Peygamberlik Ruhu. – No. 2

TAM1897 D 21.210 Şubat 1897 Çarşamba sabahı verilen vaaz 15 Şubat 1897 tarihli Genel Konferans Günlük Bülteni’nde, Cilt 1, Sayı 2, s. 21-22’de basılmıştır.

TAM1897 D 21.3Aşağıdaki metin, Pastör Jones’un sözlerinin yalnızca bir özetidir. Bir önceki toplantıdan bu yana pek çok kişinin gelmiş olması nedeniyle, önceki gün ortaya konulan noktaları tekrarlamak için hatırı sayılır bir zaman harcanması gerekti. Buna ek olarak, konuşmacı, bir halk olarak karşılaştığımız sorunun, Tanıklıklar’ın Tanrı’dan geldiğine sözde inanmamamız değil; asıl bilmemiz gerekenin, onlara nasıl inanacağımız olduğunu söyledi. Eğer Tanıklıklar’a olan inancımızı ifade etmenin tek yolu, insanlara onlara inandığımızı söylemekse, inancımız hiçbir anlam ifade etmez. Böylece, insanların inancımızın samimiyetinden şüphe etmelerine yol açarız. Eğer Tanıklıklar’a gerçekten inanıyorsak, bunu insanlara söylememize gerek kalmaz. Hayatlarımız, içimizdeki imanın bir tanıklığı olacaktır.

TAM1897 D 21.4Tanrı’dan uzaklaşma söz konusudur ve tapınak, tıpkı eski zamanlarda Yeruşalim’de olduğu gibi arındırılmaya ihtiyaç duymaktadır. Tanrı’nın Ruhu’nun Tanıklıklarını göz ardı ederek bu duruma düştük. Ancak bunları göz ardı edenlerin çoğu onlara inanıyordu ve o zamanlar bu Tanıklıklar’ı ellerinde tutuyorlardı; onları göz ardı ettiklerini düşünmüyorlardı. Dolayısıyla, bilmek istediğimiz şey, Ruh’un Tanıklıklarını nasıl dikkate alacağımızdır.

TAM1897 D 21.5Bir tanıklık verildiğinde ve bir kişinin adı geçtiğinde, bir an bile olsa Tanrı’nın onu yok etmek için saldırıya geçtiğini düşünmemeliyiz. Rab’bin amacı, onu kendisine zarar veren ve Tanrı’nın işini engelleyen hatalardan ayırmaktır. Amacı, o kişiyi kurtarmak ve hatayı ortadan kaldırmaktır. Tanrı, bir kişiyi, o günahla ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olmadığı sürece yok etmez veya kınamaz. Bu kişi yanlış yolundan dönüp tanıklığı kabul ettiğinde ve Tanrı’nın gözünde doğru yola girdiğinde, artık tanıklığın onu bulduğu konumda bulunmaz. O tanıklık o zaman başkaları için bir uyarı olarak kullanılabilir, ancak hatasını kabul etmiş olan kişiyi kınamak için asla kullanılmamalıdır.

TAM1897 D 21.6Tanrı’nın yolu, insanı olmadığı bir şeye dönüştürmek; insana sahip olmadığı bir şeyi vermektir. Tanıklıklar’ı başkalarına uygulayamayız. Hayır, hatta kendimize bile dışarıdan uygulayamayız. Tanrı’ya kalbimizi açmalı ve tanıklığı kabul etmeliyiz ki, Rab ilahi ilkeyi içimize yerleştirsin, bize sahip olmadığımız şeyi versin, bizi olmadığımız bir şeye dönüştürsün ve böylece Kendisi, Kutsal Ruhu aracılığıyla tanıklığı gerçekten uygulasın. O zaman Tanrı’nın içimize yerleştirdiği şey hayatımızda ortaya çıkacak ve eylemlerimizde gerçekleşecektir. İşte Tanıklıklar’ı kabul etmek budur. Bundan daha azı, onları kabul etmek değildir.

TAM1897 D 21.7Tanrı’nın yerleştirdiği ve kalbe alınan güç, insanın ayartılma karşısında ve zayıflığının ortasında ayakta kalmasını sağlayacaktır. Ona sahip olmadığı şeyi verecek ve onu doğası gereği olmadığı bir varlık haline getirecektir.

