İsrail’in Dinden Dönüşü. – No. 2
TAM1897 Q1 40.514 Mart 1897 Pazar akşamı verilen vaaz Genel Konferans Bülteni’nde, 1897’nin ilk çeyreği, Cilt 2, Sayı 1, s. 40-45’te basılmıştır.
TAM1897 Q1 40.6Önceki derste gördüğümüz gibi, İsrail dinden saptı ve diğer tüm uluslar gibi olmak için bir kral talep etti. Bu çalışmada, onların nasıl da tamamen uluslara benzer hale geldiklerini göreceğiz. Ancak İsrail, Tanrı’dan sapmıştı; çünkü Tanrı’ya tüm yürekleriyle inanmamışlardı. Sözü dinleyenlerin içinde bu söz, imanla birleşmemişti. Onlar biçimciliğe kapıldılar ve sonra, Tanrı’ya sadık olsalardı kaçınabilecekleri kötülükler, diğer tüm putperestler gibi onların da başına geldi; ve sonra, Peygamberlik Ruhu’nun bize söylediği gibi, kendi sapkınlıklarının sonucu olan tüm kötülükleri Tanrı’nın yönetimine yüklediler. Tanrı’nın yönetiminin başarısız olduğunu düşündüler; bu yönetim onlar için yeterince iyi değildi, bu dünyada ihtiyaçlarını karşılamıyordu ve kendilerine ait bir yönetime sahip olmaları gerekiyordu—kendi ellerinde tutabilecekleri, kendilerini yönetip koruyabilecekleri bir yönetim.
TAM1897 Q1 40.7Sonra Samuel’e, “öteki uluslarda olduğu gibi, bizi yönetecek bir kral ata,” “Böylece biz de bütün uluslar gibi olacağız,” dediler; ve Rab, Samuel aracılığıyla buna karşı ciddiyetle itiraz etmesine rağmen, onlar bu itiraza karşı çıktılar ve, “Hayır, bizi yönetecek bir kral olsun … bütün uluslar gibi” dediler. Onlar böyle olmasını istedikleri için, Rab de istediklerini verdi. Sadece bir krala sahip olmaya karar verip bunu kesinleştirmiş olmakla kalmadılar, kimin kral olacağına da çoktan karar vermişlerdi. O kişi, Kiş’in oğlu Saul’du; ve Rab, kendi istediklerini yapmaları gerektiği için onu da onlara verdi.
TAM1897 Q1 40.8Ancak Rab’bin, bir kral ve bir krallık seçmeleri nedeniyle başlarına geleceğini söylediği tüm kötülükler, gerçekten de başlarına geldi. Bunların bir kısmını Saul’un döneminde yaşamaya başladılar. Davut’un etkisi ve hükümdarlığı sayesinde, bu kötülüklerden kurtulmalarına büyük ölçüde yardım edildi. Her ne kadar Tanrı’yı reddetmiş olsalar da, O onları terk etmedi; hâlâ onların yanında kalarak, yönlendirilmek isteyen herkesi yönlendirmek ve mümkünse, kaçınılmaz olarak gelecek olan, O’nun geleceğini bildiği ve bir ulus olarak kaçamayacakları felaketlerden onları kurtarmak için oradaydı. Ancak O, bireysel olarak bu felaketten kaçmak isteyen herkesi kurtaracaktı. Onlar, kaçınılmaz ve geri dönüşü olmayan bir yola girmişlerdi; bu yol, göreceğimiz gibi yıkım gelene kadar onları adım adım ilerletiyordu.
TAM1897 Q1 40.9Süleyman ile birlikte, Rab’bin itirazına rağmen izledikleri yolun kaçınılmaz sonucu olan sıkıntılar en açık şekilde başladı. Ve Mısır her zaman bu sürecin bir parçasıydı. Mısır her zaman devreye girer. Süleyman, Rab’bin sözüne aykırı olarak Mısır’dan bir eş aldı. Rab’bin sözüne aykırı olarak Mısır’dan atlar getirtti. Rab’bin kendisine verdiği ihtişamı, Mısır’ın ve Mısırlıların putperestliğinin, ayrıca çevredeki tüm ulusların putperestliğinin hizmetine saptırdı. Tüm putperest uluslardan gelen Süleyman’ın yedi yüz karısı ve üç yüz cariyesini ve onların putperest ibadetlerini desteklemek için halkın omuzlarına yüklenen yükler, taşınmaması gereken, halkın uzun vadede taşıyamayacağı türden yüklerdi; ve her iki halkın iyiliği için Rab, on kabileyi iki kabileden ayırmaya karar verdi.
TAM1897 Q1 40.10Rab’bin on kabile ya da iki kabile için tasarladığı bu iyiliğin ne olduğunu bilemeyiz, çünkü bu hiçbir zaman gerçekleşmedi. Yeroboam, on kabileyi ilk olarak yönetecek kişi olarak belirlenmişti. Ancak Yeroboam, Davut’un muhteşem örneğini unutarak, Rab’bin uygun zamanını beklemek ve O’nun kendi yoluyla kendisini on kabilenin tahtına çıkarmasını beklemek yerine —Süleyman hayattayken bile— krala karşı el kaldırdı; on kabilenin tahtını ele geçirip onlara hükmetmeyi, Süleyman’a karşı kendini kral yapmayı amaçlayan bir adım attı. Bu, vatana ihanet ve isyandı. Süleyman onu bu yüzden cezalandırmayı düşündü; Yeroboam ise Mısır’a kaçtı ve Süleyman’ın ölümüne kadar orada kaldı.
