman tungkol sa kaniya. Noong panahong iyon, alam ng mga tao na sa pamamagitan nito, sinasakop ni Nimrod ang puwesto ng Diyos; at ang kanyang pangalan ay nagpapahiwatig ng mga pananaw na laganap noon tungkol sa gawaing iyon. Sa Ehipto ay ganoon din ang ginawa. Pinatutunayan ng mga tala ng Ehipto na ang mga unang pinuno ng Ehipto ay mga diyos, ang sumunod ay mga kalahating-diyos; pagkatapos nila ay ang mga hari na mga tao.

TAM1897 Q1 20.12Kaya nakikita mo na sa lupain na iyon ay magkapareho ang pamamaraan sa ginawa sa Shinar. Sa Ehipto, sinadya at hayagang inangkin ng hari, sa kanyang sariling bahagi, ang puwesto ng diyos para sa mga tao. Ganoon siya tinitingnan ng mga tao. Ang araw ang diyos; ang hari ng Ehipto ay anak ng araw. Siya ang Diyos para sa mga tao. Nabubuhay ang mga tao sa kanyang hininga. Siya ang kanilang hininga ng buhay. Mula sa kanya nila hinango ang kanilang mga espiritu. Para sa kanila, siya ang “tagapagbigay ng buhay, na gaya ng walang hanggang araw.” (Tingnan ang “Empires of the Bible,” kabanata 7, talata 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; kabanata 14, talata 15, 16.) Kaya naman sa Ehipto, ang hari ay hindi lamang kinatawan, o bise-rey ng diyos; siya ang mismong pagkakatawang-tao ng Diyos. Ang buhay ng Diyos ay nanahan sa hari, at dumadaloy mula sa hari patungo sa mga tao. Kaya ang hari ang buhay ng bayan, sapagkat sa kaniya ay inilalarawan ang dakilang diyos na nasa lahat ng bagay, ang araw. Walang katangian ng Diyos na hindi niya ipinapakita sa bayan. Ganyan ang sistema ng paghahari at pamahalaan sa sinaunang Ehipto.

TAM1897 Q1 21.1Ngayon, bumalik tayo sa Kaldea nang pinaghiwalay ng Diyos ang simbahan mula sa estado, gaya ng nabasa natin sa nakaraang aralin, nang sinabi niya kay Abraham, “Lumabas ka sa iyong bansa, at mula sa iyong mga kamag-anak, at mula sa bahay ng iyong ama, patungo sa isang lupain na aking ipakikita sa iyo.” At tandaan na hindi ipinakita ng Panginoon ang lupain kay Abraham hanggang sa siya ay nakipaghiwalay sa huling kamag-anak niya. Unang naghiwalay si Abraham mula sa kanyang bansa; pangalawa, mula sa bahay ng kanyang ama; at pangatlo, mula sa kanyang mga kamag-anak. Hindi ipinakita ng Diyos kay Abraham ang lupain hanggang sa lumipat si Lot sa lambak ng Sodom. Genesis 13:14, 15. Nang tawagin na ng Diyos si Abraham, at siya ay nakipaghiwalay sa kanyang bansa—buo ang puso at kaluluwa—at sa bahay ng kanyang ama at sa lahat ng kanyang kamag-anak, at tumayo siya kung saan gustong itayo siya ng Panginoon, saka sinabi ng Panginoon sa kanya, “Itaas mo nga ang iyong mga mata, at tumingin ka mula sa kinalalagyan mo patungong hilaga, at timog, at silangan, at kanluran; sapagkat ang buong lupaing iyong nakikita, ibibigay ko sa iyo at sa iyong supling magpakailanman.” Ibibigay ko ito bilang isang walang hanggang pag-aari.

TAM1897 Q1 21.2Ngayon tinatanong ko kayo, Nang inutusan ng Diyos si Abraham na itaas ang kanyang mga mata at tumingin, nakakita ba si Abraham ng higit pa kaysa sa makikita niya kung itaas lamang niya ang kanyang mga mata nang hindi siya inutusan ng Diyos?

TAM1897 Q1 21.3(Kongregasyon) Oo.

TAM1897 Q1 21.4Nakakita siya ng isang bagay, samakatuwid, na hindi niya sana makita kung hindi sinabi ng Diyos sa kanya na tumingin. At nang inutusan siya ng Diyos na itaas ang kaniyang mga mata at tumingin, ang nakita niya ay ang lupain na ipinangako sa kaniya ng Diyos. Noong panahong iyon, ipinakita ng Diyos sa kaniya ang ipinangakong lupain, at iyon ang bansang tinawag siya ng Panginoon na puntahan. Hindi pa ito ibinigay ng Diyos sa kaniya noon, “Hindi, kahit na sa isang bahagi na matapakan ng kaniyang paa: gayunpaman, ipinangako Niya na ibibigay ito sa kaniya bilang pag-aari, at sa kaniyang mga supling pagkatapos niya.” At siya’y tumingin magpakailanman sa makalangit na bansang iyon; ang bansang may isang lungsod na may mga saligan, na ang tagapagtatag at tagagawa ay ang Diyos. Naroon ang “ipinangako na siya’y magiging tagapagmana ng sanlibutan;” at tinanggap ito ni Abraham “sa pamamagitan ng katuwiran ng pananampalataya.” Nang mag-utos ang Diyos kay Abraham na tumingin dito, at na ibibigay Niya ito sa kaniya at sa kaniyang supling bilang isang walang hanggang pag-aari, ano ang kaniyang nakita? ang sanlibutan?

TAM1897 Q1 21.5(Mga Boses) Nakita niya ang darating na mundo.

TAM1897 Q1 21.6At iyan ang bansang pag-aari niya mula noon. “At kung kayo ay kay Cristo, kayo nga’y binhi ni Abraham, at mga tagapagmana ayon sa pangako.” At iyan ang inyong bansa, at sa akin. At oh! isipin lamang kung gaano kasikip, gaano kalubos na hindi karapat-dapat ang mga ideyang mayroon ang taong kuntento sa ibang bansa, o may hilig sa ibang bansa, o may anumang pagmamahal para sa ibang bansa. Paano nga ba magagawa ng sinuman iyon, samantalang nakatuon ang kanyang mga mata sa bansang ipinakita sa kanya ng Diyos, at kung saan siya ay tinatawag!

