Mısır ve İsrail

TAM1897 Q1 20.84 Mart 1897 Perşembe akşamı verilen vaaz Genel Konferans Bülteni’nde, 1897’nin ilk çeyreği, Cilt 2, Sayı 1, s. 20-26’da basılmıştır.

TAM1897 Q1 20.9İlk dersimizde devletin kökenini, tarihteki ilk devletin kuruluşunu ele aldık. İkinci dersimizde ise tarihteki ilk kilise-devlet ayrılığı örneğini inceledik. O erken dönemde Rab, kilise ile devlet arasındaki ayrılığın ne kadar tam olması gerektiğini açıkça belirtmişti. Bu gece, bu iki konuyu, aynı topraklarda yeniden bir araya gelene kadar takip edeceğiz.

TAM1897 Q1 20.10Nemrut, Kuş’un oğluydu; Kuş, Etiyopya’da yaşıyordu; Kuş ise Ham’ın oğluydu; Mısır ise Ham’ın ülkesiydi. Böylece Nemrut’un soyunu doğrudan Mısır’a kadar izleyebiliyoruz; onun örneğini de Mısır’a kadar izleyebiliriz. Nemrut, kraliyet tacını takan ilk kişi, bu unvanı taşıyan ve kralın egemenliğini ilan eden ilk kişi olmasına rağmen, Mısır’da Nemrut’un bu örneği tüm yönleriyle en eksiksiz şekilde izlendi ve en tam anlamıyla yerleşti.

TAM1897 Q1 20.11Mısır’da Nemrut’un döneminden sonraya kadar bir kral yoktu; o, kralın yerini ve yetkisini gasp edene kadar. Zira hatırlayacağınız üzere, Nemrut bunu yaptığında, bu Tanrı’ya, halkın Tanrı hakkındaki anlayışına ve O’na dair bilgilerine aykırıydı. O zamanlar halk, Nemrut’un bu şekilde Tanrı’nın yerini aldığını biliyordu; ve onun adı, o eylemle ilgili olarak o dönemde yaygın olan görüşleri yansıtmaktadır. Mısır’da da aynı yol izlendi. Mısır kayıtları, Mısır’ın ilk hükümdarlarının tanrılar olduğunu, sonraki hükümdarların yarı tanrılar, yani yarı ilahlar olduğunu; bunların ardından ise insan olan kralların geldiğini doğrulamaktadır.

TAM1897 Q1 20.12Böylece, o ülkedeki uygulamanın Şinar’dakiyle aynı olduğunu görüyorsunuz. Mısır’da kral, kendi adına, kasıtlı ve açıkça halkın gözünde tanrının yerini aldı. Halk onu öyle görüyordu. Güneş tanrıydı; Mısır kralı ise güneşin oğluydu. O, halk için Tanrı’ydı. Halk onun nefesiyle yaşıyordu. O, onların yaşam nefesiydi. Ruhlarını ondan alıyorlardı. Onlar için o, “ebedi güneş gibi hayat veren”di. (Bkz. “Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar”, 7. bölüm, 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102. paragraflar; 14. bölüm, 15, 16. paragraflar.) Dolayısıyla Mısır’da kral, tanrının sadece temsilcisi ya da valisi değildi; o, tanrının vücut bulmuş haliydi. Tanrının yaşamı kralın içinde bulunuyordu ve kral aracılığıyla halka ulaşıyordu. Böylece kral, halk için yaşamdı; çünkü onda her şeyi kaplayan yüce tanrı, yani güneş temsil ediliyordu. Kralın halka temsil etmediği hiçbir tanrısal nitelik yoktu. Eski Mısır’daki krallık ve yönetim sistemi işte böyleydi.

TAM1897 Q1 21.1Şimdi, önceki derste okuduğumuz gibi, Tanrı’nın kiliseyi devletten ayırdığı Keldaniye’ye geri dönelim; o zaman Tanrı, İbrahim’e şöyle demişti: “Ülkeni, akrabalarını, baba evini bırak, sana göstereceğim ülkeye git.” Unutmayın ki, Rab, İbrahim’e o toprağı ancak İbrahim akrabalarının sonuncusundan da ayrıldıktan sonra gösterdi. İbrahim önce ülkesinden, sonra babasının evinden ve son olarak da akrabalarından ayrıldı. Tanrı, İbrahim’e o toprağı ancak Lut, Sodom vadisine geçtikten sonra gösterdi. Yaratılış 13:14, 15. Tanrı’nın İbrahim’e çağrısı yapıldıktan ve o, yüreği, ruhu ve her şeyiyle ülkesinden, babasının evinden ve tüm akrabalarından ayrılıp Rab’bin onun durmasını istediği yere geldiğinde, Rab ona şöyle dedi: “Bulunduğun yerden kuzeye, güneye, doğuya, batıya dikkatle bak … Gördüğün bütün toprakları sonsuza dek sana ve soyuna vereceğim.” Onu sonsuz bir mülk olarak vereceğim.

TAM1897 Q1 21.2Şimdi size soruyorum: Tanrı, İbrahim’e gözlerini kaldırıp bakmasını söylediğinde, İbrahim, Tanrı ona söylemeseydi gözlerini kaldırıp göreceğinden daha fazlasını gördü mü?

TAM1897 Q1 21.3(Cemaat) Evet.

TAM1897 Q1 21.4O halde, Tanrı ona bakmasını söylemeseydi göremeyeceği bir şey gördü. Ve Tanrı ona gözlerini kaldırıp bakmasını söylediğinde, gördüğü şey Tanrı’nın kendisine vaat ettiği topraklardı. O anda Tanrı ona vaat edilen ülkeyi gösterdi ve bu, Rab’bin onu çağırdığı ülkeydi. O anda ona bu toprağı vermedi, “bir karış toprak bile vermemişti. Ama … Tanrı bu ülkeyi mülk olarak ona ve ondan sonra gelecek torunlarına vereceğini vaat etti.” Ve o, sonsuza dek o göksel ülkeye baktı; kurucusu ve yaratıcısı Tanrı olan, temelleri olan bir şehre sahip o ülkeye. “dünyanın mirasçısı olma vaadi” vardı; ve İbrahim bunu “imandan gelen aklanma yoluyla” kabul etti. Öyleyse, Tanrı İbrahim’e oraya bakmasını ve onu kendisine ve soyuna sonsuz bir mülk olarak vereceğini söylediğinde, ne gördü? Dünyayı mı?