TAM1897 Q1 40.11Daha önce yüreğinde bir Mısırlı olmasa bile, oraya gittikten sonra öyle oldu. Süleyman öldüğünde, Yeroboam Mısır’dan geri döndü. On kabilenin diğer ikisinden ayrılma zamanı gelmişti ve Rehavam onları ayıran yolu izledi. Halk gelip babasının üzerlerine yüklediği yükleri hafifletmesini istediğinde, bu makul ve yerinde bir talepti. Süleyman’ın danışmanları olan yaşlı adamlar da ona bunu yapmasını tavsiye ettiler. Ancak Rehavam bu tavsiyeleri kabul etmeye razı olmadı; çünkü yaşlıların tavsiye ettiği gibi halkın hizmetkârı olmak istemiyordu; halkın efendisi olmak istiyordu ve bu nedenle kendisiyle birlikte büyümüş gençlere danıştı. Annesi bir Ammonluydu; Süleyman’ın sahip olduğu putperest eşlerin en aşağılıklarından biriydi; ve onunla birlikte büyümüş gençler ise, Süleyman’ın eşleri olan diğer putperest kadınların oğullarıydı. Bu gençler, Süleyman’ın eşleriyle birlikte uyguladığı tüm putperestlik iğrençlikleri içinde büyümüşlerdi. Rehavam onların duygularını paylaştı ve onların yoluna yöneldi; elbette Rab’bin öğüdünü ve Rab’den korkan adamların öğüdünü reddetti.
TAM1897 Q1 41.1Rehavam halka hepimizin aşina olduğu şu cevabı verdi: “Benden yüklerinizi hafifletmemi istediniz, ama bunun yerine onları daha da ağırlaştıracağım; eskiden küçük parmağınız kadar olan yükleri, belleriniz kadar ağır yapacağım.” Onlar da, “Ey İsrail halkı, haydi evimize dönelim! Davut'un soyu başının çaresine baksın.” dediler. Rehavam, olan biteni görünce gerçekten şaşırdı; ama bu onun için o kadar da garip bir şey değildi, çünkü onlara söylediği şeyin söylenebilecek en akılsız söz olduğunu göremeyecek kadar kör olduğu düşünülürse, bunu söyledikten sonra yaşananlara şaşırması hiç de garip değildi. Onları yatıştırmak, olayı yumuşatmak ve mümkünse geri getirmek için hazinedarını onlara gönderdi. Ancak onlar hazinedarı hemen taşlayarak öldürdüler; Rehavam da sonucun ne olduğunu görünce korkuya kapıldı, arabasına atlayıp aceleyle Yeruşalim’e döndü, bir ordu toplayarak oraya çıkıp onları boyun eğdirmek ve kendisine hizmet etmeye zorlamak için harekete geçti. Ancak Rab’bin peygamberi ona bunun yapılması gereken şey olmadığını, onların evlerinde kalmaları gerektiğini söyledi ve onlar da öyle yaptılar.
TAM1897 Q1 41.2Sonra Yeroboam krallığı ele geçirdi ve Mısır’dan getirdiği altın buzağıları dikti; böylece on kabile, ikisinden ayrıldıkları anda hemen Mısır’a, Mısır putperestliğine ve Mısır yönetim sistemine sürüklendi. Böylece Yeroboam tarafından bu akım başlatıldı ve on kabilenin geri kalan tüm kralları tarafından izlenecek örnek oluşturuldu. Ve o günden sonra her zaman şöyle denir: “Nebat oğlu Yeroboam günah işledi ve İsrail’i günah işlemeye sürükledi.” Dinden sapma, tüm krallık yok olana ve bir daha adından söz edilmeyene kadar, giderek, giderek daha da kötüye gitti; bir daha da asla söz edilmeyecek. On kabilenin krallar silsilesindeki dinden sapma, kötüden daha kötüye, daha da kötüye gitti. Yeroboam kötüydü; ondan hemen sonra gelenler de kötüydü. Sonra Omri geldi ve o diğerlerinden daha kötüydü; ardından Ahab geldi ve o da kendinden öncekilerin hepsinden daha kötüydü. Krallıkta durum böyle devam etti, ta ki krallığın tamamı yok olup gitene kadar.
TAM1897 Q1 41.3Ancak Rab, her zaman onların kendisine hizmet etmelerini sağlamak için elinden geleni yapıyordu. Onlara peygamber üstüne peygamber gönderdi; krallara defalarca kendisinden korkmalarını ve kendisine hizmet etmelerini söyledi. İsrail’in son günlerine geldiğimizde, özellikle Amos ve Hoşea peygamberlik ediyorlardı. Amos, Hoşea ve Mika, İsrail’in son günlerinde İsrail için ve İsrail’e peygamberlik ettiler. Ancak Mika’nın peygamberlik sözlerinin sadece küçük bir kısmı on kabileyle doğrudan ilgilidir. Amos’un neredeyse tamamı onlarla ilgilidir; Hoşea’nın da büyük bir kısmı. Amos ve Hoşea’nın peygamberlik sözlerinin büyük bir kısmı, neredeyse tamamı, İsrail ile ilgilidir; bunlar, Rab’bin İsrail’e bir kez daha kendisine dönmesi ve tam bir yıkımdan kurtulması için yaptığı son çağrıdır.