TAM1897 Q1 21.7Namatay si Abraham. Nabuhay at namatay si Isaac. Dinala sa Ehipto si Jacob at ang kanyang pamilya, gaya ng sinabi ng Panginoon kay Abraham, “Magiging dayuhan ang iyong lahi sa isang bansang hindi pag-aari nila,” at iyon ay ang Ehipto. Ngayon, pag-isipan ninyo nang mabuti. Huwag ninyong kalimutan ang pahayag na ito na ibinibigay ng Panginoon sa atin tungkol sa Ehipto, sapagkat magagamit ito sa mga aral na susunod. Ang lupain kung saan sila ay magiging dayuhan at maglilingkod sa Panginoon ay ang Ehipto. Nanahan sila roon ng daan-daang taon—sa isang lupain na hindi naman sa kanila. At tandaan ninyo na ito ang Ehipto na ating inilarawan, kung saan ang hari ay nasa kinalalagyan ng Diyos, at siya ang Diyos para sa mga tao.

TAM1897 Q1 21.8Silipin pa natin sandali ang iglesyang ito, at tingnan kung ano ang ginagawa ng Panginoon dito. Mayroon tayong mapa sa harap natin ngayong gabi na nagpapakita ng bansa. Narito ang Kaldea kung saan tinawag si Abram; at umakyat siya rito sa Mesopotamia sa Haran, kung saan namatay ang kanyang ama. Doon siya pinaghiwalay mula sa bahay ng kanyang ama, at pagkatapos ay pumasok siya sa lupain kung saan siya pinaghiwalay kay Lot.

TAM1897 Q1 21.9Habang nasa lupain na ito si Abram, naganap ang kasaysayan nang sakupin ng mga bansa sa Silangan ang kanluran, hanggang sa mga hangganan ng Ehipto. Ngunit nang panahon na pumunta ang Israel sa Ehipto, o bago pa man noon, ang Imperyong Ehipsiyo ay kumalat na sa buong lupain ng Silangan. Umabot ito sa buong Ehipto, pababa sa Ethiopia, sumakop sa lahat ng hangganan sa timog at kanluran ng Asia Minor hanggang sa Armenia, Aserya, at Shinar; kaya naman sinakop ng Imperyong Ehipsiyo ang buong silangang rehiyon, ang kilalang mundo noon. Ang Imperyong Ehipsiyo, noong panahon nito, ay kasing-pangkalahatan ng Imperyong Romano noong panahon nito, o ng alinman sa iba pang mga bansang sumunod.

TAM1897 Q1 21.10Ngayon, habang ang kasaysayan ay nag-ugat sa Silangan, at ang mga hari ng mga bansang ito ay nananakop sa buong kanlurang rehiyon, hanggang sa mga hangganan ng Ehipto, itinatag ng Diyos ang kaniyang simbahan sa lupain ng Canaan upang panatilihing buhay ang kaalaman tungkol sa tunay na Diyos sa gitna ng mga bansang dumaraan roon. At nang ang kaharian ng Ehipto ay kumalat sa buong bansang ito, at ang sentro ng imperyo ng mundo ay ang kabisera mismo ng Ehipto, dinala ng Diyos ang kanyang bayan sa Ehipto, upang ang mga embahador at gobernador ng lahat ng mga tao, na dumaraan mula sa lahat ng mga bansang ito patungo sa pinuno ng kanilang pamahalaan, na siyang Ehipto, ay makipag-ugnayan sa bayan ng Diyos.

TAM1897 Q1 21.11Sa Ehipto, itinanim ng Panginoon ang kanyang bayan sa Goshen, sa daanan sa pagitan ng mga bansang pagano at ng kabiserang lungsod ng Ehipto, upang ang mga tao, ang kanilang mga sugo at mga gobernador, ay dumaan sa Goshen, ang lupain na tinitirhan ng bayan ng Diyos, at mapukaw ang kanilang pansin sa tunay na Diyos.

TAM1897 Q1 22.1Sa Ehipto rin, si Jose ay nasa tabi ng trono kaya ang mga embahador na pumapasok sa Ehipto ay kinakailangang makipagkita kay Jose, na siyang magbibigay sa kanila ng kaalaman tungkol sa tunay na Diyos. Pagkatapos mamatay si Jose, ang kaalaman tungkol kay Jose at ang kanyang impluwensya ay nanatili sa kabiserang lungsod ng Ehipto hanggang kay Moises. Pagkatapos, si Moises ay nasa palasyo at nasa tabi ng trono. Hindi lamang sa tabi nito tulad ni Jose; kundi si Moises ay nakatayo sa unang baitang ng trono, sapagkat siya ay anak ng anak na babae ni Paraon. Ang anak na babae ni Paraon ang asawa ni Paraon; at si Moises, bilang anak ng anak na babae ni Paraon, ay dobleng lehitimong tagapagmana ng trono. Kung hindi anak na babae ni Paraon ang kanyang asawa, ang kanyang unang inampong anak na lalaki ang magiging tagapagmana ng trono. Muli, kung ang Paraon ay may isa pang asawa at walang ibang anak, ang kanyang anak na babae ang magiging tagapagmana ng trono. Ngunit nang ang anak na babae ng Paraon ay siya ring asawa nito, ang kanyang inampong anak na lalaki ay naging dobleng tagapagmana ng trono. Walang nakikipagtalo sa kanyang karapatan bilang tagapagmana sa trono ng Ehipto, na noon ay ang trono ng buong mundo.

TAM1897 Q1 22.2Noong panahong iyon, ang hari ng Ehipto ay mga walumpung taong gulang na, kaya’t kaunti na lamang ang pagitan ni Moises at ng kanyang dobleng karapat-dapat na lugar sa trono, at ng pagmamay-ari ng lahat ng kapangyarihan ng Imperyong Ehipsiyo na sumakop sa buong mundo. At sa panahong iyon din, nalalapit na ang panahon ng pangako na isinumpa ng Diyos kay Abraham, at naniwala rito si Moises, kaya’t sinadya niyang tuluyang tinanggihan ang trono at ang lahat ng kapangyarihan at kaluwalhatian ng Ehipto—“tumanggi siyang tawaging anak ng anak na babae ni Paraon.”

TAM1897 Q1 22.3Naniniwala si Moises na nalalapit na ang panahon ng pangako na isinumpa ng Diyos kay Abraham. At, sa totoo lang, mas mabuting linawin natin kung naniniwala tayo rito; sapagkat kung tiyak na naniniwala tayo rito, makikita natin nang higit pa ang kahalagahan ng paniniwala ni Moises dito. Buksan ang Mga Gawa 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Nang papalapit na ang panahon ng pangako na isinumpa ng Diyos kay Abraham, lumago at dumami ang bayan sa Ehipto.