TAM1897 Q1 21.5(Sesler) O, gelecek dünyayı gördü.

TAM1897 Q1 21.6Ve o andan itibaren ona ait olan ülke işte budur. “Eğer Mesih'e aitseniz, İbrahim'in soyundansınız, vaade göre de mirasçısınız.” İşte o, sizin ve benim vatanımdır. Ve ah! Başka bir vatanla yetinen, başka bir vatanı tercih eden ya da başka bir vatana en ufak bir sevgi besleyen kişinin ne kadar dar görüşlü, ne kadar tamamen değersiz düşüncelere sahip olduğunu bir düşünün. Tanrı’nın kendisine gösterdiği ve kendisini çağırdığı o vatanı göz önünde bulundururken, kimse nasıl böyle bir şey yapabilir ki!

TAM1897 Q1 21.7İbrahim öldü. İshak yaşadı ve öldü. Yakup ve ailesi Mısır’a götürüldüler; zira Rab İbrahim’e şöyle demişti: “senin soyun yabancı bir ülkede, gurbette yaşayacak”, ve o ülke Mısır’dı. Şimdi dikkatlice düşünün. Rab’bin Mısır hakkında bize verdiği bu ifadeyi unutmayın; çünkü bu, ilerideki derslerde işinize yarayacak. Yabancı olacakları ve Rab’be hizmet edecekleri ülke Mısır’dı. Yüzlerce yıl boyunca orada yaşadılar — kendilerine ait olmayan bir ülkede. Ve unutmayın ki, bu, bizim tasvir ettiğimiz Mısır’dı; orada kral, Tanrı’nın yerine geçmişti ve halk için Tanrı’ydı.

TAM1897 Q1 21.8Bir an için bu kiliseye daha yakından bakalım ve Rab’bin onunla ne yaptığını görelim. Bu akşam önümüzde, bize ülkeyi gösteren bir harita var. İşte Avram’ın çağrıldığı yer olan Keldaniye; oradan Mezopotamya’ya, babasının öldüğü Haran’a çıktı. Orada babasının evinden ayrıldı ve ardından Lot’tan ayrıldığı ülkeye geldi.

TAM1897 Q1 21.9Avram bu topraklardayken, Doğu uluslarının batıya, hatta Mısır sınırlarına kadar ilerleyerek fetihler gerçekleştirmesiyle tarih yazıldı. Ancak İsrail’in Mısır’a gittiği sırada, ya da bundan biraz önce, Mısır İmparatorluğu tüm bu Doğu ülkesine yayılmıştı. Mısır’ın her yerine, Etiyopya’ya kadar uzanmış, Küçük Asya’nın tüm güney ve batı sınırlarını kapsayarak Ermenistan, Asur ve Şinar’a kadar uzanmıştı; böylece Mısır İmparatorluğu, o zamanlar bilinen dünyanın tamamını, yani tüm doğu bölgesini kaplıyordu. Mısır İmparatorluğu, kendi döneminde, Roma İmparatorluğu’nun ya da onu izleyen diğer ulusların kendi dönemlerinde olduğu kadar evrenseldi.

TAM1897 Q1 21.10Tarih Doğu’dan yazılırken ve bu ülkelerin kralları batı bölgesini, hatta Mısır sınırlarına kadar fethederken, Tanrı, oradan geçen ve gelen uluslar arasında gerçek Tanrı’ya dair bilgiyi yaşatmak için kilisesini Kenan ülkesine yerleştirdi. Mısır krallığı bu ülkenin her yerine yayıldığında ve dünyanın imparatorluk merkezi Mısır’ın başkenti haline geldiğinde, Tanrı halkını Mısır’a götürdü; böylece tüm bu ülkelerden geçen tüm halkların elçileri ve valileri, hükümetlerinin başı olan Mısır’a giderken Tanrı’nın halkıyla temas kuracaklardı.

TAM1897 Q1 21.11Mısır’da Rab, halkını bu putperest uluslar ile Mısır’ın başkenti arasındaki geçiş yolu üzerinde yer alan Goşen’e yerleştirdi; böylece halk, elçileri ve valileri, Tanrı’nın halkının yaşadığı Goşen’den geçecek ve dikkatleri gerçek Tanrı’ya çekilecekti.

TAM1897 Q1 22.1Mısır’da ayrıca Yusuf tahtın yanındaydı; böylece Mısır’a gelen elçiler, onlara gerçek Tanrı’yı tanıtacak olan Yusuf ile görüşmek zorunda kalırlardı. Yusuf öldükten sonra, Yusuf’un bilgisi ve etkisi, Musa’ya kadar Mısır’ın başkentinde kaldı. Sonra Musa sarayda ve tahtın yanındaydı. Sadece Yusuf’un olduğu gibi tahtın yanında değil; Musa, tahtın ilk basamağında duruyordu, çünkü o Firavun’un kızının oğluydu. Firavun’un kızı, Firavun’un karısıydı; Musa ise Firavun’un kızının oğlu olduğu için tahtın iki kat meşru varisiydi. Eğer Firavun’un karısı onun kızı olmasaydı, evlatlık ilk oğlu tahtın varisi olacaktı. Yine, Firavun’un başka bir karısı ve başka çocuğu olmasaydı, kızı tahtın varisi olurdu. Ancak Firavun’un kızı aynı zamanda Firavun’un karısı olduğundan, onun evlatlık oğlu tahtın iki kat meşru varisiydi. O dönemde dünyanın tahtı sayılan Mısır tahtına olan varislik hakkı tartışılmazdı.

