Tanrı’nın Misyonerleri

TAM1897 Q1 14.23 Mart 1897 Çarşamba akşamı verilen vaaz Genel Konferans Bülteni’nde, 1897’nin ilk çeyreği, Cilt 2, Sayı 1, s. 14-20’de basılmıştır.

TAM1897 Q1 14.3Dün akşamki dersimiz, tarihte bilinen ilk devletin kurulmasıyla, yani devletin kökeniyle sona erdi. Kutsal Kitap, Nemrut’un krallığı hakkında şöyle der:—

TAM1897 Q1 14.4Krallığının başlangıcı Şinar ülkesindeki Babil, Erek, Akat ve Kalne idi. O ülkeden Aşur çıktı ve Ninova’yı kurdu. (KJV'nin birebir çevirisi)

TAM1897 Q1 14.5Çevirimizde şöyle yazıyor: “Aşur çıktı ve Ninova’yı kurdu” (KJV'nin birebir çevirisi). Ancak asıl anlam, kenar notunda belirtildiği gibi şudur: “O [Aşur] Asur’a gitti ve Ninova’yı kurdu,” ve orada adı geçen diğer şehirleri de. Dolayısıyla krallığının başlangıcı Şinar’daydı ve krallığı Asur’a kadar genişledi.

TAM1897 Q1 14.6Nemrut sadece güçlü bir hayvan avcısı değildi; aynı zamanda insanlara zulmeden biriydi. Krallığını kurup genişleterek elde ettiği gücü, insanları kendi gücünü ve hizmet ettiği tanrıyı tanımaya zorlamak için kullandı. Dolayısıyla, dünyada var olmuş ilk devletten, dünyada var olacak son devlete kadar, her biri sahip olduğu gücü Tanrı’ya karşı kullanmıştır.

TAM1897 Q1 14.7Bunu tekrar söyleyeceğim: Var olan ilk devletten, yani Nemrut’un devletinden, var olacak son devlete, yani bu devlete kadar her devlet, gücünü Tanrı’ya, O’nun gerçeğine ve O’nun halkına karşı kullanmıştır; insanları Tanrı’dan uzaklaştırmak için. Başından sonuna kadar, hepsinin sicili budur. Dünya sona erdiğinde, dünyadaki krallıkların ve devletlerin sicili işte böyle olacaktır.

TAM1897 Q1 14.8İşte 14 Nisan 1896 tarihli Review dergisinin birinci sayfasında yer alan bir alıntı: Baş aldatıcı, “halkı putlara boyun eğmeye ikna etti ve böylece dünyevi krallıklar üzerinde üstünlük kazandı. O, bu dünyanın tanrısı olmanın, göklerdeki Tanrı’nın tahtına sahip olmaktan sonra en iyi şey olduğunu düşünüyordu.” Bir önceki derste alıntılanan tarihte, Peygamberlik Ruhu aracılığıyla böylece ortaya konan planın işleyişini görebilirsiniz. Önce insanlar putperestliğe yöneldi, ardından monarşiye geçti. Ve bunu yapan ilk kişi bir devlet kurdu ve bu şekilde elde ettiği güçle insanlara zulmeden biri oldu. Tarih budur. İlerledikçe bunun diğer uluslarda da nasıl gerçekleştiğini göreceksiniz.

TAM1897 Q1 14.9Nemrut’tan çok geçmeden, o ülkenin her yerinde, İbrahim dışında herkes Tanrı’yı unuttu. Yalnızca İbrahim Tanrı’yı aradı ve buldu; ve İbrahim ile birlikte Tanrı, insan soyunu bir kez daha Rab’bin yolunda başlattı. Şimdi İbrahim’e ne dediğine dikkat edin. Şimdiye kadar incelediklerimizi, önceki derste önümüze serilenleri ve az önce dikkatinizi çektiğim hususları göz önünde bulundurarak, Tanrı’nın İbrahim’le birlikte yeni bir ulus, yani Tanrı’nın ulusunu kurmaya başladığında ona ne dediğini düşünün. Yaratılış 12:1, Rab’bin ona ilk başta ne dediğini anlatır. “Rab, Avram’a şöyle dedi: ‘Çık’—nereden?—‘ülkenden.’” İlk olarak ne?

TAM1897 Q1 14.10(Cemaat) Ülken.

TAM1897 Q1 14.11“akrabalarını, baba evini bırak, sana göstereceğim ülkeye git.” Tanrı, Avram’ın terk etmesi gereken üç şeyden bahsetti. İlk olarak, neyi terk etmeliydi? — Ülkesini. Sonra? — Akrabalarını. Sonra? — Babasının evini. Babasının evindekiler putperestti. Ülkesi insanları putperestliğe zorluyordu; bu Tanrı’ya aykırıydı. Ülkesi, akrabaları ve babasının evi putperestti ve o hepsini terk etmek zorundaydı. Rab ona o toprağı gösterdi; ama ona o toprağın mülkiyetini verdi mi? — “bir karış toprak bile vermemişti.” Tanrı onu o ülkeden çağırdığında, onu başka bir ülkeye götürdü mü? — Hayır; ama “Tanrı bu ülkeyi … ona ve ondan sonra gelecek torunlarına vereceğini vaat etti.” Öyleyse, Tanrı onu ülkesinden çağırdığında ve onu başka bir ülkeye götürmediğinde, bu onu ne duruma düşürdü?

TAM1897 Q1 14.12(Cemaat) Bir yolcu ve bir yabancı.

TAM1897 Q1 14.13Bu durumda, bu dünyadaki Tanrı’nın temsilcisi, bu dünyada tamamen vatanından yoksun mu kaldı?

TAM1897 Q1 14.14Peki, o gerçekten de vatanından yoksun muydu? — Hayır, o “daha iyisini, yani göksel olanı” arıyordu.

TAM1897 Q1 14.15İbraniler mektubunun on birinci bölümüne dönelim ve buna bir bakalım. Sekizinci ayetten başlayarak:—

TAM1897 Q1 14.16İman sayesinde İbrahim miras alacağı yere gitmesi için çağrılınca, Tanrı'nın sözünü dinledi ve nereye gideceğini bilmeden yola çıktı.

