İlk Büyük Emir

TAM1897 D 279.22 Mart 1897 Salı akşamı verilen vaaz 5 Mart 1897 tarihli Genel Konferans Günlük Bülteni’nde, Cilt 1, Sayı 16, s. 279-285’te basılmıştır.

TAM1897 D 279.3Biliyorsunuz ki, Rab bu zaman ve bu zamanda yaşayan insanlar hakkında şöyle demiştir: “İşte Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını tutanlar buradadır” (KJV'nin birebir çevirisi). Siz ve ben haklı olarak o insanlar olduğumuzu beyan ediyoruz ve Rab’bin bizim için evrene, “İşte Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını tutanlar buradadır. (KJV'nin birebir çevirisi)” diye söyleyebileceğini beyan ettiğimiz bir konumda duruyoruz. Ve bu bir gerçek olacak; sadece O söylediği için değil, O bunu söyleyecek çünkü bu bir gerçektir.

TAM1897 D 279.4Bu ayet, bu salonda bulunan sizin ve benim için tam anlamıyla geçerlidir; ve Rab, bunun şimdi bir gerçek haline gelmesini ve sürekli bir gerçek olarak kalmasını ister ki, böylece tüm dünyaya ve tüm evrene durmadan şunu ilan edebilsin: “İşte Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını tutanlar buradadır” (KJV'nin birebir çevirisi).

TAM1897 D 279.5İşte üzerinde çalışmamız gereken budur. Bu derslerde, Tanrı’nın buyruklarına uyup uymadığımızı anlamak için çalışmalıyız; böylece Rab bizim için şöyle diyebilsin: “İşte Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını tutanlar buradadır” (KJV'nin birebir çevirisi).

TAM1897 D 279.6Tanrı’nın buyruklarını yerine getirirken, şüphesiz ilk emir ön plana çıkar ve onu kesinlikle yerine getirmeliyiz. İşte O’nun sözü: “En önemlisi şudur: 'Dinle, ey İsrail! Tanrımız Rab tek Rab'dir. Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.'.”

TAM1897 D 279.7Peki, Rab bu emirle ilgili olarak sizin ve benim için şöyle diyebilir mi: “İşte onu yerine getirenler bunlardır”?

TAM1897 D 279.8Rab, tüm yüreğinize sahip mi ki, O’ndan ve O’na ait olandan başka hiçbir şeye yer kalmamış olsun?

TAM1897 D 279.9Rab, adanmış bir sevgiyle tüm ruhunuza sahip mi, öyle ki varlığınızın O’na ait olmayan hiçbir duygusu kalmamış mı?

TAM1897 D 279.10Rab zihninizin tamamına sahip mi ki, zihninizde O’na ait olmayan hiçbir düşünce, hiçbir faaliyet, hiçbir parça kalmamış olsun — tamamen O’nun hizmetine adanmış olsun? Çünkü zihnimizle Tanrımız Rab’be hizmet ederiz. Zihnimizin bir kısmıyla değil, bir parçasıyla değil, tamamıyla. Böylece, Tanrı’ya ait olmayan hiçbir şeye adayabileceğiniz ya da yöneltebileceğiniz bir zihniniz kalmaz.

TAM1897 D 279.11Tüm gücünüz O’na ait mi, öyle ki, Tanrı’ya ait olan ve O’nun hizmetine adanmış olanın dışında hiçbir şeye gücünüzü harcayamıyorsunuz?

TAM1897 D 279.12Eğer tüm bunlar sizin için geçerliyse, o zaman sizin için şüphesiz şöyle denir: “İşte buyrukları tutanlar buradadır” (KJV'nin birebir çevirisi).

TAM1897 D 279.13“İlkine benzeyen ikinci buyruk da şudur: 'Komşunu kendin gibi seveceksin.'” İlk emirde olduğu gibi, Tanrı’nın sevgisi kalplerimizde olduğunda, komşularımızı kendimiz gibi sevmek oldukça kolay olacaktır.

TAM1897 D 279.14Geçen gün Kardeş Kellogg’un konuşmasında da değinildiği gibi, Chicago’da bir çocuk, hiç tanımadığı bir adama yaklaşıp ona şöyle demişti: “Senin dünyanın en büyük günahkarı olduğunu biliyor musun?” Adam şaşkınlıkla bunun nasıl olabileceğini sordu; hiç kimseyi öldürmediğini, büyük bir suç işlemediğini söylediğinde, küçük çocuk ona şöyle dedi: “En büyük emir şudur: ‘Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.’ Bunu yapıyor musun?” Adam şöyle yanıt verdi: “Hayır, yapmıyorum. Bunu yaptığımı hiç söyleyemem.” “Peki,” dedi küçük çocuk, “bu emirler arasında en büyüğüdür. En büyük emri çiğniyorsun; öyleyse en büyük günahkarsın.” Adam bunu kabul etti ve Tanrı’ya yönelerek tam kurtuluşa kavuştu. Bu gayet açıktır: Madem bu en büyük emirdir, onu çiğneyen kişi en büyük günahkardır. Bu kişi siz misiniz?