TAM1897 Q1 22.2O dönemde Mısır kralı yaklaşık seksen yaşındaydı; dolayısıyla Musa ile taht üzerindeki iki kat hak sahibi olduğu yeri ve dünyayı kapsayan Mısır İmparatorluğu’nun tüm gücüne sahip olması arasında çok az bir mesafe kalmıştı. Ve o dönemde, Tanrı’nın İbrahim’e yemin ettiği vaadin zamanı da yaklaşmıştı; Musa buna inandı ve bu nedenle tahtı, Mısır’ın tüm gücünü ve ihtişamını kasten ve tamamen reddetti — o, “firavunun kızının oğlu olarak tanınmayı reddetti.”

TAM1897 Q1 22.3Musa, Tanrı’nın İbrahim’e yemin ettiği vaat zamanının yaklaştığına inanıyordu. Bu arada, buna inanıp inanmadığımızı netleştirmemiz iyi olur; çünkü eğer buna inandığımızdan eminsek, Musa’nın bu inancında daha fazlasını göreceğiz. Elçilerin İşleri 7:17’ye bakın:—

TAM1897 Q1 22.4Tanrı’nın İbrahim’e ant içtiği vaadin zamanı yaklaştığında, halk Mısır’da büyüdü ve çoğaldı. (KJV'nin birebir çevirisi)

TAM1897 Q1 22.5Musa’nın doğduğu sırada Firavun, halkın çoğalmasını ve ülkeden çıkabilecek kadar güçlü hale gelmesini engellemek için onları yok etmeyi düşündü. Önemli olan nokta şudur: Mısır’da sadece Yahudiler değil, başka ülkelerden Mısır’a getirilen esirler de dahil olmak üzere çok sayıda yabancı halk vardı. Dolayısıyla o dönemde Mısır nüfusunun yaklaşık üçte biri yabancılardan oluşuyordu. Halkın çoğaldığını ifade eden İbranice kelime, onların arılar veya balıklar gibi “akın ettiklerini” ima eder. Firavun, halkın bu kadar bolca çoğaldığını ve ülkenin ayrıca yabancılarla dolduğunu görünce, onların isyan çıkarıp ülkeyi terk etmek için toprakları ele geçireceklerinden korktu.

TAM1897 Q1 22.6Buna yol açan bir başka unsur da, İsrail halkının Mısır’da bulunduğu dönemde; Mısır İmparatorluğu’nun tüm Doğu’yu kapsadığı bir dönemde, devlet iktidarı tarafından imparatorluğun tamamını yalnızca güneşe tapınmaya zorlamak için sistemli bir girişimde bulunulmuş olmasıydı. Güneşe tapınmanın çeşitli biçimleri imparatorluğun her yerine yayılmıştı, ancak imparatorluğun tüm gücüyle, gökyüzündeki çıplak güneş diski ya da önlerindeki güneş diski imgesi dışında her türlü güneş tapınmasını ortadan kaldırmaya yönelik bir çaba gösterildi. Tabii ki İsrail bu fermana uymadı. Güneşe tapınmadılar. Onlar Tanrı’nın gerçeğini savundular ve bu tutumları, o zamanlar bu kralın zihninde hâlâ taze bir anı olarak duruyordu. Güneşe tapınmayı zorla kabul ettirmeye çalışan başka bir kraldı; ancak bu kral tahta çıktığında, bu olay aklındaydı ve bu halkın bir fırsat bulması halinde ülkeden kaçma konusunda öncülük edeceği yönündeki düşüncesinin temelini oluşturuyordu.

TAM1897 Q1 22.7O döneme ait kayıtlarda sadece “halk büyüdü ve çoğaldı” (KJV'nin birebir çevirisi) diye değil, aynı zamanda “Tanrı’nın İbrahim’e ant içtiği vaadin zamanı yaklaştı” (KJV'nin birebir çevirisi) diye de belirtilmektedir. Tanrı, İbrahim’e hangi vaadi yeminle vermişti? Tanrı’nın İbrahim’e vaadi neydi?—Ona gördüğü toprağı vermekti. O toprak neydi?

TAM1897 Q1 22.8(Sesler) Dünya.

TAM1897 Q1 22.9Hangi dünya?

TAM1897 Q1 22.10Gelecek dünya.

TAM1897 Q1 22.11İşte bu, Stefanus’un sözüdür: “Tanrı’nın İbrahim’e ant içtiği vaadin zamanı yaklaştı” (KJV'nin birebir çevirisi). Öyle miydi? Buna inanıyor musunuz? Tanrı’nın İbrahim’e gösterdiği o toprağı ona vereceği zamanın yaklaştığına inanıyor musunuz? Burada “İbrahim’e” deniyor. Başkaları da orada olacaktı, ama bu vaat İbrahim’e yönelikti. İbrahim olmadan başka biri değil; İbrahim ve onun soyu. “Tanrı birçok kişiden söz ediyormuş gibi, "Ve soyundan olanlara" demiyor; "Soyundan olana" demekle tek bir kişiden, yani Mesih'ten söz ediyor.”

TAM1897 Q1 22.12Öyleyse, Tanrı’nın İbrahim’e gösterdiği o toprağı İbrahim’e ve Mesih’e vereceği vaat edilen zaman yaklaşmış mıydı? Bunu daha önce hiç düşündünüz mü, demiyorum. Sorduğum şey, burada yazılanlara inanıp inanmadığınızdır. Bunu açıklamaya çalışmayacağım. Bir kez inandığımızda açıklanmasına gerek kalmaz, çünkü ayetlerde öyle yazıyor. Kutsal Kitap bilginizden, ayetlere başvurmanıza gerek kalmadan, Tanrı’nın bu vaadi her seferinde İbrahim’e ve onun soyuna verdiğini gayet iyi biliyorsunuz. Asla İbrahim olmadan soyuna verilmedi. Asla soy olmadan İbrahim’e verilmedi — ve “soylarına” değil, “senin soyuna” verildi. Öyleyse, bu vaadin İbrahim’e verileceği zaman yaklaştığında, bu vaat başka kime geldi? — Mesih’e. İbrahim’e nasıl gelecekti? — Mesih aracılığıyla.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Vaat İshak ve Yakup’a tekrar edildiğinde, kullanılan dil aynı değil miydi?