TAM1897 Q1 15.1Peki nereden çıktı? — Kendi ülkesinden, nereye gittiğini bilmeden. “İman sayesinde bir yabancı olarak vaat edilen ülkeye yerleşti. Aynı vaadin ortak mirasçıları olan İshak ve Yakup'la birlikte çadırlarda yaşadı.” Biliyorsunuz ki, ona hiçbir miras vermedi, hayır, ayağını basacak kadar bile bir yer vermedi; ve yine de orayı ona ve ondan sonra gelecek soyuna vereceğine söz verdi. Onu kendi ülkesinden çıkardı; ve yeryüzündeki başka hiçbir ülkeden, ayağını basacak kadar bile bir yer vermedi. Böylece yeryüzünde tamamen vatanından yoksun kaldı. Bundan eminiz; ama Tanrı’nın ne dediğini hatırlayın. O zamanlar İbrahim kimdi? — O, “Tanrı’nın dostu”, “Tanrı’ya iman edenlerin hepsinin babası”ydı. O sizin babanız mı? Bu dünyada bir vatanınız var mı?

TAM1897 Q1 15.2Çünkü mimarı ve kurucusu Tanrı olan temelli kenti bekliyordu. İman sayesinde Sara'nın kendisi de kısır ve yaşı geçmiş olduğu halde vaat edeni güvenilir saydığından çocuk sahibi olmak için güç buldu. Böylece tek bir adamdan, üstelik ölüden farksız birinden gökteki yıldızlar, deniz kıyısındaki kum kadar sayısız torun meydana geldi. Bu kişilerin hepsi imanlı olarak öldüler.

TAM1897 Q1 15.3Tanrı onu ülkesinden çıkardığında ne vaat etmişti? Ona bir ülke mi vaat etmişti? — Evet. Ama o bu dünyada bir ülke elde etmedi; “bunları uzaktan görüp selamladılar, yeryüzünde yabancı ve konuk olduklarını açıkça kabul ettiler. Böyle konuşanlar bir vatan aradıklarını gösteriyorlar.” Bir insanın zaten bir vatanı varken başka bir vatan arayabilir mi? — Hayır; çünkü bir insanın iki efendiye hizmet edemeyeceği gibi, iki vatanı da olamaz.

TAM1897 Q1 15.4Peki, der biri, İbrahim kendi vatanından uzaktaydı. Evet, ama isteseydi geri dönme imkânı vardı. Eğer orayı hâlâ vatanı olarak görseydi, yani kalbi oraya bağlı olsaydı ve sekiz yüz ya da bin mil uzaklaştığında vatan hasreti çekseydi, ülkede kıtlık olsa ve orası sandığı kadar cazip bir yer olmasaydı, şöyle diyebilirdi: “Oradaki insanları, o sevgili eski ovaları ve tanıdık ağaçları bir kez daha görmek isterdim. Keşke bunu yapabilseydim, o zaman geri dönüp bu alanda bir süre kalmaya razı olurdum.” Eğer böyle düşünseydi, geri dönme fırsatı bulabilirdi; zira şöyle yazılmıştır: “Ayrıldıkları ülkeyi düşünselerdi, geri dönmeye fırsatları olurdu.”

TAM1897 Q1 15.5“Düşünselerdi”; bu ne demektir?—Eğer çıktıkları o ülkeyi sürekli akıllarında tutmuş olsalardı, geri dönme fırsatı bulabilirlerdi. Ve o fırsatı da bulurlardı; çünkü o zaman o fırsatı kendileri yaratırlardı.

TAM1897 Q1 15.6Ama onlar daha iyisini, yani göksel olanı arzu ediyorlardı. Bunun içindir ki, [bu nedenle, bu sebeple] Tanrı onların Tanrısı olarak anılmaktan utanmıyor. Çünkü onlara bir kent hazırladı.

TAM1897 Q1 15.7Ülkenizden ayrıldınız mı? Romalılar 4:1-12’ye bakın:—

TAM1897 Q1 15.8Şu halde soyumuzun atası İbrahim'in durumu için ne diyelim? Eğer İbrahim yaptığı iyi işlerden dolayı aklandıysa, övünmeye hakkı vardır; ama Tanrı'nın önünde değil. Kutsal Yazı ne diyor? "İbrahim Tanrı'ya iman etti, böylece aklanmış sayıldı." Çalışana verilen ücret lütuf değil, hak sayılır. Ancak çalışmayan, ama tanrısızı aklayana iman eden kişi imanı sayesinde aklanmış sayılır. Nitekim, iyi işlerine bakmaksızın Tanrı'nın aklanmış saydığı kişinin mutluluğunu Davut da şöyle anlatır: "Ne mutlu suçları bağışlanmış, Günahları örtülmüş olanlara! Günahı Rab tarafından sayılmayana ne mutlu!" Bu mutluluk yalnız sünnetliler için mi, yoksa aynı zamanda sünnetsizler için midir? Diyoruz ki, "İbrahim, imanı sayesinde aklanmış sayıldı." Hangi durumda aklanmış sayıldı? Sünnet olduktan sonra mı, sünnetsizken mi? Sünnetliyken değil, sünnetsizken... İbrahim daha sünnetsizken imanla aklandığının kanıtı olarak sünnet işaretini aldı. Öyle ki, sünnetsiz oldukları halde iman edenlerin hepsinin babası olsun, böylece onlar da aklanmış sayılsın. Böylelikle atamız İbrahim, yalnız sünnetli olmakla kalmayan, ama kendisi sünnetsizken sahip olduğu imanın izinden yürüyen sünnetlilerin de babası oldu.

TAM1897 Q1 15.9Atamız İbrahim’in sünnetsizken sahip olduğu o iman, Tanrı’nın onu ülkesinden, akrabalarından, babasının evinden çağırdığı ve dünyada bir vatanı kalmadan tamamen Tanrı’nın ellerine teslim olduğu zamanki imanıydı. Ve o, sünnetli olmasalar bile iman edenlerin hepsinin babasıdır; ayrıca, hepimiz onun sünnetsizken sahip olduğu o imanın izinden yürüdüğümüz sürece, diğerlerinin de babasıdır. “Eğer Mesih'e aitseniz, İbrahim'in soyundansınız, vaade göre de mirasçısınız.”