TAM1897 Q1 41.4Tüm bu peygamberlik sözleri ve İsrail’in tarihi, bu dünya tarihinin son günlerinde yaşayan insanları uyarmak amacıyla Kutsal Kitap’a yerleştirilmiştir. Ve Tanrı’nın talimatı, son günlerdeki insanlar içindir: gerçek yıkımdan kurtulabilmeleri için Tanrı’ya dönmeleri. İşte bu yüzden bu şeyler oraya konulmuştur. Dolayısıyla Amos ve Hoşea, yazdıkları dönemde on kabile halkı için ne kadar şimdiki gerçek idiyse, bugün de siz ve ben için, dünyadaki herkes için o kadar şimdiki gerçektir.
TAM1897 Q1 41.5Amos peygamberlik ettiğinde, Beyt-el’deki rahip ona şöyle dedi: “Burada peygamberlik etme; burası kralın evi ve kralın sarayıdır; Yahuda’ya git.” O da gidip ikinci Yeroboam’a, Amos’un ülke hakkında kötü kehanetlerde bulunduğunu, krala karşı isyan öğrettiğini, Rab’bin kılıcının hepsinin üzerine ineceğini ve ülkenin onun tüm sözlerini kaldıramayacağını söyledi.
TAM1897 Q1 41.6Şimdi söz konusu ayete dönelim ve Amos 7:10-15’i okuyalım:—
TAM1897 Q1 41.7Beytel'deki Kâhin Amatsya, İsrail Kralı Yarovam'a haber gönderip şöyle dedi: Amos İsrail'in göbeğinde sana düzen kurdu. Ülke onun bunca sözünü kaldıramaz. Çünkü Amos diyor ki, "‘Yarovam kılıçla öldürülecek, İsrail halkı kesinlikle ülkesinin dışına, Sürgüne gönderilecek.’" Bunun üzerine Amatsya Amos'a, "Çek git, ey bilici!" dedi, "Yahuda'ya kaç. Ekmeğini orada kazan. Orada peygamberlik et. Bir daha Beytel'de peygamberlik etme. Çünkü burası kralın kutsal yeri, krallık tapınağıdır." Amos, "Ben ne peygamberdim ne de peygamber oğluydum" diye karşılık verdi, Yalnızca sığır yetiştirirdim. Yabanıl incir ağaçlarına bakardım. RAB beni sürünün ardından aldı, ‘Git, halkım İsrail'e peygamberlik et’ dedi.
TAM1897 Q1 41.8Ve o da onlara peygamberlik etti; ama unutmayın ki, o günler İsrail’in son günleriydi. Ancak Amos’un o topraklarda peygamberlik etmesine izin vermediler, onu kovdular ve daha önce pek çok peygamberi yaptıkları gibi ona zulmettiler; bunun üzerine Rab, Yahuda ülkesinde Hoşea’yı peygamber olarak çıkardı; ve o, bu putperest rahibin Amos’a gitmesini söylediği Yahuda ülkesinde bulunarak İsrail hakkında peygamberlik edebildi; onlar ise ona zulmedip istediklerini yapamadılar.
TAM1897 Q1 42.1Şimdi, tüm bu konuyu bir kez daha gözden geçirerek kısa bir söz: Samuel’in zamanından itibaren İsrail krallarının, istedikleri gibi Tanrı’nın halkına zulmettiklerini, peygamberlere zulmettiklerini ve rahipleri öldürdüklerini biliyorsunuz. Bunu yaptılar çünkü hem gücü hem de bunu yapmaya yönelik ruhu vardı. Peki, İsrail’in hiç kendi kralı, krallığı ya da hükümeti olmasaydı, bunu yapabilirler miydi? — Hayır; bu imkânsız olurdu. Biliyorsunuz ki, İsrail kralları, Tanrı’nın adamlarına ve Rab’bin peygamberlerine karşı putperest krallardan daha kötüydü: Öyle ki, İsrail kralları ve Yahuda kralları Rab’bin peygamberlerine tamamen kötü muamele ederken, putperest krallar onlara saygı gösterir ve onları kayırırdı.
TAM1897 Q1 42.2Hoşea, dediğim gibi, bu konuda da peygamberlikte bulunmuştu. Şimdi Hoşea kitabından birkaç ayet okuyacağım ki, bu konuda ne dediğini görebilesiniz. Önce dokuzuncu bölüme bakın, sadece bir iki kelime:—
TAM1897 Q1 42.3RAB'bin diyarında kalmayacaklar, Mısır'a dönecek Efrayim.
