İsrail’in Dinden Dönüşü. – No. 1

TAM1897 Q1 33.67 Mart 1897 Pazar akşamı verilen vaaz Genel Konferans Bülteni’nde, 1897’nin ilk çeyreği, Cilt 2, Sayı 1, s. 33-40’ta basılmıştır.

TAM1897 Q1 33.7Geçen akşamki derste, yakın zamana kadar Yedinci Gün Adventistleri tarafından Kutsal Kitap dışında, Tanrı’nın söylediği şekliyle yayınlanmış on emrin bir kopyasını hiç görmediğimi belirtmiştim. Yedinci Gün Adventistlerinin, Tanrı’nın verdiği şekliyle Tanrı’nın Yasasının bir kopyasına sahip olabileceği zamanın gelmesinden memnunum. Howe Kardeş’in, Tanrı’nın verdiği şekliyle Tanrı’nın Yasasının kopyalarını yayınlamış olmasından memnunum. Artık halkın karşısına çıktığımızda, Tanrı’nın Yasasının bir kısmını atladığımız yönündeki, başkalarının da maruz kaldığı aynı suçlamaya kendimizi daha fazla maruz bırakmayalım.

TAM1897 Q1 33.8Neredeyse herkesin kullandığı o Tanrı’nın Yasa metnini ilk kez dağıtan kişinin bir Mısırlı olduğu gayet açık bir şekilde görülebilir. Metinde şöyle yazıyor: “Seni Mısır'dan, köle olduğun ülkeden çıkaran Tanrın RAB benim.” Ancak o kendi kendine şöyle dedi: “Bu ne bana ne de günümüzde yaşayan kimseye uygulanmaz; zira biz hiçbir zaman Mısır’dan çıkarılmadık. Bu sadece Yahudiler içindi.” Bu nedenle o kısmı çıkardı ve yasanın geri kalanını bastı; böylece Rab’bin bizzat verdiği yasanın tahrif edilmiş bir kopyasını dünyaya sundu. Böylelikle, Rab’bin gökten seslendiği tek belgenin, yazarın kim olduğunu belirtmeden, onu tanıtmadan, sadece “Benden başka tanrın olmayacak.” şeklinde keskin ve belirsiz bir şekilde başladığı izlenimini yarattı. Hemen şu soru akla gelebilir: Sen kim oluyorsun ki? Konuşan kim? Aslında, yasa verildiği haliyle ele alındığında, Tanrı konuşanın kim olduğunu söyler. “Seni Mısır'dan, köle olduğun ülkeden çıkaran Tanrın RAB benim.” Konuşan işte budur; “Mısır’ın esaretinden kurtarabilecek olan” benden başka tanrın olmayacak.

TAM1897 Q1 33.9Burada dikkat edilmesi gereken bir başka nokta daha vardır: Yasa, genellikle çizelgelerde ve kartlarda olduğu gibi, Rab’bin bizzat söylediği giriş cümleleri olmadan basıldığında, başlığına “Tanrı’nın Yasası” ifadesinin eklenmesi gerekli görülür. Bu, insanların bu yasanın kime ait olduğu ve bu emirleri kimin söylediğine dair bir tür belgenin olması gerektiğini fark ettiklerini gösterir. Ve bu gerekliliği gören insanlar, Tanrı’nın yasasının başına, bunun Tanrı’nın yasası olduğuna dair kendi belgelerini koyarlar.

TAM1897 Q1 33.10Oysa, yasayı sadece Rab’bin verdiği şekliyle basarlarsa, bunun Tanrı’nın yasası olduğuna ve bu emirleri söyleyenin bizzat O’nun olduğuna dair Rab’bin kendi belgesine sahip olurlar. O şöyle der: “Seni Mısır'dan, köle olduğun ülkeden çıkaran Tanrın RAB benim. Benden başka tanrın olmayacak.” vb. İnsanlar, bunun Rab’bin yasası olduğuna dair Rab’bin kendi belgesine sahip olabildiklerinde, bunun Tanrı’nın yasası olduğuna dair elbette hiçbir insanın belgesine ihtiyaç kalmayacaktır.

TAM1897 Q1 33.11Ve bunun O’nun yasası olduğuna dair Rab’bin kendi belgesi, herhangi bir insanın ya da tüm insanların bir araya gelerek vereceği belgelerden daha üstün değil midir? İnsanlar, bunun O’nun yasası olduğuna dair Rab’bin kendi belgesini bir kenara bırakıp yerine kendi belgelerini koyduklarında, insanların kendilerini Tanrı’nın yerine koymalarının daha açık bir örneği olabilir mi? Ey, bu zorba ve beceriksiz işi bir kenara bırakalım; kutsal yasayı, kutsal Yazar’ın söylediği ve yazdığı şekliyle kabul edelim! “Seni Mısır'dan, köle olduğun ülkeden çıkaran Tanrın RAB benim.” Amin. Öyle olsun.

TAM1897 Q1 33.12Rab’bin söylediği her şeyi barındıran Tanrı’nın yasası, böylece dünyaya hem Kurtarıcı’yı hem de Yaratıcı’yı sunar. Ardından tüm insanlara, o yasanın Yazarı olanın, insanı onu yerine getirmeye çağıranın hem Kurtarıcı hem de Yaratıcı olduğunu söyler. Bu, yasanın kendisi tarafından gösterilir. Ve Kurtarıcı’yı ortaya çıkaran kısmı dışarıda bıraktıklarında, insanın Yaratıcısını ortaya çıkaran kısmı da dışarıda bırakmaya istekli ve hazır olmaları hiç de şaşırtıcı değildir. Şeytan her zaman yasadan kurtulmak ve onun önemini insanlardan gizlemek istemiştir. Önce Kurtarıcı’yı yasadan dışarıda bırakarak işe başladı; şimdi de Yaratıcı’yı yasadan dışarıda bırakarak işi bitiriyor. Oysa Rab, bizi Mısır’dan kurtaranın kendisi olduğunu bilmemizi ister; böylece insanlara verdiği yasada hem Kurtarıcı’yı hem de Yaratıcı’yı görebilelim.

TAM1897 Q1 34.1Bir başka husus. Siz ve ben, İsrail’in o topraklara girdiklerinde Rab’bin kendileri için tasarladığı topraklara hiç girmediklerini, aksine o toprakları tamamen ıskaladıklarını görebildiğimizde ve gerçekten de gördüğümüzde, oraya gidememenin Musa için ne kadar büyük bir hayal kırıklığı olduğunu anlayabiliriz. Şimdi, bazı insanlara öyle göründüğü gibi, İsrail’in Rab’bin kendileri için hazırladığı topraklara girdiğini ve orasının tam da Rab’bin onları götürmek istediği yer olduğunu, ardından da Musa’nın öldüğünü ve göğe gittiğini gördüklerinde, Musa’nın sonuçta en iyi payı aldığını ve onu o topraklardan alıp göğe götürmenin o kadar da büyük bir hayal kırıklığı olmadığını söylerler.