TAM1897 Q1 15.10“senin soyun yabancı bir ülkede, gurbette yaşayacak.” Siz onun soyundan mısınız? İsa Mesih’e inandığınız için İbrahim’in soyundan mısınız? Bulunduğunuz ülkede bir yabancı mısınız? — Eğer onun soyundan iseniz, öylesiniz. Neden? — Çünkü orası sizin vatanınız değil. Artık sizin vatanınız değil.

TAM1897 Q1 15.11Şimdi bu bir teori değil. Bu artık pratik, gündelik bir din meselesine dönüşüyor. Dan Jones kardeş dün, hatırlarsınız, Meksika’ya giden misyonerlerden bahsediyordu ve oraya gidip kalplerini de yanlarında götürecek misyonerler istiyordu. Misyonerlik çalışması yapmak için oraya gittiklerinde kalplerini Amerika Birleşik Devletleri’nde ya da hangi eyalette olursa olsun orada bırakacak olanları istemiyor; çünkü o zaman misyonerlik çalışması yapamazlar.

TAM1897 Q1 15.12Rab, İbrahim’in yeryüzünde karşılaşacağı tüm insanlara misyoner olmasını istedi; ve o da öyle oldu. Ancak Tanrı biliyordu, ve bunu Rab’bin gördüğü gibi gören herkes de bilir ki, bu dünyada bir vatanı olan hiç kimse bu dünyada misyoner olamaz. Eğer Amerika bizim ülkemizse, siz ve ben başka hiçbir ülkede misyoner olamayız. Amerika bizim ülkemiz olduğu sürece, Amerika’da da misyoner olamayız. Önce kendi ülkenizden çıkmadığınız sürece, kendi evinizde bile misyoner olamazsınız. Durum budur. İşlerin doğası gereği böyledir.

TAM1897 Q1 16.1Soru.—Bunu nasıl açıklıyorsunuz?

TAM1897 Q1 16.2Bunu açıklayamayız. Açıklamaya da niyetim yok. Rab bunu açıklamıştır; siz ve ben bunu anlamalı ve inanmalıyız.

TAM1897 Q1 16.3Dünyada ne için misyoneriz? Buna bir bakalım. Neden misyoner olarak gönderildik? Neyin misyonerleri? Misyonerlik işimiz nedir? Amacı nedir? Amerika için mi misyoneriz, yoksa Tanrı için mi? Amerika, yeryüzündeki diğer tüm ülkelerden bağımsız olarak Tanrı’nın ülkesi mi? Tanrı’nın ülkesi olacak kadar iyi değildir; ne kadar iyi olursa olsun, Tanrı’nın halkı için de yeterli değildir.

TAM1897 Q1 16.4Siz ve ben, Tanrı için misyoner olmalıyız; insanları Tanrı’ya çağırmalıyız; onları bulundukları yerden Tanrı’ya, günahtan doğruluğa, karanlıktan ışığa, bulundukları ülkeden Tanrı’nın hazırladığı daha iyi ülkeye çağırmalıyız.

TAM1897 Q1 16.5Şimdi, eğer Almanya benim ülkemse — ve kalbim oradaysa, o benim ülkemdir — nasıl olur da ait olmadığım, bana ait olmayan bir ülkeye insanları çağırabilirim? Eğer Amerika benim ülkemse, nasıl olur da başka bir ülke adına misyonerlik faaliyeti yürütebilirim? — Bu mümkün değildir. Tanrı, İbrahim’in kendisi için bir misyoner olmasını, yani Tanrı’nın tüm insanları çağırdığı bir ülke adına misyonerlik yapmasını istediğinde, onu gerçekten tüm insanlara misyonerlik yapabileceği bir yere yerleştirdi. Tanrı onu misyoner olmaya çağırdı ve bu sayede, misyonerlik çalışmalarına başlamanın ne anlama geldiğini, kendisinden sonra gelecek tüm insanlara bir örnek teşkil etti. İlk adım, kendi ülkenizden çıkmaktır. Dolayısıyla, Nebraska’da misyoner olacaksanız, ülkenizden çıkın. Meksika’da misyoner olacaksanız, önce ülkenizden çıkın. Çünkü yeryüzünde misyoner olacaksanız, Rab size şöyle der: “Ülkenizden çıkın;” ve ardından bunu şöyle tamamlar: “ülkenizden ve babanızın evinden.” Tüm bunlar, siz onlardan uzaklaşıp kurtulana kadar misyonerlik çalışmalarını engeller. Ancak ülkenizden, akrabalarınızdan ve babanızın evinden ayrıldığınızda, yeryüzünde nerede olursanız olun, bir misyonersiniz. Öyle olmak zorunda değilsiniz; zaten öylesiniz. “sizden kim varını yoğunu gözden çıkarmazsa, öğrencim olamaz.” Ve “Annesini ya da babasını beni sevdiğinden çok seven bana layık değildir.” “Ülkeni, akrabalarını, baba evini bırak, sana göstereceğim ülkeye git.”

TAM1897 Q1 16.6Az önce de söyledim, şimdi de tekrar söylüyorum: Bu, Tanrı’ya inananlar tarafından her zaman olduğu gibi, her gün uygulanan pratik Hristiyanlıktır.

TAM1897 Q1 16.7(Ses) Bir insan nasıl Nebraska’da kalıp yine de ülkesinden çıkabilir?

TAM1897 Q1 16.8Yeniden doğarak. Eğer Nebraska’da doğduysa, yeniden doğması gerekir. Eğer Amerika’da doğduysa, yeniden doğsun; o zaman ülkesinden çıkmış olacaktır. Eğer Almanya’da doğduysa, yeniden doğsun; o zaman ülkesinden çıkmış olacaktır.