TAM1897 Q1 22.5Noong ipinanganak si Moises, naisip ni Paraon na lipulin ang bayan, upang hindi sila dumami at maging napakalakas na makalabas sa lupain. Ang punto ay hindi lamang mga dayuhang tao ang mga Hudyo sa Ehipto, kundi marami pang ibang dayuhan—mga bihag na dinala mula sa ibang bansa patungong Ehipto. Kaya noong panahong iyon, halos isang katlo ng populasyon ng Ehipto ay mga dayuhan. Ang salitang Hebreo na isinalin bilang “dumami” ay nangangahulugang dumami sila na parang pulutong ng bubuyog o isda. Nang makita ni Paraon na napakarami na ng mga tao at punô pa ang bansa ng mga dayuhan, natakot siya na baka agawin nila ang lupain sa pamamagitan ng pag-aalsa upang lisanin ang bansa.

TAM1897 Q1 22.6Isa pang bagay na nag-ambag dito ay, habang ang Israel ay nasa Ehipto; habang sinasakop ng Imperyong Ehipsiyo ang buong Silangan, may matinding pagsisikap ang kapangyarihan ng estado na pilitin ang buong imperyo na sambahin lamang ang araw. Iba’t ibang anyo ng pagsamba sa araw ang laganap sa imperyong iyon, ngunit ginawa ng buong kapangyarihan ng imperyo ang lahat upang ipagbawal ang bawat uri ng pagsamba sa araw maliban sa hubad na disk ng araw sa kalangitan o sa isang imahen ng disk ng araw sa kanilang harapan. Ngayon, siyempre, hindi sumunod ang Israel sa kautusang iyon. Hindi nila sinamba ang araw. Nanindigan sila para sa katotohanan ng Diyos, at ang kanilang pagtalima ay isang bagay na nasa isipan pa rin ng hari na ito. Isa namang ibang hari ang sumubok ipatupad ang pagsamba sa araw; ngunit nang dumating ang hari na ito, nasa isip niya ang pangyayaring iyon, at ito ang naging batayan ng kanyang pag-iisip na kung mabibigyan ng pagkakataon ang bayang ito, mangunguna sila sa pag-alis sa bansa.

TAM1897 Q1 22.7Ngayon, sa panahong iyon, ang tala ay hindi lamang na “lumago at dumami ang bayan,” kundi na “lumapit na ang panahon ng pangako na isinumpa ng Diyos kay Abraham.” Anong pangako ang isinumpa ng Diyos kay Abraham? Ano ang pangako ng Diyos kay Abraham?—Na ibigay sa kanya ang lupain na nakita niya. Anong lupain iyon?

TAM1897 Q1 22.8(Mga Boses) Ang mundo.

TAM1897 Q1 22.9Anong mundo?

TAM1897 Q1 22.10Ang darating na mundo.

TAM1897 Q1 22.11Iyan ang salita ni Esteban: “Ang panahon ng pangako ay nalapit na, na isinumpa ng Diyos kay Abraham.” Ganoon ba? Naniniwala ka ba rito? Naniniwala ka ba na malapit na ang panahon para ibigay ng Diyos kay Abraham ang lupaing ipinakita Niya sa kaniya? Sabi nito, “Kay Abraham.” Magkakaroon ng iba roon, ngunit kay Abraham ito. Hindi iba na walang kasamang Abraham; kundi si Abraham at ang kaniyang binhi. “Hindi sinabi, ‘At sa mga binhi,’ gaya ng sa marami; kundi gaya ng sa isa, ‘At sa iyong binhi,’ na siyang si Cristo.”

TAM1897 Q1 22.12Malapit na nga ba noon ang panahon ng pangako, nang ibibigay ng Diyos kay Abraham at kay Cristo ang lupain na ipinakita ng Diyos kay Abraham? Hindi ko tinatanong kung naisip mo na ito dati o hindi. Tinatanong ko kung naniniwala ka sa sinasabi nito. Hindi ko susubukang ipaliwanag ito. Hindi na ito kailangang ipaliwanag kapag minsan na nating pinaniwalaan, sapagkat nasusulat nga. Alam ninyo nang sapat, nang hindi na kailangang tumukoy sa mga talata, mula sa inyong kaalaman sa Bibliya, na ginawa ng Diyos ang pangakong ito sa tuwina kay Abraham at sa kanyang binhi. Hindi kailanman sa binhi nang wala si Abraham. Hindi kailanman kay Abraham nang wala ang binhi,—at “hindi sa mga binhi,” kundi sa iyong binhi. Nang ang panahon ng pangako ay nalapit na upang ibigay iyon kay Abraham, kanino pa ito napunta?—Kay Cristo. Paano ito darating kay Abraham?—Sa pamamagitan ni Cristo.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Nang paulit-ulit na ibinigay ang pangako kay Isaac at Jacob, hindi ba pareho ang pananalita?

TAM1897 Q1 22.14Oo. Palagi itong pareho.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Kung gayon, ang tanong ay, Kinakailangan bang naroroon si Abraham upang matupad ang pahayag ni Esteban?

TAM1897 Q1 23.1Oo, dahil palagi nitong sinasabi, “Sa iyo, at sa iyong binhi.” Ngunit may ibang mga talata na darating na magpapatibay nito nang tiyak.

TAM1897 Q1 23.2Isang salita na lang. Namatay si Jacob sa Ehipto, at dinala siya sa lupain, at doon siya inilibing. Namatay si Jose sa Ehipto, ngunit sinabi niya, ‘Huwag ninyo akong ilibing; kahit sa lupain pa man.’ Ayaw ni Jose na dalhin siya sa Palestina kung saan dinala at inilibing si Jacob. Sinabi ni Jose, ‘Bibisitahin kayo ng Diyos.’ Panatilihin ninyo ang bangkay ko, at kapag dinalaw kayo ng Diyos, ilabas ninyo ako kasama ninyo. Ilabas ninyo ang mga buto ko kasama ninyo. At ginawa nila iyon. At nang makarating sila sa lupain, anong lupain ang tinutukoy ng Diyos sa pangako kay Abraham?

TAM1897 Q1 23.3(Kongregasyon) Ang mundong darating.

TAM1897 Q1 23.4Hindi mo ba nakikita na hindi kailanman inasahan ni Jose na siya ay mailalibing sa mundong ito?