TAM1897 D 279.15Siz ve ben, Tanrı’nın buyruklarına ve İsa’nın imanına bağlı kaldığımızı iddia ediyoruz. Acaba Tanrı’nın tüm emirlerinin ilki olanı çiğniyor muyuz? Eğer tüm emirlerin en büyüğü olan, ilk emri yerine getirmiyorsak, onu çiğniyoruz demektir. Eğer bunu çiğniyorsak, emirlere uymuyoruz; bu kesin bir gerçektir. Siz ve ben şimdi karar vermeliyiz ve sonsuza dek karar vermeliyiz: Rab’be tüm yüreğimizle, tüm ruhumuzla, tüm zihnimizle ve tüm gücümüzle hizmet edecek miyiz?

TAM1897 D 279.16Kutsal Yazılarda şöyle yazılmıştır: “Tanrı’nın krallığı içinizdedir.” İçimizde bulunan bu alem, Tanrı’nın alemidir; insan yaratıldığında durum böyleydi, ancak düşman Tanrı’nın yerini gasp etti; ve Rab, insanı yeniden özgür kıldı; böylece insan, Tanrı’nın kendi krallığında kendi yerine sahip olacağını mı, yoksa gaspçının Tanrı’nın krallığında Tanrı’nın yerini alacağını mı seçecek. İçinizdeki krallık Rab’bindir. Orada Rab’bin mi hüküm süreceğini, yoksa düşmanın mı hüküm süreceğini söylemek size kalmıştır. Ve eğer orada Rab’bin hüküm sürmesini seçmezseniz, düşmanın hüküm sürmesini seçmiş olursunuz. Kimin hüküm süreceği tamamen insanın seçimine bağlıdır.

TAM1897 D 280.1Birisi hüküm sürmek zorundadır. İnsan, Tanrı’dan bağımsız olarak kendine hükmetmek için yaratılmamıştır. İnsan, Tanrı ile birlikte kendisi olmak için yaratılmıştır ve Tanrı olmadan kendisi olamaz. İnsan, Tanrı’nın yanında durmak için yaratılmıştır. Tanrı’nın krallığı onun içindeydi. Tanrı onun içinde hüküm sürüyordu. Ancak o, Şeytan’ı takip ederek kendi yoluna gitmeye başladı. Oysa insan, ancak Tanrı’yı takip ederek kendi yoluna gidebilir. Tanrı’nın krallığı sizin içinizdedir. Tanrı’nın içimizde, kalplerimizdeki kendi krallığında kendi yerini almasını seçmeliyiz. Kendi krallığında kendi yerini alabildiğinde, O orada yerini alacak ve orada hüküm sürecektir.

TAM1897 D 280.2Tanrı’nın yeryüzündeki krallığının denizden denize, nehirden dünyanın uçlarına kadar uzanacağını biliyorsunuz. Tanrı’nın krallığı, yani Rab geldiğinde kurulacak olan bu krallığın, bu dünyadaki her inçlik alanı, her zerrecik toprağı kapsayacağını biliyorsunuz. Şimdi, Tanrı’nın krallığı sizin içinizdedir. Tanrı’nın hüküm sürdüğü içinizdeki bu krallık — O’nun hükümranlığı, kalbinizdeki her bir boşluğu, toprağın her bir zerresini kapsıyor mu? Kapsıyor mu? İşte soru budur ve bu sorular bizim için birden fazla açıdan önemlidir.

TAM1897 D 280.3Ben sadece emri okuyorum ve dikkatinizi emrin ne dediğine çekiyorum. Ve bunun amacı, sizin ve benim zihinlerimizi ve kalplerimizi her zaman şu soruya açık tutabilmemizdir: “İşte Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını tutanlar buradadır” (KJV'nin birebir çevirisi) sözü, tüm yürek, ruh, zihin ve güçle bizim için geçerli mi?

TAM1897 D 280.4Zihninizin üzerinde durduğu şey, üzerinde çalıştığı şey, uğraştığı şey — o şeyin içinde Tanrı var mı? Bu, Tanrı’nın yüceliği için mi? Yaptığınız araştırmalar, takip ettiğiniz çalışmalar, zihninizdeki tüm düşünceler — bunların amacı, zihninize Tanrı’nın suretinin kazınması mı? Zihninizde Tanrı’yı daha kapsamlı bir şekilde bulmak mı? O’nu daha fazla yüceltmek mi? Entelektüel çabalarınızda O, her şeyin başı ve her şeyin tamamı mı? O’nu seviyor musunuz, tüm zihninizle O’na hizmet ediyor musunuz?

TAM1897 D 280.5Ve tüm gücünle. Sürdüğünüz tarlayı, Tanrı için mi sürüyorsunuz? Bir tahtayı düzleştirmek için ittiğin planyayı, bunu Tanrı için mi yapıyorsun; böylece elde ettiğin her şeyin tamamen Tanrı’ya ait olması ve hiç de sana ait olmaması için mi? Gücün o kadar tamamen Tanrı’ya adanmış mı ki, elini nereye koyarsan koy, Tanrı’nın davası uğruna çalışıyor musun?