TAM1897 Q1 42.4Efrayim on kabileden biriydi; ancak bu isim burada hepsini ifade etmek için kullanılmıştır. On kabile Asur’a gitti; Asurlular tarafından esir alındılar. Peki, Asurlular tarafından esir alındıklarında, Rab “Mısır’a dönecekler” derken ne demek istiyor? — Mısır, Tanrı’dan olabilecek en uzak sapmayı simgeler. Tamamen Mısır karanlığı olan bu karanlık, insanların Tanrı’nın yerine hüküm sürdüğü ve tüm yönetim —devlet, insanlar ve her şey— Tanrı’ya ve O’nun halkına karşı durduğu yerdir; tıpkı Mısır’a vebalar çökmeden hemen önce İsrail Mısır topraklarındayken ona karşı durduğu ve İsrail’in kurtarıldığı zamanki gibi. Ve Rab burada Efrayim’in Mısır’a gideceğini söylediğinde, her ne kadar Asur — Asur hükümeti — onları esir alacaktıysa da, bu onların mutlak bir sapkınlığa girmeye kararlı olduklarını gösterir; dolayısıyla “RAB'bin diyarında” yaşamak istemedikleri için, bunu yapamadılar.
TAM1897 Q1 42.5Hatırlayacağınız üzere, Rab’bin Avram’a söylediği şu sözleri okumuştuk: “Ülkeni, akrabalarını, baba evini bırak, sana göstereceğim ülkeye git.” O zaman o ülke, Rab’bin ülkesidir. Ve Rab, Hoşea aracılığıyla İsrail’in Rab’bin ülkesinde yaşamayacağını söylediğinde, bu, Samiriye çevresindeki o küçük toprak parçasını kastetmez; aksine, İbrahim’e gösterilen ve Tanrı’nın halkını Mısır’dan çıkardığında onları çağırdığı ülkeyi kasteder. Rab’bin ülkesinde yaşamayacaklar; ardından Mısır gelir, yani tam bir dinden sapma. Okudukça bunu daha iyi göreceksiniz.
TAM1897 Q1 42.6RAB'bin diyarında kalmayacaklar, Mısır'a dönecek Efrayim, Asur'da kirli sayılan şeyleri yiyecekler. RAB'be şarap sunuları dökmeyecekler, O'nu hoşnut etmeyecek kurbanları. Kurbanları yas yemeğine dönecek, Kirli sayılacak onları yiyenlerin hepsi. Yalnız kendi karınlarını doyuracak yiyecekleri, RAB'bin Tapınağı'na girmeyecek. Ne yapacaksınız dinsel bayramlarda, RAB'bin bayram gününde? Yıkımdan kaçsalar bile, Mısır bir araya toplayacak onları, Mof gömecek. Değerli gümüş eşyalarını yabanıl otlar saracak, Diken bitecek çadırlarında.
TAM1897 Q1 42.7Onuncu bölüm:—
TAM1897 Q1 42.8İsrail serpilen bir asmaya benzer, Meyvesini veriyor. Meyvesi arttıkça, Sunakları da arttı. Ülkesi zenginleştikçe, Onu güzel dikili taşlarla donattı. İçleri yalan doldu, Şimdi suçlarının cezasını taşımalılar. RAB sunaklarını yıkacak, Dikili taşlarını yok edecek. O zaman, "Kralsız kaldık" diyecekler.
TAM1897 Q1 42.9O sırada bir kralı yoktu. Kral öldürülmüştü ve bir fetret dönemi yaşanıyordu. Onun yerine henüz başka bir kral gelmemişti. Ama şuna dikkat edin: “O zaman, "Kralsız kaldık" diyecekler.” Rab, onlar O’nun itirazına rağmen o kralı seçtiklerinde, kendisini reddettiklerini söylemişti. “Hayır, … bir kral olsun.” Bir kralı var mıydı?—Evet; ve sonunda “Kralsız kaldık” demek zorunda kaldıkları zaman geldi. Peki Rab tam da bu sırada ne dedi?
TAM1897 Q1 42.10O zaman, "Kralsız kaldık" diyecekler, "Çünkü RAB'den korkmadık. Kralımız olsa bile, Ne yapabilirdi bize?" Antlaşma yaparken, Boş sözler veriyor, yalan yere ant içiyorlar, Bu yüzden davalar, sürülmüş tarladaki zehirli ot gibi boy veriyor. Samiriye'de yaşayanlar Beytaven'deki inek putu yüzünden korkuya kapılacak. Halkı onun ardından yas tutacak, Onun görkemiyle coşan putperest kâhinler Oradan sürgün edildiği için dövünecek.
TAM1897 Q1 42.11On üçüncü bölümde Rab’bin söylediklerini bulursunuz. Dokuzuncu ayet:—
TAM1897 Q1 42.12Ey İsrail, kendini mahvettin; ama yardımın bende. Ben senin kralın olacağım. (KJV'nin birebir çevirisi)
TAM1897 Q1 42.13Ama onlar bunu istemediler. Gördüğünüz gibi, başından sonuna kadar Rab, tek başına onların kralı olmak istedi; onların O’nu kral olarak bulmalarını ve başka birine sahip olmamalarını istedi. Sonra bir sonraki ayette dediği gibi, “Öfkelendiğimde bir kral verdim sana, Gazaba gelince alıp götürdüm onu.” O ayetin tamamını okuyayım:—
TAM1897 Q1 42.14Ben senin kralın olacağım: Bütün şehirlerinde seni kurtarabilecek başka kim var? Ve “Bana bir kral ve önderler ver” dediğin yargıçların nerede? (KJV'nin birebir çevirisi)
TAM1897 Q1 42.15Onları, “Bize hüküm sürecek bir kral verin” dedikleri zamana geri yönlendirir. Şimdi şöyle der: “O zamanlar ona sahip olmamanız gerektiğini söylemiştim ve bu kötülüğün geleceğini size bildirmiştim; şimdi ise kendiniz de kralınız olmadığını itiraf ediyorsunuz, ama kendinizi mahvettiniz. Ben sizin kralınız olacağım; bırakın da ben sizin kralınız olayım.” Şimdi on birinci bölümün birinci ayetine bakın:—
TAM1897 Q1 42.16Çocukluğunda sevdim İsrail'i, Oğlumu Mısır'dan çağırdım.