TAM1897 Q1 16.9Şimdi, kardeşlerim, bunda çok derin bir anlam var. Bu dünyada, misyonerlik çalışmalarımızı, yabancı bir çalışma alanına defalarca gidip hemen geri dönmeye hazırlanmak kadar engelleyen başka hiçbir şey yoktur. Yabancı bir ülkede bulunmuş olan Yedinci Gün Adventisti misyonerlerden her biri, bunun bir gerçek olduğunu bilir. Ve bunu anlamak için Amerika Birleşik Devletleri’nden çıkmasına gerek yoktur. Hatta, “Pitcairn” gemisiyle gönderilen misyonerleri geri getirmek için ikinci bir gemi ayarlamanın akıllıca olacağı bile öne sürülmüştür; “Pitcairn” onları götürdükçe, kısa bir süre sonra, vatan hasreti çektiklerinde, başka bir gemi peşlerinden gidip onları eve getirsin! Artık bu durumun sona ermesi gerekiyor, yoksa bu dünyada asla misyoner olamayız; Rab böyle bir şeyi istemez.

TAM1897 Q1 16.10Eğer kalbiniz bu ülkedeyse; ya da kalbiniz burada, akrabalarınızla birlikteyse; kalbiniz burada, babanızın evindeyse—o zaman ruhunuzun iyiliği için ve Tanrı’nın davası uğruna, kalbiniz tüm bunlardan uzaklaşana kadar oradan ayrılmayın. Çünkü kalbiniz neredeyse, hazineniz de orada olacaktır ve mümkün olduğunca çabuk geri dönmek isteyeceksiniz.

TAM1897 Q1 16.11Kalbiniz orada değilken başka bir ülkeye giderseniz, oradayken hiçbir iyilik yapamazsınız; kendinize ve çevrenizdeki herkese bir baş belası olursunuz. Öyle olmayacağınızı düşünmenize gerek yok; çünkü olacaksınız.

TAM1897 Q1 16.12Yapmamız gereken şey, yuvamızın nerede olduğunu — asıl yuvamızı — bilmektir; o yuva bu yeryüzünde hiçbir yerde değildir; göktedir ve yakında oraya gideceğiz. Ve sonra, bu yeryüzünde nereye çağrılırsanız çağrılın, eve gittiğinizi aklınızda tutun. O zaman, ister Güney Denizi Adaları’na, ister Meksika’ya gidin, kendinizi evinizde hissedeceksiniz; bunu biliyorsunuz ve Tanrı sizi başka bir alana çağırana kadar, bulunduğunuz yerde kalıp Tanrı için çalışacaksınız; oraya vardığınızda da yine evinizde olacaksınız. Bu şekilde asla yabancı bir yerde olmayacaksınız ve insanlar size yabancı gelmeyecek.

TAM1897 Q1 16.13Şimdi, bu dünyada herhangi bir ülkeye sahip olma fikri tam da bu şekilde işler. Ülkeler söz konusu olduğunda, size ait olan o ülke zihninizde en ön plandadır; ve başka bir ülkeye giderseniz, o ülke ile kendi ülkeniz arasında sürekli karşılaştırmalar yapacaksınız. Verdiğiniz dersler, verdiğiniz vaazlar, hatta sizinle birlikte gelen etki bile, kendinizin farkında olmadan o kadar çok onunla renklenmiş olacaktır ki, insanlar bunu her zaman fark edecektir. Dolayısıyla, ülkenizden ayrılana kadar asla aşamayacağınız bir engel, sizinle onlar arasında vardır.

TAM1897 Q1 17.1Bu duygu içinizde olduğu sürece, siz ve onlar arasında bir engel vardır. Siz ve insanlar arasındaki bu engel yıkılana ve onların, sizin ülkenizden, akrabalarınızdan ve babanızın evinden ayrıldığınızı görene kadar, çalışmalarınız etkili olamaz. Ancak ülkenizden çıktığınızda, yeniden doğduğunuzda, doğduğunuz yer o göksel ülkedir; yuvanız oradadır; ve kalbinizin ait olduğu tek yer orasıdır. O zaman bu yeryüzündeki hiç kimseyle aranızda bir engel kalmayacak ve bu dünyadaki her insana müjdeyi ulaştırabileceksiniz. Yeryüzünde karşılaştığınız herkeste bir dost bulacaksınız; onlar size yabancı olmayacaklar.

TAM1897 Q1 17.2Aslında, diğer ülkelerdeki insanların arasına gidebilirsiniz ve onların da buradakiler kadar iyi insanlar olduğunu göreceksiniz. Geçen yazdan bir yıl önce, bu diğer ülkelerden birkaçında bulundum. Danimarka, Norveç, İsveç, Almanya, İsviçre, Bohemya, Avusturya, Macaristan, Bulgaristan, Türkiye, Yunanistan, İtalya, Hollanda, İngiltere, İrlanda, İskoçya’da bulundum — toplamda on altı farklı ülkede. Bu ülkelerin her biri, kendi yerinde, bana bu ülke kadar değerli geldi.

TAM1897 Q1 17.3Birçok açıdan birbirlerine tıpatıp benziyorlar. Oradaki su, bu ülkedeki suyla aynı. Çim, bu ülkede olduğu gibi orada da büyüyor — tepesinden yukarı doğru uzuyor. Oradaki ağaçlar da bu ülkedeki gibi büyür ve bu ülkedeki ağaçlara tıpatıp benzer. Hatta insanların vücut yapıları ve genel görünüşleri bile bu ülkedekilerle tamamen aynıdır. Peki, oradaki tepeler, kayalar, su, ağaçlar, çimenler ve insanlar bu ülkedekilerle tıpatıp aynıysa, bunlar da en az bu ülkedekiler kadar iyi değil mi? Ben aralarında hiçbir fark göremiyorum.

TAM1897 Q1 17.4Pastör Ballenger.—O ülkelerin hepsinde de, burada olduğu kadar özgürce bu konuları konuşabilir misiniz?