TAM1897 Q1 22.14Evet. Her zaman aynıydı.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—O halde soru şu olur: İstefanos’un açıklamasını yerine getirmek için İbrahim’in mutlaka orada olması gerekli miydi?

TAM1897 Q1 23.1Evet, çünkü her zaman “Sana ve soyuna” deniyor. Ancak bunu kesinleştirecek başka ayetler de var.

TAM1897 Q1 23.2Şimdi kısa bir not. Yakup Mısır’da öldü, o topraklara götürüldü ve orada gömüldü. Yusuf da Mısır’da öldü, ama şöyle dedi: “Beni gömmeyin; o topraklara bile götürmeyin.” Yusuf, Yakup’un götürüldüğü ve orada gömüldüğü Filistin’e götürülmek istemedi. Yusuf şöyle dedi: “Tanrı sizi ziyaret edecek. Cesedimi yanınızda saklayın; Tanrı sizi ziyaret ettiğinde beni de yanınızda götürün. Kemiklerimi de yanınızda götürün.” Ve öyle yaptılar. Peki, o topraklara vardıklarında, Tanrı’nın İbrahim’e verdiği vaatle kastettiği topraklar hangileriydi?

TAM1897 Q1 23.3(Cemaat) Gelecek dünya.

TAM1897 Q1 23.4Yusuf’un bu dünyada gömülmeyi hiç beklemediğini görmüyor musunuz?

TAM1897 Q1 23.5Buna başka bir açıdan bakın. Ayette şöyle deniyor: “Tanrı’nın İbrahim’e ant içtiği vaadin zamanı yaklaştı” (KJV'nin birebir çevirisi). Tanrı, İbrahim’e gösterdiği toprağı ona sonsuza dek mülk olarak vereceğine yemin etmişti. Ancak İbrahim artık ölmüştü ve yüzlerce yıldır ölüydü. Öyleyse, İbrahim öldükten sonra Tanrı o toprağı ona nasıl verebilirdi? Açıkçası veremezdi. O halde, Tanrı o toprağı İbrahim’e vereceğine yemin etmiş olduğu; Tanrı’nın İbrahim’e yemin ettiği zamanın artık yaklaştığı; ve İbrahim’in artık ölmüş olduğu göz önüne alındığında, İbrahim ölmüşken o toprağın ona verilemeyeceği kesindir; ve İbrahim’in ölümden diriltileceği zamanın yaklaştığı da aynı derecede kesindir; böylece Tanrı, ona sonsuza dek mülk olarak vereceğine yemin ettiği toprağı verebilsin. Buna göre, Yusuf’un, Yakup’un gömüldüğü gibi, kendi bedeninin Kenan topraklarına bile gömülmesine neden izin vermediğini anlamıyor musunuz? Gerçek şu ki, Yusuf, Tanrı’nın İbrahim’e o toprağı vereceğine yemin ettiği zamanın yaklaştığına inanıyordu ve Yusuf, İbrahim ile birlikte bu mirasa kavuşmayı umuyordu.

TAM1897 Q1 23.6(Ses) Bu vaat, Yaratılış Kitabı’nın on beşinci bölümünde bahsedilen, Tanrı’nın İbrahim’e verdiği vaat değil miydi?

TAM1897 Q1 23.7Evet, tam da öyle, Rab’be şükür. Öyleyse, Yusuf öldü, Mısır’da mumyalandı ve bir tabuta konuldu; İsrail Mısır’dan ayrıldığında, Yusuf’un kemikleri kırk yıl boyunca çölde onlarla birlikte taşındı; ve tüm bu süre boyunca Yusuf’un cesedi, her gün, gözlerinin önünde onlarla birlikteydi ve onların imansızlığına karşı bir azardı.

TAM1897 Q1 23.8Gördüğüm kadarıyla, birçok insan, İstefanos’un konuşmasındaki o ayeti okurken, orada yazılanlara inanmak yerine, Tanrı’nın İbrahim’e verdiği ve ona gösterdiği toprağı vereceğine yemin ettiği vaadi dikkate almak yerine, bunu şu şekilde, bu şekilde, öbür şekilde açıklıyor. Ama siz de, Tanrı’nın İbrahim’e gösterdiği toprağın bu dünya değil, gelecek dünya olduğu konusunda hemfikir miydiniz? İşte Tanrı’nın ona vereceğine yemin ettiği ülke budur; ve onun aradığı ülke de budur. İşte onun aradığı, kurucusu ve yaratıcısı Tanrı olan bir şehre sahip olan ülke budur. Ve o, geldiği diğer ülkeye geri dönme fırsatını hiç düşünmezdi.

TAM1897 Q1 23.9Tanrı’nın yemini her zaman, o toprağı İbrahim’e ve onun soyuna vermek üzerineydi. Tanrı onu ayırmışken, üzerine “soylar” eklemeyin; Tanrı onu ayırmışken, ona çoğul eki (“-lar”) eklemeyin. “Tanrı birçok kişiden söz ediyormuş gibi, "Ve soyundan olanlara" demiyor; "Soyundan olana" demekle tek bir kişiden, yani Mesih'ten söz ediyor.” Onlardan çok sayıda vardı, bu doğrudur. Mısır’dan üç milyon kişi çıktı, ama Tanrı “Sana ve soyuna” derken bu kişilerden bahsetmiyordu; o soy “tek bir kişi gibi” idi ve “Mesih”ti. Bunu anlıyor musunuz? “Sana ve soyuna” sözlerini okurken, İsrail’in kalabalığını aklınıza getirmeyin. Tanrı çoğul ekini (“-lar”) çıkardığında, biz oraya kesinlikle ekleyemeyiz. Düşüncelerimizde bile oraya eklememeliyiz. Soy kimdi? — Mesih. “Sana ve soyuna” dediğinde, siz ve ben bunu, “sana ve Mesih’e vereceğim, sonsuz bir mülk olarak” dışında başka bir şekilde okumamalıyız. Mesih aracılığıyla olmadıkça, oraya Mesih’ten başka kimseyi koymamalıyız. Sana ve Mesih’e vereceğim.