TAM1897 Q1 34.2Ancak Rab’bin onu kendi kutsal konutuna, kendisi için ikamet etmek üzere hazırladığı yere, kendi elleriyle kurduğu tapınağa götürmek istediğini anladığımızda; o zaman o topraklara girmeden ölüp göğe gitmenin Musa için bile ne kadar büyük bir hayal kırıklığı olduğunu görebiliriz. Onları kutsanmış vaat edilen topraklardan uzak tutmakta kendi günahının da payı olduğunu anladığında; İsrail’in, Rab’bin onlar için hazırladıklarını kaçırdığını gördüğünde: Nebo’nun tepesinden o görkemli toprağı gördüğünde ve Tanrı’nın davasının ve halkının geçmek zorunda kalacağı uzun süren göçebelik, sapkınlık ve sıkıntı dönemlerini düşünmek zorunda kaldığında, o uzun göçebelik sürecinin oluşmasında kendisinin de az da olsa payı olduğunu anladığında; o topraklara ölmeden girememesinin kendisi için ne kadar büyük bir hayal kırıklığı olduğunu anlamak hiç de zor değildir — mezardan göğe alınmış olsa bile.

TAM1897 Q1 34.3İsrail’in çölde kaldığı sürece Mısır’dan çıkmadığını kanıtlamak için başka bir ayete ihtiyaç duyulursa, bu Yeşu kitabında bulunur. O pasajı hatırlarsınız: Şeria Irmağı’nı geçtikten sonra sünnet edildiler; orada şöyle yazıyor: “Mısır'da uğradığınız utancı bugün üzerinizden kaldırdım.” Görüyorsunuz ki, Mısır’dan ayrılan o insanlar, Şeria Irmağı’nı geçene kadar Mısır’dan çıkmamışlardı; çünkü Mısır’ın utancı ancak o zaman ortadan kaldırılmıştı. O zaman hepsi iman etmiş insanlardı. Bütün o ulus imanla Şeria Irmağı’nı geçti. Tanrı’ya iman eden bir ulustu ve ne muhalif bir ses ne de şüpheci bir düşünce vardı — işte o zaman Mısır’dan çıkmış oldular. Böylece, ruhsal Mısır’ın Kutsal Kitap’taki gerçek Mısır olduğu son derece açıktır.

TAM1897 Q1 34.4Şimdi bu geceki metne geçelim. Bu, Sayılar 23:9’dur. Yedinci ayetten okumaya başlıyorum. Burada Balam, Moav Kralı Balak adına peygamberlik ediyor.

TAM1897 Q1 34.5Sonra şu bildiriyi iletti: Balak beni Aram'dan, Moav Kralı beni doğu dağlarından getirdi. Gel, benim için Yakup soyuna lanet oku dedi, Gel, İsrail'in yıkımını dile. Tanrı'nın lanetlemediğini Ben nasıl lanetlerim? RAB'bin yıkımını istemediği kişinin yıkımını Ben nasıl isteyebilirim? Kayaların doruğundan görüyorum onları, Tepelerden bakıyorum onlara. Tek başına yaşayan, Uluslardan kendini soyutlayan Bir halk görüyorum.

TAM1897 Q1 34.6Bu metin bu gece burada bize sesleniyor. Bu, şimdiki gerçektir. Bu, Tanrı’nın halkını Mısır topraklarından çağırıp götürmek istediği toprağın sınırına geldiklerinde, halkına ilişkin açıkça ifade ettiği iradesiydi. Kırk yıl boyunca çölde dolaşmışlardı ve şimdi o toprağın sınırına gelmişlerdi. Ve onlara ilişkin iradesi şuydu: tek başlarına yaşayacaklar ve uluslar arasında sayılmayacaklardı.

TAM1897 Q1 34.7Bunun temel nedenini, ya da daha doğrusu nedenlerinden birini, Elçilerin İşleri kitabının yedinci bölümüne bakarak anlayabilirsiniz. O gün Stefanus konuşuyordu ve Rab’bin mucizeler ve işaretlerle halkı Mısır’dan, esaret ülkesinden çıkardığını anlattı; otuz yedinci ve otuz sekizinci ayetlerde şu sözler yer almaktadır; otuz sekizinci ayette ise şu özel pasaj bulunmaktadır:—

TAM1897 Q1 34.8İşte bu, İsrailoğullarına, “Rab, Tanrınız, kardeşlerinizden bana benzer bir peygamber uyandıracak; onu dinleyeceksiniz” diyen Musa’dır. İşte o, çöldeki kilisede bulunan kişidir. (KJV'nin birebir çevirisi)

TAM1897 Q1 34.9Öyleyse çöldeki İsrail neydi? — Kilise. Nehri geçip topraklara girdiklerinde ne olacaktı? — Kilise. Bu söz, kilise ile devlet arasında bir ayrım olması gerektiğinden başka ne anlama geliyordu? — Tıpkı Rab’bin İbrahim’i o ülkeden çıkardığında dünyaya kilise ile devlet arasındaki ayrımı öğrettiği gibi ve tıpkı İbrahim aracılığıyla kilise ile devlet ayrımının bireyin kalbinde başlaması gerektiğini gösterdiği gibi.

TAM1897 Q1 34.10Eğer kalbimde devletten ayrılmamışsam, nerede olursam olayım kilise ile devletin birleşmesi olacaktır. Dolayısıyla, devlette bir görevde bulunmasam ya da orada bir göreve aday olmasam bile, kilisede bir politikacı olacağım; orada bir göreve aday olacağım ve orada perde arkasından iş çevireceğim. Öyleyse, bir kişi kalbinde devletten ayrılmamışsa ve yine de kiliseye aitse, siyasetini kiliseye taşımaktansa, dünyadaki siyasete katılsa ve orada bir politikacı olsa daha iyi olur.

TAM1897 Q1 34.11Dolayısıyla Rab, İbrahim’i çağırdığında, her şeyden önce, “Ülkeni terk et” dedi. Ve şimdi İbrahim çoğalmış ve kilise haline gelmişken, o kilise ulusların önünde Rab’bin özel hizmetine girmek üzereyken, Rab o kilisenin uluslar arasında sayılmaması gerektiğini, tek başına yaşaması gerektiğini ilan eder. Rab’bin halkın buna bağlı kalmasını ne kadar istediğini görebilirsiniz, çünkü ulusların ne olduğunu biliyordu; ve ulusların o duruma nasıl geldiğini de biliyordu. Kilisesinin tek başına yaşamasını, kendisinden başka hükümdarı, kendi kanunundan başka kanunu, Rab’bin sözünden başka hiçbir türde yasaması, Rab’bin yönetiminden başka bir yönetimi olmamasını istedi.