TAM1897 Q1 17.5Elbette. O ülkelerde de tam olarak bu konuları vaaz ettim. Müjdeyi her yerde vaaz edebilirsiniz. Kardeşlerim, yolumun her adımında iyi insanlar buldum, sadece iyi insanlar. Başka türden kimseye rastlamadım. Gerçekten, bulmadım. Tamamen yabancı insanlar — daha önce hiç görmediğim, dilini anlayamadığım ve benim dilimi anlayamayan insanlar — bana yol göstermek ve yardımcı olmak için ellerinden gelen her şeyi yaptılar ve mümkün olan her şekilde bana yardım ettiler. Bulunduğum yerlerde, cebimdeki para onların para birimiydi. Okuyamıyordum. Tramvay ücretini ödemek, tren bileti almak ya da bunun gibi bir şey yapmak istediğimde, tek yapabildiğim, işin hallolacağından emin olmak için yeterli miktarı uzatmak ve ödemem gerekeni almalarına izin vermekti; onlar da o kadarını aldılar, fazlasını almadılar ve bana doğru para üstünü verdiler.

TAM1897 Q1 17.6Size söylüyorum, kardeşlerim, insanlar her yerde birbirine benzer. Tek fark, bazı yerlerde diğerlerine göre biraz daha iyi olmalarıdır. Gördüğüm tek fark budur. Ve müjde—müjde, bildiğimiz gibi, dünyanın her yerinde aynıdır. Buna hiç şüphe yok. Ve bu müjde her yerde aynı olduğu için, tüm insanlık için hazırlanmıştır. Ve tüm insanlık da müjde kadar birbirine benziyor ve aynı olduğu için, müjdeyi Rab’bin yoluyla götürüp insanlara Rab’bin yoluyla gittiğinizde, bunun her zaman ve her yerde tam da bu şekilde işlediğini göreceksiniz.

TAM1897 Q1 17.7Danimarka’dayken, orası benim için gerçekten yeryüzündeki en iyi ülkeydi; ve etrafımdaki insanlarla birlikte orada çok keyif aldım! Norveç’teyken, orası benim için dünyanın en iyi ülkesiydi. Türkiye’deyken, orası benim için yeryüzündeki en iyi ülkeydi; ve bir misyon alanı arayacak olsam, doğruca Türkiye’ye giderdim. Türkler de diğer insanlar gibidir; sokakta ya da kırsalda yolda karşılaştığınızda cana yakın ve beyefendice davranırlar.

TAM1897 Q1 17.8Holser kardeş ve ben, gemi Asya’daki İzmir’de (Smyrna) demir atmışken beklemek zorunda kaldık ve Efes harabelerini gezmeye gittik. O benden daha uzağa gitti, ama ikimiz birlikte kırsalda yaklaşık altı mil uzağa tek başımıza yürüdük. Tıpkı burada tarlalara çıktığınız gibi yürüdük. Anayolda tıpkı burada olduğu gibi insanlarla karşılaştık. Hiçbir şekilde tehlike hissetmedim ve onun da hissettiğini sanmıyorum. Korkacak hiçbir şey bulamadık. Tıpkı burada yaptığımız gibi orada dolaştık. Ermeniler, evden çıkmanın ve özellikle de tepelerde yürüyüş yaparken yakalanmanın pek güvenli olmadığını söylediklerinde İzmit’teydik (Nikomedia); ama biz şehirden çıkıp tepelere çıktık, treni beklerken. Yolda arabaları ve öküzleriyle Türklerle karşılaştık; onları yol kenarında dinlenirken gördük. Korkmadık. Bize yönelik hiçbir tehlike yoktu. Her yer güvenliydi.

TAM1897 Q1 17.9Size şunu söyleyeyim: O ülkelerin her birinde insanlar iyi, cana yakın, nazik ve yardımsever insanlardır. Sizi daha önce hiç görmemiş olsalar ve bir daha görmeyi beklemeseler bile, size bir iyilik yapmak, yolu göstermek, bir caddeden geçmenize yardım etmek ya da yolu göstermek için bir iki blok sizinle yürümek için işlerini bırakırlar. Etrafımdaki o iyi insanlara karşı kalbim şefkatle doldu ve keşke bizimle birlikte, hep birlikte olabileceğimiz ve birbirimize her zaman nazik davranabileceğimiz o daha iyi ülkeye gidebilselerdi. Az önce de söylediğim gibi ve D. T. Jones’un dün size anlattığı gibi, misyonerlik çalışmasının temeli budur. İşte budur. Yabancı bir misyona gitmeye istekli ve sevinçle yola çıkanlar olmuştur. Bu, onların başlangıçtaki niyetiydi, iddiaları buydu; büyük masraflar yaparak oraya vardılar. Ancak kısa bir süre sonra, geri dönmek için yalvaran bir mektup gelir. “Ah, lütfen eve dönmeme izin verin! Eve dönüş masraflarımı ödemenizi istemiyorum; sadece geri dönmeme izin verin.”

TAM1897 Q1 18.1(Ses) Yurtdışı Misyon Kurulu bu tür kişilere geri dönme fırsatı veriyor mu?

TAM1897 Q1 18.2Elbette. Başka türlü ne yapabilirlerdi ki? Bu boş bir hikâye değil. Bu bir gerçektir, kardeşlerim. Ama bu misyonerlik işi değildir. Elbette Yurtdışı Misyon Kurulu bu tür kişilerin orada kalmasını istemezdi. Yapabilecekleri en iyi şey, onların eve dönmelerine izin vermekti; çünkü bir şeyler yapabilecekleri tek yer evleriydi. Kalpleri Amerika’daki evlerindeydi.

TAM1897 Q1 18.3Hatta bazıları, orada kalırlarsa öleceklerinden o kadar çok korkuyorlardı ki, eve döndüler ve öldüler. Bu bir gerçektir. Bu ifadeyi, duygularınızla oynamak ya da benzeri bir şey yapmak için kullanmıyorum. Bazı kişiler o kadar çok vatan hasreti çektiler ki, orada yaşayamayacaklarından korktular; kendi istekleriyle eve döndüler ve kısa bir süre sonra öldüler. Yurtdışında kalsalardı, bundan daha azını yapamazlardı.