TAM1897 D 280.6Bir kişinin, davanın bir çalışanı olabilmesi için mesleğini ya da fiziksel emek gerektiren herhangi bir işi bırakması gerektiği yaygın bir düşüncedir. Birçoğu şöyle der: “Şu an yaptığım işten kurtulmak istiyorum. Keşke bir çıkış yolu bulabilsem. Keşke bu dükkandan çıkabilsem. Davanın bir çalışanı olmak isterdim.” Bulunduğunuz yerde davanın bir çalışanı değilseniz, gitmek istediğiniz yere vardığınızda da davanın bir çalışanı olamazsınız. Tarlayı sürerken davanın bir çalışanı değilseniz, kürsüden vaaz vermeye çalışsanız bile davanın bir çalışanı olamazsınız. Eğer bir demirciyseniz ve her gün örsün başındaysanız — eğer bu davanın bir çalışanı olarak benim kürsüde olduğum kadar titiz, samimi ve yürekten çalışmıyorsanız, o zaman bir yerlerde broşür dağıtıyor olsanız bile bu davanın bir çalışanı olamazsınız.

TAM1897 D 280.7İnsanlığın ne olabileceğine ve İsa’ya inanan her birinin ne olması gerektiğine dair önümüzde bir örnek vardır. Tanrı’nın Oğlu, size ve bana emirlere uymak ne demek olduğunu ve bunun nasıl yapıldığını göstermek için bu dünyaya geldi. Ve vaaz verdiği sürenin yaklaşık altı katı kadar bir süre boyunca bir zanaatla uğraştı. On iki yaşında, Yusuf’un yanında marangozluk işine başlayabildiği ve önemli işler yapabildiği zamandan itibaren — zira on iki yaşındaki bir çocuk, bir marangoza yardım ederek pek çok şey yapabilir. Dolayısıyla on iki yaşından başlarsak, yaklaşık otuz yaşında vaftiz oldu ve vaaz vermeye başladı; bu da on sekiz yıl eder. Bu yıllar boyunca marangozluk mesleğinde çalıştı. Otuz yaşından otuz üç buçuk yaşına kadar ise kamuya açık hizmetinde, vaaz vererek geçirdi. Gördüğünüz gibi, marangozluk mesleğinde çalıştığı süre, vaaz verdiği süreden neredeyse altı kat daha uzundu.

TAM1897 D 280.8Peki, marangozluk mesleğinde çalıştığı o on sekiz yıl boyunca, vaaz vermeye adadığı üç buçuk yıl boyunca olduğu kadar, O yine de Tanrı’nın Oğlu muydu? — Öyle olduğunu biliyorsunuz. Orada bir tahtayı keserken, bir bank yaparken ve ona ayak takarken benim Kurtarıcım ve sizin Kurtarıcınız mıydı; o zaman da çarmıhta olduğu kadar benim Kurtarıcım ve sizin Kurtarıcınız mıydı? — Öyle olduğunu biliyorsunuz. “Çünkü biz O’nun yaşamıyla kurtuluruz.”

TAM1897 D 281.1Unutmayın ki, bu on sekiz yılın sonunda, vaaz hayatının başlangıcında ve marangozluk mesleğinin sonunda vaftiz olmak için geldiğinde ve vaftiz edildiğinde — işte o zaman Tanrı, “Sevgili Oğlum budur, O'ndan hoşnudum” dedi. Öyleyse, o on sekiz yıl boyunca da, son üç buçuk yıl kadar bu davanın bir çalışanı değil miydi? — Öyle olduğunu biliyorsunuz. Öyleyse, eğer bir marangozsanız ve İsa Mesih’e inandığınızı açıkça beyan ediyorsanız, O’nun takipçisi olamaz mısınız? Sanki kürsüdeymişsiniz gibi, tam da orada O’nun takipçisi ve bu davanın bir çalışanı olmanız gerekmez mi? Her zaman marangoz olarak kalmak zorunda olduğunuzu söylemiyorum. O da kalmadı. Her zaman bir demirci ya da çiftçi olarak kalmak zorunda olacağınızı söylemiyorum; ama şunu söylüyorum ve ısrar ediyorum: Bir marangozken, bir demirciyken, bir çiftçiyken, nerede olursanız olun, olabileceğiniz en gerçek şekilde bu davanın bir çalışanı olmalısınız.

TAM1897 D 281.2Böylece İsa, zihnimiz, kalbimiz ya da ellerimiz neyle meşgul olursa olsun, Hristiyan olmanın ne demek olduğunu ve hayatımızın nasıl olması gerektiğini her birimize göstermiştir. O, marangozken tüm yüreğiyle, tüm ruhuyla, tüm zihniyle ve tüm gücüyle Tanrı’yı sevdi. Tahtaları keserken, masalar yaparken, kapılar yapıp monte ederken, hepsi Tanrı’nın yüceliği içindi. Tanrı, O’nun için her şeydi. Bir adam O’na sadece bir marangoz olarak geldiğinde, O’nu sadece bir marangoz olarak görüp, O’nu dünyanın Kurtarıcısı olarak görmediğinde — bir adam O’na sadece bir marangoz olarak gelip, O’nun yanına oturarak, “Bir masa yaptırmak istiyorum. Bunu benim için yapar mısın?” dediğinde, İsa, “Ne tür bir masa istiyorsun?” diye sordu; adam ona tarif etti ve İsa, “Evet, senin için yapacağım,” dedi; İsa masayı yaptıktan sonra sırtında adamın evine taşıdı, evin içine soktu ve adamın kullanması için oraya koydu — tüm bu süreç boyunca İsa tamamen Tanrı’ya aitti. Tanrı, tüm eylemlerinde mevcuttu. O masada yaptığı her bir ek yerinde çatlak yoktu, hiçbiri tozla örtülüp gizlenmemişti, hiçbir şey gizlenmemişti; dürüst bir masaydı. Baştan sona Tanrı’nın onaylayabileceği türden bir masaydı.