TAM1897 Q1 35.1Tanrı, onları o topraklara getirdiğinde, kilisenin başı olmayı amaçlamıştı. İsa Mesih, elbette ki tıpkı şu anda olduğu gibi, o zaman da kilisenin başıydı. İncelediğimiz derslerden, halkın nasıl krallığa, monarşiye ve benzeri sistemlere girdiğini biliyorsunuz; bu, O’ndan uzaklaşarak, Tanrı’yı tek Hükümdarları, O’nun kanununu da tek kanun olarak kabul etmemeleriyle gerçekleşti. Onlar putperest oldular ve böylece kendileri üzerindeki Tanrı’nın yönetimini ve kanununun kendileri üzerindeki gücünü yitirdiler; Tanrı’dan ayrıldıkları için, aralarında, diğerlerini yönetmek isteyenlerin hırsını tatmin edecek ve Tanrı’dan uzaklaştıkları için vahşet içindeyken kendilerini kendilerinden koruyacak bir yönetim olması gerekiyordu.

TAM1897 Q1 35.2Ancak Rab, İsrail’i tüm halklardan ve yönetimlerden ayırarak kendisine bağladı. Rab, İsrail’i tıpkı İbrahim’i başlattığı gibi, etraflarındaki krallardan ve hükümdarlardan, çevrelerindeki her türlü dünyevi yönetimden ayrılmış olarak başlattı. O, halkının tek başına yaşamasını ve hiçbir ulusun arasına sayılabilecek türden olmamalarını istedi; böylece uluslar onlara baktıklarında, İsrail’in kendileriyle aynı türden sayılamayacağını görsünler diye.

TAM1897 Q1 35.3İsrail’in dünyanın önünde o kadar belirgin bir şekilde durmasını istedi ki —ve bu onları diğer tüm uluslardan farklı kılacaktı— onlara bakan tüm uluslar şöyle desinler: “Bu benzersiz; bizimkiyle aynı tür bir yönetim değil. Onların kralı yok; her biri sanki hiçbir hükümdar olmadan idare ediyor gibi görünüyor.” Ve bunu araştırmaya başlayacaklardı; “Bunun sebebi nedir?” diyeceklerdi. “Kral, ordular, vergiler ve katlanmak zorunda olduğumuz bütün bu şatafat olmadan nasıl idare ediyorsunuz?” Cevap şu olurdu: “Tanrı bizim kralımızdır. Ve O’nun hükümetini yürütmek, sizinkini yürütmek kadar masraf gerektirmez; çünkü biz, sizin yaşadığınız türden sıkıntılara sahip değiliz.” Evet; vergilerimiz yok ve O o kadar iyidir ki, O’nun yönetiminin nimetlerini desteklemek ve dünyaya yaymak için sahip olduğumuz her şeyi O’na seve seve veriyoruz.

TAM1897 Q1 35.4Ve halkı bunu putperestlere anlattığında, putperestler şöyle derlerdi: “Şüphesiz bu ulus bilge ve anlayışlı bir halktır; yeryüzünde hangi ulus bu kadar büyüktür ki, tüm bu yasa kadar bilge ve iyi hükümlere sahip olsun? Ve hangi ulusun Tanrısı, O’na yalvardığımız her konuda, senin Tanrın Rab kadar onlara yakındır?” İşte Rab’bin amaçladığı budur. Ve O şöyle dedi: İsrail “Tek başına yaşayan, Uluslardan kendini soyutlayan Bir halk” olacak. O, tüm dünyaya kilise ile devletin ayrılığını öğretmeyi amaçladı; sadece kilisede değil, uluslar arasında da, devletler açısından olduğu kadar kilisenin kendisi açısından da.

TAM1897 Q1 35.5Şuradaki ayete bir bakın, bunu göreceksiniz. Tesniye 4. Birkaç ayet, özetlediğim her şeyi anlatıyor. İlk ayetten başlayıp sekizinci ayete kadar okuyorum:—

TAM1897 Q1 35.6Şimdi, ey İsrail, size öğrettiğim kurallara, ilkelere kulak verin. Yaşamak, ülkeye girmek ve atalarınızın Tanrısı RAB'bin size vereceği toprakları mülk edinmek için bunlara uyun. Size verdiğim buyruklara hiçbir şey eklemeyin, hiçbir şey çıkarmayın. Ama size bildirdiğim Tanrınız RAB'bin buyruklarına uyun. RAB'bin Baal-Peor'da neler yaptığını kendi gözlerinizle gördünüz. Tanrınız RAB, Baal-Peor'a tapan herkesi aranızdan yok etti. RAB'be bağlı kalan sizler ise hâlâ yaşamaktasınız. İşte, Tanrım RAB'bin buyruğu uyarınca size kurallar, ilkeler verdim. Öyle ki, mülk edinmek için gideceğiniz ülkede bunlara uyasınız. Onlara sımsıkı bağlanın. Çünkü ne denli bilge ve anlayışlı olduğunuzu uluslara bunlar gösterecek. Bu kuralları duyunca, uluslar, Bu büyük ulus gerçekten bilge ve anlayışlı bir halk! diyecek. Tanrımız RAB her çağırdığımızda bize yakın olur. Tanrısı kendisine böylesine yakın olan başka bir büyük ulus var mı? Bugün size verdiğim bu yasa gibi adil kuralları, ilkeleri olan başka bir büyük ulus var mı?

TAM1897 Q1 35.7Öyleyse İsrail’de herhangi bir yasa ya da mevzuatın çıkarılmasına yer var mıydı? — “Size verdiğim buyruklara hiçbir şey eklemeyin, hiçbir şey çıkarmayın.” Onların yapması gereken tam da buydu. Yasaları tamamen onlar için oluşturulmuştu. Mevzuatları tamamen tamamlanmış ve kusursuzdu; ve buna sahip oldukları sürece başka bir şeye ihtiyaçları yoktu; ve başka bir şeye ihtiyaç duymaya başladıkları anda, bu durum kendiliğinden Tanrı’yı terk ettiklerinin kanıtıydı.

TAM1897 Q1 35.8Kendi başlarına, kendi aralarında herhangi bir tür mevzuata ihtiyaç duydukları sürece, bu, Tanrı’yı terk ettiklerinin, O’nun kanununun artık kendileri için yeterli olmadığının ve O’nun yönetiminin artık kendileri için yeterli olmadığının kanıtıydı. Diğer tüm putperestler için de durum tam olarak böyledir. Bütün uluslar için durum böyledir. İşte bu şekilde putperest oldular. Ve biliyorsunuz ki İsrail de tam olarak aynı yolu izledi. Tanrı’yı unuttular ve putperestliğe kapıldılar, sonra da “Diğer tüm uluslar gibi olabilmemiz için bir krala ihtiyacımız var” dediler. Ancak şunu unutmayın: Bir krala sahip olabilmeleri için önce Tanrı’yı reddetmek zorundaydılar; ve uluslar gibi, putperestler gibi olabilmek için Tanrı’yı reddederek —buradaki gerçek anlam budur— uluslar gibi olabilmek için Tanrı’yı reddederek, Tanrı’yı reddeden uluslar gibi oldular. Bunu, sonraki tüm tarih boyunca görebilirsiniz.

