Babil ve Mısır’dan Çıkış

TAM1897 Q1 45.815 Mart 1897 Pazartesi akşamı verilen vaaz Genel Konferans Bülteni’nde, 1897’nin ilk çeyreği, Cilt 2, Sayı 1, s. 45-54’te basılmıştır.

TAM1897 Q1 45.9Dün akşamki dersimizde, Yahuda tarihinin, Asur’dan gelen sıkıntıların ülkeyi bir sel gibi doldurduğu bir noktasına gelmiştik. Onlar bundan kurtulmak istiyorlardı ve Rab, onları kurtarabilmek için tüm yürekleriyle O’nu aramaları için onlara sesleniyordu. Mısır ile ittifak, birleşik cephe ve müttefiklik kurarak kendilerini kurtarmaya çalışıyorlardı.

TAM1897 Q1 45.10Böylece durum, Hizkiya’nın hayatında Mısır’dan gelen tüm yardımın tamamen kesildiği bir noktaya gelene kadar devam etti; bu, onun öyle istemesi nedeniyle değil, durumun öyle olması nedeniyleydi. Asur kralı, Yeruşalim ile Akdeniz arasında dolaşarak Mısır ve Yeruşalim ordularının arasına girmiş, böylece Yahuda ve Mısır güçlerinin birleşmesini engellemişti. Böylelikle her ikisini de tek tek yenebilirdi.

TAM1897 Q1 45.11Sanherib ilk kez Yeruşalim’e saldırdığında da aynı şeyi yaptı ve Hizkiya o kadar büyük bir hata işledi ki, Kutsal Yazılarda onun Asur kralına gidip şöyle dediği yazılmıştır: “Suçluyum, üzerimden kuvvetlerini çek, ne istersen ödeyeceğim.” Asur kralı ona otuz talant altın ve üç yüz talant gümüş yükledi; Hizkiya da bu haraçları ödemek için Tanrı’nın evini yağmalamak zorunda kaldı.

TAM1897 Q1 45.12Bu sıkıntının sebebi, Ekron halkının Asur halkına karşı isyan etmesiydi; ancak Ekron kralı Asur kralına sadıktı ve halkın isyanına katılmak istemedi. Sonra halk onu zorla esir alarak Yeruşalim’e götürdü ve güvenli bir şekilde muhafaza edilmesi için Hizkiya’ya teslim etti. Hizkiya da onu kabul etti. Hizkiya, Asur kralına karşı yapılan bu isyana o kadar sempati duyuyordu ki, bu şekilde isyana katılmaya bile razı oldu.

TAM1897 Q1 45.13Asur kralı gelip Ekron’u ele geçirdi. Ardından Ekron kralını alıp onu Ekron’daki tahtına yeniden oturtmak üzere Yeruşalim’e doğru yola çıktı. Hizkiya şehri tahkim etti, surlar ve yapılması gereken tüm savunma tesislerini inşa etti; ancak bu yeterli olmadı, onları kurtaramadı; çünkü Tanrı onları bu yolla kurtaramazdı. Sanherib’in bu seferle ilgili anlatımını ve ayrıca Kutsal Kitap’taki anlatımı okuyacağım. Bu iki anlatım, “Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar” kitabının 322. sayfasında ve takip eden üç sayfada birbiriyle iç içe geçmiştir. 15. paragraftan okumaya başlıyorum. Sanherib, Ekron halkının nasıl isyan ettiğini ve krallarını yakalayıp esir aldıklarını anlatır. Şöyle der:—

TAM1897 Q1 46.1Ekron’un baş rahipleri, soyluları ve halkı —ki kralları Padiah’ı (Asur’un inancını ve ibadetini benimseyen) demir zincirlere vurmuş ve Yahuda Kralı Hizkiya’ya teslim etmişlerdi; ayrıca tanrıya düşmanca davranmışlardı— bu adamların kalpleri şimdi dehşete kapılmıştı.

TAM1897 Q1 46.2Ve şehri ele geçirdi; ardından şöyle devam ediyor: “Yahuda Kralı Hizkiya, boyunduruğuma boyun eğmedi.” Sonra Kutsal Kitap şöyle der: Bu nedenle “Asur Kralı Sanherib, Yahuda'nın surlu kentlerine saldırıp hepsini ele geçirdi.” Ardından Sanherib şöyle der:—

TAM1897 Q1 46.3O şehirlerden kırk altı tanesini, sağlam kaleleri ve sayılamayacak kadar çok olan topraklarındaki şehirleri, savaş aletleriyle kuşattım, ele geçirdim, yağmaladım ve ganimet olarak saydım... Küçük büyük, erkek kadın iki yüz bin yüz elli kişiyi ve sayılamayacak kadar çok at, kısrak, eşek, deve, öküz ve koyunu aralarından alıp ganimet olarak dağıttım.

TAM1897 Q1 46.4Sonra Kutsal Kitap şöyle der:—

TAM1897 Q1 46.5Sanherib'in Yeruşalim'le savaşmaya hazırlandığını duyan Hizkiya, kentin dışındaki pınarları kapatma konusunda önderlerine ve ordu komutanlarına danıştı. Onlar da onu desteklediler. Böylece birçok kişi toplandı. "Neden Asur Kralı gelip bol su bulsun?" diyerek bütün pınarları ve ülkenin ortasından akan dereyi kapadılar. Hizkiya gücünü toplayarak surun yıkılmış bölümlerini onarttı, üstüne kuleler yaptırdı. Dışardan bir sur daha yaptırarak Davut Kenti'nde Millo'yu sağlamlaştırdı. Bunların yanısıra, çok sayıda silah ve kalkan hazırlattı.

TAM1897 Q1 46.6Şimdi Sanherib şöyle diyor:—

TAM1897 Q1 46.7Onu [Hizkiya’yı], krallık şehri Yeruşalim’in içinde, bir kafesteki kuş gibi hapsettim; ona karşı kuşatma kuleleri inşa ettim (çünkü o, şehrinin büyük kapısının surlarını yenileme emri vermişti).

TAM1897 Q1 46.8Ve şimdi Kutsal Kitap şöyle der:—

TAM1897 Q1 46.9Halka komutanlar atadı. Sonra onları kent kapısı yakınındaki alanda toplayarak şöyle yüreklendirdi: "Güçlü ve yürekli olun! Asur Kralı'ndan ve yanındaki büyük ordudan korkmayın, yılmayın. Çünkü bizimle olan onunla olandan daha üstündür. Ondaki güç insansaldır; bizdeki güç ise bize yardım eden ve bizden yana savaşan Tanrımız RAB'dir." Yahuda Kralı Hizkiya'nın bu sözleri halka güven verdi.

TAM1897 Q1 46.10Eğer Hizkiya bu konuda masum olsaydı, tüm bunlar yeterince doğruydu; ancak o sırada Ekron Kralı Padiah’ın Yeruşalim’de hapiste olması nedeniyle, Rab, Hizkiya’nın şehri savunmak için izlediği yolu onaylayamadı. Sonuç olarak Sanherib şöyle der:—

TAM1897 Q1 46.11Hizkiya’nın kendisi, benim ihtişamımın getireceği utançtan korkuya kapıldı; Urbi, kendi askerleri ve onun kraliyet şehri Yeruşalim’e soktuğu diğer askerler de öyle.

TAM1897 Q1 46.12Sonra Kutsal Kitap şöyle der:—

TAM1897 Q1 46.13Asur Kralı Yahuda Kralı Hizkiya'yı üç yüz talant gümüş ve otuz talant altın ödemekle yükümlü kıldı. Hizkiya RAB'bin Tapınağı'nda ve kral sarayının hazinelerinde bulunan bütün gümüşü ona verdi. Daha önce yaptırmış olduğu RAB'bin Tapınağı'nın kapılarıyla kapı pervazlarının üzerindeki altın kaplamaları da çıkarıp Asur Kralı'na verdi.

TAM1897 Q1 46.14Sanherib bu olayla ilgili şöyle der:—

TAM1897 Q1 46.15Her yıl ödenen eski haraç üzerine, efendiliğimin ittifak haracını da ekledim ve bunu ona yükledim... Yeruşalim’in, yani onun kraliyet kentinin, surlarını güçlendirmek için kentin içine topladığı işçiler, askerler ve inşaatçılar artık haraç ödüyorlardı. Otuz talant altın, 800 talant gümüş; dokunmuş kumaşlar, kırmızı, işlemeli; iri boyutlu değerli taşlar; fildişi kanepeler, hareketli fildişi tahtlar, bufalo derileri, dan ağacı, ku ağacı, her türden büyük bir hazine; ve kızları, sarayındaki hadımlar, erkek müzisyenler ve kadın müzisyenler; benim kraliyet şehrim Ninova’ya, peşimden gönderildi. Haraç ödemek ve saygı göstermek için elçisini gönderdi. Yağmaladığım şehirlerini krallığından kopardım ve onları Aşdot Kralı Mitinti’ye, Ekron Kralı Padiah’a ve Gazze Kralı Zilli-Bel’e verdim. Krallığını küçülttüm.