TAM1897 Q1 18.4Ben de biliyorum, siz de biliyorsunuz ki, pek çok kişi zorlu bir misyonerlik çalışmasına gitmekten ziyade, daha çok bir geziye çıkma düşüncesiyle yurtdışı misyonlarına gitmiştir. Ve yolculuğun sonunda bunun bir gezi değil, zorluklar olduğunu; bunun özveri, hastalık ve yüksek ateş anlamına geldiğini fark ettiklerinde, bu durum kısa sürede gezinin tüm keyfini kaçırdı. Yola çıktıklarında akıllarında olan bu değildi.

TAM1897 Q1 18.5Biliyorum, siz de biliyorsunuz ki, misyonerlik çalışması fikrinin başlangıcında bir hâle vardır. Ancak somut gerçeklere ulaşmak, gözlerimizi bu hâleden ayırmak ve onun hemen arkasında somut bir gerçeklik olduğunu hatırlamak istiyoruz. Misyonumuza başlarken, büyük bir kalabalık ve görkemli bir tören eşliğinde trene ya da gemiye binerken, bu şekilde onurlandırılırken, bir tür hâleli bir hava vardır; elbette bunda bir sakınca yoktur, ancak gidenler, zihinlerinin ve kalplerinin bundan daha sağlam bir şeye odaklandığından emin olmalıdırlar. Şunu akıllarında tutmaları gerekir: Kardeşler onları trene ya da gemiye kadar uğurlamaya ve gerekirse vedalaşırken gözyaşı dökmeye hazır olsa da, tüm bunların ötesinde, o misyonerlerin her biri, zorluklarla, kafa karışıklıklarıyla, tehlikelerle ve hastalıklarla karşılaşmak üzere yola çıktığını unutmamalıdır.

TAM1897 Q1 18.6Ve şunu da hatırlasın: O, tüm bunlarla sadece karşılaşmakla kalmayacak, bunları yaşayacak ve öleceğinden korkmamalıdır. Herkes yola çıkmadan önce tamamen öldüğünden emin olsun; o zaman oraya vardığında öleceğinden korkmayacaktır. Ancak yola çıkmadan önce ölmediyseniz, ölene kadar yola çıkmayın; çünkü aksi takdirde ne kendinize ne de davaya bir fayda sağlayacaksınız. Orada bulunanlar için sadece bir yük olursunuz — tabii siz gitmeden önce orada sadık olanlar varsa.

TAM1897 Q1 18.7İşte gerçek budur ve siz de bunu biliyorsunuz. Öyleyse neden bu gerçeğin gözden kaçmasına izin verelim? Böylesi bir şey, tüm bu yıllar boyunca çalışmalarımızda gerekli olmuştur. Yola çıkmadan önce böyle bir şey üzerinde ısrar edilseydi, büyük miktarda para tasarrufu sağlanmış olurdu. İşçiler yola çıkmadan önce bu konuda ısrar edilseydi, büyük hatalar ve muazzam bir ıstırap önlenmiş olurdu.

TAM1897 Q1 18.8Az önce de söylediğim gibi, yola çıkmadan önce ve oradayken gerçekten ölmüşseniz, ölüm ihtimali sizi pek rahatsız etmeyecektir. Hastalanmanız, çok hasta olmanız — ateşten yanıp tutuşmanız — öleceğiniz anlamına gelmez. Öleceğiniz anlamına gelmez ve bu durumdan çıkar çıkmaz ya da yola çıkacak kadar iyileşir iyileşmez hemen toparlanıp eve dönmeniz gerektiğini düşünmeniz gerekmez.

TAM1897 Q1 18.9Ben bazı misyonerleri tanıyorum, belki siz de tanıyorsunuzdur; özellikle aklıma gelen biri ve karısı, yurtdışı misyonuna gitmişlerdi. İkisi de gençti. Sanırım ikisi de yirmi ikiden büyük değildi; kocası muhtemelen en fazla yirmi üç yaşındaydı. Görev alanlarına gittiler ve işe başladılar. Zamanla hastalık başlarına geldi. Önce karısı yerel ateşe yakalandı ve çok ağır hastalandı — sanırım bir insanın hastalanıp hayatta kalabileceği en ağır şekilde; ama ikisi de ateşle birlikte vatan hasreti çekmedi. Cesurca görevlerine sadık kaldılar; koca, hastalık süresince karısının bakımını üstlendi ve karısı zar zor oturup yürüyebilecek duruma geldiği sırada, kendisi de karısı kadar şiddetli bir şekilde aynı ateşe yakalandı; karısı ise o zayıf haliyle kocasına bakıp iyileşmesini sağladı. Ama Rab’be şükür ki, tüm bunları cesur Hristiyanlar gibi atlattılar. Hâlâ o alanda çalışıyorlar; bulundukları alanda başarılılar ve oraya ayak bastıkları günden beri başarılı olmuşlardır. İşte bu bizim idealimiz olmalıdır.

TAM1897 Q1 18.10Şimdi, oraya gidenlerin hiçbirinin geri dönmemesi gerektiğini söylemiyorum. Hiçbirinin görev alanına ulaşır ulaşmaz hemen geri dönmemesi gerektiğini de söylemiyorum. Ama şunu söylemek istiyorum, kardeşlerim: oraya gitmeden önce, hemen geri dönecekler mi yoksa dönmeyecekler mi, bunu bilmeleri gerekirdi.

TAM1897 Q1 18.11Misyon Kurulu’nun sizin iyi bir misyoner olabileceğinizi düşünmesi, yurtdışı misyonuna gitmek için harekete geçmeniz için yeterli bir kanıt değildir. Tanrı’nın sizi oraya gitmeye çağırdığını kendiniz bilmelisiniz; ve oraya, Tanrı’nın sizi o yerde istediği için gitmelisiniz. O zaman gittiğinizde, Tanrı’nın sizi çağırdığı için gideceksiniz ve giderken O’nun sizinle olduğunu bileceksiniz. Oraya vardığınızda O’nun sizinle olduğunu bileceksiniz; ve hiçbir zorluktan korkmayacak, hiçbir sıkıntıdan cesaretiniz kırılmayacak, hiçbir hastalık yüzünden geri dönmeyecek, hatta ölüm ihtimali karşısında bile yılmayacaksınız.