TAM1897 Q1 35.9Dolayısıyla, halkının uluslara benzemesinin Tanrı’nın iradesi olmadığı, halkının yararına olmadığı son derece açıktır. Halkının, etraflarındaki uluslar gibi herhangi bir tür hükümete sahip olmasının Tanrı’nın iradesi olmadığı, halkın yararına olmadığı açıktır. Bunların Tanrı’ya itaat etmekten değil, dinden sapmaktan kaynaklandığını biliyorsunuz. Bütün bunlardan, Tanrı’nın halkının kendi aralarında bir yönetim kurmasını istemediği gayet açıktır.

TAM1897 Q1 36.1Rab, onların çevrelerindeki uluslar gibi bir yönetim kurmalarını istememiştir. “Size verdiğim buyruklara hiçbir şey eklemeyin, hiçbir şey çıkarmayın” dediğinde, onları her türlü yasa yapmaktan, her türlü yasamanın en ufak gölgesinden bile tamamen uzak tuttuğunu ve böylece kendi aralarında hiçbir şekilde bir yönetim kurmalarını yasakladığını görebilirsiniz.

TAM1897 Q1 36.2Bundan da açıkça anlaşılmaktadır ki, aralarında herhangi bir tür hükümete ihtiyaç duyduklarında – ki bu durumda Tanrı’dan başka kanunlara ve yöneticilere sahip olmaları gerekirdi – bu durum başlı başına, Tanrı’yı unuttuklarının; O’ndan uzaklaştıklarının; O’nun yönetiminin yeterli gelmediğinin; O’nun gücünün onları tutacak kadar üzerlerinde olmadığının kesin kanıtıydı; dolayısıyla kendilerini kendilerinden korumak için kendi başlarına bir tür hükümet kurup tesis etmek zorunda kaldılar.

TAM1897 Q1 36.3Böylece görüyorsunuz ki, tek başına yaşayan halkının kendi aralarında bir yönetim kurması, Rab’bin iradesine uygun değildi. Onların ulusların arasında yaşamaları ve uluslar gibi bir yönetime sahip olmaları da O’nun iradesi değildi; çünkü kendi aralarında kendilerini yönetmek için bir yönetim kurmaya kalkıştıklarında, bu tam da ulusların yönetimleri gibi olurdu; zira hepsi insandı ve insanlık birbirine benzerdi. Dolayısıyla İsrail, kendilerini yönetmek için bir yönetim kurmaya kalkıştığında, bu yönetim çevrelerindeki yönetimler gibi oldu ve başka türlü olamazdı. Bu, putperestçe bir şeydi. Ve nerede denenirse denensin, her zaman putperestçe olacaktır.

TAM1897 Q1 36.4“Size verdiğim buyruklara hiçbir şey eklemeyin, hiçbir şey çıkarmayın. Ama size bildirdiğim Tanrınız RAB'bin buyruklarına uyun.” Tanrı, emirlerinin, kanununun ve yönetiminin halkı için yeterli olmasını amaçlamaktadır. Ve bu, halkı için yeterlidir. Bu kesin bir gerçektir. Her zaman halkı için yeterli olacaktır. Ancak buna sahip olmayanlar için yeterli değildir; Tanrı’dan, O’nun yasasından ve yönetiminden uzaklaşanlar için yeterli değildir. O’nun yönetimi onlar için yeterli değildir, çünkü ona sahip değillerdir; ve eğer kendilerine ait bir yönetim kurarlarsa, bu da tıpkı putperestlerinki gibi olur.

TAM1897 Q1 36.5RAB'bin Baal-Peor'da neler yaptığını kendi gözlerinizle gördünüz. Tanrınız RAB, Baal-Peor'a tapan herkesi aranızdan yok etti. RAB'be bağlı kalan sizler ise hâlâ yaşamaktasınız. İşte, Tanrım RAB'bin buyruğu uyarınca size kurallar, ilkeler verdim. Öyle ki, mülk edinmek için gideceğiniz ülkede bunlara uyasınız. Onlara sımsıkı bağlanın. Çünkü ne denli bilge ve anlayışlı olduğunuzu uluslara bunlar gösterecek.

TAM1897 Q1 36.6“ne denli bilge ve anlayışlı olduğunuzu uluslara bunlar gösterecek.” Sadece benim gözümde değil; bunu yapın ki, bütün uluslar, putperestler, sizin bilge olduğunuzu söylesinler. Uluslar, putperestler, sizin sağduyulu olduğunuzu söyleyecekler.

TAM1897 Q1 36.7İşte, Tanrım RAB'bin buyruğu uyarınca size kurallar, ilkeler verdim. Öyle ki, mülk edinmek için gideceğiniz ülkede bunlara uyasınız. Onlara sımsıkı bağlanın. Çünkü ne denli bilge ve anlayışlı olduğunuzu uluslara bunlar gösterecek. Bu kuralları duyunca, uluslar, Bu büyük ulus gerçekten bilge ve anlayışlı bir halk! diyecek. Tanrımız RAB her çağırdığımızda bize yakın olur. Tanrısı kendisine böylesine yakın olan başka bir büyük ulus var mı? Bugün size verdiğim bu yasa gibi adil kuralları, ilkeleri olan başka bir büyük ulus var mı? Ancak gördüklerinizi unutmamaya, yaşamınız boyunca aklınızdan çıkarmamaya dikkat edin ve uyanık olun. Bunları çocuklarınıza, torunlarınıza anlatın. Horev'de Tanrınız RAB'bin önünde durduğunuz günü anımsayın.

TAM1897 Q1 36.8Gördüklerinizi ve duyduklarınızı unutmayın; ama özellikle o gün Horeb’in önünde durduğunuzda duyduklarınızı unutmayın. Ne duymuşlardı? — Evet, o gün Tanrı’nın yasasını, Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını duymuşlardı; gökten gelen bir ses, insanların günah işlememesi için kurtuluşu ve yaratılışı ilan etmişti. Ancak İsrail, Tanrı’yı unuttu, putperest oldu ve şöyle dedi: “Bize bir kral ver; bize, bütün uluslar gibi bir kral ver.” Oysa henüz kirlenmemiş oldukları o dönem hakkında Rab daha sonra şöyle dedi (Mezmurlar 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9Keşke halkım beni dinleseydi, İsrail yollarımda yürüseydi! Düşmanlarını hemen yere serer, Hasımlarına el kaldırırdım! Benden nefret edenler bana boyun eğerdi, Bu böyle sonsuza dek sürerdi. Oysa sizleri en iyi buğdayla besler, Kayadan akan balla doyururdum.

TAM1897 Q1 36.10Şimdi Rab, bizi karanlığın gücünden kurtardığını ve sevgili Oğlu’nun krallığına aktardığını söylüyor. Tanrı’nın krallığı halkı arasında yeniden kurulmuştur ve “Tanrı'nın Egemenliği içinizdedir”; her birinizin ve hepinizin içinde olmasıyla aranızdadır. Öyleyse, Tanrı’nın krallığı kusursuz bir krallıktır; çünkü kral kusursuz bir kraldır, çünkü o krallığın yasası kusursuz bir yasadır. Öyleyse kusursuz bir kral, kusursuz bir yasa ve kusursuz bir krallık sizin için yeterli mi? Öyle mi? Bu bir insan için yeterli mi? — Evet, elbette! Bir insan için yeterli olmalı mı?