TAM1897 Q1 46.16Kutsal Yazılarda, Hizkiya’nın Asur kralına elçi gönderip, “Suçluyum, üzerimden kuvvetlerini çek, ne istersen ödeyeceğim.” dediği ayetin tam hikâyesi budur.

TAM1897 Q1 46.17Bundan bir süre sonra Hizkiya, Mısır’a elçiler gönderdi; Mısır da Hizkiya ile ittifak kurdu ve bir ordu gönderdi. Sanherib bunu zamanında duydu ve ordusunu Mısır ile Yeruşalim arasına yerleştirdi. Sonra önce Yeruşalim’e, Hizkiya’ya teslim olması ve Mısır’dan dönene kadar beklemesi için bir çağrı gönderdi; döndüğünde gelip hepsini kendi ülkelerine benzer, en az onlarınki kadar iyi bir ülkeye esir olarak götüreceğini söyledi. Ancak Hizkiya onlara hiç cevap vermemelerini söyledi; elçi Lakiş’e döndüğünde kralın Libna’ya gittiğini gördü ve orada ona durumu bildirdiler.

TAM1897 Q1 46.18Sonra Sanherib, Mısır ordularının yaklaştığını duydu ve Yeruşalim’e tekrar bir mektup göndererek, kendisinin neler yapabileceğini ve Rab’bin neler yapamayacağını anlattı; ayrıca Hizkiya’nın Rab’be güvenmesine gerek olmadığını, çünkü Rab’bin onları onun elinden kurtaramayacağını söyledi; ve Mısır kralıyla işini bitirdiğinde oraya geleceğini, Yeruşalim’in de bunun sonuçlarına katlanmak zorunda kalacağını belirtti.

TAM1897 Q1 46.19Bu zamana kadar Hizkiya, Rab’be güvenmeyi öğrenmişti; çünkü güvenecek başka kimsesi yoktu. Sonunda Rab’be güvenmek zorunda kalmıştı. Bu nedenle tapınağa çıktı, Sanherib’in mektubunu Rab’bin önüne koydu ve Rab’be şöyle dedi: “İşte burada; biz hiçbir şey yapamayız. Rab, bizim için sen devreye gir.” Ve Rab öyle yaptı. O gece Sanherib’in orduları yok edildi ve o Ninova’ya geri döndü. Böylece nihayet, tüm bu zor zamanlar, başlarına gelen bu felaketler ve Mısır’dan ya da başka hiçbir yerden yardım alamayacak kadar tamamen köşeye sıkışmış olmaları sayesinde, Rab’bin en başından beri onları getirmek istediği yere, yani onları kurtarabileceği yere ulaştırıldılar.

TAM1897 Q1 47.1Keşke o zaman yaptıkları gibi her zaman Rab’be güvenmiş olsalardı, Rab o zaman onlar için yaptığını her zaman yapardı. Asur’un egemenliğine asla girmezlerdi, Mısır’la da hiçbir ilgileri olmazdı. Asla yağmalanmaz ve esir alınmazlardı. Her zaman Rab’bin halkı ve krallığı olarak ayakta kalır, tek başlarına yaşar, uluslar arasında sayılmazlardı.

TAM1897 Q1 47.2Yahuda’nın tarihini ayrıntılı olarak anlatmama gerek yok. Bu, on kabilenin tarihinin bir tekrarıdır. Dün gece ele aldığımız tarihi tekrarlamaktan başka bir şey olmazdı; ta ki Rab’bin peygamberini son kral Zedekya’ya gönderdiği ve şöyle dediği noktaya gelene kadar: “Sarığı çıkar, tacı kaldır. Artık eskisi gibi olmayacak. Alçakgönüllü yükseltilecek, gururlu alçaltılacak. Yıkım! Yıkım! Kenti yerle bir edeceğim! Hak sahibi gelinceye dek onarılmayacak. Kenti ona vereceğim.”

TAM1897 Q1 47.3Bundan kısa bir süre sonra, hiçbir şeyi olmayan ülkenin en yoksulları hariç, tüm halk Babil’e esir olarak götürüldü. Onlar, toprağa istedikleri gibi sahip olabilmeleri için ülkede bırakıldılar. Dolayısıyla o dönemde yoksul olmak ve hiçbir şeye sahip olmamak bir avantajdı; ve bu, şu anda yeryüzünde yaşayan tüm insanların anlaması için yazılmıştır. Günümüzde zengin olmak ve büyük mülklere sahip olmak bir nimet değildir. Ve yakında, yoksul olanların ve hiçbir şeyi olmayanların bu dünyada en iyi durumda olacağı günler gelecek. Yeruşalim’in o gün yıkıldığı ve halkın Babil’e sürgüne götürüldüğü ya da katledildiği zaman da durum böyleydi.

TAM1897 Q1 47.4O zamanlar hiçbir şeyi olmayanlar, ülkenin her yerinde ev sahibi olabilirdi; zira bütün ülke kendilerine kalmıştı. Diğer herkes esir olarak sürgün edilmişti. Ve durum yine böyle olacak. Bu dünyanın malına tutunanlar, yani zengin olacak olanlar, servetleri yüzünden esir olarak sürgün edilecek ve tüm dünya ile birlikte yok olacaklar. O zaman, bu dünyanın mallarından yoksun olanlar ve hiçbir şeye sahip olmayanlar –çünkü her şeylerini Tanrı’nın davasına adamışlardır– yeryüzündeki topraklarda yaşayan herkes esir olarak götürüldüğünde ve bütün yeryüzü yok edildiğinde, Rab’bin topraklarında yaşayacaklardır.

TAM1897 Q1 47.5İsrail’in sapkınlığı ve yok oluşuna dair bu anlatı boşuna yazılmadı. Hoşea ve dün gece bahsedilen peygamberlik sözleri boşuna yazılmadı. Yeşaya’nın sekizinci bölümü boşuna yazılmadı. Bu sözler bizim için yazıldı ve günümüzde onlara kulak vermeliyiz.

TAM1897 Q1 47.6Şimdi Yahuda’nın son günlerine geliyoruz. Yeremya ve Hezekiel kitaplarını okuyun. Bunlar, Yedinci Gün Adventistleri için bugün, Vahiy kitabı kadar şimdiki gerçektir. Yeremya ve Hezekiel, dünyanın sonunun geldiği bizler için yazılmıştır; çünkü bu kitaplar, Yahuda’nın sonunun geldiği günlerde yazılmıştır; Yeruşalim’in yıkımı ve buna eşlik eden zamanlar, dünyanın sonu ve yıkımının yaklaştığı zamanları tüm dünya halkına göstermek ve buna eşlik edecek olaylar ile beraberinde gelecek sıkıntılar konusunda onları uyarmak amacıyla kaydedilmiştir.

TAM1897 Q1 47.7İsrail, Rab’bin itirazına rağmen bir kral seçti. Ayrıldıklarında, on kabile “Bizim kralımız yok” demek zorunda kalacak bir noktaya geldi; Rab ise “Ben sizin kralınız olacağım” dedi. Onlar yine “Hayır; bizim bir kralımız olmalı” dediler. Ve bir kral daha seçtiler; o da sonuncusuydu. Ondan sonra artık ne kralı ne de krallıkları kaldı; ancak esir alınıp sonsuza dek yitirildiler, çünkü Rab’bi kral olarak kabul etmediler.

TAM1897 Q1 47.8Yahuda bir süre daha dayandı, sonra az önce okuduğumuz sözler gerçekleşti: “Sarığı çıkar, tacı kaldır.” Yahuda artık bir krala sahip olamaz. “Bizim kralımız yok” demek zorunda kalır. Babil’e esir olarak götürülecektir. Halk ve kabileler, hüküm sürme ve yönetme hakkına sahip olan gerçek Kralı gelene kadar artık kralları kalmamıştı; ve o zaman bile, Saul’un zamanında Tanrı’yı reddeden aynı ruhla o kadar kararlıydılar ki, Rab’bin kendilerini yönetmesini istemediler; O’nu reddettiler ve bu dünyanın bir kralını seçtiler: “Sezar'dan başka kralımız yok!”

TAM1897 Q1 47.9Hepsi tek bir hikâyedir. Tanrı’yı reddettiklerinde, O’nun itirazına rağmen bunu yaptılar ve adı Saul olan bir kral seçtiler. Rab, bunda, kralı olan İsa’yı reddetmelerini ve Sezar ile Barabbas’ı seçmelerini gördü. Mesih’i reddetmeleri ve Sezar’ı seçmeleri, Tanrı’yı reddedip Saul’u seçmelerinin kaçınılmaz sonucuydu. Onlar O’nu reddedip Saul’u seçtiklerinde, Rab onların O’nu reddedip Sezar’ı seçeceklerini biliyordu. Ve son adım, ilk adımın içindeydi.