TAM1897 Q1 23.5Tingnan natin ito sa ibang paraan. Ang salita ay, na “ang panahon ng pangako ay nalapit, na isinumpa ng Diyos kay Abraham.” Isinumpa ng Diyos na ibigay kay Abraham ang lupain na ipinakita Niya sa kaniya, bilang isang walang hanggang pag-aari. Ngunit si Abraham ay patay na ngayon, at daan-daang taon na siyang patay. Paano, kung gayon, mabibigay ng Diyos ang lupain kay Abraham samantalang siya ay patay? Malinaw na hindi Niya magagawa. Kung gayon, dahil nanumpa ang Diyos na ibibigay ang lupa kay Abraham; dahil malapit na ang panahong isinumpa ng Diyos kay Abraham; at dahil patay na si Abraham, tiyak na hindi mabibigay ang lupa kay Abraham habang siya ay patay; at kasing tiyak din na malapit na ang panahon ng muling pagkabuhay ni Abraham mula sa mga patay, upang maibigay sa kanya ng Diyos ang lupaing isinumpang ibigay bilang isang walang hanggang pag-aari. Sa ganito nga, hindi mo ba nakikita kung bakit hindi pinayagan ni Jose na siya ay mailibing—kahit sa lupain ng Canaan, gaya ng ginawa kay Jacob? Ang katotohanan ay naniwala si Jose na malapit na ang panahon na isinumpa ng Diyos kay Abraham na ibigay sa kanya ang lupain, at inaasahan ni Jose na makapasok sa mana kasama si Abraham.

TAM1897 Q1 23.6(Boses) Hindi ba ang pangakong iyon ay tumutukoy sa pangakong ginawa ng Diyos kay Abraham, na binanggit sa ikalabing-limang kabanata ng Genesis?

TAM1897 Q1 23.7Oo, iyan nga mismo, purihin ang Panginoon. Kaya nga, namatay si Jose, at siya ay inembalsamo sa Ehipto, at inilagay sa isang kabaong, at nang lisanin ng Israel ang Ehipto, ang mga buto ni Jose ay dinala kasama nila sa loob ng apat na dekada sa ilang; at sa buong panahong iyon, ang bangkay ni Jose ay kasama nila, nasa harapan ng kanilang mga mata, araw-araw, at ito ay naging isang pagpupuna sa kanilang kawalan ng pananampalataya.

TAM1897 Q1 23.8Maraming tao, sa aking karanasan, sa pagbabasa ng taludtod na iyon ng talumpati ni Esteban, ang nagpapaliwanag nito sa ganitong paraan, at sa ganoong paraan, at sa iba pang paraan, sa halip na paniwalaan ang sinasabi nito, sa halip na tingnan ang pangakong ginawa ng Diyos kay Abraham, at na kaniyang sinumpa kay Abraham, na ibigay sa kaniya ang lupang kaniyang ipinakita sa kaniya. Ngunit hindi ba’t napagkasunduan ninyo na ang lupain na ipinakita ng Diyos kay Abraham ay ang sanlibutan, at hindi ang sanlibutang ito, kundi ang sanlibutang darating? Iyon ang lupain na sinumpa ng Diyos na ibibigay sa kaniya; at iyon ang lupain na hinihintay niya. Iyon ang lupain na may isang lungsod na hinihintay niya, na ang tagapagtayo at tagagawa ay ang Diyos. At hindi niya inisip ang pagkakataong bumalik sa ibang lupain, kung saan siya lumabas.

TAM1897 Q1 23.9Palagi, ang sumpa ng Diyos ay ibigay ang lupaing iyon kay Abraham at sa kanyang binhi. Huwag ninyong idagdag ang salitang “mga binhi” doon, kung inalis na ito ng Diyos; huwag ninyong idagdag ang “s” doon kung tinanggal na ito ng Diyos. “Hindi sinasabi, ‘At sa mga binhi,’ na para sa marami; kundi, ‘Tulad ng sa isa, At sa iyong binhi,’ na siyang si Cristo.” Marami nga sila, totoo iyan. Tatlong milyon ang lumabas mula sa Ehipto, ngunit hindi sila ang tinutukoy ng Diyos nang sinabi Niya, “Sa iyo, at sa iyong binhi,” na “tulad ng sa isa,” at “na siyang Cristo.” Nakikita mo ba iyan? Huwag mong hayaan na pumasok sa isip mo ang karamihan ng Israel kapag binabasa mo ang mga salitang, “Sa iyo, at sa iyong binhi.” Kapag tinanggal ng Diyos ang “s,” hindi natin ito dapat ilagay doon kahit kailan. Hindi natin ito dapat ilagay kahit sa ating pag-iisip. Sino ang binhi?—si Cristo. Nang sinabi Niya, “Sa iyo, at sa iyong binhi,” hindi dapat basahin ninyo at ako ito sa ibang paraan kundi, “sa iyo at kay Cristo ibibigay Ko ito,” bilang isang walang hanggang pag-aari. Hindi tayo dapat maglagay ng iba roon maliban kay Cristo, maliban kung sa pamamagitan ni Cristo. Sa iyo at kay Cristo ibibigay Ko ito.

TAM1897 Q1 23.10Sabi ni Esteban, “lumapit na ang panahon ng pangako na isinumpa ng Diyos kay Abraham.” Nakuha iyon ni Esteban mula sa Bibliya. Gusto kong makita ninyo na hindi iyon isang natatanging inspirasyon ng Espiritu Santo na ibinigay kay Esteban noon lamang, kundi nasa Bibliya na iyon dati pa, at ibinigay ito ng Espiritu Santo sa iba sa pamamagitan ni Esteban, sa pamamagitan ng pagpapabalik-tanaw sa kaniyang isipan sa mga bagay na dati na niyang nabasa sa Bibliya. Pakibuksan ang ikaanim na kabanata ng Exodo. Napakalinaw nito sa kasulatan kaya’t hindi ito maaaring ipaliwanag palayo. Ito ang panahon ng pagliligtas sa Israel, at gagawin ito ng Panginoon. Exodo 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Nang magsalita ang Panginoon kay Moises, ‘Ngayon ay makikita mo kung ano ang gagawin ko kay Paraon: sapagkat sa pamamagitan ng malakas na kamay niya sila papalayain, at sa pamamagitan ng malakas na kamay niya sila itataboy mula sa kaniyang lupain.’ At nagsalita ang Diyos kay Moises, at sinabi sa kaniya, ‘Ako ang Panginoon: at nagpakita ako kay Abraham, kay Isaac, at kay Jacob, sa pangalan na Diyos Makapangyarihan, ngunit sa aking pangalang Jehova ay hindi ako nakilala nila.’ At itinatag ko rin ang tipan ko sa kanila, na ibigay sa kanila ang lupain ng Canaan, ang lupain ng kanilang paglalakbay, na kinaroroonan nila bilang mga dayuhan. At narinig ko rin ang daing ng mga anak ng Israel na inaalipin ng mga Ehipsiyo; at naalala ko ang tipan ko.