TAM1897 Q1 36.11Ve eğer tüm bunlar bir insan için yeterli değilse, sorun krallıkta mı, yoksa insanda mı? — Sorunun ancak insanda olabileceğini biliyorsunuz. Ama diyelim ki, o insan Hristiyan olduğunu iddia ediyor. Sorun hâlâ insanda mı, yoksa krallıkta mı?

TAM1897 Q1 36.12(Sesler) İnsanda.

TAM1897 Q1 36.13Diyelim ki Yedinci Gün Adventisti olduğunu iddia ediyor ve Tanrı’nın krallığı ona yetmiyor; diyelim ki onlardan bir kalabalık topluyorsunuz ve Tanrı’nın krallığı onlara yetmiyor, ama kendi krallıklarına, başka bir krallığa sahip olmaları gerekiyor; bir hükümet kurmaları, kendilerine vergi koymaları, kendilerini yönetmek için aralarından yöneticiler seçmeleri gerekiyor; onlar Tanrı’nın çocukları mı? Tanrı’nın kusursuz krallığı onlar için yeterli mi? Onlar Tanrı’nın yönetimine mi aittir? Tanrı’nın yönetimi onlar için yeterli mi? Tanrı’nın krallığı onların içinde mi? Öyle mi? Kusursuz krallık, kusursuz kral ve kusursuz yasa onlar için yeterli değilken, bu nasıl olabilir?

TAM1897 Q1 37.1Görüyorsunuz ki, kilise ile devletin ayrılığı, Yedinci Gün Adventistleri arasında bile, kalpte başlar; ve her yerde, her insanın kalbinde başlamalıdır; aksi takdirde, o kişinin bulunduğu yerde kilise ile devletin ayrılığı söz konusu olamaz. Dördüncü yüzyılda, Roma İmparatorluğu’nda, hiçbir insanın kendi kalbinde kilise ile devletin birleşimi olmasaydı, dördüncü yüzyılda papalık oluşmazdı. Eğer kalbinde sadece kilise, yalnızca kilise olsaydı; devletin hiçbir unsuru, devletin ilkelerinin hiçbiri olmasaydı, sadece kilise olsaydı — Tanrı, O’nun krallığı, O’nun yasası, O’nun doğruluğu, orada yalnızca O’nun hüküm sürmesi — papalık hiç var olabilir miydi?

TAM1897 Q1 37.2(Sesler) Hayır.

TAM1897 Q1 37.3Öyleyse her zaman kaçınılması gereken temel şey nedir? — Kalpteki kilise ile devletin herhangi bir birleşimi. Öyleyse, papalığa karşı tek kesin koruma nedir? — Tanrı’yı tüm yüreğinle, tüm ruhunla, tüm zihninle ve tüm gücünle sevmektir. Bu, “Ülkeni, akrabalarını, baba evini bırak” demektir. Mısır’a sırtını dönmektir. “Tek başına yaşayan, Uluslardan kendini soyutlayan Bir halk” olmaktır.

TAM1897 Q1 37.4Şimdi “Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar” kitabının 152. sayfasından itibaren, tam da bu konuyla ilgili olarak “Atalar ve Peygamberler” kitabından alıntıladığım bazı sözleri, Kutsal Yazılarla birlikte okuyacağım. Önce kendi sözlerimden bazılarını okuyacağım; ancak “Atalar ve Peygamberler” kitabındaki sözleri okuduğumda size söyleyeceğim:—

TAM1897 Q1 37.5“Tek başına yaşayan, Uluslardan kendini soyutlayan Bir halk görüyorum.” Rab, halkının bu dünyadaki halklar gibi bir krallık, devlet ya da hükümet kurmasını asla amaçlamadı. Onlar, çevrelerindeki uluslar gibi olmamalıydılar. Onlar, “yeryüzünün öteki halklarından” ayrı tutularak Tanrı’ya adanmış olmalıydılar. “Uluslardan kendini soyutlayan Bir halk.”

TAM1897 Q1 37.6Peki, kendimi Almanya devletine ait sayarsam, o zaman kendimi uluslar arasında mı saymış olurum? Kendimi İngiltere hükümetine ait, onun bir parçası, bayrağı uğruna savaşacak sadık ve vatansever bir vatandaş olarak görürsem, kendimi uluslar arasında mı saymış olurum? Ve eğer o bayrak, benim bayrağım, İngiliz bayrağım uğruna savaşırsam ve buradaki Yedinci Gün Adventisti kardeşim Amerika Birleşik Devletleri’ne aitse, sadık ve vatansever ise, iki ulus savaşa girerse, o istilaları püskürtmek zorunda kalırsa ve bir çatışma çıkarsa, o zaman ben bir tarafta, kardeşim diğer tarafta olur ve kardeş kardeşe karşı savaşır. Tanrı bunu mı emretti? — Hayır, emretmediğini biliyorsunuz. Öyleyse, “Halk tek başına yaşayacak ve uluslar arasında sayılmayacaktır” derken, Tanrı’nın söylediği şeyin bir anlamı var mıydı?

TAM1897 Q1 37.7“Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar” adlı kitabımdan kendi yazdıklarımdan bir parça daha okuyorum: —Onların hükümeti, katıksız bir teokrasi olacaktı—Tanrı onların tek Kralı, tek Hükümdarı, tek Yasa Koyucusu olacaktı. Bu, gerçekten de, “çöldeki kilise”nin örgütlenmesiyle başlayan bir kilise örgütlenmesiydi; ve devlet kavramından tamamen ayrı olacaktı. Musa aracılığıyla çölde oluşturulan ve Yeşu aracılığıyla Kenan’da devam eden bu sistemin, sonsuza dek sürmesi amaçlanmıştı.

TAM1897 Q1 37.8Şimdi “Atalar ve Peygamberler” kitabından bir bölüm okuyacağım:—

TAM1897 Q1 37.9İsrail Tanrı’nın adında yönetiliyordu. Musa’nın, yetmiş ihtiyarın, yöneticilerin ve hakimlerin görevi sadece Tanrı’nın yasasını yürütmekti. Kendilerine göre yasa çıkarma yetkileri yoktu.

TAM1897 Q1 37.10Ulus adına yasa çıkarma yetkisi kimde yoktu?

TAM1897 Q1 37.11(Sesler) Kilise.

TAM1897 Q1 37.12Kilise kaç kişiden oluşuyordu? Bu, bir kişiyi, iki kişiyi, on, on iki ya da herhangi bir elli kişiyi kapsıyor muydu? — Evet. Öyleyse onlar ya da içlerinden herhangi biri, geri kalanlar için, hatta kendileri için bile yasa çıkarma yetkisine sahip miydi? — Hayır, değildi.