TAM1897 Q1 47.10İşte bu yüzden Rab şöyle dedi: “Samuel, onlar seni reddetmiyorlar, beni reddediyorlar; benim üzerlerinde hüküm sürmemem için.” Ve bu, Yedinci Gün Adventistleri için de aynı anlama geliyor. Tanrı, halkının Hükümdarı olmak istiyor, halkının Kralı olmak istiyor. Öyle mi olacak? Onun krallığı halkı için yeterli mi olacak? Onun yönetimi halkı için yeterli olacak mı? İşte şimdi de o zaman olduğu gibi asıl soru budur. O zamanlar onlar için yeterli olmamıştı; çünkü O’na tüm yürekleriyle boyun eğmediler. Şekilciliğe kapıldılar ve dünyaya o kadar benzediler ki, dünyanın putperestliğine kapıldılar. Diğer putperestler gibi bir krala sahip olmaları gerekiyordu. Ve bugün de hikâye aynıdır. Eğer Tanrı, Yedinci Gün Adventistleri için yeterli bir hükümdar değilse, bunun nedeni onların O’na tüm yürekleriyle iman etmemeleridir. Bunun nedeni, onların putperestlere o kadar çok benzemeleridir ki, kendilerini kendilerinden korumak ve kendilerini yönetmek için putperest bir yönetime ve putperest bir güce ihtiyaç duyarlar. Ey bugünün Yedinci Gün Adventistleri, bugün Rab’bin sözünü dinleyin: “Ben sizin Kralınız olacağım.”

TAM1897 Q1 48.1Yahuda, az önce de belirttiğim gibi, Babil’e sürgüne götürüldü ve en yoksul birkaç kişi ülkede kaldı. Orada kalmaları gerekirdi. Ama kendi istekleriyle Mısır’a gittiler. Yine Rab’bin itirazına rağmen Mısır’a gittiler. Böylece Rab’bin tüm halkı, Babil’de ve Mısır’da putperestler arasına dağıldı. Ve o andan itibaren Kutsal Yazılar, halkının Babil’den ve Mısır’dan çıkarılmasından söz eder; durum hâlâ böyledir.

TAM1897 Q1 48.2Bugün ise söz şudur: “Ey halkım! … Onun günahlarına ortak olmamak, Uğradığı belalara uğramamak için çık oradan!” İşte o Babil’dir. Vahiy kitabının on birinci bölümünde ise “ruhsal olarak Mısır diye adlandırılan” (KJV'nin birebir çevirisi) yerden söz edilir; ve canavara, onun heykeline, damgasına ve isminin sayısına karşı zafer kazananlar, “Musa’nın ilahisini” söylerler — ona benzer bir şey değil — “Tanrı’nın kulu Musa’nın ilahisini.” Musa’nın ilahisi neydi? — Mısır’dan kurtuluş ilahisiydi. Öyleyse, canavara, onun heykeline, damgasına ve isminin sayısına karşı zafer kazananlar Musa’nın ilahisini söylediklerinde, bunun nedeni Mısır’dan kurtulmuş olmalarıdır. Çünkü bugün ve dünyanın sonuna kadar, “Oğlumu Mısır'dan çağırdım.” Bugün bir Babil ve bir Mısır vardır. Bugün Babil’de ve Mısır’da Tanrı’nın halkı vardır. Ve bugün Rab şöyle seslenir: “Ey halkım! … çık oradan!” ve “Oğlumu Mısır’dan çağırdım.”

TAM1897 Q1 48.3Bir daha bakın: Nemrut neredeydi? — Babil’deydi ve Babil krallığını yönetiyordu. İbrahim neredeydi? — Nemrut’un kurduğu krallığın hüküm sürdüğü ülkedeydi. Ama Tanrı onu o ülkeden çağırdı. O ülke hem ruhsal hem de fiziksel olarak Babil’di. Dahası: Nemrut, Kuş’un oğluydu; Kuş ise Ham’ın oğluydu ve Mısır, Ham’ın ülkesidir. Dolayısıyla Nemrut’ta hem Mısır hem de Babil vardı. Tanrı İbrahim’i çağırdığında, onu hem Mısır’dan hem de Babil’den çağırdı. Ve “Eğer Mesih'e aitseniz, İbrahim'in soyundansınız, vaade göre de mirasçısınız.” Siz de hem Mısır’dan hem de Babil’den çağrıldınız.

TAM1897 Q1 48.4Haydi hepimiz Kutsal Kitap’ı incelemeye ve içinde yazılanları, oradaki manevi anlamları okumaya başlayalım. O zaman Kutsal Kitap’ın tamamı, ilk ayetten son ayete kadar, her birimiz için canlı ve parıldayan bir şey olacaktır.

TAM1897 Q1 48.5Daha sonra İsrail’i Mısır’da bulduk ve Rab onları yine Mısır’dan çağırdı. Sonra onlar Rab’bi reddettiler ve bunun sonucu olarak Babil’e esir olarak götürüldüler ve yine Mısır’a döndüler. İsa geldiğinde de O’nu reddettiler ve Sezar’ı seçtiler. Ardından Hristiyan kilisesi ortaya çıktı ve kilisede yaşanan sapkınlık, yeni bir Babil yarattı; Tanrı da insanları o Babil’den çağırdı. Reform döneminde, Tanrı onları o Babil’den çıkmaya çağırdı. Ardından Protestanlık, yani reformcu Hristiyanlık ortaya çıktı; bu da sapkınlığa düştü ve şimdi canavara bir heykel yapıyor; bu da Babil’i, anayı ve kızlarını, dünya hükümetleriyle birleşmiş olarak yeniden getiriyor. Ve Tanrı hâlâ çağırıyor: Babil’den çıkın, “Ey halkım! … çık oradan!”

TAM1897 Q1 48.6Hristiyan kilisesinde sapkınlığa yol açan felsefe; Hristiyan okullarına sokulan ve sapkınlığı tetikleyen sahte, pagan öğretiler Mısır’dan gelmiştir. Bu Mısır felsefesi, Hristiyan okullarını yozlaştırmış, sapkınlığı yaratmış ve bugün hem Babil hem de Mısır olan Roma Kilisesi’ni kurmuştur. İşte bu nedenle, bugün yaşayan şimdiki gerçekte Rab, halkını hem Babil’den hem de Mısır’dan çağırmaktadır.

TAM1897 Q1 48.7Ancak Rab her şeyi istiyor. Her şeye hükmetmek istiyor. Her şeyin üzerinde kendi krallığını kurmak istiyor. Kilisede de böyle olmasını istiyor; okulda da böyle olmasını istiyor; yayıncılık kurumlarında da böyle olmasını istiyor; adının anıldığı her yerde böyle olmasını istiyor. Onun bunu gerçekleştirmesine izin verecek misiniz?

TAM1897 Q1 48.8Eğer öyleyse, her biriniz kendi adına, öncelikle Rab’bin kendi kalbinizdeki tüm yeri almasına izin vererek başlamalısınız. O Kral’ın orada, kendi krallığında, Ruh’un krallığında hüküm sürmesine izin verin. Bu Krallık ve hükümdarlık o kadar tam ve mutlak olmalı ki, Tanrı’dan başka hiçbir kralı, hiçbir hükümdarı, Tanrı’nın kanunlarından başka hiçbir kanunu tanımayacaksınız.

TAM1897 Q1 48.9Ancak o zaman, ve ancak o zaman, Mısır ve Babil’den kurtulacağız. Ve o zaman, Mısır ve Babil’den bu şekilde kurtarıldıktan sonra, şunu gerçekten söylemek mümkün olacak ve Rab tüm evrene şöyle diyecek: “İşte Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını tutanlar buradadır” (KJV'nin birebir çevirisi) —elinden geleni yapanlar değil—; bu, evrenin huzurunda Tanrı’nın vereceği bir belgedir ve yeryüzünde Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını koruyan bir halkı işaret edecektir. O zaman yakındır ve Tanrı, bunun gerçekleşmesi ve “İşte, benim onlara hükmetmeme izin verecek ve Tanrı’nınkinden başka hiçbir hükümdara, hiçbir yasaya ve hiçbir hükümete ihtiyaç duymayan bir halk var” diye onaylayabilmesi için Babil’den ve Mısır’dan bir halkı çağırıyor.

TAM1897 Q1 48.10Şimdi buna bir kez daha göz atın. Tanrı insanın yolunu, emirlerin ilki onunla birlikte ve onun içinde yaşar hâlde başlattı: “Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.” İnsan başka bir yol izledi, başka bir sesin sözünü dinledi ve böylece her şeyi kaybetti. Tanrı onu yeniden ayağa kaldırdı ve ona tüm yüreği, ruhu, zihni ve gücüyle Tanrı’yı sevme ayrıcalığını yeniden bahşetti. Kısa bir süre içinde soyundan gelenler Tanrı’dan o kadar uzaklaştılar ki, Rab’bin hayatlarında hiç yer kalmadı ve bu insanlar bir tufanla yeryüzünden silinmek zorunda kaldılar. Hayatlarında Rab’bi kabul etmeye istekli olan sadece sekiz kişi vardı.