TAM1897 D 281.3Ve masayı yapmak için anlaşma yaptığında, dürüst bir anlaşma yaptı; Tanrı’nın bakıp “Bu dürüst bir anlaşma” diyebileceği türden bir anlaşma. O adamdan, böyle bir iş için hakkaniyete uygun olandan fazlasını ödemesini istemedi. Adam ona sordu: “Şu masayı yapar mısın?” “Yaparım.” “Bunun için ne kadar ücret alacaksın? — maliyeti ne olacak?” O da hesap yapardı ve adama şöyle derdi: “Kereste bu kadar tutacak, yapması da şu kadar zaman alacak ve benim işimin değeri de bu kadar. Sen de öyle düşünmüyor musun? Harcadığım zamana karşılık işimin bu kadar değerinde olacağını düşünmüyor musun?” Adam da şöyle derdi: “Evet, öyle düşünüyorum. Bence tüm bunlara değer. Bu dürüst bir davranış. Bu adil bir anlaşma.” Ve marangoz masayı sırtına alıp oraya götürüp yere indirdiğinde, adam anlaşmada belirlenen ücreti ona öderdi; Tanrı da tüm bu işlemi yukarıdan izleyip şöyle derdi: “Bu dürüst bir davranış. Bir insanın yapabileceği en iyi şey budur.”

TAM1897 D 281.4Siz de öyle bir marangoz musunuz? Hristiyan olduğunuzu söylüyorsunuz. Ne yaparsanız yapın, öyle bir işçi misiniz?

TAM1897 D 281.5Tanrı’yı tüm yüreğinizle, tüm ruhunuzla, tüm aklınızla ve tüm gücünüzle seviyor musunuz? Ne yaparsanız yapın ya da ne yapmaya çağrılırsanız çağrılın; komşunuzla, ister putperest ister Hristiyan olsun, ne tür bir iş yaparsanız yapın; bunu, Tanrı’nın bakıp “Bu, Tanrı’nın krallığı için yeterince iyidir” diyebileceği bir şekilde yapıyor musunuz? Çünkü tüm yüreğiniz, tüm ruhunuz, tüm zihniniz ve tüm gücünüz, Tanrı’nın yüceliği için bu işin içindedir.

TAM1897 D 281.6Emirleri yerine getiriyor muyuz, yoksa getirmiyor muyuz? Asıl soru budur. Ve artık bunu o kadar derinlemesine anlamamızın zamanı geldi ki, Rab, verdiği mesajda şöyle tasdik edebilsin: “İşte Tanrı’nın buyruklarını tutanlar buradadır” (KJV'nin birebir çevirisi).

TAM1897 D 281.7Şimdi, bu emrin her şeyi kapsadığını ve başladığımız bu metne girmeyen tek bir düşünceye bile dokunamayacağımızı görebilirsiniz. Öyleyse, düşüncelerimizdeki her şeye, zihnimizin yöneldiği her şeye, tüm emirlerin ilki olan bu ayetin ışığında bakmalıyız.

TAM1897 D 281.8El atmamız gereken her şeye, tüm emirlerin en büyüğü olan bu ayetin ışığında bakmalıyız. Bu, Tanrı korkusuyla tüm kalbim, ruhum, zihnim ve gücümle girebileceğim bir şey mi? Değilse, o zaman ona dokunmak ister miyim? — Hayır. Eğer tüm kalbim, zihnim, ruhum ve gücümle ve Tanrı’yla birlikte giremeyeceğim bir şeyse, o zaman bununla ne işim var? Eğer Tanrı benimle birlikte gelemiyorsa, o zaman emirleri çiğniyorum demektir. Her şeyi O’na adamıyorum. Tüm gücüm, O’nun giremeyeceği, dokunamayacağı, onaylayamayacağı ya da kabul edemeyeceği bir şeye harcanıyorsa, hiçbir değeri yoktur.

TAM1897 D 282.1Bunun katı bir ölçü olduğunu biliyorum, ama bu Hristiyanlıktır. Bu Hristiyanlıktır ve siz ve ben, tam olarak bundan daha az olan herhangi bir şeyin on altıda biriyle yetinmemeliyiz. Bu dünyada, her neye girersek girelim, bunu Tanrı bizimle birlikteyken yapacağımızdan daha azıyla, bir anın gölgesi kadar bile olsa yetinmemeliyiz; ve sonra ona tüm kalbimizle, tüm ruhumuzla, tüm zihnimizle ve tüm gücümüzle girmeliyiz. Ve size şunu söyleyeyim: hepimiz bu noktaya geldiğimizde, bu odadaki herkes şu anda O’na teslim olursa ve orada sıkı sıkıya tutunursa, dünyada Tanrı’nın hangi gücünün ortaya çıkacağını hayal bile edemeyiz.