TAM1897 Q1 23.10İstefanos, “Tanrı’nın İbrahim’e ant içtiği vaadin zamanı yaklaştı” (KJV'nin birebir çevirisi) der. İstefanos bunu Kutsal Kitap’tan aldı. Bunun, o anda İstefanos’a verilen özel bir Kutsal Ruh ilhamı olmadığını, hepsinin daha önce Kutsal Kitap’ta yer aldığını ve Kutsal Ruh’un, İstefanos’un daha önce Kutsal Kitap’ta okuduğu şeyleri zihnine getirerek bunu diğerlerine verdiğini anlamanızı istiyorum. Lütfen Çıkış Kitabı’nın altıncı bölümüne bakın. Kutsal Yazılarda bu o kadar açıktır ki, bunu başka türlü açıklamak imkânsızdır. Bu, İsrail’in kurtarılma zamanıdır ve Rab bunu gerçekleştirecektir. Çıkış 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11RAB Musa'ya, "Firavuna ne yapacağımı şimdi göreceksin" dedi, "Güçlü elimden ötürü İsrail halkını salıverecek, güçlü elimden ötürü onları ülkesinden kovacak." Tanrı ayrıca Musa'ya, "Ben RAB'bim" dedi, İbrahim'e, İshak'a ve Yakup'a Her Şeye Gücü Yeten Tanrı olarak göründüm, ama onlara kendimi RAB adıyla tanıtmadım. Yabancı olarak yaşadıkları Kenan ülkesini kendilerine vermek üzere onlarla antlaşma yaptım. Mısırlılar'ın köleleştirdiği İsrailliler'in iniltilerini duydum ve antlaşmamı hep andım.

TAM1897 Q1 23.12Onun antlaşması neydi? — Onlara o toprağı vermek. O toprak neyi temsil ediyordu? Neydi o? — Rab’bin İbrahim’e gösterdiği ve ona sonsuza dek mülk olarak vereceğine yemin ettiği toprak, yani dünya.

TAM1897 Q1 24.1(Sesler) Gelecek dünya.

TAM1897 Q1 24.2Şimdi diyor ki, “antlaşmamı hep andım.” Bu ne anlama geliyordu? “Antlaşmamı hatırladım.” Unutmuş muydu? — Hayır; ama vaat ettiğini yerine getirme zamanı gelmişti. Vahiy kitabının on sekizinci bölümünde şöyle dendiğini hatırlarsınız:—

TAM1897 Q1 24.3Gökten başka bir ses işittim: "Ey halkım!" diyordu. Onun günahlarına ortak olmamak, Uğradığı belalara uğramamak için çık oradan! Çünkü üst üste yığılan günahları göğe erişti, Ve Tanrı onun suçlarını anımsadı. Babil nasıl davrandıysa, karşılığını ona aynen verin, Yaptıklarının iki katını ödeyin. Hazırladığı kâsedeki içkinin İki katını hazırlayıp ona içirin. Kendini yücelttiği, sefahate verdiği oranda Istırap ve keder verin ona. Çünkü içinden diyor ki, ‘Tahtında oturan bir kraliçeyim, dul değilim. Asla yas tutmayacağım!’ Bu nedenle başına gelecek belalar Ölüm, yas ve kıtlık- Bir gün içinde gelecek. Ateş onu yiyip bitirecek. Çünkü onu yargılayan Rab Tanrı güçlüdür.

TAM1897 Q1 24.4Tanrı onun günahlarını hatırladığında, onun yargılanma zamanı gelmiştir. O, antlaşmasını hatırladığında, hangi zaman gelmişti? — Yemini yerine getirme zamanı gelmişti. Peki, İbrahim, İshak ve Yakup ile yapılan antlaşma neydi? — Onlara o toprağı sonsuza dek mülk olarak vermek ve onu onlara ve onların soyuna vermekti. Soy kimdi? — Mesih.

TAM1897 Q1 24.5Onun için İsrailliler'e de ki, Ben RAB'bim. Sizi Mısırlılar'ın boyunduruğundan çıkaracak, onların kölesi olmaktan kurtaracağım. Onları ağır biçimde yargılayacak ve kudretli elimle sizi özgür kılacağım. Sizi kendi halkım yapacak ve Tanrınız olacağım. O zaman sizi Mısırlılar'ın boyunduruğundan çıkaran Tanrınız RAB'bin ben olduğumu bileceksiniz.

TAM1897 Q1 24.6İsrail buna inansaydı, Sina Dağı’nda o anlaşmayı yapmaya hiç gerek kalır mıydı? Onları Mısır’dan çıkarmaya başlamadan önce şöyle demişti: “Ben sizin Tanrınız olacağım, siz de benim halkım olacaksınız. Benim Rab olduğumu bileceksiniz.”

TAM1897 Q1 24.7“Sizi İbrahim'e, İshak'a ve Yakup'a vereceğime ant içtiğim topraklara götüreceğim. Orayı size mülk olarak vereceğim. Ben RAB'bim.”

TAM1897 Q1 24.8“Tanrı’nın İbrahim’e ant içtiği vaadin zamanı yaklaştı” (KJV'nin birebir çevirisi). Seni, sana vereceğime yemin ettiğim topraklara götüreceğim. Peki bu vaat nedir? Tanrı, İsrail’i hangi topraklara götürmek istedi? Onlar için hangi topraklar vardı? — Gelecek dünya. Şimdi tüm bunları açıklamaya çalışmayın. Bunun için bir açıklamam yok. Kutsal Kitap’ta ne yazıyorsa o var ve ben buna inanıyorum. Açıklanmasına gerek yok. Sadece inanılması gerekiyor. Hayır, bunu kendinize bile açıklamaya çalışmayın. Eğer bu sizin için yeni bir şeyse, bu konuda başka fikirleriniz varsa, onları buna uydurmaya çalışmayın. Hepsini bir kenara bırakın ve burada ne yazdığını görün.

TAM1897 Q1 24.9Tekrar soruyorum. Tanrı’nın İbrahim, İshak ve Yakup’a vereceğine yemin ettiği topraklar hangileriydi?

TAM1897 Q1 24.10(Cemaat) Gelecek dünya.