TAM1897 Q1 49.1Rab, yeryüzündeki işine yine bu sekiz kişiyle başladı. Onlar için emirlerin ilki şuydu: “Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.” Ancak onlar bundan saptılar, başka tanrılara taptılar ve putperestlikten monarşiye geçtiler. Bir devlet kuruldu — dünyadaki ilk devlet. Bu, dinden sapmanın meyvesiydi.

TAM1897 Q1 49.2Tanrı, o kötü devletten halkını yeniden çağırdı ve yeni bir insan ırkı başlattı. Tanrı, İbrahim’i o ülkeden, akrabalarından ve babasının evinden, kendisine göstereceği bir ülkeye çağırdı. Ve ona yeryüzünde ayak basacak kadar bir yer bile vermedi; ancak henüz çocuğu yokken, ona ve ondan sonra gelecek soyuna vereceğine söz verdi. Böylece Tanrı, İbrahim’i yaşadığı o ülkeden çağırdı ve ona dünyada bir vatan vermedi. Bu nedenle Tanrı’nın dostu, Tanrı’nın kilisesi olan İbrahim, bu dünyada vatansız kaldı; “Eğer Mesih'e aitseniz, İbrahim'in soyundansınız, vaade göre de mirasçısınız.”

TAM1897 Q1 49.3Babamız İbrahim’in henüz sünnet edilmemişken sahip olduğu imanın izinden yürümeliyiz. Bu dünyada vatanınız yok mu? Rab sizi kendi vatanınızdan, size göstereceği ülkeye çağırıyor. O, göksel vatan. Kabul edecek misiniz?

TAM1897 Q1 49.4İbrahim’in soyu Mısır’a gitti ve Tanrı onları o ülkeden ayırdı. Musa, o çağın en büyük örneğiydi. O, tahtın varisiydi. Ancak tahtı geride bırakıp Tanrı’nın yoluna gitti; Tanrı’nın yoluna gitmek için tahtı geride bırakmak zorundaydı.

TAM1897 Q1 49.5Tanrı kendi halkını kurtardı ve onlara şöyle dedi: “Tek başına yaşayan, Uluslardan kendini soyutlayan Bir halk.” Ama onlar Tanrı’dan saptılar ve çevrelerindeki putperestler gibi kendilerine bir kral ve bir devlet kurdular; peki bunun sonu ne oldu? Bu onlara herhangi bir fayda sağladı mı? Rab onları terk etmedi; ama bu durum onlara herhangi bir fayda sağladı mı? Sürekli bir düşüş, düşüş, düşüş süreci yaşandı, ta ki bölünene kadar, ve sonra her ikisi de yok oldu; ve o günden bugüne kadar onlar “uluslar arasında dolaşanlar” oldular. Denemelerine rağmen uluslar arasında sayılmadılar.

TAM1897 Q1 49.6Böylece Mesih geldiğinde, yeniden ruhsal bir aile kurdu. Ancak yine sapkınlık ortaya çıktı ve kilise putperestliğe ve paganizme saptı, yeniden bir hükümet — kilise ve devlet — kurdu. Bu, papalıktı; peki bunun sonu ne olacak? — Bunun “yıkıma gidecek” olduğunu biliyorsunuz. Sonra Tanrı, Hristiyan Protestanlık içinde yeniden manevi bir aile kurdu. Ancak bu da sapkınlığa düştü, fahişelerin annesine katıldı ve canavarın heykelini dikti — yeryüzünde Tanrı’nın krallığı olduğunu iddia eden bir devlet; peki tüm bunların sonu ne olacak? — Bunun sonsuz bir yıkımla yok edileceğini biliyorsunuz.

TAM1897 Q1 49.7Nemrut’un krallığına ne oldu? — Yok edildi. Mısır krallığına ne oldu? — Yok edildi. Asur krallığına ne oldu? — Yok edildi. On kabilenin krallığına ne oldu? — Yok edildi. Yahuda krallığına ne oldu? — Yok edildi. Babil krallığına ne oldu? — Yok edildi. Med-Pers krallığına ne oldu?—Yok edildi. Yunanistan krallığına ne oldu?—Yok edildi. Roma krallığına ne oldu?—Yok edildi. Onun yerine geçen on krallığa ne oldu?—Yok edilecekler. Roma’nın yıkıntıları üzerine kurulan papalığa ne oldu?—Yok edilecek. Onun suretinde, Amerika Birleşik Devletleri’nde kurulan krallığa ne olacak? — Yok edilecek.

TAM1897 Q1 49.8Rab, halkının bu şeylerle bağlantılı olmasını istemediğini bize göstermek istiyor. Buradaki ders bu değil mi? Halkının, yok olacak şeylere bağlanmasını mı istiyor? Adem’den bu yana Tanrı, insanlara, kendisinin hüküm sürmesine izin vermeleri, O’nun kralları olması için çağrıda bulunmuştur; halkın kendi ülkesinden, akrabalarından, babalarının evinden ayrılıp tek başına yaşamasını ve uluslar arasında sayılmamasını istemiştir. Kendi istediği gibi yapmasına izin verecek bir halk bulabilecek mi acaba?

TAM1897 Q1 49.9(Sesler) Evet.

TAM1897 Q1 49.10Evet; Tanrı’nın sözü öyle dediği için, O’nun böyle bir halkı olacağını biliyoruz. Peki, şu anda O’nun halkı olduğunu iddia edenler arasından mı bu halkı bulacak? Asıl soru bu. Siz de bunlardan biri olacak mısınız? Bunlardan biri olacak mısınız? — Evet diyorsunuz. Öyleyse ülkenizden, akrabalarınızdan ve babanızın evinden ayrılacak mısınız? Tek başınıza yaşayacak ve uluslar arasında sayılmayacak mısınız? Tanrı’yı kralınız olarak kabul edecek ve başka hiçbir kral tanımayacak mısınız? Tanrı’nın yönetimini kendi yönetiminiz olarak kabul edecek ve başka hiçbir yönetime ihtiyaç duymayacak mısınız?

TAM1897 Q1 49.11Bu, başka bir hükümete karşı isyan edeceğiniz anlamına gelmez; sadece en iyi hükümete — kusursuz olan hükümete — sahip olduğunuz için başka hiçbir hükümete ihtiyacınız olmayacaktır. Eğer bu hükümet hayatınızda yer alırsa, yeryüzündeki hiçbir hükümetin sizi yönetmesine gerek kalmayacak ve onlar da sizinle ilgili hiçbir sorun ya da zorluk yaşamayacaktır. Rab’bin istediği tek şey budur. Hayatınızda O’na bu imkânı verecek misiniz?

TAM1897 Q1 50.1Tanrı, tam da üçüncü meleğin mesajında, bu mesajla ve bu mesaj aracılığıyla “Hristiyanlığı ebedi bir temele oturtmayı” amaçlamaktadır. O halde, Tanrı üçüncü meleğin mesajında kesin olarak Hristiyanlığı ebedi bir temele oturttuğunda, bu, yeryüzündeki hiçbir şeyle bağlantısı olmayan bir Hristiyanlık olacaktır. Yalnızca Tanrı’yla bağlantılı olacak; yalnızca O’nun ebedi sözüyle; O’nun ebedi Ruhu tarafından aydınlatılacak; ezelden beri var olan O’nun tarafından öğretilecek; ve böylece ebedi Tanrı’ya yönlendirilecek, O hüküm sürsün diye, ve altında ebedi kollar olacaktır.

TAM1897 Q1 50.2Ben biliyorum, siz de biliyorsunuz ki bazı kardeşlerimiz bunun doğru olmadığını düşünüyor. İki yıl önce bu konu vaaz edildi ve BULLETIN’de yayınlandı. Birçoğu tarafından kabul edilmedi. Bazıları tarafından hâlâ kabul edilmiyor. Tamamen yanlış olduğu düşünülüyor. Ancak son Genel Konferans’ta bize iki tanıklık okundu — özellikle bu Konferans için yazılmıştı; bunlardan birinin BULLETIN No. 4’te basıldığını görüyorum; diğeri henüz basılmadı, ancak sanırım yakında basılacaktır — Yedinci Gün Adventistlerini siyasi meselelere karıştıkları için azarlayan tanıklıklar. Size bunun ana fikrini gösterecek bir pasajı burada okuyacağım:—

TAM1897 Q1 50.3Rab İsa, halkından hayal kırıklığına uğramıştır. O, Komutan’dır; onlar ise O’nun sancağı altında toplanmalıdır. Siyasi partilerin tarafını tutmak için harcayacak zamanları, bilgeliği ya da güçleri yoktur. İnsanlar aşağıdan gelen yoğun bir hareketlilikle kışkırtılıyor ve Tanrı’nın oğulları ile kızları bu siyasi çekişmeye etkilerini katmamalıdır. Peki, şu anda üçüncü meleğin mesajı, dünyaya yönelik son merhamet mesajı altında olduğumuza inanan, aynı imanda olan kardeşler, karşıt siyasi partilerin rozetlerini takarak, zıt duyguları dile getirip bölünmüş görüşlerini ilan ederken, halkımızı ele geçiren ne tür bir ruhtur bu?