TAM1897 Q1 23.12Ano ang tipan niya?—Ibigay sa kanila ang lupain. Ano ang kinakatawan ng lupain? ano ito?—Ang lupain, ang mundo, na ipinakita ng Panginoon kay Abraham, at isinumpa na ibigay sa kaniya bilang isang walang hanggang pag-aari.

TAM1897 Q1 24.1(Mga Boses) Ang darating na mundo.

TAM1897 Q1 24.2Ngayon sinasabi niya, “Naalala ko ang aking tipan.” Ano ang ibig sabihin niyan? “Naalala ko ang aking tipan.” Nakalimutan ba niya ito?—Hindi; kundi dumating na ang panahon upang tuparin ang kanyang ipinangako. Naalala ninyo na sa ika-labingwalong kabanata ng Pahayag ay sinasabi:—

TAM1897 Q1 24.3At nakarinig ako ng ibang tinig mula sa langit na nagsasabi, Lumabas kayo sa kanya, bayan ko, upang hindi kayo makibahagi sa kanyang mga kasalanan, at upang hindi kayo tumanggap ng kanyang mga kaparusahan. Sapagkat umabot na sa langit ang kanyang mga kasalanan, at naalala na ng Diyos ang kanyang mga kasamaan. Gantihin ninyo siya gaya ng pagganti niya sa inyo, at doblehin ninyo sa kanya ang doble ayon sa kanyang mga gawa: sa baso na kanyang pinuno, punuin ninyo ng doble para sa kanya. Gaano siya kalubha sa pagpapalalo at marangyang pamumuhay, ganoon din ninyong parusahan siya ng paghihirap at kalungkutan: sapagkat sinasabi niya sa kaniyang puso, ‘Nakaupo ako bilang isang reyna, at hindi ako isang biyuda, at hindi ako makakaranas ng kalungkutan.’ Kaya’t darating sa isang araw ang kaniyang mga kapahamakan: kamatayan, pagluluksa, at taggutom; at lubos siyang susunugin sa apoy: sapagkat makapangyarihan ang Panginoong Diyos na humahatol sa kaniya.

TAM1897 Q1 24.4Nang maalala ng Diyos ang kaniyang mga kasalanan, dumating na ang panahon ng kaniyang paghatol. Nang alalahanin Niya ang kaniyang tipan, anong panahon ang dumating?—Dumating na ang panahon upang tuparin ang sumpa. Ngunit ano ang tipan kay Abraham, Isaac, at Jacob?—Ito ay upang ibigay sa kanila ang lupain na iyon bilang isang walang hanggang pag-aari, at ibigay ito sa kanila at sa kanilang binhi. Sino ang binhi?—Si Cristo.

TAM1897 Q1 24.5Kaya’t sabihin mo sa mga anak ng Israel, ‘Ako ang Panginoon, at ilalabas ko kayo mula sa ilalim ng mga pasanin ng mga Egipcio, at palalayain ko kayo mula sa kanilang pagkaalipin, at tutubusin ko kayo sa pamamagitan ng aking nakaladlad na bisig at sa pamamagitan ng malalaking paghuhukom: at kukunin ko kayo para maging bayan ko, at magiging Diyos ninyo ako; at malalaman ninyo na ako ang Panginoon ninyong Diyos, na naglalabas sa inyo mula sa ilalim ng mga pasanin ng mga Ehipsiyo.

TAM1897 Q1 24.6Kung naniwala ang Israel rito, kailangan pa kaya nilang pumasok sa kasunduang iyon sa Sinai? Bago pa man niya sila inakay palabas ng Ehipto, sinabi niya, “Ako ang magiging Diyos ninyo; kayo ang magiging bayan ko. Malalaman ninyo na ako ang Panginoon.”

TAM1897 Q1 24.7At papasok ko kayo sa lupain na aking isinumpa na ibigay kay Abraham, kay Isaac, at kay Jacob; at ibibigay ko ito sa inyo bilang mana. Ako ang Panginoon.

TAM1897 Q1 24.8“Lumapit ang panahon ng pangako na isinumpa ng Diyos kay Abraham.” Dadalhin kita sa lupain na isinumpa kong ibibigay sa iyo. Ano nga ba ang pangakong iyon? Anong lupain ang nais ng Diyos na pasukin ng Israel? Anong lupain ang nakalaan para sa kanila?—Ang mundong darating. Ngayon, huwag mong subukang ipaliwanag ang lahat ng ito. Wala akong paliwanag para rito. Iyan ang sinasabi ng salita, at pinaniniwalaan ko ito. Hindi ito kailangang ipaliwanag. Kailangan lamang itong paniwalaan. Hindi, huwag mong subukang ipaliwanag ito kahit sa sarili mo. Kung bago ito sa iyo, kung mayroon kang ibang ideya tungkol dito, huwag mong subukang itugma ang mga iyon dito. Pabayaan mo silang lahat, at tingnan mo kung ano ang sinasabi nito.

TAM1897 Q1 24.9Muli akong nagtatanong. Anong lupain ang isinumpa ng Diyos na ibibigay kay Abraham, Isaac, at Jacob?

TAM1897 Q1 24.10(Kongregasyon) Ang darating na mundo.

TAM1897 Q1 24.11Maninindigan ka ba diyan? Pumayag ka kanina na tama iyon. Huwag nating bawiin iyon ngayon para sa ikabubuti ng ating kaluluwa.

TAM1897 Q1 24.12(Boses) Darating ba sa kanila ang pagtubos?