TAM1897 Q1 19.1Eğer fiziksel ölüm gerçeğiyle karşı karşıya kalırsanız, ondan kurtulmak için kaçarsanız, davayı nasıl yenilgiye uğrattığınızı bilemezsiniz. Siz ve ben, her Hristiyan ve özellikle her Yedinci Gün Adventisti Hristiyan –çünkü bu bir Hristiyan deneyimidir– şu tek ve canlı ilkeyi kavramalıyız: Hristiyanın işi, fiziksel ölümle sona ermez. Eğer hayattayken işine sadık kalır ve görev başında ölürse, işi öldükten sonra da devam eder.

TAM1897 Q1 19.2İşte bu bir gerçektir. Eğer Tanrı’nın çağrısına uyarsanız, Tanrı sizinle birlikteyken yola çıkarsanız ve yola çıkmadan önce ölürseniz; eğer Tanrı’nın çağırdığı türden bir misyoner iseniz — İbrahim’in olduğu türden — o zaman bunu, Tanrı’nın huzurunda, Tanrı’nın altında ve Tanrı’yla birlikte, kendiniz için, kendiniz bilmelisiniz ki bu, sizinle ilgili O’nun iradesidir.

TAM1897 Q1 19.3Bugün misyoner olarak gitmeniz gerektiğine dair bir inancınız olması, bu Konferans’tan ayrılıp o alana gitmeniz gerektiğinin kanıtı değildir. Eğer inancınız doğru ve iyi ise, o kalıcı olacaktır. Eğer doğru türden bir inanç değilse, kalıcı olmamalıdır. Mümkün olduğunca çabuk bozulmalıdır. Ve eğer onu bir süre daha sürdürmeniz gerekiyorsa ve bozulursa, alana gittikten sonra bozulmasındansa burada bozulması daha iyidir.

TAM1897 Q1 19.4Eğer inancınız Rab’den geliyorsa, o iyi bir inançtır ve kalıcı olacaktır. Davut, yirmi yıl boyunca İsrail’in kralı olacağına dair bir inanca sahipti. Ancak İsrail’in kralı olacağı zamanın gelmesi konusunda hiç endişeli değildi. Bu işi aceleye getirmedi. Her şey onun elindeyken, tahta çıkmak için parmağını bile kıpırdatmadı. Yirmi yıl boyunca koruyacak kadar sağlam bir inancı vardı; ve Rab onu sınadıktan ve ona güvenebileceğini gördükten sonra, onu tahta kendisi çıkardı.

TAM1897 Q1 19.5Dolayısıyla, belirli bir alanla ilgili bir inancınız olabilir. Bu, Tanrı’dan gelmiş olabilir. Şimdi, Misyon Kurulu buna inansın ya da inanmasın, ya da Konferans buna inansın ya da inanmasın, kendi fikrinizi hayata geçirmeye çalışmayın. Sadece Tanrı’yı bekleyin ve bunun böyle olduğunu O’nun başkalarına söylemesine izin verin. Tanrı’yı bu şekilde beklediğimizde ve sonra yola çıktığımızda, Rab bizimle birlikte gelir ve biz bunu biliriz; orada olduğumuz sürece O bizimle birliktedir ve biz bunu biliriz. İşte bizim görevimiz budur ve Tanrı bizi çağırana kadar bu görevde kalacağız. Ve eğer O, hayattayken bizi orada elinden geldiğince etkili bir şekilde kullanmışsa; ve siz öldükten sonra da O, sizin etkinizi daha iyi kullanabiliyorsa; o zaman yapmanız gereken şey, mutlu bir Hristiyan olarak yatıp ölmektir; Tanrı’nın, siz öldükten sonra da işinizi sürdüreceğini bilerek. Hayattayken insanlarla konuştuğunuzda Tanrı’nın sizin aracılığınızla onların kalplerine yerleştirdiği inanç, öldükten sonra da iyi örneğiniz sayesinde derinleşecek, güçlenecek ve canlanacak; ve bu sayede onlar İsa Mesih’e kavuşacaklar.

TAM1897 Q1 19.6Öyleyse, Tanrı’nın hem yaşamınızla hem de ölümünüzle müjdeyi duyurmasına razı mısınız? Sizin hayatta olup yeryüzünde yürürken müjdeyi duyurmasını istediğiniz kadar kesin bir şekilde, siz fiziksel olarak ölmüş ve mezarda yatarken de sizin aracılığınızla müjdeyi duyurmasına razı mısınız? Eğer istemiyorsanız, misyona çıkmaya hazır değilsiniz.

TAM1897 Q1 19.7Şimdi bunu Kutsal Yazılardan okuyacağım. Filipililer mektubunun birinci bölümüne bakın. Orada, Tanrı’nın çağırdığı o misyonerin örneği vardır; bu, sizin için bir model, daha sonra İsa Mesih’e iman ederek sonsuz yaşama kavuşacak herkes için bir örnektir. Pavlus’un çektiği zorlukları hatırlıyorsunuz. Onun yaşadığı iniş çıkışları, imtihanları, zulümleri, kırbaçlanmaları, her yerde karşılaştığı tehlikeleri hatırlıyorsunuz; ve onun bulunduğu hiçbir yerde asla tereddüt etmediğini biliyorsunuz.

TAM1897 Q1 19.8Kardeşler, şunu bilmenizi isterim: Başıma gelenler daha çok Müjde'nin yayılmasına yaramıştır. Sonuç olarak bütün saray muhafızları dahil, herkes Mesih uğruna zincire vurulduğumu öğrendi. 12. ve 13. ayetler.