TAM1897 Q1 50.4Şimdi bu soruyu bir önerme şeklinde soruyorum: İki yıl önce hükümet ve kilise konusuyla ilgili vaaz edilenler, tüm Yedinci Gün Adventistleri tarafından kabul edilip uygulanmış olsaydı, o tanıklığa yer kalabilir miydi? — Açıkça hayır. Öyleyse, Tanrı’nın halkını, O’nun onlara kusur bulmasının imkânsız olacağı bir konuma çağıran o dersler yanlış bir şey mi istiyordu? Bu özel noktada demek istediğim şudur: Tanrı’nın sözünden bir hakikat çizgisi sunulduğunda —ki, eğer halkı bunu Tanrı’nın ve dünyanın huzurunda kabul etseydi, onları o hakikat çizgisiyle ilgili konularda Rab’bin kusur bulmasının imkânsız olacağı bir tutuma sokacaktı— bunu hakikat olarak kabul etmek güvenli değil midir? Bu nasıl yanlış olabilir ki?

TAM1897 Q1 50.5Ancak bu, tanıklıklardan sadece biridir. Diğer tanıklıkta ise, son seçim kampanyasının siyasi tartışmalarına karıştıkları için halkına yönelik aynı türden sayfa sayfa azarlama yer almaktadır; böylece, arka arkaya gelen iki tanıklıkta Rab, kampanyanın başlamasından on sekiz ay önce kendilerine verilen mesajı kabul etselerdi kurtulacakları tam da o şeyi yaptıkları için halkına azarlama göndermek zorunda kalmıştır. Öyleyse, Rab neden halkına, tersi bir yol izlemeleri için herhangi bir neden ortaya çıkmadan on sekiz ay önce o mesajı gönderdi? O kargaşa ve tartışma zamanı geldiğinde halkının hazırlıklı olmasını istemedi mi? Böylece doğru yolu bilsinler, kafası karışık olan diğerleriyle birlikte kafaları karışmasın ve O’nun azarlamak zorunda kaldığı şeylere katılmasınlar diye?

TAM1897 Q1 50.6Şu anda, sırf orada olduğu için kimsenin bunu kabul etmesini istemiyorum. Onlardan bunu kabul etmelerini, üzerinde derinlemesine düşünmelerini, dua etmelerini, incelemelerini ve bunun gerçek olduğu için kabul etmelerini istiyorum; zira bu, Tanrı’nın halkını, böyle bir konuda O’nun onları azarlamak veya düzeltmek zorunda kalma ihtimalinden kurtaracaktır. Yine de, hâlâ tüm bunların yanlış olduğunu düşünen kardeşler olduğunu biliyorum; onlar, bunun halkımızın aşırı bir tutum almasını gerektirdiğini ve bunun zaten aşırı bir tutum olduğunu söylüyorlar. Tanrı’nın halkını, O’nun durmalarını istediği yere yerleştiren ve böylece onların dünyayı karıştıran tüm bu kafa karıştırıcı şeylerden tamamen kurtulmalarını sağlayan bir tutum, nasıl aşırı bir tutum olabilir ki?

TAM1897 Q1 50.7Bu yıl aynı düşünce akışı başka bir şekilde ortaya çıktı. İki yıl önce atıfta bulunulan Kutsal Yazılar, bu yılın derslerine hiç girmedi. O zaman da müjdeydi; şimdi de müjdedir; zira bu, tüm Kutsal Kitap’ı kaplayan müjdedir ve Kutsal Kitap’ın herhangi bir yerine baksanız, orada da bunu söylediğini görürsünüz.

TAM1897 Q1 50.8Dikkate almamız gereken başka bir husus daha var. Siyasi meselelere ve siyasi tartışmalara katılırsak, farklı bireyler, karşıt siyasi partiler içinde farklı tarafları tutacak, zıt duygularını dile getirecek ve bölünmüş görüşlerini açıklayacak, oysa kardeş olduklarını iddia edeceklerdir. Siyasi faaliyetlerin son adımı nedir? — Elbette savaş. Öyleyse başlangıçta ne vardır? — Basitçe, sonunda ne varsa o: savaş. Başından sonuna kadar bu ruhtur. Mesih’te bir olan Mesih’teki kardeşler, düşmanlık ruhu içinde kendilerini bölmeye yol açacak herhangi bir şeye girebilirler mi? Girebilirler mi? — Hayır; hem girip hem de Mesih’te bir kalamazlar. Onlar birliği aramalı, Ruh’un birliğini aramalı: “Ruh'un birliğini esenlik bağıyla korumaya gayret edin.”

TAM1897 Q1 50.9Bazıları bu mantığı takip etmeye istekli olmuş ve nihayetinde Hristiyanların, hatta herhangi bir Hristiyanın, Yedinci Gün Adventistlerinin ya da diğerlerinin savaşmasının caiz olduğunu kabul etmişlerdir. Elbette birbirleriyle savaşmak için değil, ülkeleri için savaşmak ve sivil hükümeti korumak amacıyla savaşa katılmak için. Peki, Hristiyanın ülkesi nerede? Hristiyanın hükümeti nerede? Söyleyebilir misiniz?

TAM1897 Q1 50.10(Sesler) “Bu dünyadan değil.”

TAM1897 Q1 50.11Bu ülkeye ait değildir ve bu dünyaya ait değildir. Krallığımız ve ülkemiz bu dünyaya ait değildir. Peki Hristiyanlar, dünyevi savaş silahlarıyla ülkeleri için savaşabilir mi? O ülkenin Kralı, ülkesi için savaşmak üzere elini kaldırmaktansa, çarmıha gerilmeye, idam edilmeye ve gözden uzak bir yere gömülmeye razı oldu. Öyleyse, mantığı bu kadar ileri giden bir şey, başından itibaren doğru olabilir mi?

TAM1897 Q1 51.1Ama hepsi bu kadar değil. Eğer biz Yedinci Gün Adventistleri olarak bu ilkeleri vaaz edecek ve onlara bağlı kalacaksak, Amerika Birleşik Devletleri hükümetine, Michigan Eyaleti’ne ve diğer birkaç eyalete karşı adaletli davranmak ve doğru bir ışıkta görünmek için atılması gereken önemli bir adım vardır.

TAM1897 Q1 51.2Ne demek istediğimi anlayabilmeniz için tekrar söylüyorum. Eğer Hristiyanların savaşabileceği, ülkeyi, hükümeti ve tüm bunları savunmak için sağ ellerini kaldırabileceği ilkesini kabul edeceksek, o zaman mezhep, kendine karşı adalet adına ve özellikle de Amerika Birleşik Devletleri hükümetine ve birkaç eyalete karşı adalet adına, bunu kamuoyuna açıkça ilan etmeli ve mezhep olarak bir zamanlar izlediği yolu reddetmeli ve tersine çevirmelidir.

TAM1897 Q1 51.3Elimde 1865’te basılmış iki küçük belge var, ancak bunlarda yazılanlar 1864’te gerçekleşti. Bunlardan birinin başlığı “Silah Taşımaya İlişkin Yedinci Gün Adventistlerinin Görüşleri: Çeşitli Eyalet Valilerine ve [yani Amerika Birleşik Devletleri’nin] Askeri Polis Genel Komutanına Sunulan, Askerlik Kanunu’nun Bir Bölümüyle Birlikte”dir.

TAM1897 Q1 51.4O dönemde Yedinci Gün Adventistleri, Genel Konferans Komitesi aracılığıyla, Birleşik Devletler hükümetine, Illinois, Michigan, Pennsylvania, Wisconsin eyalet hükümetlerine ve bir ya da iki başka eyalet hükümetine, Yedinci Gün Adventistlerinin Hristiyanlar olarak ve Hristiyan oldukları için, Hristiyanların herhangi bir koşulda silah taşıyabileceğini veya savaşabileceğini kabul edemeyeceklerini bildirdiler. Diğer belge ise, hükümetin bu mezhepten gelen bu talebi gerçek olarak kabul etmesini haklı çıkarmak amacıyla Yedinci Gün Adventistlerinin yazılarından ve yayınlarından alınmış alıntılardan oluşmaktadır.

TAM1897 Q1 51.5Şimdi, eğer bu karar tersine çevrilecekse ve Hristiyanların hükümet ya da başka herhangi bir amaç uğruna herhangi bir koşulda savaşabileceği görüşünü kabul edeceksek, o zaman Birleşik Devletler hükümetine karşı bir sorumluluğumuz vardır: Mezhebi temsil eden Genel Konferans Komitesi’nin Birleşik Devletler hükümetine gidip görüşlerimizi değiştirdiğimizi söylemesi; ve bu eyaletlerin valilerine gidip onlara da görüşlerimizi değiştirdiğimizi söylemesi; böylece kayıtlar, bu konudaki yeni ve revize edilmiş görüşlerimize uygun hale gelir.

