Peygamberlik Ruhu. – No. 1

TAM1897 D 2.29 Şubat 1897 Salı sabahı verilen vaaz 12 Şubat 1897 tarihli Genel Konferans Günlük Bülteni’nde, Cilt 1, Sayı 1, s. 2-6’da basılmıştır.

TAM1897 D 2.3SANIRIM bu odada, Peygamberlik Ruhu’na gerçekten inandığını düşünmeyen kimse yoktur; yani, Peygamberlik Ruhu’nun kiliseye ait olduğuna — Kardeş White aracılığıyla ortaya konan bu mesaja ait olduğuna ve bu şeylerin, en azından sözde, bu işin bir parçası olduğunu kanıtlayan fikir ve Kutsal Yazılar ölçüsünde inanıldığına herkes inanmaktadır. Ancak sorun burada yatmıyor, çünkü şu anda bir sıkıntı içindeyiz. Eğer bunun farkında değilsek, sıkıntı içinde olup da bunun farkında olduğumuz durumdan çok daha kötü durumdayız. Dahası, hem Tanrı’nın davası hem de siz ve ben, bulunduğumuz konum nedeniyle her gün Tanrı’nın gazabına uğrama tehlikesiyle karşı karşıya kalacak kadar büyük bir sıkıntı içindeyiz. Rab bize bunu birden fazla kez söylüyor; bu duruma nasıl geldiğimizi ve bundan nasıl kurtulacağımızı da anlatıyor. Ve burada size söyleyebileceğim tek şey, Peygamberlik Ruhu’nu incelemek ve ondan ihtiyacınız olanı çıkarmaktır.

TAM1897 D 2.4Bu, yapılan açıklamalardan sadece biridir. Bu açıklamaları bildiğim ve bir süredir bunlardan haberdar olduğum için, evde kalıp oradaki işe devam etmeyi tercih ederdim; çünkü yapılacak çok iş var ve bu işin içinde çok sayıda kişi bulunuyor. Tanrı, komiteler, kurullar, konseyler vb. oluşturan kişiler arasında pek çok değişiklik yapılmasını istiyor ve bu komiteleri, kurulları ve konseyleri oluşturan kişiler, tam da burada toplanan ve bu değişiklikleri yapmakla yükümlü olacak kişilerdir. Peki, bu kişiler, önce kendileri değişmedikçe, kendilerinin de içinde bulunduğu bu değişiklikleri nasıl gerçekleştirebilirler? Değişimin gerçekleşmesinin tek yolu, bu kişilerin değişmesidir. Bunu yapacak olanların hepsi aracılığıyla Tanrı işleyecektir; bunu yapmayacak olanlara ise ne olacak? İşte bu yüzden bugün başımızın dertte olduğunu söylüyorum. Rab bize hangi sıkıntının içinde olduğumuzu söylediğinde, oraya nasıl geldiğimizi ve oradan nasıl çıkacağımızı da söyler. Her şey, Tanıklıklar’ı göz ardı etmekten kaynaklanır. O halde, Tanıklıklar’ı göz ardı ederek sıkıntıya düştüğümüzde ve Tanıklıklar bize o sıkıntıdan nasıl çıkacağımızı tam olarak söylediğinde, bizi oradan çıkaran tanıklığa uyarsak, o zaman Tanıklıklar’a tam olarak bağlı kalmış oluruz.

TAM1897 D 2.5Size yükleyecek hiçbir şeyim yok, çünkü ben de sizlerle birlikte bu durumun içindeyim. Rab, davanın zor durumda olduğunu söylüyor ve ben de bu davanın bir parçasıyım; ben ona aitim, hayatım onunla iç içe ve sizinkiler de öyle; o bizim için her şeydir. O halde, davamız sıkıntı içindeyken, siz ve ben de sıkıntı içindeyiz. Belki de sizin şahsen, davamızı bu sıkıntıya sürükleyen adımlarla kesin bir bağlantınız yoktu; ancak biz, davanın bir parçası olduğumuz ve davanın kendisi de hayatımız olduğu için, dava sıkıntı içinde olduğu için biz de aynı şekilde sıkıntı içindeyiz. Ama Tanrı, bundan kurtulmak için ne yapmamız gerektiğini bize söylüyor.