TAM1897 Q1 43.1Onu Mısır’dan çıkardıktan bin yıl sonra, İsrail’in son günlerinde neden burada bunu söylüyor? Bunun amacı nedir?
TAM1897 Q1 43.2Çocukluğunda sevdim İsrail'i, Oğlumu Mısır'dan çağırdım. Peygamberler İsrail'i çağırdıkça, İsrail uzaklaştı onlardan. Kurban kestiler Baallar'a, Buhur yaktılar putlara. Efrayim'e yürümeyi ben öğrettim, Kollarıma aldım onları. Ama kendilerine şifa verenin ben olduğumu anlamadılar. Onları insancıl iplerle, Sevgi bağlarıyla kendime çektim; Boyunduruklarını kaldıran biri gibi oldum, Eğilip yiyeceklerini verdim. Mısır'a dönmeyecekler, Asur kral olacak başlarına, Çünkü bana dönmek istemediler. Fırıl fırıl kılıç dönecek kentlerinde, Kapı sürgülerini yok edecek, Tüketecek onları düzenleri yüzünden. Halkım benden uzaklaşmaya kararlı. Beni, Yüce Olan'ı çağırsalar bile, Asla yüceltmeyeceğim onları.
TAM1897 Q1 43.3Rab, İsrail’in tam da yıkımın eşiğindeyken şimdi onun için yas tutuyor. Son çağrısını yapıyor: son peygamberlik sözü şimdi geliyor; ve bununla birlikte, tam da bu sırada Hizkiya Yahuda’da hüküm sürüyor. Tahta çıktığında krallığı ıslah etmeye ve onu Ahaz’ın sapkınlığından kurtarmaya koyuldu. Tapınağı temizleyip her şeyi düzene soktuğunda, iki haftalık bir Fısıh Bayramı kutladılar. Ancak o Fısıh Bayramı’ndan önce Hizkiya, on kabilenin tamamına –geriye kalanlara– elçiler göndererek onları Yeruşalim’deki Fısıh Bayramı’na çağırdı; Orduların Rabbi Tanrı’ya tapınmaları için; ancak kayıtlara göre, elçilerle alay ettiler ve onları küçümseyerek güldüler; yine de İssakar, Zevulun, Naftali ve eyaletlerin çeşitli bölgelerinden “büyük bir kalabalık” Yeruşalim’e geldi, Fısıh Bayramı’nı kutladı ve Rab’be bağlandı. Bu insanlar Yeruşalim’e çıkıp Yahuda halkının arasına yerleştiklerinde, tam o mevsimde Asur kralı gelip on kabilenin tüm topraklarını ele geçirdi. Böylece Hizkiya’nın Yeruşalim’e çıkıp Rab’be tapınma çağrısına uyanlar, Asur esaretinden kurtuldular.
TAM1897 Q1 43.4Hizkiya yalvarışını yapmadan hemen önce, Hoşea şunu yazıyor ve Rab, halkın yapmaya kararlı olduğu şey yüzünden yas tutuyor. Bakın ne diyor:—
TAM1897 Q1 43.5Efrayim'e yürümeyi ben öğrettim, Kollarıma aldım onları.
TAM1897 Q1 43.6Rab, onların doğru yoldan gitmelerini o kadar çok istiyordu ki, onları kollarından tutup yol gösterdi; ama onlar kollarını geri çektiler, o yoldan bile gitmek istemediler. Yine de Rab onları terk edemiyor. Bakın:—
TAM1897 Q1 43.7Nasıl vazgeçerim senden, ey Efrayim? Nasıl teslim ederim seni, ey İsrail? Adma'ya yaptığımı nasıl sana yaparım? Seni nasıl Sevoyim'e çeviririm? Yüreğim değişti içimde, Alevlendi acıma duygularım. Kızgın öfkemi başınıza yağdırmayacağım, Efrayim'i yeniden yok etmeyeceğim. Çünkü ben insan değil, Tanrı'yım, Kutsal Olan'ım aranızda, Artık öfkeyle üzerinize varmayacağım.
TAM1897 Q1 43.8Böylece, üzerlerine düşmesi gereken yargılardan kendini alıkoyar. O Tanrı olduğu için, düşmesi gerektiği halde henüz düşmesine izin vermez. Ama yine de isyan ettiler; yine de kendi yollarında ilerlediler. Sonuç ise 2. Krallar 17:5-8’de şöyle kaydedilmiştir:—
TAM1897 Q1 43.9Asur Kralı İsrail topraklarına saldırdı. Samiriye'yi kuşattı. Kuşatma üç yıl sürdü. Hoşea'nın krallığının dokuzuncu yılında Asur Kralı Samiriye'yi ele geçirdi. İsrail halkını Asur'a sürdü. Onları Halah'a, Habur Irmağı kıyısındaki Gozan'a ve Med kentlerine yerleştirdi. Bütün bunlar kendilerini Mısır Firavunu'nun boyunduruğundan kurtarıp Mısır'dan çıkaran Tanrıları RAB'be karşı günah işledikleri için İsrailliler'in başına geldi. Çünkü başka ilahlara tapmışlar, RAB'bin İsrail halkının önünden kovmuş olduğu ulusların törelerine ve İsrail krallarının koyduğu kurallara göre yaşamışlardı.