TAM1897 D 282.2Başından beri en büyük zorluk, insanların kalplerinde Tanrı’ya ait olan yeri O’na vermemeleriydi. Tanrı insanı bu şekilde yarattı, ama insan başka her şeye yöneldi ve Tanrı’yı tamamen dışladı. Tanrı onu o karanlıktan kurtardı, seçim yapma özgürlüğü verdi ve onu, Tanrı’yı tüm yüreğiyle, tüm ruhuyla, tüm zihniyle ve tüm gücüyle sevip sevmeyeceğini seçmeye çağırdı. Tanrı’ya yeniden O’na ait yeri vermeye karar verme özgürlüğü verildi; ancak o kadar çok kişi, Rab’bin kendisine ait bir yeri olmaması gerektiğini seçti ki, tufan onları yeryüzünden silip süpürdü.

TAM1897 D 282.3Sonra Rab insan soyunu yeniden başlattı. Ve her birinden istediği tek şey, Rab Tanrı’yı tüm yüreğiyle, tüm ruhuyla, tüm zihniyle ve tüm gücüyle sevmesi ve komşusunu kendisi gibi sevmesiydi. Gemiye giren ve gemiden çıkan sekiz kişiden istediği tek şey buydu. İlk insan Tanrı’yı tüm yüreğiyle, tüm ruhuyla, tüm zihniyle ve tüm gücüyle sevseydi, hiçbir günah asla içeri giremezdi.

TAM1897 D 282.4Günah işledikten ve Rab onu o esaretten kurtardıktan sonra, eğer Adem ve tüm çocukları Tanrı’yı tüm yürekleriyle, ruhlarıyla, güçleriyle, zihinleriyle ve kuvvetleriyle sevmiş olsalardı, dünyanın durumu ne olurdu? — Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’nın imanını yerine getiriyor olurlardı ve doğruluk, suların denizi kapladığı gibi yeryüzünü kaplardı. Lanetin esaretinde, günahkâr bedenin esaretinde olan insanda bunun gerçekleşmesi imkânsız mıdır? Tanrı, günahkarı bedendeki günahın gücünden öyle bir şekilde kurtarabilir mi ki, o da Tanrı’yı tüm yüreği, ruhu, gücü, zihni ve kuvveti ile sevebilsin? — Evet. İnsanlar, günahkâr bedenin esaretinde olsalar bile, Tanrı’ya iman etmiş olsalardı ve Tanrı’nın buyruklarına uysalardı ve İsa’nın imanını yaşasalardı, günah yeryüzünü şu anki haliyle lanetleyemezdi. İşte gerçek budur, çünkü Hristiyanlık budur. Öyleyse, görüyorsunuz ki Rab’bin bizden her zaman istediği şey, Adem günah işlediğinden beri insandan her zaman istediği şey, Tanrı’nın buyruklarına ve İsa’nın imanına bağlı kalmasıydı ve hâlâ da budur. Ve tüm emirlerin ilki şudur: “Tanrın Rab’bi bütün yüreğinle, Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.”

TAM1897 D 282.5Romalılar 1:21’de, başlangıçta “Tanrı’yı tanıdıkları” söylenir. Şuna bakın: insan, yaşamının başlangıcında Tanrı’yı tanıyordu. Adem başlangıçta Tanrı’yı tanıyordu, ancak bu bilgiyi korumadı. Adem günah işleyip kendisine yeniden bir başlangıç verildiğinde, Tanrı’yı tanıyordu. Tufandan sonra insanlık yeniden başladığında, başlangıçta Tanrı’yı tanıyordu; dolayısıyla insanlık her zaman Tanrı’dan uzaklaşmıştır. Dünya günahkârdı, günahkârdır ve günahkâr olacaktır; çünkü Tanrı’yı tanıdı ve O’nu reddediyor, Tanrı’yı tanımadığı için değil. Dolayısıyla dünya karanlık yüzünden kötülük içinde değildir; dünya kötülük yüzünden karanlık içindedir.

TAM1897 D 282.6Dünya ışıkla başladı; karanlığın içeri girmiş olması ise insanların kendi seçimlerinden kaynaklanmaktadır: “Tanrı'yı bildikleri halde O'nu Tanrı olarak yüceltmediler, O'na şükretmediler. Tersine, düşüncelerinde budalalığa düştüler; anlayışsız yüreklerini karanlık bürüdü. Akıllı olduklarını ileri sürerken akılsız olup çıktılar. Ölümsüz Tanrı'nın yüceliği yerine ölümlü insana, kuşlara, dört ayaklılara, sürüngenlere benzeyen putları yeğlediler.”

TAM1897 D 282.7Şimdi dikkat edin; ilk olarak ne oldu? — Tanrı’yı tanıdılar; ama O’nu Tanrı olarak yüceltmediler; O’na içlerinde O’na ait olan yeri vermediler. Tanrı’yı yüceltmediler — O’nu insanlara açıklamadılar, O’nu yeryüzünde görünür kılmadılar; çünkü İsa şöyle dedi: “Seni yeryüzünde yüceltmişimdir,” ve O, beden içinde görünür hale gelmiş Tanrı’ydı. Tanrı’yı tanıyan bu insanlar, Tanrı’nın beden içinde açığa çıkmasına izin vermediler. Şükran duymadılar. Sonra düşüncelerinde boşluğa kapıldılar; sonra akılsız kalpleri karardı; sonra karanlıklarında bilge olduklarını iddia ettiler. O bilgelik aslında akılsızlıktı ve sonra putlar yaptılar.