TAM1897 Q1 24.11Buna sadık kalacak mısınız? Bir süre önce bunun doğru olduğu konusunda hemfikirdiniz. Ruhlarımızın iyiliği için şimdi bundan geri dönmeyelim.

TAM1897 Q1 24.12(Ses) Onlara kurtuluş gelmiş olur muydu?

TAM1897 Q1 24.13Evet; kurtuluş onlara gelirdi. Kurtuluş dünyaya gelirdi. Bütün bunlar gerçekleşirdi. Ancak bu, gerçekleştiğinden farklı bir şekilde olurdu. Dünya, yaşadığından farklı bir deneyim yaşardı. Onların yaşadıkları deneyime bakıp, Tanrı’nın onları buna çağırdığını düşündüğümüzde bunu gözden kaçırıyoruz. O korkunç deneyimi yaşadılar çünkü Tanrı’nın kendilerini çağırdığı şeye inanmadılar. Ve kardeşlerim, eğer bugün siz ve ben, o zamanlar İsrail’in önüne konulan bu şeylere, onların baktığı gibi bakarsak, şimdi de İsrail’in o zaman yaptığı gibi davranmış oluruz. İsrail o zaman Tanrı’nın kendileri için ne hazırladığını görmedi ve bu nedenle O’nun kendileri için hazırladığını elde edemedi. Şimdi, siz ve ben bu olaylarda İsrail’in gördüğünden fazlasını görmezsek, İsrail’in elde ettiğinden fazlasını elde edemeyeceğiz. Bu olaylara İsrail’in baktığı gibi baktığımız sürece, bugün de İsrail’in o zaman yaptığı gibi davranacağız.

TAM1897 Q1 24.14Çünkü onlar gibi biz de iyi haberi aldık. Ama onlar duydukları sözü imanla birleştirmedikleri için bunun kendilerine bir yararı olmadı. Bu nedenle Tanrı'nın huzur diyarına girme vaadi hâlâ geçerliyken, herhangi birinizin buna erişmemiş sayılmasından korkalım.

TAM1897 Q1 24.15Peki, bunu dinleyen bizlerde imanla birleşirse, bu şimdi bize fayda sağlayacak mı? İsrail’in yaşadığı deneyimin bizde de tekrarlanmasından Tanrı korusun. Bu, kaçabilmemiz için önümüze konmuştur.

TAM1897 Q1 24.16Tanrı’ya inanmadıkları için onların göremediklerini görelim. Tanrı’nın onlar için ne hazırladığını görelim ve onların yaptığı gibi olaylara bakıp, onların yaptığı gibi bunu elde edememek yerine, buna ulaşalım.

TAM1897 Q1 24.17Çıkış Kitabı’nın on beşinci bölümüne bakın, orada bu çok açık bir şekilde belirtilmiştir. İsrail Mısır’dan çıkıp Kızıldeniz’i geçtikten sonra, on üçüncü ayette şu sözler yer almaktadır:—

TAM1897 Q1 24.18Öncülük edeceksin sevginle kurtardığın halka, Kutsal konutunun yolunu göstereceksin gücünle onlara.

TAM1897 Q1 24.19Bu bölüm, Musa’nın ilahisidir. Siyon Dağı’nda duran ve canavara, onun heykeline ve isminin sayısına karşı zafer kazananlar, Musa’nın ilahisini söylerler. O ilahinin örneğine göre yazılmış bir ilahi değil. Ona benzeyen bir ilahi de değil. Ama onlar Musa’nın ilahisini söylerler. Çıkış Kitabı’nın on beşinci bölümü bizim ilahimizdir.

TAM1897 Q1 24.20Tanrı onları nereye götürmeyi amaçladı? — “Kutsal konutuna.” O kutsal konut neredeydi?

TAM1897 Q1 24.21(Cemaat) “mimarı ve kurucusu Tanrı olan temelli kenti bekliyordu.”

TAM1897 Q1 24.22Dahası. “Uluslar duyup titreyecekler, Filist halkını dehşet saracak.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Öyle oldu.

TAM1897 Q1 24.24Elbette öyle oldu. O sınıra vardıklarında, Edom beyleri hayrete düştüler. “Moav önderlerini titreme alacak, Kenan'da yaşayanların tümü korkudan eriyecek.” Sakinlerin akıbeti ne olacaktı?

TAM1897 Q1 25.1(Sesler) Eriyip gideceklerdi.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Zaten eriyip gitmişlerdi.

TAM1897 Q1 25.3Oraya vardıkları anda İsrail sordu: “Topraklarınızdan geçmemize izin verir misiniz?” Ne dediler? — Hayır, efendim. Topraklarına ayak basmalarına izin verilmedi. Ama Kızıldeniz’den doğrudan Edom sınırlarına gitmiş olsalardı, onlar geçene kadar tüm Edom şaşkınlıkla donup kalırdı. Ah, İsrail hâlâ orada neyi kaçırdığını fark etmiş değil. Kardeşlerim, İsrail’in orada neyi kaçırdığını anladığımızda, bu bize Tanrı’nın gücünü getirecek bir ilham verecek ve biz buna inanacağız.

TAM1897 Q1 25.4Korku ve dehşet düşecek üzerlerine, Senin halkın geçinceye dek, ya RAB, Sahip olduğun bu halk geçinceye dek, Bileğinin gücü karşısında taş kesilecekler.

TAM1897 Q1 25.5Onlara ne yapacak? “Onları içeri getireceksin ve onları mirasının dağına dikeceksin” (KJV'nin birebir çevirisi). Kimin mirası? — Rab’bin. Ama “Tanrı eski zamanlarda peygamberler aracılığıyla birçok kez çeşitli yollardan atalarımıza seslendi. Bu son çağda da her şeye mirasçı kıldığı … kendi Oğlu'yla bize seslenmiştir.” İsrail’i kim yönlendiriyordu? — Tanrı. Nereye? — “Mirasına”; bizimkine değil — seninkine. “Eğer Mesih'e aitseniz, İbrahim'in soyundansınız, vaade göre de mirasçısınız.” “Senin mirasın, ey Rab.” Hepsi bu kadar değil. “Onları içeri getireceksin ve onları mirasının dağına, ey RAB, içinde oturmak için kendine yaptığın yere dikeceksin” (KJV'nin birebir çevirisi). Hepsi bu kadar değil. “Ellerinle kurduğun kutsal yere … ya Rab!” Rab’bin ellerinin kurduğu tapınak hangisidir?