TAM1897 Q1 43.10Ardından on üçüncü ayete kadar şöyle devam eder:—
TAM1897 Q1 43.11RAB İsrail ve Yahuda halkını bütün peygamberler ve biliciler aracılığıyla uyarmış, onlara, "Bu kötü yollarınızdan dönün" demişti, "Atalarınıza buyurduğum ve kullarım peygamberler aracılığıyla size gönderdiğim Kutsal Yasa'nın tümüne uyarak buyruklarımı, kurallarımı yerine getirin." Ama dinlemediler, Tanrıları RAB'be güvenmeyen ataları gibi inat ettiler. Tanrı'nın kurallarını, uyarılarını ve atalarıyla yaptığı antlaşmayı hiçe sayarak değersiz putların ardınca gittiler, böylece kendi değerlerini de yitirdiler. Çevrelerindeki uluslar gibi yaşamamaları için RAB kendilerine buyruk verdiği halde, ulusların törelerine göre yaşadılar.
TAM1897 Q1 43.12Böylece on kabile kayboldu. Hoşea, bunlar hakkında peygamberlik ederken şöyle dedi: “Yahuda hâlâ Tanrı’yla birlikte hüküm sürüyor ve kutsallarla birlikte sadıktır” (KJV'nin birebir çevirisi). Yahuda bir süre daha ayakta kalabildi. Hizkiya kraldı; Hizkiya’nın ardından Manaşşe geldi ve krallığı yeniden sapkınlığa sürükledi; oğlu da onun izinden gitti; Yoşiya onun ardından geldi ve krallığı bir kez daha ıslah etti; Yoşiya öldürüldüğünde ise krallık doğrudan yıkıma sürüklendi. Yoşiya’dan sonra Rab’den korkan kimse kalmamıştı. Hatta Hizkiya’nın zamanında bile, sürekli Mısır’a yakarıyorlardı ve Mısır’a tutunuyorlardı; kendilerini kurtarması için Mısır’a yalvarıyor, Mısır’dan yardım almaya çalışıyorlardı; oysa başlarına gelen tüm sıkıntılar, onların imansızlıkları ve Rab’den uzaklaşmaları yüzündendi.
TAM1897 Q1 43.13Şimdi Yahuda’nın son günlerine bir bakın. Ahaz, Asur Kralı Tiglat-Pileser’e elçi göndererek, gelip onu Şam Kralı’nın ve Samiriye Kralı’nın elinden kurtarmasını istedi. Tiglat-Pileser bunu yaptı; Şam’ı ele geçirdi ve böylece Ahaz’ı kurtardı. Ahaz ona haraç ödedi, onunla buluşmak ve bir tebaa olarak saygı göstermek üzere Şam’a gitti. Oradayken putperest bir sunak buldu, aynısından bir tane yaptırdı ve onu Rab’bin tapınağının kapısına dikti. Böylece, İsrail’deki diğerleri gibi, ulusu sapkınlığa sürükledi.
TAM1897 Q1 43.14Yahuda’da Ahaz’ın yerine Hizkiya geçti. Hizkiya kral olduğunda, Asur egemenliğinden ve haraç ödemekten kurtulmak istedi. Yahuda’da Hizkiya’nın yanında olan ve Asur’dan kurtulmaya kararlı bir grup vardı. Bu grup, bunu başarmanın tek yolunun Mısır’ın yardımını almak olduğunu düşünüyordu. O dönemde Yeşaya peygamberlik ediyordu ve onlara hem Mısır’dan hem de Asur’dan kurtulmak için Rab’be güvenmelerini söyledi. Onlara, ezilmelerinin sebebinin Rab’be karşı işledikleri günahlar olduğunu söyledi. Mısır’dan yardım alma girişimlerinin bir işe yaramayacağını, çünkü Mısır’dan yardım isteme çabalarının onlara daha fazla ezilme getireceğini, Mısır’ın onlara yardım etmek yerine sadece ezip geçeceğini, Mısır’ın kurtaramayacağını söyledi.
TAM1897 Q1 44.1Şimdi Yeşaya kitabının sekizinci bölümüne bakalım. Yeşaya kitabında, Rab’bin gelişi ve Rab’bin gelişini bekleme konusunda bizim sıkça kullandığımız Kutsal Yazı pasajı hangisidir? Bunu nerede buluruz? Yeşaya kitabının sekizinci bölümünün, ruh çağırma ile ilgili olarak, “Fısıldaşıp mırıldanan” ruhlara başvuranlardan bahseden bölüm olduğunu hatırlıyor musunuz? İşte orada şöyle deniyor: “Ya RAB, öğrencilerim arasında bildirimi koru, Öğretimi mühürle! Kendini Yakup'un soyundan gizleyen RAB'bi özlemle bekliyorum, umudum O'nda.” Peki bu bir Mesih’in gelişiyle ilgili bölüm mü? — Evet. Bu, Rab’bin gelişine uzanan bir bölüm mü? — Evet.