TAM1897 D 2.6Size insanın öğüdünü değil, Rab’bin öğüdünü vermek istiyorum. Belki de bazı kişilerin isimlerini göreceğiz; eğer öyleyse, bundan kaçınmayacağım. Bir isim atlanıp okunmazsa ve biz onun kim olduğunu biliyorsak, bu o kardeşe bir saldırı yapıldığı anlamına gelmez. Diyelim ki bir hata işledim ve Rab bunu bir tanıklıkta bana bildiriyor. O tanıklık bana ulaştığında, o hatadan yüzümü çeviririm; siz bunu istediğiniz kadar kullanabilirsiniz, ama bu bana karşı olmayacaktır; çünkü hatayı kabul edip ona göre hareket ederek ondan uzaklaştıysam, artık o hatanın içinde değilimdir.

TAM1897 D 3.1Aslında, bir ya da iki ya da üç tanıklık alana ve hepsini kabul edene kadar, hiç kimsenin kendi kalbinin derinliklerinde Tanıklıklar’a olan inancı bulup bulmadığı bir sorudur; ancak o zaman Tanıklıklar’a inandığından oldukça emin olur ve bu ancak böyle bir deneyim yaşadıktan sonra olur. Söz ile başlayıp Söz ile bitireceğim. İşte bu tür durumlarla karşılaştığımızda ne yapmamız gerektiğini bize söyleyen bir şey var: “Eğer Rab, konseylerinizin ortasında bulunuyorsa, düzeninizi, sevginizi, O’na duyduğunuz saygıyı ve O’nun sözü karşısında titremelerinizi görüyorsa, o zaman O’nun işini bencilce değil, özveriyle yapmaya hazırsınız demektir.”

TAM1897 D 3.2İşte burada bir konseyde bulunuyoruz. Karakterlerimiz farklı olsa da, eğer aynı Mesih ruhuyla şekillendirilmişsek, biz biriz. O zaman kilise, öğle vakti güneşi kadar berrak bir şekilde yükselebilir ve sancağı olan bir ordu kadar heybetli bir şekilde ilerleyebilir.

TAM1897 D 3.3Tanrı, işinden, genel olarak işinin yönetiminden, eyalet konferanslarının işlerinde, konseylerde, kurullarda, kiliselerde vb. uzak tutulmuştur. Sahte tanrılarımız olmuştur, çünkü insanlar Tanrı ile işin arasına insanları koymuş, insanlar da kendilerinin bu konuma konulmasına izin vermiştir. Tanrı, davasında her halükarda işine devam edecektir; eğer yolundan çekilmez ve O’nun kendi yöntemiyle çalışmasına izin vermezseniz, Tanrı’nın gazabı yoluna çıkanların üzerine çökecektir. İnsanlar, çoktan terk etmeleri gereken yerlerde kalmakta ve orada tutulmalarına izin vermektedirler. Eğer yolundan çekilir ve O’nun çalışmasına izin verirsek, O nazik bir el ile çalışacaktır. İplerden yapılmış bir kırbaç istemiyoruz. Bir süre sonra büyük bir şaşkınlığa kapılmaktansa, şimdi biraz şaşırsak daha iyi olur; ve sevgiyle azarlanmak, bu şeyleri bilmeden devam edip o gün olduğu gibi tapınaktan kaçmak zorunda kalmaktan ya da elimizden bir şey gelmediğinde tamamen hazırlıksız yakalanmaktan daha iyidir.

TAM1897 D 3.4Dolayısıyla, eğer Rab konseylerinizin ortasında bulunuyorsa, sevginizi, O’na duyduğunuz saygıyı ve O’nun sözü karşısında titremelerinizi görüyorsa, o zaman O’nun işini yapmaya hazırsınız demektir; ve O, hiçbir haksız işlemde ortak olmayacaktır.