TAM1897 D 282.8Böylece görüyorsunuz ki, putperestlikte insanların gözlerinin önüne konulan put, putperestliğin yalnızca dışsal tezahürüdür, onun dışsal temsilidir. Putperestlik zaten kalbin derinliklerinde yatmaktadır ve dışarıya doğru ilerlemenin birkaç aşamasını tamamlamıştır. Bunu bir düşünün. Putperestlik nerede başlar? — Kalpte. Bu süreçte putperestlik nerede başlar? — Tanrı’yı tanıdıkları halde O’nu Tanrı olarak yüceltmediklerinde; işte tam orada hepsi başlar. Öyleyse, Tanrı’yı tanımak ile putperestlik arasında herhangi bir orta yol var mı?

TAM1897 D 283.1Şimdi dikkatlice düşünün. Tanrı’yı tanıyorlardı ve “Sonsuz yaşam … seni … tanımalarıdır.” Tanrı’yı tanımak sonsuz yaşamdır; bu kesindir. Tanrı’yı tanıyorlardı; Tanrı’yı tanımakla sonsuz yaşama sahiptiler. Bu yazılmıştır. Ama putperestliğe düştüler. Tanrı’yı tanımaktan putperestliğe geçmek için kaç adım attılar? — Sadece bir adım. Öyleyse, Tanrı’yı tüm yüreğiyle, tüm gücüyle, tüm zihniyle ve tüm kuvveti ile sevmekten putperestliğe ulaşmak için kaç adım atılması gerekir? — Yine sadece bir adım. Öyleyse, eğer Tanrı’yı tüm yüreğimle, tüm ruhumla, tüm zihnimle ve tüm gücümle sevmezsem, ben neyim? — Bir putperest.

TAM1897 D 283.2Belki önümde oyulmuş bir put yoktur. Bu insanların da başlangıçta yoktu. Ama zihinlerinde oluşmuş bir imge, bir kavram vardı ve oyulmuş putlarını yaptıklarında, bu sadece zihinlerinde zaten var olan şeyin gözlerinin önünde durması için bir temsilden ibaretti. Bir put yapan ilk insan, onu yapmadan önce zihninde bunun bir kavramını barındırıyordu. Bir put yapan ilk insan, onun kendi tanrısı olması gerektiği fikrine sahipti ve bu fikir, o putu tahtadan ya da taştan yapmadan önce zihninde mevcuttu. O zaman gözlerinin önüne koyduğu o taş put, zihninde zaten var olan tanrının ne olduğunu o şekliyle kendisine temsil etmesi için yaptığı sadece dışsal bir biçimdi. Öyleyse o oyulmuş heykeli yapmadan önce bir tanrısı yok muydu? — Evet, vardı. Neredeydi? — Kalbinde.

TAM1897 D 283.3Hayallerinde boşluğa kapıldılar. Kimin hayalleri? — Kendi hayalleri. İşte bir şey hayal eden bir adam var; hayalini bir heykel haline getiriyor ve onu kendi dışına, gözlerinin önüne koyuyor. Hayal kurmak, basitçe zihinsel bir imgelemdir. Ve taştaki heykel, kalpteki bu imgelemin somut biçiminden ibarettir. Heykel ilk olarak nerede yaratıldı? — Zihninde; kendi hayalinde, kendi düşüncesinde. Peki, Tanrı’dan ayrıldığında yanında kim vardı? — Şeytan ve kendisinden başkası yoktu. Öyleyse, düşünceleri nereden gelebilir? — Yalnızca kendisinden ve Şeytan’dan.

TAM1897 D 283.4Öyleyse, putperestliğin kalpte olduğunu gayet açık bir şekilde görüyorsunuz; imge dışarıda ortaya çıkmadan önce, kavram, imge zaten oradadır. Tanrısı güneş, ay ya da yıldızlar olsa bile, bu kavram, onun fikri, hayal gücü, onu güneş, ay ve yıldızlarda dışsal bir biçime dökmeden önce oradadır.

TAM1897 D 283.5Putperestlikte görünen her şey, sadece kalpte olanın yansımasıdır. Ve Tanrı, tüm kalple, tüm ruhla, tüm zihinle ve tüm güçle kalpte olmalıdır; aksi takdirde putperestlik oradadır. Ortası yoktur.