TAM1897 Q1 44.2Şimdi o bölümde ne olduğuna bir bakın. Bu bölümün başındaki, beşinci ayetle başlayan kısma bakın.
TAM1897 Q1 44.3RAB bana yine seslenip dedi ki, "Bu halk usul usul akan Şiloah sularını reddettiği, Resin'le Remalya'nın oğluyla [bunlar Asur ve Şam’dı] mutlu olduğu için, ben Rab, Fırat'ın kabaran güçlü sularını -bütün dehşetiyle Asur Kralı'nı- üzerlerine salacağım. Yatağından taşan ırmak, kıyılarını su altında bırakacak. Yahuda'yı kaplayan sular her şeyi silip süpürerek adam boyu yükselecek, ülkeni boydan boya dolduracak, ey İmmanuel!"
TAM1897 Q1 44.4Bu, onlar açısından kelimenin tam anlamıyla gerçekleşti. Asur kralı geldi ve bütün ülkeyi sular altında bıraktı. Peki, bu neden Rab’bin gelişinin beklendiği bir bağlamda ve bir yerde, üstelik Rab’bin gelişini beklemesi gereken bir halkla ilgili olarak yazılmıştır? Bu, o yerde yazılmış ve bize aktarılmıştır; günümüzde yaşayan tüm insanlara, tüm ülkeye ve tüm uluslara zorluklar, sıkıntılar ve kafa karışıklıkları geleceğini, bunların taşarak geçip boyuna kadar ulaşacağını ve ülkenin genişliğini dolduracağını, ve halkın bundan nasıl kaçacağını bilemeyeceğini göstermek için. İşte bu yüzden bu ayet, Rab’bi bekleyen bizlere aktarılmıştır. Okumaya devam edelim ve görelim.
TAM1897 Q1 44.5Ey halklar, birleşin, paramparça olacaksınız; ey uzak diyarlardakiler, hepiniz kulak verin: kuşanın, paramparça olacaksınız; kuşanın, paramparça olacaksınız. Birlikte danışın, boşa çıkacaktır; söz söyleyin, ayakta kalmayacaktır: çünkü Tanrı bizimledir. Çünkü Rab güçlü bir elle bana böyle konuştu ve bu halkın yolunda yürümemem için beni uyararak dedi ki: Bu halkın ‘İttifak’ dediği herkese siz ‘İttifak’ demeyin; onların korkusundan korkmayın, yılmayın. (KJV'nin birebir çevirisi)
TAM1897 Q1 44.6Şu anda, tam da Rab’bin gelişinin beklendiği bu zamanda, böyle zamanlar var mı? Korku ve şaşkınlık üzerlerine çöktüğü için mi bir araya geliyorlar? Ülkeye sıkıntılar çöküyor diye mi? Herhangi bir yerde bu tür bir şey görüyor muyuz? Aranızdan bunu gören var mı? — Evet, gördünüz! Yedinci Gün Adventistleri dışında bunu gören var mı? — Aslında, bir fark varsa, neredeyse herkes bunu Adventistlerden daha açık bir şekilde görüyor. Ama görülüyor; bu yeterince açık. Ve onlar bir araya geliyorlar, gruplar ve kümeler halinde birleşiyorlar ve kuşanıyorlar. Ne için kuşanıyorlar? Ne gelecek? — Paramparça olacaklar. Öyleyse ne için kuşanıyorlar?—Paramparça olmak için. Yine de öyle düşünmüyorlar; aksine, gelecek kötülüklere karşı kuşandıklarını sanıyorlar. Ve kendilerini kötülüklerden kurtarmak için yaptıkları girişimler, durumu daha da derinleştiriyor ve onları yıkıma ve paramparça olmaya o kadar daha yaklaştırıyor.
TAM1897 Q1 44.7"Her Şeye Egemen RAB'bi kutsal sayın. Korkunuz, yılgınız O'ndan olsun. Tapınak O olacak. İsrail'in iki krallığı içinse Sürçme taşı ve tökezleme kayası, Yeruşalim'de yaşayanlar için Kapan ve tuzak olacak. Birçokları sendeleyip düşecek, parçalanacak, Tuzağa düşüp ele geçecek." Ya RAB, öğrencilerim arasında bildirimi koru, Öğretimi mühürle! Kendini Yakup'un soyundan gizleyen RAB'bi özlemle bekliyorum, umudum O'nda. Ben ve RAB'bin bana verdiği çocuklar, Siyon Dağı'nda oturan Her Şeye Egemen RAB'bin İsrail'deki belirtileri ve işaretleriyiz.
TAM1897 Q1 44.8Bunun, Rab’bin gelişine kadar uzandığı açıktır. Bu, Rab’le karşılaşacak olan halka yönelik bir öğüttür. Peki, neden Asur’un Yahuda’yı ezdiği dönemin sıkıntıları bu bağlamda gündeme getiriliyor? Çünkü bu, Rab’bin gelişinde tüm ülkeye ne tür sıkıntılar çökeceğini ve tüm halkı nasıl sarsacağını en açık şekilde göstermektedir. Ve Yahuda’nın bu kötülüklerden kaçmak ve kendilerini onlardan kurtarmak için yaptığı girişimler, tam da Tanrı’nın halkı olduğunu iddia edenlerin, gelecek kötülüklerden kendilerini kurtarmak için yapacakları girişimlerin aynısıdır.