TAM1897 Q1 51.6Şimdi, sırf yapılmış olduğu için yapılmış bir şeye bağlı kalmamız gerektiğine bir an bile inanmıyorum. Ancak yapılan şey doğruysa, o zaman ona bağlı kalın. Ve şunu söylüyorum ki, bu konudaki görüşlerimiz değişecekse, bu hükümetlere gerçeği bildirmekle yükümlüyüz; böylece bizi olduğumuzdan başka bir şey olarak görmesinler. Bu, hükümetlere karşı adil bir davranıştır; çünkü bir mezhep olarak, resmi kayıtlara zıt bir tutum sergilediğimizi belirtmiştik.

TAM1897 Q1 51.7İki yıl önce, o dersler verildiğinde, bu belgelerin varlığından haberdar değildim. 1897 yılının başlarına kadar bunların varlığından haberdar değildim. Biri bunları bana bir zarf içinde gönderdi ve bu konuda bildiğim tek şey budur. Bu belgeler 1865 yılında “Yedinci Gün Adventistleri Yayıncılık Derneği, Battle Creek, Michigan’daki Steam Press” tarafından basılmıştır. Amerika Birleşik Devletleri hükümetine sunulan belgelerin üzerinde Genel Konferans Komitesi üyelerinin imzaları, eyalet valilerine sunulan belgelerin üzerinde ise Eyalet Konferans Komiteleri üyelerinin imzaları bulunmaktadır.

TAM1897 Q1 51.8Şimdi size, o dönemde Yedinci Gün Adventistlerinin belgelerinden, yayınlarından ve gazetelerinden basılmış bazı alıntıları okuyacağım; bunlar, Birleşik Devletler hükümetine ve eyalet valilerine, mezhebin Genel Konferans Komitesi’nin benimsediği bu tutumun, onların gerçekte benimsedikleri bir tutum olduğunu ve askere alınmaktan kaçınmak ya da savaş nedeniyle ülkenin başına gelecek sonuçlardan kurtulmak için o an uydurulmuş bir tutum olmadığını kanıtlamak amacıyla sunulmuştu. Bu konu, Yedinci Gün Adventistleri için bir ilke olduğunu ve bunun Hristiyanlık olduğu için bu ilkeye sadık kaldıklarını bu yönetimlere kanıtlamak amacıyla yayınlandı.

TAM1897 Q1 51.9Bundan birkaç alıntı okuyacağım ve siz de okur okumaz benim gördüğümü göreceksiniz: Eğer iki yıl önce bu Tabernacle’da önümde o belge olsaydı, içindeki ilkeleri, verdiğim ve BULLETIN’de yayınlanan derslerde yaptığımdan daha açık bir şekilde öğretemezdim. İşte 1853 yılında Pastör James White tarafından Signs of the Times’da yazılan bir alıntı:—

TAM1897 Q1 51.10Mesih’e ait olduğunu iddia eden kilise, gerçek kocasının kolundan ayrılmış ve şimdi yasanın güçlü koluna yaslanmaktadır. Korunma arıyor ve dünyanın yozlaşmış hükümetlerinden beslenmek istiyor; o, Katolik Kilisesi’nin bir sembolü olan yaşlı annenin fahişe kızları tarafından uygun bir şekilde temsil edilmektedir. Bir kadının kocasına bağlı kalması gerektiği gibi, kilise de Mesih’e bağlı kalmalı ve yasanın kolundan koruma aramak yerine, yalnızca Sevgilisinin güçlü koluna dayanmalıdır. Kilise, dünyayla yasadışı bir şekilde evlenmiştir. Bu durum, sivil yönetimin çeşitli birimlerinde görülebilir. Hatta savaş bakanlığında bile, İsa Mesih’in sözde vaizinin, savaşta başarı için ettiği dualarla barış Tanrısı’yla alay ettiği görülmektedir.

TAM1897 Q1 51.11Yine, 9 Mayıs 1854 tarihli Review and Herald’dan alıntılanan bir bölüm:—

TAM1897 Q1 52.1Bu olaylar yakın olsun ya da olmasın [konu Rab’bin gelişiyle ilgilidir], gerçek şudur: Etrafta bir savaş ruhu, bir nefret ve aldatma ruhu dolaşmaktadır. Korktuğumuz şey, onun kirletici etkisidir; savaş ve kan dökülmesi fikirlerine aşina olmanın ahlakı bozan etkisidir; sağlıksız heyecan, hırçın parti ruhu, işte bunlar kötüdür ve kötülüğün yayılmasına neden olur.

TAM1897 Q1 52.2Bu nedenlerden dolayı Mesih’in öğrencileri için hiçbir tehlike olmadığı söylenmesin. Tehlike vardır; çünkü “Kötülüklerin çoğalmasından ötürü birçoklarının sevgisi soğuyacak.” İnsanı insana bağlayan, ayrı ve izole bir menfaati engelleyen gizemli ve açıklanamaz bir dayanışma vardır; bu yüzden, farkında olmadan hakim olan ruh halini benimsiyoruz ve zihnimiz çarpıtılıp sarsılana kadar bunun farkına varmıyoruz; ve böylece, sağlıksız bir durumda olan zihin, kötülüğü kabul etmeye ve benimsemeye hazır hale gelir. Ahlaki belâ, vebadan bile daha yıkıcıdır.

TAM1897 Q1 52.331 Temmuz 1856 tarihli Review and Herald’dan alıntılanan bir başka bölüm:—

TAM1897 Q1 52.4İsa şöyle demiştir: “Sen ardımdan gel!” Sevgili kardeşlerim, imanınızın ölçütü nedir? Kutsal Kitap değil mi? Evet, diyorsunuz. Öyleyse oraya gidelim ki, İsa’yı takip edip etmediğimizi öğrenebilelim. Yolunuzda önünüze geçip sizinle tartışacağım; ve bu yol, hayatımızdaki her eylemimizdir. Öncelikle geniş bir bakış açısıyla şunu soralım: Dünya gibi mi davranıyorsunuz? Ama siz soruyorsunuz: “Ne demek istiyorsunuz?” Size anlatmaya çalışacağım. Dünyanın ilkelerine ve kanunlarına katılıyor musunuz? Eğer öyleyse, sizin yolunuz İsa’nın yürüdüğü yol değildir. İsa şöyle dedi: “Ben dünyadan olmadığım gibi, onlar (havariler) da dünyadan değiller.” İsa’yı Sezar’ın yargı salonunda ne zaman gördünüz?—Asla, sadece bir kuzu gibi kesime götürüldüğünde.

TAM1897 Q1 52.5Ama biz iyi kanunlar istiyoruz ve bunları hazırlayıp uygulayacak iyi insanları bulmak bizim görevimizdir.

TAM1897 Q1 52.6Gerçekten de iyi yasalar istiyoruz; ve İsa, bizleri bu yasalar olmadan kendisine uymaya terk etmedi. O şöyle der: “İşittiğiniz söz benim değil, beni gönderen Baba'nındır.” Yuhanna 14:24.

TAM1897 Q1 52.7Mezmur yazarı şöyle der: “RAB'bin yasası yetkindir, cana can katar.” Mezmur 19:7. Pavlus ise şöyle der: “Kutsal Yazılar'ın tümü Tanrı esinlemesidir ve öğretmek, azarlamak, yola getirmek, doğruluk konusunda eğitmek için yararlıdır. Bunlar sayesinde Tanrı adamı her iyi iş için donatılmış olarak yetkin olur.” 2. Timoteos 3:16, 17. Daha ne istiyorsun? Ya da bundan azını mı istiyorsun, sevgili kardeşim?

TAM1897 Q1 52.8Temsilcinden beklediğin bir sonraki adım, ihlal edilmesi halinde kılıçla, yani Hristiyanlığa aykırı bir silahla uygulanan yasalar çıkarmaktır. Söz konusu yasalar, onun da bir parçası olduğu söz konusu hükümetin vazgeçilmez, hayati varlığıdır; bu hükümet, ulusal varlığını ancak cephanelikler ya da ölüm aletleri, büyük donanmalar ve ölümcül silahlarla donatılmış ordularla sürdürebilir. Ardından, Esenlik Önderi’nin takipçisi olan iyi Hristiyan kardeşini, idam sehpasının yanına yerleştirip ölüm cezası uygulatırsın; ya da bir askeri birliğin başına geçirip, göğün özgür havasını solumak isteme suçundan dolayı zavallı bir kardeşi yeniden esarete sürüklemek için bir habeas corpus emriyle görevlendirirsin. Ya da, eğer o ulusun en yüksek yöneticisiyse, iyi piskoposunu baştan aşağı zırhlı bir savaş atına bindirirsin; ulustaki tüm ölüm güçlerinin başkomutanı olarak.

TAM1897 Q1 52.9İsa’nın sevgili takipçileri, Tanrı “Adam öldürmeyeceksin.” derken, insan öldürmeyi haklı kılabilir mi? İnsan yönetimlerinin tüm yapısı kılıç üzerine kurulu değil midir? Adaletle hüküm sürme hakkına sahip O geldiğinde, bunlar paramparça olmayacak mı?