TAM1897 Q1 25.6(Sesler) Gerçek tapınak.

TAM1897 Q1 25.7Elbette öyledir. “Söylediklerimizin özü şudur: Göklerde, Yüce Olan'ın tahtının sağında oturan, kutsal yerde, insanın değil, Rab'bin kurduğu asıl tapınma çadırında görev yapan böyle bir başkâhinimiz vardır.” Bu, bu geceki konuşmamızın özeti, değil mi? Tanrı’nın İsrail’i götürmek istediği yer orasıydı. Ama onlar bunu göremediler. Anlıyor musunuz? Tanrı bizi de oraya götürmek istiyor.

TAM1897 Q1 25.8Tanrı’nın o zaman İsrail’i oraya götürmek istediğini görüyor musunuz? Eğer görüyorsanız, o zaman İsrail’in kaçırdığı yere gitmeye hazır olacaksınız. Ama eğer orasının insanın kurduğu bir yeryüzü tapınağı olduğunu düşünüyorsanız, İsrail’in gördüğü tek şey budur ve sizin de göreceğiniz tek şey budur. Ve İsrail o topraklara giremedi, siz de giremeyeceksiniz. İsrail’in gördüğünden daha fazlasını görmeliyiz, yoksa asla İsrail’in ulaştığından daha uzağa gidemeyeceğiz. Peki, İsrail neden gördüklerinden fazlasını görmedi? — İnanmadılar. Ama siz ve ben, İsrail’in o zaman inanmadığı şeye şimdi inanmalıyız; yoksa İsrail’in kaçırdığını asla elde edemeyeceğiz. Ancak İsrail’in inanmadığı şeye inanırsak, o zaman İsrail’in girmediği mirasa, İsrail’in girmediği çadıra, Tanrı’nın kutsal konutuna, temelleri olan ve kurucusu ile yaratıcısı Tanrı olan şehre götürüleceğiz.

TAM1897 Q1 25.9On sekizinci ayet: “RAB sonsuza dek egemen olacak.” O, kendileri üzerinde bizzat hüküm sürmek istiyor; artık Firavun değil; artık Nemrut değil; artık bu putperestler değil; artık bu isyankar insanlar değil. Tanrı, İsrail’i kutlu topraklara götürmek ve orada sonsuza dek onlara hükmetmek istedi, ama onlar bunu bilmiyorlardı. Ey, Rab’be inanmayarak ne çok şey kaçırdılar! Ey, biz de bunca yıldır ne çok şey kaçırdık! Çünkü yarın gece size okuyacağım gibi, Rab’be inansaydık, çoktan orada olurduk. Tanrı öyle diyor ve öyledir de. Bu gece bu çadırda işimiz yok. Aslında burada hiç işimiz yok, çünkü bu dünyada işimiz yok. Ancak dünyada olduğumuz için, burası bizim yerimiz. Ama aslında dünyada hiç olmamalıydık. Uzun zaman önce Tanrı’nın krallığında olmalıydık. Bu bir gerçektir, kardeşlerim. Kutsal Kitap’ta, sadece bu tek düşünce üzerine burada bir saat daha konuşsak bile ortaya çıkaramayacağımız çok daha fazlası var.

TAM1897 Q1 25.10Musa tüm bunlara inanıyordu. Vaadin yerine getirilme vaktinin yaklaştığına inanıyordu. Ancak çok geçmeden Mısır tahtına oturacaktı. Kral olacaktı. Hüküm sürecekti; herhangi bir şehrin belediye başkanı ya da memurundan daha yüksek bir makama sahip olacaktı. Sadece bir krallığı değil, bir imparatorluğu da yönetecekti; dünyanın imparatorluğunu, ve bu onun hakkıydı. Bu taht, ona iki kat hakla aitti. Seçimlere katılmasına gerek yoktu. Taht ona kalacaktı ve onun hakkını tartışacak kimse yoktu. Tahta sadece bir adım kalmıştı; sadece bu Firavun ölene kadar, ki o neredeyse yüz yaşındaydı. O zaman bu Musa, dünyanın kralı olacaktı, çünkü Mısır İmparatorluğu tüm dünyayı kapsıyordu.

TAM1897 Q1 25.11O sıralarda İsrail de zor günler geçiriyordu. İsrail eziliyordu, zulüm görüyordu ve tuğla fırınlarında çalışmaya zorlanıyordu. Musa şöyle diyebilirdi: “Şu anda halkımız eziliyor; zulüm görüyor; Tanrıları uğruna acı çekiyor; ama bu durum en fazla biraz daha sürecek, çünkü Firavun neredeyse yüz yaşında ve fazla yaşamayacak. O zaman ben bir reform yapacağım. Bu yönetimi düzene sokacağım. Adil bir şekilde yöneteceğim. Bu kötü Firavunlar gibi değil. Ben Tanrı’ya inanıyorum. Ben bir Hristiyanım ve Hristiyan olduğum için yönetmeye çok daha uygunum.” Ve o, sadece onların yüklerini kaldırmakla kalmayıp, onlara görevler verebilir ve Tanrı’nın halkı aracılığıyla dünyayı yönetebilirdi. Yol açık değil miydi? Tahta sadece bir adım kalmıştı ve o adım yakında atılmalıydı. Ancak bu Hristiyanın böyle bir durumda ne yaptığını bir görelim. İbraniler mektubunun on birinci bölümüne bakın. Dikkatlice inceleyin, özenle okuyun ve ne yazdığını görün. Yirmi dördüncü ayet:—

TAM1897 Q1 26.1Musa büyüyünce iman sayesinde firavunun kızının oğlu olarak tanınmayı reddetti.