TAM1897 D 283.6Aslında, tufandan sonra, insanlar ilk kez gerçek Tanrı’dan uzaklaşıp kendi tanrılarını edindiklerinde — bu tanrıların kendileri için Tanrı’nın yerini almasına izin verdiler; böylece, Tanrı’yı tanıdıkları zaman O’nu tek hükümdarları olarak kabul ettiklerini göstermiş oldular. Tanrı’yı tüm kalbimle, tüm ruhumla, tüm zihnimle ve tüm gücümle sevdiğimde, tek Tanrım kim olacaktır? — Tanrı. Tek otoritem kim olacaktır? — Tanrı. Yalnızca kim benim üzerimde otoriteye sahip olacaktır? — Tanrı. O, doğru otoriteyi kullanabilir mi? — Evet. O, insanı doğru yolda tutabilir mi? — Evet. Bir insan Tanrı’yı tüm yüreğiyle, ruhuyla, zihniyle ve gücüyle sevdiğinde, dünyada doğru yolda kalmak için başka hiçbir yasaya veya otoriteye ihtiyaç duymaz. Onun hükümdarı kimdir? — Tanrı. Peki, O’nu yüce bir sevgiyle sevdiğimizde, Tanrı yönetebilir mi? — Evet. Ancak, insan Tanrı’dan uzaklaşıp putperestliğe kapıldığında, kendini yönetebilir mi? — Hayır.

TAM1897 D 283.7Tufandan sonra, henüz Tanrı’yı tanıdıkları dönemde, O’nu tek Kral ve Yönetici olarak kabul ettiler. Başka bir hükümdarları yoktu. Tanrı’dan ilk kez uzaklaştıklarında ve O’nun yerine başka tanrılar koyduklarında — yani başlangıçta, Tanrı’dan uzaklaşıp O’nun yerine başka tanrılar koyduklarında — bu diğer tanrıların hükümdarların yerini almasına izin verdiler. Bu tanrıların kendilerinin hükümdarları olduğunu iddia ettiler. Kralları yoktu; insanlar henüz kendilerini hükümdar olarak ilan etmemişlerdi. İnsanlar, tanrıların krallar olduğunu iddia ediyorlardı; ve yetkiye sahip olanlar sadece tanrıların temsilcileriydi, oysa gerçek krallar tanrılardı.

TAM1897 D 283.8Bunun kanıtını “Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar” kitabının 50. sayfasında bulabilirsiniz. İşte, insanlığın başladığı ve dillerin karıştığı — insanlığın Tanrı’yı unuttuğu — Babil’de bulunan ilk kayıtlar. Şöyle yazıyor:—

TAM1897 D 284.1Ninridu’ya, onun Kralı’na, Ninridu’nun hizmetkârı ve gözdesi olan Ridu Valisi Idadu’nun korunması için.

TAM1897 D 284.2Burada hükümdar Idadu, tanrısına yazdığı bir yazıtta, kendisinin sadece tanrısının valisi olduğunu beyan etmiştir. Kendisinin kral olduğunu iddia etmemiştir. Böylece, bu adamın kralının tanrı olduğunu görüyorsunuz. Bu tanrı, halkın kralı olarak kabul ediliyordu ve yetkiye sahip olan bu adam, yalnızca tanrının valisi ya da yardımcısıydı.

TAM1897 D 284.3Bu, Tanrı’nın hakiki Hükümdar olduğu bilgisinin o kadar yeni olduğunu göstermektedir ki, henüz hiçbir insan kendini kral ilan edecek cesarete sahip değildi. Anlıyor musunuz? Dikkatlice düşünün. Tanrı tek hükümdar olduğunda, elbette onların tek kralıydı; ancak O’ndan yüz çevirip başka tanrılara yöneldiklerinde, gerçek Tanrı hakkındaki bilgileri o kadar yeniydi ki, O’nunla olan ilişkileri zihinlerinde o kadar tazeydi ki, Tanrı’nın yerine başka tanrılar koyup bu sahte tanrıları kral olarak ilan ettiklerinde — insanlar arasında otorite sahibi bir adam bile kral unvanını almaya cesaret edemedi; bunun yerine, gerçek kral olacak tanrının valisi olarak anılmayı tercih etti. Tekrar ediyorum. Tek Kral olarak gerçek Tanrı’yı bilmeleri, bu insanların zihinlerinde o kadar yeniydi ki, henüz hiçbir insan kral unvanını almaya cesaret edememişti. Tanrı’yı tek Kral ve Hükümdar olarak hatırlamaları hâlâ o kadar netti ki, herhangi bir insanın kral unvanını alması, Tanrı’yı tahtından indirme girişimine çok benziyordu.

TAM1897 D 284.4Aynı bölgeden, aynı döneme ait başka bir yazıt daha okuyacağım:—

TAM1897 D 284.8İşte, tanrısının şerefine bir ev inşa eden bir adam. Bu adam, kral olan bu tanrının valisi olduğunu söylüyor. Bu adam, Gudea, kral olduğunu iddia etmiyor. O, yetkili bir konumda, ancak kral olduğunu iddia etmiyor. Kral kimdir? — Onun tanrısı. Bu da size, tek Kral olarak gerçek Tanrı’ya dair bilginin zihinlerinde o kadar yeni olduğunu bir kez daha gösterir; Tanrı’dan ve Tanrı’nın tek Kral ve Hükümdar olduğu fikrinden, Tanrı’nın krallığı fikrini bir kenara bırakıp bir insanın kral unvanını almasına izin verecek kadar tamamen uzaklaşmamışlardı.

TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — Öyleyse, otorite konumundaki bu adam, kral olduğunu değil, tanrısının valisi olduğunu mu iddia ediyordu?