TAM1897 D 21.8Bir kişi kendisine verilen görevde başarısızlığa uğradığında, Tanrı’nın onu o konuma getirerek bir hata yaptığını düşünmeye meyilliyiz; ancak bundan böyle bir sonuç çıkmaz. Tanrı, Saul’u İsrail’in kralı yapmada hiçbir hata yapmadı; ancak Saul, Tanrı’nın ondan olmasını istediği kişi olmama hatasını yaptı. Tanrı’nın sesini dinlemek yerine kendi yollarını ve planlarını takip ederek hata yaptı. Aynı şekilde, Tanrı Yeroboam’ı İsrail’in kralı yapmakla da hata yapmadı. Tanrı’nın on kabileyi Yahuda’dan ayırma amacı, halkın sapkınlığı nedeniyle gerçekleştirilememiş olsa da, Tanrı’nın bir planı vardı; ancak Yeroboam bu planın uygulanmasına izin vermedi. Tanrı beni ya da sizi bir göreve çağırabilir; eğer yararlılığımızı engelleyecek bir zayıflığımız varsa ve Tanrı bize bir mesaj gönderirse, o mesaj bizi O’nun istediği gibi yapmak içindir; böylece O’nun lütfu sayesinde O’nun istediği yerde durabiliriz.

TAM1897 D 22.1“İnsanlar her geçen gün, Tanrı’nın krallığının içlerinde olup olmadığını ortaya koyuyorlar. Eğer Mesih kalplerinde hüküm sürüyorsa, ilkeler konusunda güç, kudret ve sadık nöbetçiler, gerçek reformcular olarak ayakta kalma yeteneği kazanıyorlar; zira İsa Mesih ile tam bir işbirliği olmadan reform olamaz. İnsanlar, Mesih’in lütfu sayesinde, kendilerini yenilemek için [başkalarını değil, kendilerini yenilemek için] Tanrı’nın kendilerine verdiği yetenekleri kullanmalıdırlar; göklerin Rabbi’nin onayla baktığı bu özverili eylem sayesinde, kendi kalıtsal ve edinilmiş eğilimlerine karşı zaferler kazanırlar. O zaman, Daniel gibi, diğer kalplerde asla silinmeyecek izler bırakırlar. Bu etki dünyanın her köşesine yayılacaktır.”

TAM1897 D 22.2Reform işi kendimizden başlar. Ancak kendimi yenilediğimde başkalarının kalplerinde izler bırakabilirim. Tanrı bize ulaşarak başkalarına ulaşır ve bizim aracılığımızla başkalarına ulaşır. 2. Korintliler 1:3, 4’e bakın:—

TAM1897 D 22.3“Her türlü tesellinin kaynağı olan Tanrı'ya, merhametli Baba'ya, Rabbimiz İsa Mesih'in Tanrısı ve Babası'na övgüler olsun! Kendisinden aldığımız teselliyle her türlü sıkıntıda olanları teselli edebilmemiz için bizi bütün sıkıntılarımızda teselli ediyor.”

TAM1897 D 22.4Tanrı, başkalarını teselli edebilmemiz için bizi teselli eder; başkalarına yardım edebilmemiz için bize yardım eder. Başkalarını teselli edebilmemiz için, Tanrı’nın tesellisine ihtiyaç duyduğumuz bir duruma getiriliriz. O, bizi teselli ederken başkalarını da göz önünde bulundurur. “Sıkıntı çekiyorsak, bu sizin teselliniz ve kurtuluşunuz içindir.” Eğer sıkıntı çekiyorsam, bu başka birinin tesellisi ve kurtuluşu içindir. Teselli etmem gereken o kişiyle yıllarca karşılaşmayabilirim; ama bir gün onunla karşılaşacağım ve yaşadığım deneyim, onun yanına oturmam, elini tutmam ve ona bir yardım ve teselli olmam için beni hazırlar. O, benden, benim Tanrı’dan aldığım şeyi alır; bunu alır ki, o da bunu başkalarına aktarsın, onlar da başkalarına; ve böylece, bize bahşedilen Tanrı’nın lütfunun etkisi, yaşadığımız eyaletten dışarı çıkmasak bile tüm dünyaya yayılır. Kardeşlerim, Tanrı’nın bizimle yapmak istediği budur; o zaman etkimiz dünyanın her köşesine ulaşacaktır.