TAM1897 D 3.5Yine şunu okuyorum: “İnsanın yolu, planlar kurmak ve entrikalar çevirmektir. Tanrı ise bir ilke yerleştirir.” Ve Tanrı’nın bir ilke yerleştirdiği yerde, hayatımız ve eylemlerimiz birlikte o ilkenin bir ifadesinden ibarettir. Eğer Tanrı’nın ilkesi orada değilse, o zaman şeytanın ilkesi oradadır. “Koşullar reform yapamaz. Hristiyanlık, kalpte bir reform önerir. Mesih’in içimizde gerçekleştirdiği iş, dönüşmüş bir zihnin yönlendirmesiyle dışa yansıyacaktır. Dıştan başlayıp içe doğru ilerlemeye çalışma planı her zaman başarısız olmuştur ve her zaman başarısız olacaktır.”

TAM1897 D 3.6Bir tanıklığı kendimden başka kimseye uygulayamam, çünkü bu tanıklık kalbe uygulanmalı ve içten etki etmelidir. O zaman Tanrı, nereye gidersem gideyim onu orada uygulayacaktır. Ve herhangi bir toplantıda, konseyde ya da Genel Konferans toplantısında herhangi birine gelen tanıklık konusunda hepimiz için durum aynıdır. Başkan, kendisine verilen bir tanıklığı tüm alana uygulayamaz. Onu ruhunda kabul etmeli ve bedeni, canı ve ruhuyla ona teslim olmalıdır; o zaman İsa Mesih, başkanın gittiği her yerde o tanıklığı uygulayacaktır. Bu, onun içinde yaşayan bir şeydir ve o ilerlerse, o tanıklık, nerede olursa olsun Rab tarafından uygulanır. Ancak insanlar, tanıklığı kendi içlerinde yaşayan bir şey haline getirmeden, Tanıklıklar’ı başkalarına uygulamaya çalışmışlardır. Bu defalarca denendi ve sorun da işte buradadır. Eğer tanıklık beden, can ve ruhla kabul edilmezse, yani içindeki ilke onun içinde canlı bir varlık haline gelmezse, o tanıklığı ne kadar okursa okusun ve başkalarına ne kadar uygularsa uygulasa, kendi etkisi uyguladığı tanıklığa karşı olacaktır. Çünkü eğer tanıklık, kişinin yaşamında, söylediği ve yaptığı her şeyde somutlaşmazsa, eylemleri tarafından yok edilir. İşte şu anda var olan koşulları ortaya çıkaran da budur. “Tanrı’nın yolu, insana sahip olmadığı bir şeyi vermektir.” Sahip olmadığımız, Tanrı’nın bize verdiği şeyi almalıyız; işte bu bizi Rab’de bir güç haline getirecektir. 2. Korintliler 2:14: “Bizi her zaman Mesih'in zafer alayında yürüten, O'nu tanımanın güzel kokusunu aracılığımızla her yerde yayan Tanrı'ya şükürler olsun!” Bu ilke geçerli olduğunda, nereye gidersek gidelim Tanrı konuşur; O seslenir. Her yerde bizim aracılığımızla Kendisi hakkındaki bilgiyi duyurur. Bu bir ticari işlem olabilir; bunun bir önemi yoktur. Yaptığımız her şey, biz gittikten sonra onlara Tanrı’yı hatırlatacaktır; böylece O, her yerde bizim aracılığımızla bilgisinin kokusunu ortaya çıkarır.

TAM1897 D 3.7“Tanrı’nın yolu, insanı olmadığı bir şey haline getirmektir;” beni olmadığım bir şey haline getirmektir. O halde, bana doğru olmadığımı söyleyen bir tanıklık geldiğinde, o tanıklık beni olmadığım bir şey haline getirmek içindir — beni doğru kılmak içindir. Olduğum yerde durup bunu uygulayamam; ama bunu uyguladığımda, olmadığım bir şey olacağım ve gittiğim her yerde Tanrı kendini ortaya koyabilir.