TAM1897 Q1 37.13ey İsrail, size öğrettiğim kurallara, ilkelere kulak verin. Yaşamak, ülkeye girmek ve atalarınızın Tanrısı RAB'bin size vereceği toprakları mülk edinmek için bunlara uyun. Size verdiğim buyruklara hiçbir şey eklemeyin, hiçbir şey çıkarmayın.

TAM1897 Q1 37.14Şimdi yine “Atalar ve Peygamberler” kitabından alıntı yapalım:

TAM1897 Q1 37.15İsrail’in ulus olarak varlığının temeli buydu.

TAM1897 Q1 37.16Peki, İsrail bundan sapıp bir krallık kurma ve diğer uluslar gibi olma yoluna girdiğinde, bu ne anlama geliyordu?—Varlığının yitirilmesi. Bunu unutmayın.

TAM1897 Q1 37.17Şimdi, yazdığım ve şimdi tekrarlamak istediğim başka bir paragraf:—

TAM1897 Q1 37.18İsrail yönetiminin ilkeleri, tamamen saf bir teokrasinin ilkeleriydi. Herhangi bir yönetimde, onu başarılı kılan tek şey, vatandaşların yönetim ilkelerine olan sadakatidir.

TAM1897 Q1 37.19Bu, evrensel olarak kabul edilen bir gerçektir. Burada hangi hükümeti ele alıyoruz? — Tanrı’nın hükümeti. Onlar hangi hükümetin vatandaşlarıydı? — Tanrı’nın hükümeti. Öyleyse, o hükümetin ilkelerine bağlılık, o hükümeti ve o egemenliği, Tanrı yönetirken bile başarılı kılan tek şeydi.

TAM1897 Q1 37.20Orada kurulan hükümetin başarılı olabilmesi, yalnızca Tanrı’nın İsrail’in yanında sürekli olarak bulunmasıyla mümkündü. Dolayısıyla, halkın o hükümetin ilkelerine sadakat göstermesi, her bir kişinin günlük yaşamının her alanında, tek Kral, Hükümdar ve Yasa Koyucu olarak Tanrı’nın kendisiyle birlikte kalmasını sürekli olarak aramasını gerektiriyordu. Ancak “İman olmadan Tanrı'yı hoşnut etmek olanaksızdır.” Tanrı’nın kalpte ikamet etmesi ve yaşamda hüküm sürmesi “iman yoluyla” gerçekleşir. Dolayısıyla İsrail yönetiminin temel ilkesi, hatta varlığı, İsrail halkının canlı ve kalıcı imanına dayanıyordu.

TAM1897 Q1 38.1Ve işte tam da bu noktada İsrail başarısız oldu. Aslında başarısız olabilecekleri tek nokta da buydu. İmanlarında kalmadılar; Krallarına ve yönetimlerine sadık kalmadılar. O topraklara giren halk, nehir tamamen taşkın halindeyken imanla Şeria Irmağı’nı kuru ayakla geçen, imanları sayesinde yedi gün boyunca Eriha’yı kuşatıp imanın zafer çığlığını attıklarında surların yerle bir olduğu halk — bu insanlar Rab’be iman ettiler ve O, kudretiyle onlarla birlikteydi. Ancak bir değişiklik oldu. Halk, imanın saflığını yitirdi ve formalizme düştü. Bu hikâye, Kutsal Yazılarda birkaç kısa ayette bize aktarılır. “Yeşu yaşadıkça ve RAB'bin İsrail için yaptığı büyük işleri görmüş olup Yeşu'dan sonra sağ kalan ileri gelenler durdukça halk RAB'be kulluk etti. RAB'bin kulu Nun oğlu Yeşu yüz on yaşında öldü. … Bu kuşaktan olanların hepsi ölüp atalarına kavuştuktan sonra, RAB'bi tanımayan ve O'nun İsrail için yaptıklarını bilmeyen yeni bir kuşak yetişti. İsrailliler RAB'bin gözünde kötü olanı yaptılar, Baallar'a taptılar. Kendilerini Mısır'dan çıkaran atalarının Tanrısı RAB'bi terk ettiler. Çevrelerinde yaşayan ulusların değişik ilahlarına bağlanıp onlara taparak RAB'bi öfkelendirdiler. Çünkü RAB'bi terk edip Baal'a ve Aştoretler'e taptılar.” — “Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar”, s. 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2Bu, tam da Nemrut zamanında yaptıkları gibidir. Nemrut zamanında bunun sonucu ne olmuştu?—Tanrı’yı kral olarak reddedip, aralarından birini kral olarak tayin ettiler. Öyleyse, bu zamanda İsrail için de sonucun aynı olması garip mi?

TAM1897 Q1 38.3Kalplerinde, onları kendilerinden bile ayıracak ve böylece diğer halklardan farklı kılacak Tanrı’nın varlığı olmadığından, çevredeki uluslara o kadar benziyorlardı ki, onların tanrılarına tapınmada onlara uymaları gayet doğaldı. Dinden sapmalarının bir sonucu olarak, kendi yaptıklarının yükü ve putperestlerin baskısı artık dayanamayacak kadar ağır hale geldiğinde, tüm yürekleriyle Rab’be döner, yalnızca O’na güvenirlerdi ve böylece O’nda günahlarından ve tüm zalimlerinden muhteşem bir kurtuluş bulurlardı. Ancak kurtarıldıklarını gördüklerinde, Rableri ve Kurtarıcıları olan O’nun huzurunu beslemeyi ve O’na yakın olmayı yine ihmal ettiler; bu nedenle dinleri yeniden şekilci hale geldi ve kısa sürede yine putperestlerin yollarını benimsediler ve tanrılarına taptılar.

TAM1897 Q1 38.4Keşke bu reform dönemlerinde yaptıkları gibi, kalplerini her zaman Rab’be yöneltip O’na güvenmiş olsalardı, O’nun bu durumlarda olduğu gibi kendileri için her zaman aynı olduğunu görmüş olurlardı. O zaman tüm yaşamları, O’nun her zaman olmasını arzuladığı gibi olurdu — sürekli ileriye ve yukarıya doğru bir ilerleme, lütufta ve Kurtarıcımız Rab’bi tanımada büyüme. O zaman tüm uluslar için parlak ve ışık saçan bir ışık olurlardı.

TAM1897 Q1 38.5Bu tekrarlanan deneyimler sayesinde, nihayetinde ve sonsuza dek kendilerine güvenmeyi bırakıp yalnızca Rab’be güvenecekleri bir noktaya gelmek yerine, aslında sonunda Rab’be güvenmeyi bırakıp tamamen kendilerine güvenmeyi amaçladıkları bir duruma ulaştılar. İmansızlıkları ve dinden sapmaları nedeniyle, ülkenin yağmalandığı ve halkın ezildiği putperestlerin sürekli akınlarında, pratik açıdan Tanrı’nın yönetiminin başarısız olduğunun bir kanıtı dışında bir şey göremiyorlardı.—“Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar”, s. 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6Şimdi yine “Atalar ve Peygamberler” kitabından bir alıntı yapalım:

TAM1897 Q1 38.7Kendi günahlarının ve yanılgılarının kötü sonuçları Tanrı’nın yönetimine çıkarıldı.