TAM1897 Q1 24.13Oo; darating sana sa kanila ang pagtubos. Darating sana sa mundo ang pagtubos. Lahat ng iyon ay sana’y dumating. Ngunit darating ito sa ibang paraan kaysa sa nangyari. Magkakaroon sana ng ibang karanasan ang mundo kaysa sa naranasan nito. Hindi natin ito napapansin kapag tiningnan natin ang karanasang naranasan nila at inakala na iyon ang tinawag sa kanila ng Diyos. Naranasan nila ang kakila-kilabot na karanasang iyon dahil hindi sila naniwala sa tinawag sa kanila ng Diyos. At, mga kapatid, kung ako at kayo ngayon ay titingin sa mga bagay na itinakda noon sa Israel gaya ng pagtingin nila rito, gagawin din natin ngayon ang ginawa noon ng Israel. Hindi nakita noon ng Israel ang inihanda ng Diyos para sa kanila, kaya hindi nila natanggap ang inilaan Niya para sa kanila. Ngayon, kung hindi tayo makakita ng higit pa sa mga bagay na iyon kaysa sa nakita ng Israel, hindi rin tayo makakamit ng higit pa kaysa sa nakamit ng Israel. Tiyak na kung titingin tayo sa mga bagay na ito gaya ng ginawa ng Israel, gagawin din natin ngayon ang ginawa nila noon.

TAM1897 Q1 24.14Sa atin ay ipinangaral ang ebanghelyo, gaya rin naman sa kanila; ngunit ang ipinangaral na salita ay hindi nakapakinabang sa kanila, dahil hindi ito sinamahan ng pananampalataya sa mga nakarinig nito. Kaya’t mag-ingat tayo, yamang may pangakong naiwan para sa atin na makapasok sa kaniyang kapahingahan, baka may ilan sa inyo na tila hindi makarating doon.

TAM1897 Q1 24.15Makakatulong ba ito sa atin ngayon kung ito ay sasamahan ng pananampalataya sa ating mga nakakarinig? Huwag mangyari kailanman na maulit sa atin ang karanasan ng Israel. Inilagay ito sa ating harapan upang tayo’y makatakas.

TAM1897 Q1 24.16Tingnan natin kung ano ang hindi nila nakita dahil sa hindi nila paniniwala sa Diyos. Tingnan natin kung ano ang inihanda ng Diyos para sa kanila, at kunin ito, sa halip na tingnan ang mga bagay gaya ng ginawa nila, at hindi makamtan ito gaya ng ginawa nila.

TAM1897 Q1 24.17Buksan ninyo ang ikalabing-limang kabanata ng Exodo, at makikita ninyo itong nakasaad nang malinaw. Nang lumabas ang Israel mula sa Ehipto, at tumawid sa Dagat Pula, mababasa ninyo ang mga salitang ito sa ikalabing-tatlong talata:—

TAM1897 Q1 24.18Ikaw, sa iyong awa, ay naglabas sa bayan na iyong tinubos; ginabayan mo sila sa iyong lakas tungo sa iyong banal na tahanan.

TAM1897 Q1 24.19Ang kabanatang ito ang kanta ni Moises. Ang mga nakatayo sa Bundok Sion, at nagwawagi laban sa halimaw at sa kanyang larawan at sa bilang ng kanyang pangalan, ay inaawit ang kanta ni Moises. Hindi isang kantang hinugis-hulma mula rito. Hindi isang kantang kahalintulad nito. Kundi inaawit nila ang kanta ni Moises. Ang ikalabing-limang kabanata ng Exodo ay ating kanta.

TAM1897 Q1 24.20Saan sila nilayong dalhin ng Diyos?—Sa kaniyang “banal na tirahan.” Saan matatagpuan ang banal na tirahang iyon?

TAM1897 Q1 24.21(Kongregasyon) “Isang lungsod na may mga saligan, na ang tagapagtatag at tagagawa ay ang Diyos.”

TAM1897 Q1 24.22Paano pa? “Maririnig ito ng mga bayan, at matatakot sila; ang mga maninirahan sa Palestina ay sasakmalin ng dalamhati.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Ginawa nga Niya iyon.

TAM1897 Q1 24.24Siyempre ginawa niya iyon. Nang lumapit sila sa hangganan, namangha ang mga duke ng Edom. “Ang makapangyarihang mga lalaki ng Moab ay manginginig; ang lahat ng naninirahan sa Canaan ay matutunaw.” Ano ang mangyayari sa mga naninirahan doon?

TAM1897 Q1 25.1(Mga tinig) Sila ay dapat matunaw.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Ginawa na nila iyon.

TAM1897 Q1 25.3Nang umabot sila roon, tinanong ng Israel, “Pababayaan ninyo ba kaming dumaan sa inyong lupain?” Ano ang sinabi nila?—Hindi, ginoo. Hindi sila pinayagang tumapak sa kanilang lupain. Ngunit kung diretso silang nagmula sa Dagat Pula patungo sa mga hangganan ng Edom, ang buong Edom ay mananahimik sa pagkamangha hanggang sa sila’y makalampas. O Israel, hanggang ngayon, hindi pa rin natutuklasan kung ano ang hindi nakuha ng Israel noon. Mga kapatid, kapag nalaman natin kung ano ang hindi nakuha ng Israel noon, magkakaroon tayo ng inspirasyon na magdudulot ng kapangyarihan ng Diyos, at maniniwala tayo rito.

TAM1897 Q1 25.4Ang takot at panginginig ay babagsak sa kanila; sa kadakilaan ng iyong bisig ay magiging payapa sila na parang bato; hanggang makatawid ang iyong bayan, O Panginoon, hanggang makatawid ang bayang iyong tinubos.

TAM1897 Q1 25.5Ano ang gagawin niya sa kanila? “Idadala mo sila, at itatanim mo sila sa bundok ng iyong mana.” Kaninong mana?—Sa Panginoon. Ngunit “ang Diyos, na sa maraming panahon at sa iba’t ibang paraan ay nagsalita noon sa mga ama sa pamamagitan ng mga propeta, ay nitong mga huling araw ay nagsalita sa atin sa pamamagitan ng kaniyang Anak, na kaniyang pinili na tagapagmana ng lahat ng bagay.” Sino ang namumuno sa Israel?—Ang Diyos. Papasok sa ano?—“Ang iyong mana;” hindi sa atin—sa iyo. “At kung kayo ay pag-aari ni Cristo, kayo nga’y lahi ni Abraham, at mga tagapagmana ayon sa pangako.” “Ang iyong mana, O Panginoon.” Hindi iyon ang lahat. “Idadala mo sila, at itatanim mo sila sa bundok ng iyong mana, sa lugar, O Panginoon, na ginawa mo para manahan ka.” Hindi iyon ang lahat. “Sa Santuwaryo, O Panginoon, na itinatag ng iyong mga kamay.” Anong santuwaryo ang itinatag ng mga kamay ng Panginoon?

TAM1897 Q1 25.6(Mga Boses) Ang tunay na santuwaryo.