TAM1897 Q1 52.10Ancak ben insan yönetimleriyle savaş halinde değilim. Hayır, hayır. Davut, Tanrı’ya övgü ilahisinde şöyle der: “İnsanların gazabı bile sana övgüler doğuruyor, Gazabından kurtulanları çevrene topluyorsun.” Mezmur 76:10. “İyilik edenler değil, kötülük edenler yöneticilerden korkmalıdır. Yönetimden korkmamak ister misin, öyleyse iyi olanı yap, yönetimin övgüsünü kazanırsın. Çünkü yönetim, senin [Hıristiyan] iyiliğin için Tanrı'ya hizmet etmektedir.” Romalılar 13:3, 4.

TAM1897 Q1 52.11Kardeşlerim, eğer Hristiyanların farklı bir topluluk, dünyadan ayrılmış, seçilmiş küçük bir sürü olduğunu, dünyaya ışık olmak üzere seçildiklerini, dünyanın onların iyi işlerini (ışığını) görerek, gün boyu kesime götürülen bu küçük sürüye katılmaya yönlendirilebileceğini ve böylece göklerdeki Babanızı yücelteceğini aklınızda tutarsanız, o zaman Romalılar 13 ve 1. Timoteos 1; 2 gibi ayetleri kavrayabileceksiniz; bunlara ileride değineceğim. “Çömlek parçası yeryüzünün çömlek parçalarıyla çekişsin” (KJV'nin birebir çevirisi) [Yeşaya 45:9]; ancak Hristiyanlar İsa’nın zihnine sahip olurlarsa, o zaman İsa’yı takip edeceklerdir.

TAM1897 Q1 52.12Dünyayı takip eden sözde Hristiyanların bazı sonuçlarını gördük mü? Öyleyse bu, Balak’ın İsrail’i lanetlemesi için Balam’ı çağırdığında, Balam’ın benzetmesini dile getirip şöyle dediği gibi, bizi de yüksek bir yere çıkmaya hazırlasın: “Tanrı'nın lanetlemediğini Ben nasıl lanetlerim? RAB'bin yıkımını istemediği kişinin yıkımını Ben nasıl isteyebilirim? Kayaların doruğundan görüyorum onları, Tepelerden bakıyorum onlara. Tek başına yaşayan, Uluslardan kendini soyutlayan Bir halk görüyorum.” Sayılar 23:8, 9.

TAM1897 Q1 52.13Şimdi, 14 Ağustos 1856 tarihli Review dergisinden alıntılanan başka bir bölümü okuyacağım:—

TAM1897 Q1 52.14İsa’nın müjdesi size kılıcı kullanma, bedensel silahlarla donanma, “kendi ev halkınızı geçindirmek” için kılıca sarılma, Tanrı’nın “Adam öldürmeyeceksin.” şeklindeki altıncı emrini çiğneyerek ezilenleri zalimin elinden kurtarma hakkını verdi mi? İsa, “düşmanlarınızı sevin” der.

TAM1897 Q1 52.15İncil’in ışığında yaşayan bir Hristiyan olarak, herhangi bir şekilde siyasi çekişmelere karışmak için Kutsal Kitap’tan bir izin aldığınızı mı düşünüyorsunuz? İster yasama alanında, ister insan hükümetlerinin kanunlarını uygulamada olsun? Eğer öyleyse, bence büyük bir yanılgı içindesiniz.

TAM1897 Q1 52.16Bu, mezhebin 1864’te söylediği şeydi. Bunu, savaşa inanmadıklarının, silaha sarılmayacaklarının ve askere alınsalar bile savaşmaları beklenemeyeceğinin kanıtı olarak Amerika Birleşik Devletleri hükümetine sundular. Ve Amerika Birleşik Devletleri hükümeti onların beyanlarını dinledi ve onların hastanelere gidip orada İncil vaizleri olarak görev yapmalarına, hastalara bakmalarına ve ölmek üzere olanlara kurtuluş getirmelerine imkân tanıyan düzenlemeler yaptı. Şimdi, eğer bu durum tersine çevrilecekse, hükümetin karşısına adil bir şekilde çıkmalı ve bunun tersine çevrildiğini belirtmeliyiz.

TAM1897 Q1 52.17Okumaya devam ediyorum:—

TAM1897 Q1 52.18Alıntı yapabileceğiniz her ayet ya da öne sürebileceğiniz her makul gerekçe, Kutsal Yazıların açık ve harfiyen anlamıyla sınanmalıdır. Belki de sizin öne sürdüğünüz tüm bu ayetlere ya da gerekçelere uygun bir zamanda değinebiliriz; ancak öncelikle, İncil’i dinleyeceğiz. İsa’yı takip etmeye istekli olan Hristiyanlar için bu yeterli olmalıdır.

TAM1897 Q1 52.19İsa şöyle der: “Bana hizmet etmek isteyen, ardımdan gelsin.” Yuhanna 12:26. Peki siz, “Bunu yapabilirim ve ülkemin ulusal politikaları ve hükümeti çerçevesinde sadık bir vatandaş olarak hizmet edebilirim” mi diyorsunuz? Durun. İsa şöyle der: “Hiç kimse iki efendiye kulluk edemez.” Matta 6:24. “Dünyadan olsaydınız, dünya kendisine ait olanı severdi. Ne var ki, dünyanın değilsiniz; ben sizi dünyadan seçtim. Bunun için dünya sizden nefret ediyor.” Yuhanna 15:19.

TAM1897 Q1 52.20“Siz dünyadan değilseniz”, dünyanın nefretini çekiyorsanız ve “dünyadan” seçilmişseniz, dünyanın politikalarında nasıl bir pay alabilirsiniz? “Ama yönetimi kötülerin eline mi bırakmalıyız?” diyorsunuz. Elinizde değil. Kötü insanlar ve aldatıcılar giderek daha da kötüleşecek; dünyanın sonu geldiğinde, kötüler kötülük yapacak ve kötülerden hiçbiri anlamayacak. Daniel 12:10. Bunun nedeni, dünyanın Tanrı’ya itaat etmeye ya da İsa’yı takip etmeye istekli olmaması ve tek bir Yasa Koyucu olduğunu kabul etmemesidir. Yakup 4:12.

TAM1897 Q1 53.1“Rab diyor ki, "Bu halk bana yaklaşıp Ağızlarıyla, dudaklarıyla beni sayar, Ama yürekleri benden uzak. Benden korkmaları da İnsanlardan öğrendikleri buyrukların sonucudur. Onun için ben de bu halkın arasında yine bir harika, Evet, şaşılacak bir şey yapacağım. Bilgelerin bilgeliği yok olacak, Akıllının aklı duracak."” Yeşaya 29:13, 14. Bu durum, kısa bir süre önce dini canlanmaların, ahlaki reformların ve barış derneklerinin başında duran, hayatı ve ölümsüzlüğü gün ışığına çıkaran İncil’le donanmış, yalvarışlar, dualar ve gözyaşlarıyla hareket eden, Mesih’in kilisesine öncülük eden pek çok saygın ilahiyatçının yaşamlarında ne kadar da harika bir şekilde örneklenmiştir; şimdi ise, İsa’nın şöyle dediği İncil’in tam karşısında: “‘Komşunu seveceksin, düşmanından nefret edeceksin’ dendiğini duydunuz. Ama ben size diyorum ki, düşmanlarınızı sevin, size lanet edenler için iyilik dileyin, sizden nefret edenlere iyilik yapın, size hakaret edenler ve size zulmedenler için dua edin. Öyle ki, göklerdeki Babanız’ın oğulları olasınız. Çünkü O, güneşini hem kötülerin hem iyilerin üzerine doğdurur; yağmurunu hem doğruların hem eğrilerin üzerine yağdırır.” (5:44: KJV'nin birebir çevirisi) “Babanız merhametli olduğu gibi, siz de merhametli olun.” Matta 5:43-45; Luka 6:36. Bu kutsal yazılara rağmen, Hristiyan kiliselerinin ahlaki çöküşünü ve dünyaya uyum sağlama eğilimini gözlemliyoruz. Sayısız örnekten birkaçını aktarıyoruz.

TAM1897 Q1 53.2Aşağıda, “silahlar”, “çarpışma”, “muharebe”, “savaş” vb. ifadelerle dolu, önde gelen vaizlerin birkaç sözü yer almaktadır. Metin şöyle devam eder:—

TAM1897 Q1 53.3En saf altının cüruftan bile daha kötü bir şeye dönüştüğünü, Mesih’in tanıklıklarının ve eski inançlarının tamamen göz ardı edildiğini gösteren bu tür gerçekler karşısında, şöyle haykırmak zorundayız: “Kayin'in yolundan gittiler. … kendilerini Balam'ınkine benzer bir yanılgıya kaptırdılar.”

TAM1897 Q1 53.4Bu insanlar İsa’yı mı takip ediyorlar? Kendilerini ve takipçilerini müjde silahlarıyla donatıyorlar mı? Tanrı’nın kusursuz yasasına tam bir güven sergiliyorlar mı? Hristiyanlar için tek bir Yasa Koyucu olduğunu kabul ediyorlar mı? Pavlus’un “savaşımızın silahları insansal silahlar değil, kaleleri yıkan tanrısal güce sahip silahlardır” dediğini duyuyorlar mı? 2. Korintliler 10:4. Sonunda, öğrettiklerini iddia ettikleri Kutsal Yazılara kulak veriyorlar mı?