TAM1897 Q1 38.8Öyleyse, Rab’be ait olduğunu iddia eden herhangi bir halk O’nun yönetiminden başka bir yönetime ihtiyaç duyduğunda sorunun ne olduğunu görüyorsunuz. Tanrı’dan uzaklaşmışlardır; kötülüğe sapmışlardır; pek çok türden kötülük çekmektedirler; ve bunları Tanrı’nın yönetimine yüklemektedirler. Tanrı’nın yönetimi onlar için yeterince iyi değildi; onlar için yeterince şey yapmamıştı. Neden? — Çünkü o yönetime sahip değillerdi.

TAM1897 Q1 38.9“Atalar ve Peygamberler” kitabından okumaya devam ediyorum:

TAM1897 Q1 38.10Yavaş yavaş Tanrı’ya olan saygılarını yitirdiler ve Tanrı’nın seçilmiş halkı olmanın değerini bilmedi. Putperest kralların debdebeli gösterişinden etkilenerek kendi sadeliklerinden sıkıldılar. Oymaklar arasına kıskançlık girdi. İçsel çatışmalar halkı zayıflattı. Putperest düşmanların işgaline maruz kaldılar. Halk uluslar arasındaki konumlarını korumak için oymakların güçlü ve merkezi bir hükümetin altında birleşmesi gerektiğine inandı. Tanrı’nın kanununa itaatten uzaklaştıkça, Tanrı’nın yönetiminden kurtulmayı arzuladılar. Böylece, krallıkla yönetilme talebi bütün İsrail’i sardı.

TAM1897 Q1 38.11Şimdi “Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar” adlı kitabımda yazdıklarımdan bir bölümü okuyacağım:—

TAM1897 Q1 38.12Bu, Babil ve Mısır’da yaşananların aynısıydı. Baş aldatıcı, onlar üzerinde üstünlük kazanmak ve onları dünyevi etkilerle Tanrı’ya hizmetten ayartmak ya da zorla bundan alıkoymak amacıyla onları putperestliğe, oradan da monarşiye sürükledi.

TAM1897 Q1 38.13Ve biliyorsunuz ki İsrail peygamberlere zulmetti, Tanrı’nın sözünün vaaz edilmesini yasakladı; tıpkı Nemrut’un zamanından bu geceye kadar yeryüzündeki diğer tüm putperest ulusların yaptığı gibi ve tıpkı diğer tüm putperest ulusların, Yedinci Gün Adventistleri tarafından kurulmuş olsalar bile, yapacağı gibi.

TAM1897 Q1 38.14Şimdi yine “Atalar ve Peygamberler” kitabından bir alıntı yapacağım:—

TAM1897 Q1 38.15Tanrı, halkının yalnızca O’na, kendi Yasa Koyucusu ve güç kaynağı olarak bakmasını arzu ediyordu. Tanrı’ya bağımlı olduklarını hissederek, O’na sürekli olarak daha da yaklaşacaklardı. Yükselecek ve asil hale geleceklerdi; Tanrı’nın onları seçilmiş halkı olarak çağırdığı yüce kadere layık olacaklardı. Ancak bir insan tahta çıktığında, bu durum halkın zihinlerini Tanrı’dan uzaklaştırmaya meyilli olurdu.

TAM1897 Q1 38.16Ve onun Yedinci Gün Adventisti olup olmadığı umurumda değil; bu, halkın zihnini Tanrı’dan uzaklaştırmaya meyillidir.

TAM1897 Q1 38.17“Atalar ve Peygamberler” kitabından okumaya devam ediyorum:—

TAM1897 Q1 38.18İnsan gücüne daha çok, ilahi güce ise daha az güveneceklerdi—

TAM1897 Q1 39.1Putperestlerden korunmaya ihtiyaçları var mıydı? — Evet. Putperestler onlara saldırmıyor ve baskınlar düzenlemiyor muydu? — Evet. Korunmaya ihtiyaçları var mıydı? — Evet. Neden bir hükümet kurdular? — Korunmak için — putperestlerin baskınlarına karşı korunmak için.

TAM1897 Q1 39.2Eğer O’na ve O’nun kanunlarına itaat ederlerse, Rab ne demişti? Bayram zamanlarında erkekler evlerinden ayrılıp Yeruşalim’e gidebilirlerdi ve kimse onlara zarar vermez, topraklarına göz dikmezdi. Ancak Tanrı’dan uzaklaştıklarında ve O’nun koruması olmadığında, evlerinden çıkamazlardı; aksi takdirde putperestler içeri girerdi. Hatta hepsi evdeyken bile putperestler üzerlerine saldırırdı. Buğdayları olgunlaşıp hasat zamanı geldiğinde, erkekler hep birlikte evde olsalar bile putperestler gelip hepsini alırdı. Üzümler olgunlaşıp toplanmaya hazır olduğunda da putperestler gelip hepsini toplardı. Neden? Çünkü halk Tanrı’dan uzaklaşmıştı ve Tanrı, onlarla birlikteyken olduğu gibi, uzaklaştıkları sırada onları kutsayamazdı; zira bunu yapmak, onların uzaklaşmalarını sadece teşvik etmiş olurdu.

TAM1897 Q1 39.3Öyleyse:—

TAM1897 Q1 39.4Bir adam tahta çıktığında, bu durum halkın zihnini Tanrı’dan uzaklaştırmaya meyilliydi. İnsan gücüne daha çok, ilahi güce ise daha az güveneceklerdi ve krallarının hataları onları günaha sürükleyecek ve ulusu Tanrı’dan ayıracaktı.

TAM1897 Q1 39.5Buna göre Samuel’e şöyle dediler: “öteki uluslarda olduğu gibi, bizi yönetecek bir kral ata.”

TAM1897 Q1 39.6Şimdi yine “Atalar ve Peygamberler” kitabından, günümüze kadar uzanan bir başka pasajı alıntılayacağım:—

TAM1897 Q1 39.7Ve hâlâ [Bu bizi nereye götürüyor? — Günümüze.] Tanrı’nın halkı olduklarını iddia edenler arasında dünyasal uygulamalara ve geleneklere uyma özlemi vardır. Rab’den uzaklaştıkça, dünyanın kazançlarına ve onurlarına hırslanırlar. Hıristiyanlar, bu dünyanın ilahına tapanların uygulamalarını taklit etmeye sürekli çalışırlar. Birçokları, dünyasal kişilerle birleşerek ve onların geleneklerine uyarak, tanrısızlar üzerinde daha güçlü bir etki yapabileceklerini ileri sürerler. (birebir çeviri)

TAM1897 Q1 39.8İsrail de böyle demişti.