TAM1897 Q1 25.7Siyempre nga. “Tungkol sa mga bagay na ating sinalita, ito ang buod: Mayroon tayong ganitong dakilang saserdote, na nakaupo sa kanan ng trono ng Kamahalan sa langit; isang ministro ng santuwaryo, at ng tunay na tabernakulo, na itinayo ng Panginoon, at hindi ng tao.” Iyan ang buod ng ating pag-uusap ngayong gabi, hindi ba? Doon nais ng Diyos dalhin ang Israel. Ngunit hindi nila ito nakita. Nakikita mo ba? Doon niya tayo gustong dalhin.

TAM1897 Q1 25.8Nakikita mo ba na iyon ang lugar na nais ng Diyos na dalhin ang Israel noon? Kung gayon, magiging handa kang pumunta sa lugar na hindi naabot ng Israel. Ngunit kung iniisip mo na iyon ay isang makalupang santuwaryo na itinayo ng tao, iyon lamang ang nakita ng Israel, at iyon lamang ang makikita mo. At hindi nakapasok ang Israel sa lupain, at ganoon din ikaw. Dapat makita natin ang higit pa sa nakita ng Israel, o hindi tayo kailanman makakalampas sa narating ng Israel. Ngunit bakit hindi nakakita ng higit pa ang Israel kaysa sa nakita nila?—Hindi sila naniwala. Ngunit ikaw at ako ay dapat maniwala ngayon sa hindi pinaniwalaan ng Israel noon, o hindi natin kailanman matatanggap ang hindi nakuha ng Israel. Ngunit kung tayo ay maniniwala sa hindi pinaniwalaan ng Israel, tayo ay dadalhin sa mana na hindi napasok ng Israel, sa tabernakulo na hindi pinasukan ng Israel, sa banal na tirahan ng Diyos, sa lungsod na may mga saligan, na ang tagapagtayo at tagagawa ay ang Diyos.

TAM1897 Q1 25.9Ika-labingwalong talata: “Ang Panginoon ang maghahari magpakailanman.” Nais Niya na Siya mismo ang maghari sa kanila; hindi na si Paraon; hindi na si Nimrod; hindi na ang mga idolatra; hindi na ang mga taong mapaghimagsik. Ninais ng Diyos na pamunuan ang Israel patungo sa pinagpalang lupain, at maghari sa kanila roon magpakailanman, ngunit hindi nila ito nalaman. Naku, ang napalampas nila sa hindi paniniwala sa Panginoon! Naku, ang napalampas natin sa lahat ng mga taong ito! Sapagkat gaya ng babasahin ko sa inyo bukas ng gabi, matagal na sana tayong naroroon, kung naniniwala lamang tayo sa Panginoon. Sinabi ng Diyos, at gayon nga. Hindi tayo dapat manatili sa tabernakulong ito ngayong gabi. Hindi tayo dapat manatili rito, ayon sa nararapat, dahil hindi naman tayo dapat manatili sa mundo. Ngunit dahil nasa mundo tayo, ito ang lugar para sa atin. Ngunit hindi tayo dapat nasa mundo. Dapat ay matagal na tayong nasa kaharian ng Diyos. Katotohanan iyon, mga kapatid. Marami pang nasa Bibliya kaysa sa kaya nating ilahad sa loob ng isa pang oras dito, tungkol lamang sa iisang kaisipang iyon.

TAM1897 Q1 25.10Ngayon, pinaniwalaan ni Moises ang lahat ng iyon. Pinaniwalaan niya na malapit na ang panahon ng katuparan ng pangako. Ngunit malapit na niyang luluklukan ang trono ng Ehipto. Siya ay magiging hari. Siya ay mamamuno; magkakaroon ng isang tungkulin na mas mataas kaysa sa alkalde o klerk ng anumang lungsod. Hindi lamang isang kaharian ang kanyang pamumunuan, kundi isang imperyo; ang imperyo ng mundo, at karapatan niya ito. Sa pamamagitan ng dalawang karapatan, pag-aari ito sa kanya. Hindi niya kailangang tumakbo para sa posisyon. Ito ay babagsak sa kanya, at walang makakapagtangkang kuwestiyunin ang kanyang karapatan. Isang hakbang na lang papunta sa trono; hihintayin lamang niyang mamatay ang Paraon na ito, na halos isang daang taong gulang na. Nang oras na iyon, ang Moises na ito ay magiging hari ng mundo, dahil ang Imperyong Ehipsiyo ay sumasaklaw sa buong mundo.

TAM1897 Q1 25.11Nahihirapan din ang Israel noon. Inaapi, pinag-uusig, at pinilit na magtrabaho sa mga pugon ng ladrilyo. Maaaring sinabi ni Moises: Ngayon ay inaapi ang ating bayan; sila ay pinag-uusig; sila ay nagdurusa para sa kanilang Diyos; ngunit hindi ito magtatagal nang husto, sapagkat si Paraon ay halos isandaang taong gulang na at hindi na makabubuhay nang matagal. Pagkatapos ay magpapakilala ako ng reporma. Itutuwid ko ang pamahalaang ito. Mamumuno ako nang matuwid. Hindi tulad ng masasamang Paraon na ito. Naniniwala ako sa Diyos. Ako ay isang Kristiyano, at dahil dito, mas karapat-dapat akong mamuno. At hindi lamang niya maaaring alisin ang kanilang mga pasanin, kundi maaari rin niyang bigyan sila ng mga posisyon at pamunuan ang mundo sa pamamagitan ng bayan ng Diyos. Hindi ba bukas ang daan? Isang hakbang na lang papunta sa trono, at ang hakbang na iyon ay malapit nang gawin. Ngunit tingnan natin kung ano ang ginawa ng Kristiyanong iyon sa ganoong kalagayan. Buksan ninyo ang ikalabing-isang kabanata ng Mga Hebreo. Tumingin nang mabuti, basahin nang maingat, at tingnan kung ano ang sinasabi nito. Ang ika-dalawampu’t apat na talata:—

TAM1897 Q1 26.1Sa pamamagitan ng pananampalataya, nang siya’y nasa hustong gulang na, tinanggihan ni Moises na tawaging anak ng anak na babae ni Paraon.