TAM1897 Q1 53.5Şeytanın hilelerine karşı durabilmeniz için Tanrı’nın tüm zırhını giyin. Neden? — “Çünkü savaşımız insanlara karşı değil.” Hayır; İsa’nın takipçilerinin görevi bu değildir. Ama biz “yönetimlere, hükümranlıklara, bu karanlık dünyanın güçlerine, kötülüğün göksel yerlerdeki ruhsal ordularına [kötü ruhlar, kenar notu] karşı” mücadele ediyoruz. “Bu nedenle, kötü günde dayanabilmek, gerekli her şeyi yaptıktan sonra yerinizde durabilmek için Tanrı'nın bütün silahlarını kuşanın.” Efesliler 6:11-13.

TAM1897 Q1 53.6Pavlus, Efesliler 6:14-18’de Hristiyan silahlarını sıralar ve şöyle der: “Ruh'un [çelikten olmayan] kılıcını, yani Tanrı sözünü alın. Her türlü dua ve yalvarışla, her zaman Ruh'un yönetiminde dua edin;” bu göksel zırhı giyin ve ayaklarınızı barış müjdesinin hazırlığıyla donatın, Mesih’in kutsamasının tadını çıkarmaya gayret edin:—“Ne mutlu merhametli olanlara! Çünkü onlar merhamet bulacaklar. … Ne mutlu barışı sağlayanlara [barışı bozanlara değil]! Çünkü onlara Tanrı oğulları denecek.” Matta 5:7, 9. Askerler ne yapmaları gerektiğini sorduklarında, Yahya’nın onlara verdiği cevabı dinleyin. O şöyle yanıtlar: “Kimseye şiddet uygulamayın.” (KJV'nin birebir çevirisi) Luka 3:14.

TAM1897 Q1 53.7Tüm Hristiyanlar için kılıçla ne yapılacağına dair büyük pratik öğreti öğretilirken, İsa’nın Petrus’a söylediği şu sözleri hatırlayın: “Kılıcını yerine koy! … Kılıç çekenlerin hepsi kılıçla ölecek.” Matta 26:52.

TAM1897 Q1 53.8Hristiyanlar bu gerçeklerin ışığında yürüseler, her birinin dipçiğine bir İncil ikiyüzlü bir şekilde takılmış olsa bile, “Papaz Beecher’ın yirmi beş adet Sharp tüfeğini” kullanacak Hristiyan general ya da asker pek az olurdu.

TAM1897 Q1 53.9Onlar İsa’nın şöyle dediğini duyarlar: “Benim krallığım bu dünyadan değildir … Krallığım bu dünyadan olsaydı, yandaşlarım … savaşırlardı.” Yuhanna 18:36. Böylece, bu müjde silahlarıyla donanmış ve dünyevi silahlardan tamamen arındırılmış, dünyadaki hükümetlerden tamamen ayrı duran Hristiyanlar, ölüm silahlarıyla donanmış olan dünyanın, ölüm cezasıyla Hristiyanlık dışı kanunlarını uygulayarak geniş yolda koşuşturmasına izin verebilirler.

TAM1897 Q1 53.10Kilisenin kalıntısı için, geçmişin tarihine bakıp, Mesih’in öğrencilerinin Pavlus gibi şöyle haykırmış olmalarına rağmen, “Senin uğruna bütün gün öldürülüyoruz, Kasaplık koyun sayılıyoruz [Romalılar 8:36]”; derken, yollarının gözyaşlarıyla ıslatılmış, kanlarıyla doymuş ve parçalanmış cesetleri ile ağartılmış kemikleriyle kaplı olduğunu görürken;—Tanrı’nın “Tek başına yaşayan, Uluslardan kendini soyutlayan Bir halk” gördüklerinde, Balam ile birlikte şöyle haykırmak onların tarifsiz ayrıcalığıdır: “Doğru kişilerin ölümüyle öleyim, Sonum onlarınki gibi olsun!” Sayılar 23:9, 10.

TAM1897 Q1 53.11Bu broşürde çok daha fazlası var, ama daha fazlasını okumama gerek yok. Günümüzde bizim için burada bulunan Rab’den bir iki pasaj daha okuyacağım. Bu, dört yıl önce Peygamberlik Ruhu aracılığıyla bize verildi ve bu Tabernacle’da bize okundu:—

TAM1897 Q1 53.12“Rab, Yakup’u kendisine seçti ve İsrail’i kendine ait özel hazinesi olarak belirledi. Çünkü biliyorum ki Rab büyüktür ve Rabbimiz tüm tanrılardan üstündür.” Kardeşlerim, şunu düşünün: Rab’bin kendisine ait bir halkı, seçilmiş bir halkı, kendi kilisesi vardır; bu, günahla boğulmuş, isyan etmiş bir dünyada O’nun kendi kalesidir; ve O, bu kilisede kendi otoritesinden başka hiçbir otoritenin tanınmamasını, kendi kanunlarından başka hiçbir kanunun kabul edilmemesini amaçlamıştır.

TAM1897 Q1 53.13Bu yıl Genel Konferans’ta bize bir başka mesaj daha geldi. Bu mesaj bizi dinden sapmanın başladığı noktaya geri götürür ve bizi Tanrı’yla, O’nun gerçeğiyle ve Rab’den geldiği şekliyle bu konunun tamamıyla yüz yüze getirir; tıpkı O’nun bugün halkıyla birlikte olmak istediği gibi.

TAM1897 Q1 53.14Emirleri yerine getirdiğini iddia eden Tanrı’nın halkı ile dünya arasındaki sınır, eskisi kadar net değildir. Tanrı ile uyum içinde yürüyenler, siyasi toplantılara katılırken görülmezler. Bunu yapanlar, İsa’nın sadık hizmetkarları olmadıklarını kanıtlarlar. O kadar uzun süredir sıradan ateşle uğraşmışlardır ki, ayırt etme yeteneklerini yitirmişlerdir. İsa’nın sancağı altında durmak üzere gönüllü olan bir halk vardır. Onlar Mesih’in ordusudur. Kendilerini dünyadan ayrılmaya ve ayrı kalmaya adadılar. Günah ve tüm kötülüğe karşı saldırgan bir savaş vermek için Ruh’un kılıcı olan Tanrı’nın sözünü kullanmaya kendilerini adadılar. Sadakatimizi göstermeliyiz.

TAM1897 Q1 53.15Hükümetle ilgili bir terim vardır; vatandaşlıkla ilgili bir terim vardır. Neye sadakatimizi göstermeliyiz? Asıl soru budur.

TAM1897 Q1 53.16Sadakatimizi Kralımıza, Rab İsa Mesih’e göstermeliyiz. Elçi Yakup şöyle bildirir: “Bu nedenle, dünyanın dostu olmak isteyen herkes, Tanrı’nın düşmanıdır.” Ve İsa’ya ruhen en çok benzeyen sevgili havari Yuhanna da şu uyarıda bulunmuştur: “Dünyayı ve dünyadaki şeyleri sevmeyin. Eğer bir kimse dünyayı severse, Baba’nın sevgisi onda yoktur.” Hiç kimse, Adem’in örneğini takip ederek ve Yaratıcısından uzaklaşarak mutluluğu bulamaz.

TAM1897 Q1 54.1Dolayısıyla bu dersler, başladığımız yerde sona eriyor: Adem ve Yaratıcısı ile, evrendeki tüm emirlerin ilki olan “Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.” emriyle. O zaman Yaratıcınızdan uzaklaşmayacaksınız. O zaman dinden sapma olmayacak. O zaman putperestlik olmayacak. O zaman Tanrı’dan uzaklaşmış putperestlerin örneğine göre kurulmuş hiçbir yönetim olmayacak; ancak Tanrı her şeyde her şey olacak ve halkını, babamız İbrahim’i dünyadaki tüm yönetimlerden ayırıp, dünyada yaşarken onu ayrı tuttuğu sırada ona gösterdiği o görkemli topraklara götürecektir.

TAM1897 Q1 54.2Bizi, henüz sünnetsizken babamız İbrahim’in sahip olduğu imanın izinden gitmeye ve onun adımlarını takip etmeye çağıran O, bizi o zaman tüm toprakların ihtişamı olan o topraklara götürecektir; ve orada, Rab’bin huzurunda ve Her Şeye Gücü Yeten’in görkemli kanatları altında sonsuza dek kalacağız—tüm yüreğimizle, tüm ruhumuzla, tüm aklımızla ve tüm gücümüzle Tanrı’yı seveceğiz; ve O, şimdi, o zaman ve sonsuza dek evrenin huzurunda bizi gösterip şöyle diyebilecek: “İşte Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını tutanlar buradadır” (KJV'nin birebir çevirisi).

TAM1897 Q1 54.3Bütün halk, “Amin! Amin!” desin.