TAM1897 D 284.10Evet. Henüz krallar yoktu. Burada bir insanın kral olmasından söz etmiyoruz. İnsanlar arasında henüz krallar yoktu. Otorite konumunda olan insanlar vardı. Bir adam diğerleri üzerinde hüküm sürüyordu. Gücü vardı, ancak kendisine kral demiyordu. Kral olarak bilinmiyordu ve henüz kral unvanını almaya cesaret edemiyordu. Neden? — Çünkü o, tek haklı Kral olan gerçek Tanrı kavramından, herhangi bir tanrısallığın kral olduğu fikrini bir kenara bırakıp kendisini kral ilan edecek kadar cesur, hatta kötü bir cesarete sahip olacak kadar uzaklaşmamıştı.

TAM1897 D 284.11Bunlar o topraklarda bulunmuş en eski kayıtlardır. Bunların en eskilerinden olduğunu görebilirsiniz. Bunlar, insanların henüz kral unvanını almadıkları ve gerçek Tanrı’nın Kral olduğu inancına sahip oldukları döneme ait kayıtlardır.

TAM1897 D 284.12Ancak işte bundan biraz daha eski, Babil Kulesi’ndeki dillerin karışmasından bahseden bir kayıt var. “Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar” kitabının dördüncü sayfasında, dillerin karışmasına dair Kutsal Kitap’taki anlatımı bulabilirsiniz. Bu, dillerin karışmasının yaşandığı halkın kendi kaleme aldığı anlatımdır. Kutsal Kitap’ta ise Rab’bin bu konudaki kaydı yer almaktadır. Babil harabelerinde gömülü olarak bulunmuş tuğlaların üzerindeki bu yazıtta ise, onların bu konudaki anlatımını bulabilirsiniz. Bunu, Kutsal Kitap’taki Yaratılış Kitabı’nın on birinci bölümündeki anlatımla yan yana koyarsanız, ikisinin tamamen aynı olduğunu göreceksiniz. İşte bu konuda söyledikleri şudur:—

TAM1897 D 284.14Bu, elimizdeki en eski anlatılardan biridir. Diğerleri de bunun yanındadır. Ancak bu diğer kayıtlar, insanlar arasında henüz bir kralın olmadığı bir dönem olduğunu; yetkili kişinin kral unvanını almadığını; onun tanrısının kralı olduğunu; ve gerçek Tanrı’nın kral olduğu fikrinin o kadar yeni olduğunu, bu yüzden onun kendini kral ilan edecek cesareti bulamadığını göstermektedir. O zamanlar bu, gerçek Tanrı hakkındaki düşüncesi karşısında çok fazla yetkiyi gasp etmek anlamına geliyordu.

TAM1897 D 285.1Bu, Nemrut’tan önceydi. Nemrut, Tanrı’nın kral olduğu düşüncesine rağmen kral unvanını almaya cesaret eden ilk insandı. Bu yüzden “Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar” kitabının ellinci sayfasından okuyorum:—

TAM1897 D 285.2Nemrut işte bu cesur adamdı. Taşıdığı isim isyanı, küstahça hor görmeyi ifade eder ve Gesenius’a göre, son derece dinsiz bir isyancıyla eşdeğerdir. Ve “yeryüzünde güçlü biri olmaya başladı.” Ya da başka bir çeviride ifade edildiği gibi, “yeryüzündeki ilk güçlü kişiydi.”

TAM1897 D 285.3Nemrut, kendisine kral unvanını alan ilk insandı; krallık yetkisini elinde tutan ve kral unvanını açıkça taşıyan ilk kişiydi. Ve adı, başına geçtiği halk arasında bu unvanın tam olarak ne anlama geldiğini ifade ediyordu.

TAM1897 D 285.4Şimdi, bu benim ifadem değil, bu konuda yetkin bir kaynağın ifadesidir:—

TAM1897 D 285.5Nemrut’un krallığının kurulmasıyla birlikte, tüm antik dünya yeni bir tarihsel aşamaya girdi. Bu savaşçıyı kraliyet tacı takan ilk kişi olarak gören doğu geleneği, yeni bir giysi süslemesi takmaktan ya da hatta bir eyaletin fethinden daha önemli bir gerçeğe işaret etmektedir. Onun hükümdarlığı, dünyaya yönetici ile yönetilenler arasındaki yeni bir ilişki sistemini getirmiştir. Eski hükümdarların otoritesi akrabalık duygusuna dayanıyordu ve reisin üstünlüğü, ebeveyn kontrolünün bir yansımasıydı. Nemrut ise tam tersine, bir toprak parçasının ve o topraklarda yaşayan insanlar üzerinde —kişisel bağlardan bağımsız olarak— egemenlik kuran bir hükümdardı. O zamana kadar kabileler — genişletilmiş aileler — toplum vardı; artık bir ulus, bir siyasi topluluk — Devlet vardı. Bundan sonra dünyanın siyasi ve sosyal tarihi, birbirinden farklıdır, hatta belki birbirinden ayrışır. — Kutsal Kitap’taki İmparatorluklar, s. 51.

TAM1897 D 285.6Öyleyse, devletin kökeni neydi?