TAM1897 Q1 26.2Firavun’un kızının oğlu olarak anılmayı reddetmek ne anlama geliyordu?—Kral olmayı reddetmekti. Taht oradaydı. Tahta sadece bir adım kalmıştı. Ancak oraya çıkıp tahtına oturmak yerine, geri çekildi. Mısır tahtına, Mısır’ın tüm hazinelerine ve zevklerine sırtını döndü ve yüzünü başka bir ülkeye çevirdi; çünkü Tanrı’nın halkını o ülkeden alıp bu başka ülkeye çağıracağı zaman gelmişti. Musa, İsa Mesih’e iman etti ve bu nedenle kilise ile devletin ayrılmasına da iman etti. Bu nedenle devletten ayrıldı ve tüm yüreğiyle kilisenin yanında durdu. Tanrı, tıpkı ilk başta babası İbrahim’i kendi ülkesinden çağırdığı gibi, onu da bu ülkeden çağırdı. Ama hepsi bu kadar değil. Dinleyin: “Bir süre Mısır’ın sefasını sürmektense, Tanrı’nın halkıyla birlikte sıkıntı çekmeyi yeğleyerek?” (Jones'un alıntısı, birebir çeviri)

TAM1897 Q1 26.3(Cemaat) Günah.

TAM1897 Q1 26.4Günah mı? O tahtın varisiydi. Öyleyse, zihnini Mısır tahtına, dünyanın gücüne ve zevklerine, dünyadaki hükümetlere yöneltmesi ne anlama geliyordu? Ne anlama geliyordu? — Günah. Böyle mi yazıyor?

TAM1897 Q1 26.5(Sesler) Evet.

TAM1897 Q1 26.6Buna inanıyor musunuz?

TAM1897 Q1 26.7(Sesler) Evet.

TAM1897 Q1 26.8O zaman İsrail için de günah mıydı?

TAM1897 Q1 26.9(Sesler) Evet.

TAM1897 Q1 26.10Peki şimdi nedir?

TAM1897 Q1 26.11(Sesler) Günah.

TAM1897 Q1 26.12Kardeşlerim, Kutsal Kitap’ta üzerinde düşünmemiz gereken bazı şeyler var. “Bir süre için günahın sefasını sürmektense, Tanrı'nın halkıyla birlikte baskı görmeyi yeğledi.” Ancak unutmayın ki burada bahsedilen zevkler — günahın zevkleri — aslında Mısır’ın zevkleridir; Mısır kralı olmanın, dünyevi hükümette görev almanın, diğer insanları yönetmenin zevkleri. Bütün bunlar ona gerçek soy yoluyla, miras hakkı sayesinde gelecekti. Kendisini aday göstermesine ya da oy toplamaya çalışmasına gerek yoktu. Bu, doğal olarak ona düşüyordu. Kutsal Kitap’ta, onun bütün bu zevkleri kabul edip tadını çıkarmasının, günahın zevklerinden yararlanmak olacağı yazıyor. Ama o bundan vazgeçti. Neden? — “Mesih uğruna aşağılanmayı Mısır hazinelerinden daha büyük zenginlik saydı.”

TAM1897 Q1 26.13Mısır hükümeti ve tahtı söz konusu olduğunda Mesih neredeydi? Mesih, Mısır’la bir miydi? — Hayır. Musa, hem Mesih’e hem de Mısır tahtına sahip olabilir miydi?

TAM1897 Q1 26.14(Sesler) Hayır.

TAM1897 Q1 26.15Oysa Mısır tahtı, yaprakların ağaçlardan düşmesi kadar doğal bir şekilde ona düşüyordu. Makam için çabalaması gerekmiyordu. Aday gösterilmek için bile çabalaması gerekmiyordu.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—Ya da bir dilekçe hazırlamak için.

TAM1897 Q1 26.17Hayır. Dilekçesini cumhurbaşkanına sunması için bir temsilci bulmasına bile gerek yoktu.

TAM1897 Q1 26.18Duruma bir kez daha bakın. Mısır, tahtıyla, zevkleriyle ve hazineleriyle, onun hiçbir kişisel çabası olmadan, tıpkı yaprakların ağaçtan düşmesi kadar doğal bir şekilde ona geçiyordu. Tek yapması gereken, ellerini kavuşturup oturmak ve kralın yaşlılıktan ölmesini beklemekti; o zaman her şey onun olacaktı. Yine de o, Mısır tahtında oturmaktansa, Mesih’in yanında olmayı ve O’nun uğruna hakaretlere katlanmayı tercih etti. Ve özellikle şunu unutmayın: Mesih’in yanında olmak için tahtına, Mısır’ın tüm hazinelerine ve zevklerine sırtını dönmek zorundaydı.

TAM1897 Q1 26.19Şimdi sakın bunu benim uydurduğumu, oraya eklediğimi söylemeyin. Kutsal Kitap’ın ne dediğine dikkat edin, hepsinin orada olduğunu göreceksiniz. Gerçekten orada değil mi?

TAM1897 Q1 26.20(Sesler) Evet.

TAM1897 Q1 26.21Bunu bir kez daha okuyalım, sonra bu gecelik bitirelim; yarın gece yine İsrail’i inceleyeceğiz:—

TAM1897 Q1 26.22Musa büyüyünce iman sayesinde firavunun kızının oğlu olarak tanınmayı reddetti. Bir süre için günahın sefasını sürmektense, Tanrı'nın halkıyla birlikte baskı görmeyi yeğledi. Mesih uğruna aşağılanmayı Mısır hazinelerinden daha büyük zenginlik saydı. Çünkü alacağı ödülü düşünüyordu.

TAM1897 Q1 26.23“Tanrı’nın İbrahim’e ant içtiği vaadin zamanı yaklaştı” (KJV'nin birebir çevirisi) — ona kutsanmış ödülü vermek için. Musa buna inandı ve devleti terk etti, tahtına sırtını döndü; Mısır’ın tüm gücünü, zevklerini ve ihtişamını değil, Mesih’in aşağılanmasını tercih etti. Ve unutmayın ki, Mesih’in aşağılanmasına ortak olmak için tüm bunlara sırtını dönmek zorundaydı.