TAM1897 Q1 26.2Ano ang kahulugan ng pagtanggi na matawag na anak ng anak na babae ni Paraon?—Pagtanggi na maging hari. Nandoon ang trono. Isang hakbang na lang ang layo nito. Ngunit sa halip na umakyat doon at umupo sa trono, bumaba siya. Ibinaling niya ang kanyang likod sa trono ng Ehipto, at sa lahat ng kayamanan at ligaya ng Ehipto, at itinutok ang kanyang mukha sa ibang bansa; sapagkat dumating na ang panahon na tatawagin ng Diyos ang Kanyang bayan palabas ng bansang iyon patungo sa ibang bansang ito. Naniwala si Moises kay Jesucristo, at dahil dito, naniwala siya sa paghihiwalay ng simbahan at estado. Kaya naghiwalay siya mula sa estado at buong pusong tumindig kasama ang simbahan. Tinawag siya ng Diyos palabas ng bansang ito, gaya ng pagtawag Niya sa kanyang ama na si Abraham palabas ng kanyang sariling bansa noong una. Ngunit hindi iyon ang lahat. Pakinggan: “Mas pinili niyang magdusa kasama ang bayan ng Diyos kaysa magtamasa ng mga kaligayahan ng Ehipto nang pansamantala?”

TAM1897 Q1 26.3(Kongregasyon) Kasalanan.

TAM1897 Q1 26.4Kasalanan? Siya ay tagapagmana ng trono. Ano nga ba iyon, na itutok niya ang kaniyang isip sa trono ng Ehipto, sa kapangyarihan at sa mga kaluguran ng mundo, at ng mga pamahalaan ng mundo? Ano iyon?—Kasalanan. Nasusulat ba?

TAM1897 Q1 26.5(Mga Boses) Oo.

TAM1897 Q1 26.6Naniniwala ka ba diyan?

TAM1897 Q1 26.7(Mga Boses) Oo.

TAM1897 Q1 26.8Kasalanan ba iyon noon para sa Israel?

TAM1897 Q1 26.9(Boses) Oo.

TAM1897 Q1 26.10Ano na ito ngayon?

TAM1897 Q1 26.11(Boses) Kasalanan.

TAM1897 Q1 26.12Mga kapatid, may ilang bagay sa Bibliya na dapat nating pag-isipan. “Mas pinili niyang magdusa kasama ang bayan ng Diyos, kaysa magtamasa ng pansamantalang ligaya ng kasalanan.” Ngunit huwag ninyong kalimutan na ang tinutukoy na ligaya rito—ang ligaya ng kasalanan—ay tunay na ang ligaya ng Ehipto; ang ligaya ng pagiging hari ng Ehipto, ng pagkakaroon ng posisyon sa pamahalaang makalupa, ng pamumuno sa ibang tao. Lahat ng ito ay darating sa kanya sa pamamagitan ng tunay na pagkamana, sa karapatan bilang tagapagmana. Hindi niya kailangang magtangkang maging kandidato, o manghingi ng boto. Natural na ito’y mapupunta sa kanya. Sinasabi sa talaan, na ang pagtanggap at pag-eenjoy niya sa lahat ng mga kaligayahan na ito ay magiging pag-eenjoy sa kaligayahan ng kasalanan. Ngunit tinalikuran niya iyon. Bakit?—“Inaaring higit na kayamanan ang kahihiyan ni Cristo kaysa sa mga kayamanan sa Ehipto.”

TAM1897 Q1 26.13Nasaan si Cristo kaugnay ng pamahalaan at trono ng Ehipto? Kaisa ba ng Ehipto si Cristo?—Hindi. Maaari kayang magkaroon si Moises ng pareho si Cristo at ang trono ng Ehipto?

TAM1897 Q1 26.14(Mga Boses) Hindi.

TAM1897 Q1 26.15Ngunit ang trono ng Ehipto ay napupunta sa kanya nang kasing-natural ng pagkahulog ng mga dahon mula sa mga puno. Hindi niya kailangang magpunyagi para sa tungkulin. Hindi man lang para ma-nominate.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—O gumawa ng petisyon.

TAM1897 Q1 26.17Hindi. Hindi niya kailangang kumuha ng kinatawan para iharap ang kanyang petisyon sa pangulo.

TAM1897 Q1 26.18Muling tingnan ang sitwasyon. Naroon ang Ehipto kasama ang trono nito, ang mga ligaya at kayamanan nito, na napupunta sa kanya nang kasing-natural ng pagkahulog ng mga dahon mula sa puno, nang walang anumang personal na pagsisikap mula sa kanyang panig. Ang tanging dapat niyang gawin ay umupo nang nakahalukipkip ang mga bisig, hanggang sa mamatay ang hari sa katandaan, at pagkatapos ay sa kanya na ang lahat. Ngunit mas pinili niyang makasama si Cristo, at tiisin ang kahihiyan ni Cristo, kaysa manatili sa trono ng Ehipto. At tandaan mong mabuti na upang makasama si Cristo, kinailangan niyang talikuran ang trono at ang lahat ng kayamanan at ligaya ng Ehipto.

TAM1897 Q1 26.19Ngayon huwag mong sabihing ako ang naglagay niyan, na ako ang gumawa niyan. Pansinin mo kung ano ang sinasabi ng salita, at makikita mong nandoon lahat iyon. Hindi ba talaga nandoon?

TAM1897 Q1 26.20(Mga Boses) Oo.

TAM1897 Q1 26.21Basahin natin iyon muli, at oras na para magtapos ngayong gabi; pagkatapos bukas ng gabi ay pag-aaralan natin muli ang Israel:—

TAM1897 Q1 26.22Sa pamamagitan ng pananampalataya, nang siya’y nasa hustong gulang, ay tinanggihan ni Moises na tawagin siyang anak ng anak na babae ni Paraon; pinili pa niyang magdusa kasama ng bayan ng Diyos kaysa magtamasa ng pansamantalang ligaya ng kasalanan; itinuring niya ang pagdusta kay Cristo na mas malaking kayamanan kaysa sa mga kayamanan sa Ehipto: sapagkat inisip niya ang gantimpala.

TAM1897 Q1 26.23“Lumapit na ang panahon ng pangako na isinumpa ng Diyos kay Abraham” na ibigay sa kanya ang pinagpalang gantimpala. Pinaniwalaan ito ni Moises, at pinaghiwalay niya ang kanyang sarili mula sa estado, tinalikuran ang trono, pinili ang kahihiyan ni Cristo kaysa sa lahat ng kapangyarihan, kasiyahan, at kaluwalhatian ng Ehipto. At huwag kalimutan na kinailangan niyang talikuran ang lahat ng ito upang makibahagi sa kahihiyan ni Cristo.

Note

Back