TAM1897 Q1 19.9Bu yazıldığında, imparatorun fermanının hangi gün yürürlüğe gireceğini ve idam edileceğini bilmiyordu. Bunu bekliyordu. Şimdi onun yaşadığı tüm bu olayları bir düşünün. Kırbaçlanmalar, yargılamalar, zulümler, tehlikeler, soygunlar, bir kez taşlanıp şehir dışına sürüklenmesi ve ölüme terk edilmesi. Şimdi diyor ki: “şunu bilmenizi isterim: Başıma gelenler daha çok Müjde'nin yayılmasına yaramıştır.” Tanrı, tüm bu denemeler, acılar ve tehlikelerin her biri aracılığıyla ne yapıyordu?—Tanrı, o adamı kullanarak onun aracılığıyla Müjde’yi duyuruyordu; böylece o insanlar onu taşlayıp şehir dışına sürükleyip ölüme terk ettiklerinde, Tanrı’nın Kutsal Ruhu onların kalplerine O’nun gerçeğinin mührünü basıyordu: o adamın Tanrı’dan olduğunu, onlara getirdiği mesajın Tanrı’dan geldiğini; ve eğer buna karşı gelirlerse, mahvoluşları kesinleşecekti; eğer teslim olurlarsa, kurtulacaklardı.

TAM1897 Q1 19.10Tanrı’nın bizim aracılığımızla yapacağı şey budur. Bu dünyada var olmamızın tek amacı, Tanrı’nın bizim aracılığımızla müjdeyi duyurmasıdır. Bunu yapan bizden çok, sözle ya da etkiyle olsun, bizim aracılığımızla Tanrı'dır; ve Tanrı, sözle olduğu kadar etkiyle de aynı derecede iyi işler yapabilir. Tanrı, sözlerimize olduğu kadar etkimize de müjdeyi yerleştirecektir. Biz her zaman sözlerimizle olduğu kadar etkimizle de vaaz veriyoruz.

TAM1897 Q1 19.11Kardeşlerin çoğu da zincire vuruluşumdan ötürü Rab'be güvenerek Tanrı'nın sözünü korkusuzca söylemekte daha da cesur davranıyorlar. Gerçi kimi Mesih'i kıskançlık ve rekabetle, kimiyse iyi niyetle duyuruyor. Sonuncular, Müjde'yi savunmaya atandığımı bilerek bunu sevgiyle yapıyorlar. Ötekilerse Mesih'i temiz yürekle değil, bencil tutkularla duyuruyorlar. Böylece tutukluluğumda bana sıkıntı vereceklerini sanıyorlar. Ama ne önemi var? İster art niyetle ister içtenlikle olsun, her durumda Mesih duyurulmuş oluyor. Buna seviniyorum, sevineceğim de. Çünkü dualarınızla ve İsa Mesih'in Ruhu yardımıyla bunun bana kurtuluş getireceğini biliyorum. Hiçbir şekilde utandırılmayacağımı, yaşasam da ölsem de Mesih'in her zamanki gibi şimdi de bedenimde yüceltilmesi için tam bir cesaret gösterebileceğimi bekliyor ve umut ediyorum.

TAM1897 Q1 20.1Öyleyse, Tanrı’nın müjdeyi ve İsa Mesih’in yüceliğini yüceltmek için ölü bir adamı kullanacağı yazılmamış mıdır? Eğer Tanrı, sizin hayatta olmanızdan çok, ölmüş olmanızla bunu daha iyi yapabiliyorsa, bunu sizin aracılığınızla yapmasına razı mısınız? Gerçekten ölü, ama O’na karşı diri. Öyleyse, bu güzel anlamda Hristiyanın asla ölmediğini görmüyor musunuz? “Çünkü O'na göre bütün insanlar yaşamaktadır.” “Öyleyse, yaşasak da ölsek de Rab'be aitiz.” Öyle misiniz? Eğer yaşarken Rab’be aitseniz, öldüğünüzde de Rab’be aitsiniz. Ve Tanrı’nın sizi hayattayken Müjde’yi duyurmak için kullandığı kadar kesin bir şekilde, öldüğünüzde de Müjde’yi duyurmak için sizi kullanacaktır. Ve işiniz öldüğünüzde durmayacaktır. Hayattayken işiniz Mesih’in işi olduğu kadar kesin bir şekilde, öldüğünüzde de devam edecektir. Etkiniz hissedilecek ve Tanrı, öldükten sonra sizin aracılığınızla, siz hayattayken o kadar iyi yapamadığı şeyleri yapacaktır.

TAM1897 Q1 20.2Pavlus’un öleceğini varsayalım. O bunu bekliyordu. Bir sonraki bölümün on yedinci ayetine bakın. Ama bu arada, bunu göz önünde bulundurursak, o tüm bu zaman boyunca ne yapıyordu? “Buna seviniyorum, sevineceğim de.”

TAM1897 Q1 20.3“Kanım imanınızın sunusu ve hizmeti üzerine adak şarabı gibi dökülecek olsa da seviniyor, hepinizin sevincine katılıyorum.” “Kanım imanınızın sunusu ve hizmeti üzerine adak şarabı gibi dökülecek olsa da” derken neyi kastetti? Her gün, İsa Mesih’in imanının bir kurbanı olarak sunulacağını bekliyordu. Bu konuda ne yapıyordu? — “Seviniyor, hepinizin sevincine katılıyorum.” Onlar ne yapmalıydı? — “Aynı şekilde siz de sevinin ve benim sevincime katılın.”

TAM1897 Q1 20.4Kafası kesildiğinde Filipililerin kendisiyle birlikte sevinmelerini mi bekliyordu? — Evet; öyle diyor. Kardeşlerim, bir Hristiyanın işi öldüğünde bitmediğini iyice kavradığımızda, birinin ölmesi nedeniyle bu kadar çok karar alıp insanlara başsağlığı dilekleri göndermekten vazgeçeceğiz. Rab’be şükürler olsun ki, o ölmüş olsa da işi devam ediyor. Bundan sevinelim — onun öldüğü için değil, işinin devam ettiği için; Tanrı’nın onu hayatta olduğundan daha iyi bir şekilde kullandığı için.

TAM1897 Q1 20.5Bu nedenle, Tanrı’nın hayatımıza girmesine ve tüm yeri kaplamasına izin verelim ki, tüm yüreğimizle, tüm ruhumuzla, tüm zihnimizle ve tüm gücümüzle Tanrı’yı sevelim. Misyoner olmak işte budur.

TAM1897 Q1 20.6Ve bu tür bir misyoner olabilmek için en başta yapılması gereken şey, “ülkenden çık”tır.