TAM1897 Q1 39.9Ancak bu yolu izleyen herkes güç kaynağından ayrılacaklardır. Dünyanın dostluğunu benimseyenler, Tanrı’ya düşman olacaklardır. Dünyevi bir ayrıcalık uğruna, Tanrı’nın kendilerini çağırdığı, bizi karanlıktan O’nun muhteşem ışığına çağıran O’nun övgülerini duyurma konusundaki tarif edilemez onuru feda ederler.— “Atalar ve Peygamberler”, 59. bölüm, 13. paragraf.

TAM1897 Q1 39.10Şimdi, o zamanki İsrail hakkında yazılanları okumaya devam ediyorum:—

TAM1897 Q1 39.11“Bütün uluslar gibi.” İsrailliler, bu bakımdan öbür uluslardan farklı olmanın özel bir ayrıcalık ve bereket olduğunu fark etmediler. Tanrı, İsraillileri kendi özel hazinesi kılmak için diğer bütün halklardan ayırmıştı. Ancak onlar, bu yüce şerefi göz ardı ederek, putperestlerin örneğini taklit etmeyi hevesle arzuladılar. (birebir çeviri)

TAM1897 Q1 39.12“Atalar ve Peygamberler” kitabından okumaya devam ediyorum:—

TAM1897 Q1 39.13İsrail’in büyük refah yaşadığı dönem Yahve’yi kralları olarak benimsedikleri dönemdi. Halk o zaman Tanrı’nın yasasını ve yönetimini tüm diğer ulusların ilkelerinden üstün görüyordu.

TAM1897 Q1 39.14Tanrı’nın yönetimini ve Yasasını diğer tüm uluslarınkinden üstün gördüğümde, diğer uluslarla nasıl bir ilişkim olabilir ki? O halde, kendimi yönetmek, doğru yolda kalmak ve benim gibi olan çevremdekileri de doğru yolda tutmak için diğer uluslar gibi bir düzen kurmam gerekiyorsa, o zaman Tanrı’nın yönetim ve kanunlarını, kendim yapacağım düzen ve kanunlardan üstün görüyor muyum? Peki, O’nun kanunlarını kendim yapacağım kanunlardan üstün görmediğimde, bu beni nereye koyar?

TAM1897 Q1 39.15(Sesler) Tanrı’nın üstünde.

TAM1897 Q1 39.16Tıpkı diğer papa gibi; tıpkı Nemrut gibi—kendimi Tanrı’nın yerine koyuyorum. Hiçbir insan, kendini Tanrı’nın üstüne koymadan Tanrı’nın yerine geçemez.

TAM1897 Q1 39.17Bunun yanı sıra, sizin de gerçek olarak kabul edeceğiniz şunu yazmıştım:—

TAM1897 Q1 39.18Ancak tüm bunlar artık unutulmuştu; tıpkı tüm uluslar gibi bir krala, bir hükümete, bir devlete sahip olma konusundaki kararlı niyetleri yüzünden. Rab’bin açıkça ifade ettiği iradesine aykırı olarak, İsrail uluslar arasında sayılacaktı... Keşke İsrail o gün, kendi huzurlarına ait olan şeyleri bilseydi! Keşke Rab’be inansalardı ve kendi iyilikleri için izlemeleri gereken yolu O’nun kendilerinden daha iyi bildiğini kabul etselerdi! Ama O’nun en güçlü yalvarışına ve en ciddi uyarısına kulaklarını tıkadılar ve kalplerini sertleştirdiler; o anda, hem bir ulus hem de seçilmiş halk olarak yok olmalarına götüren, kaçınılmaz bir mantıkla ilerleyen yola girdiler.

TAM1897 Q1 39.19Ayrıca, on ve iki olmak üzere kabileler bölündü. On kabileye ne oldu? — “Kralsız kaldık” diye haykırana kadar sürekli bir sapkınlık yolunda ilerlediler. Sonra Rab, peygamber Hoşea aracılığıyla onlara geldi ve şöyle dedi: “Ben sizin kralınız olacağım; bana dön, ey İsrail, benden kaçtın; ben sizin kralınız olacağım.” Ama onlar dönmediler; esir alındılar ve sonsuza dek yitip gittiler.

TAM1897 Q1 39.20Bu olay gerçekleştikten sonra, Hoşea tarafından Yahuda hakkında şöyle yazıldı: “Yahuda hâlâ Tanrı’yla birlikte hüküm sürüyor ve kutsallarla birlikte sadıktır” (KJV'nin birebir çevirisi). Ancak biliyorsunuz ki Yahuda, sapkınlık yolunda adım adım aşağıya doğru gitti; ta ki şu söz gelene kadar: “Sarığı çıkar, tacı kaldır. Artık eskisi gibi olmayacak. Alçakgönüllü yükseltilecek, gururlu alçaltılacak. Yıkım! Yıkım! Kenti yerle bir edeceğim! Hak sahibi gelinceye dek onarılmayacak. Kenti ona vereceğim.”

TAM1897 Q1 39.21Rab, kendi halkını yönetmeleri için putperestleri kullanmak zorunda kaldı. Ve Rab, putperestler aracılığıyla, putperestlerin yönetimi altında, kendisi onlara gelene kadar onları koruduğunda bile, onlar hâlâ Saul’un zamanında söyledikleri sözü haykırdılar: “Hayır, … bir kral olsun.” Mesih onların Kralı olmak istemediğinde ise O’nu çarmıha gerdiler ve, “Sezar'dan başka kralımız yok!” diye haykırdılar.

TAM1897 Q1 40.1Rab’bin Samuel aracılığıyla yaptığı uyarıya karşı, “Hayır, bizi yönetecek bir kral olsun” diye haykırdıklarında, Rab o haykırışta, ve şimdi herkesin kolayca duyabileceği şekilde, O’na karşı nihai haykırışlarını duydu: “Sezar'dan başka kralımız yok!” “Tüm uluslar gibi” olabilmek için Tanrı’yı reddederek, Tanrı’yı reddeden tüm uluslar gibi oldular.

TAM1897 Q1 40.2Pilatus’un yargı kürsüsünde Mesih’e karşı haykırdıkları ses, Saul’un zamanında “bir kral olsun” diye haykırılan o sesin aynısıydı; ve Tanrı bunu işitti. İşte mantık budur ve bundan kaçış yoktur. Eğer siz ve ben bundan kurtulmak istiyorsak, tüm yüreğimizle, tüm ruhumuzla, tüm zihnimizle ve tüm gücümüzle Tanrı’ya dönmeliyiz. Ülkemizden, akrabalarımızdan ve babamızın evinden ayrılmalıyız. Dünyevi egemenliğin tahtına çıkmak üzere olsak bile Mısır’a sırtımızı dönmeliyiz; oradan inmeli, ona sırtımızı dönmeli, her şeyi geride bırakmalı ve canlı bir imanla Tanrı’ya yönelmeliyiz; sonra da tek başımıza yaşamalı ve uluslar arasında sayılmamalıyız.

TAM1897 Q1 40.3Böylece görüyorsunuz ki, Tanrı halkına ve uluslara her zaman şunu öğretmiştir: halkının ve her insanın ebedi kurtuluşu, kalpteki kilise ile devletin mutlak ayrılığına bağlıdır.