TAM1897 Q1 44.9Tanrı sürekli şöyle sesleniyor: Asur’a güvenmeyin; Mısır’a güvenmeyin; yalnızca Rab’be güvenin. Asur’a sırtınızı dönün: bu doğrudur. Ama Asur’dan kaçmak için Mısır’a gitmeyin. Rab’bi arayın. Mısır’a gitmeyin; Rab’be gidin. Ve tüm yüreğinizle Rab’bi bulduğunuzda, Asur’un tüm bu sıkıntılarından ve baskısından kurtulacaksınız. Bu konuda sadece birkaç söz. Yeşaya’nın otuzuncu bölümü bize bunun sırrını anlatır.
TAM1897 Q1 45.1RAB, "Vay haline bu dikbaşlı soyun!" diyor, Benim değil, kendi tasarılarını yerine getirip Ruhuma aykırı anlaşmalar yaparak Günah üstüne günah işliyorlar. Bana danışmadan firavunun koruması altına girmek, Mısır'ın gölgesine sığınmak için oraya gidiyorlar. Ne var ki, firavunun koruması onlar için utanç, Mısır'ın gölgesine sığınmaları onlar için rezillik olacak. 1-3. ayetler.
TAM1897 Q1 45.2Elçileri oraya inip Mısır’a tekliflerini sundular. Yahuda Mısır’a elçiler gönderdiğinde, Mısır bu elçilerden utandı.
TAM1897 Q1 45.3Önderleri Soan'da olduğu, Elçileri Hanes'e ulaştığı halde, Kendilerine yararı olmayan bir halk yüzünden hepsi utanacak. O halkın onlara ne yardımı ne de yararı olacak, Ancak onları utandırıp rezil edecek. Negev'deki hayvanlara ilişkin bildiri: Elçiler erkek ve dişi aslanların, Engereklerin, uçan yılanların yaşadığı Çetin ve sıkıntılı bir bölgeden geçerler. Servetlerini eşeklerin sırtına, Hazinelerini develerin hörgücüne yükleyip Kendilerine hiç yararı olmayan halka taşırlar. Mısır'ın yardımı boş ve yararsızdır, Bu yüzden Mısır'a Haylaz Rahav adını verdim. 4-7. ayetler.
TAM1897 Q1 45.4Bunun yabancı bir konu olmadığını görebilmeniz için, şimdi bir tanıklığa dönüp 5 Temmuz 1896 tarihli şu metni okuyacağım:—
TAM1897 Q1 45.5Tanrı’nın sözünde İsrail çocuklarına verilen uyarılar, yalnızca onlara değil, yeryüzünde yaşayacak herkese yönelikti. Onlara şöyle der: “Vay haline isyan eden çocukların, ... benden değil de başkalarından öğüt alanların; günah üstüne günah eklemek için benim Ruhumdan değil de başka bir örtüyle kendilerini örtenlerin; Mısır’a inmek için yola çıkan, ama benim ağzımdan sormayanların; Firavun’un gücüyle kendilerini güçlendiren ve Mısır’ın gölgesine güvenenlerin.” Eğer Rab, eskiden zor durumda olduklarında O’ndan öğüt almayı ihmal ettikleri için halkını azarladıysa, bugün de halkı, yollarını aydınlatması için Doğruluk Güneşi’nin parlak ışınlarına güvenmek yerine, imtihan ve sıkıntılarında O’ndan yüz çevirip, kendileri kadar yanılgıya düşen ve yetersiz olan insanlara yardım için başvurursa, O hoşnutsuz olmaz mı? Gücümüz nerede? Bizim kadar çaresiz ve bağımlı olan, tıpkı bizim gibi Tanrı’nın rehberliğine ihtiyaç duyan insanlarda mı? Mesih şöyle der: “Bensiz hiçbir şey yapamazsınız;” ve her ihtiyaç anında yardım olarak Kutsal Ruh’u bize bahşetmiştir.
TAM1897 Q1 45.6Ancak biliyorsunuz ki, geçen yılki kafa karışıklıkları içinde –ki bunların siyasi kampanya ile çözüleceği umuluyordu– Yedinci Gün Adventistleri bile Tanrı’ya olan bağlılıklarından o kadar uzaklaştılar ki, siyasi meseleleri manipüle etmeye, seçimleri kontrol etmeye ve işleri kendi istedikleri gibi şekillendirmeye çalışarak kampanyaya katıldılar. Ne için? — Ah, ülkenin başına geleceğinden o kadar emin oldukları zorluklardan ülkeyi kurtarmak için. Elbette, ülkeye zorluklar geliyor. Peki Yedinci Gün Adventistleri, böyle bir iş için gruplar oluşturacak mı? Bırakın Asur’dan kurtulsunlar; bırakın hem Asur’dan hem de Mısır’dan kurtulup Tanrı’ya dönsünler. Tek kurtuluş budur. O zaman, şimdi ya da sonsuza dek, tek kurtuluş budur.