TAM1897 D 22.5Şimdi şu soruya gelelim: Tanıklıklar’ı nasıl kabul etmeliyiz? Kabul edildikleri sanılırken aslında nasıl reddedildiklerini okuyalım. O zaman bu hatayı nasıl önleyeceğimizi ve onları nasıl kabul edeceğimizi bileceğiz. Burada, “örneği Tanıklıklar’a olan güveni büyük ölçüde sarsan” birinden bahsediliyor. Bunu nasıl yaptı? — “O, Tanrı’nın verdiği ışığa tamamen aykırı bir yolda yürüdü.” Ancak kendisi, onlara tamamen aykırı bir yolda yürüdüğünü düşünmüyordu. Onlara karşı doğru şeyi yaptığını sanıyordu. Öyleyse, nasıl bu kadar hedeften saptı? İşte cevap: “Rab’bin azarlamaları ve uyarıları, insanların hileleriyle göz ardı edildi, yorumlandı ve geçersiz kılındı.”

TAM1897 D 22.6Bunlar nasıl “göz ardı edildi”? İşte cevap: “Neden uyduruk bahaneler ileri sürdünüz?” “Ah, Tanrı’nın öğütlerinden yüz çevirenler ve Tanrı’nın yaratmak istediği etkiyi örtbas etmeye çalışanlar ne kadar utanmalıdır.”

TAM1897 D 22.7Bunlar nasıl “yorumlandı”? İşte cevap: “Kendi yorumlarını katarak, onların böyle yapmayı kastetmediğini söylediler.”

TAM1897 D 22.8İşte Tanıklıklar, onlara inandıklarını ve kabul ettiklerini sanan kişiler tarafından bu şekilde göz ardı edildi, yorumlandı ve geçersiz kılındı. Peki, siz de uyduruk bahanelerle onları göz ardı ediyor musunuz? Kendi yorumlarınızı katarak, “böyle ya da şöyle demek istemediler” diyerek onları yorumlayıp geçersiz kılıyor musunuz? — Elbette yapıyorsunuz; bunu biliyorsunuz. Öyleyse şu anda buna bir son verelim.

TAM1897 D 22.9Öyleyse, bunlar nasıl kabul edilmelidir? Ne anlama geldiklerini nasıl bileceğiz? İşte cevap: “Bunlar aynen belirtildiği gibi anlama geliyordu.” Ne anlama geliyorlar? — “Aynen belirtildiği gibi.” Ne dediklerini söyleyebilir misiniz? — Evet, oldukça kolay. O halde onları tam da söyledikleri gibi kabul edin. Kalbinizi Tanrı’ya sonuna kadar açın ki, O, iyi Ruhu aracılığıyla oraya tam da yazıldığı gibi olan ilkeyi yerleştirebilsin; o zaman o ilke ortaya çıkacak, hayatınızda parlayacaktır; işte o zaman Tanıklıklar’ı kabul etmiş olursunuz. O zaman Tanıklıklar’a inandığınızı bilirsiniz. O zaman bu konuda yanılma tehlikesi kalmaz. Başkaları da bunu bilecek, çünkü kalplerde asla silinmeyecek izler bırakacaksınız ve onlar, O’nun kendilerine yaklaştığı gün Tanrı’yı yüceltecekler.

TAM1897 D 22.10Tanrı’nın Sözü bizim ölçütümüzdür. Her sevgi eylemi, her şefkat sözü, acı çekenler ve ezilenler adına edilen her dua, ebedi tahtın huzurunda bildirilir ve göğün silinmez kayıtlarına işlenir. İlahi Söz, en karanlık zihinlere ışık saçar ve bu ışık, en kültürlü kişilerin bile yetersizliklerini ve günahkârlıklarını hissetmelerini sağlar. — Tanıklık No. 31.