TAM1897 D 3.8“İnsanın yolu, rahat bir yer bulmak, iştahını ve bencil hırslarını tatmin etmektir. Tanrı’nın yolu ise güçle çalışmaktır. Hasta kişi buna ihtiyacı olduğunu fark ederse, O lütuf verir. İnsan çoğu zaman şarlatanlık yöntemleriyle kendini tedavi etmekle yetinir ve sonra çalışma tarzını doğru olarak savunur.” Tanrı’nın yolu farklıdır. Hepimiz hasta insanlarız ve bunu fark edebilseydik, Tanrı gerekli şifayı verirdi. İnsan şarlatanlığı tercih eder ve çalışma tarzının doğru olduğunu düşünür; ancak Tanrı’nın amacı ruhu arındırmaktır. Yuhanna 7:38: “Kutsal Yazı'da dendiği gibi, bana iman edenin 'içinden diri su ırmakları akacaktır.'” İşte bu, kişinin içindeki Tanrı’nın krallığıdır. “İnsanlar her gün, Tanrı’nın krallığının içlerinde olup olmadığını ortaya koyuyorlar. Eğer Mesih kalplerinde hüküm sürüyorsa, ilkeler konusunda güç, kudret ve sadık nöbetçiler, gerçek reformcular olarak ayakta kalma yeteneği kazanıyorlar; zira İsa Mesih ile tam bir işbirliği olmadan reform olamaz. Mesih’in lütfu sayesinde insanlar, kendilerini yenilemek için Tanrı’nın kendilerine verdiği yetenekleri kullanmalıdırlar. Göklerin Rabbi’nin onaylayarak baktığı bu özverili eylem sayesinde, insanlar kendi kalıtsal ve edinilmiş eğilimlerine karşı zaferler kazanırlar; sonra da Daniel gibi, başkalarında asla silinmeyecek izler bırakırlar. Bu etki, yeryüzünün her köşesine yayılacaktır.”

TAM1897 D 4.1İşte bu, bir dakika önce bahsettiğim tanıklıktır. Bir tanıklığı kabul edip onu kalbinize ve yaşamınıza yerleştirdiğinizde, bu sizi daha önce olmadığınız bir şeye dönüştürür; işte o zaman bu, içinizdeki Tanrı’nın krallığıdır ve bu tanıklık yeryüzünün her köşesine yayılır. Belki de eyaletinizden hiç dışarı çıkmayacaksınız. Öyleyse bu nasıl gerçekleşebilir ki? Siz nereye giderseniz gidin, ben nereye gidersem gideyim, Tanrı kalplerde asla silinmeyecek izler bırakıyor ve bu izler sayesinde başka izler daha yaratıyor, ve böyle devam ediyor. Kişi buna karşı kendini sertleştirebilir, ama iz yine de oraya ulaşacaktır; ve o iz sizin tarafınızdan bırakıldığında, o kişi bunun Rab’den geldiğini anlayacaktır. Sadukiler dirilişe inanmıyorlardı, ama yine de havarilerin İsa’nın yanında olduklarını ve O’nun ölümünden sonra O’ndan öğrendiklerini fark ettiklerini söylediler. Kalplerinde O’nun dirildiğini biliyorlardı. Gerçek oradaydı, ama bu gerçek onları imana getirmedi. İşte Kutsal Kitap’ta yer alan ilke budur. 1896 yılında yazılmış bir tanıklıkta şunu okuyorum: “Yönetim kurulu ve konsey toplantılarında danışman olarak görev yapmış birçok kişinin ayıklanması gerekiyor.” Dikkat edin, burada “birçok” deniyor. Toplamda çok fazla kişi yok; dolayısıyla birçoğu ayıklandığında geriye pek kimse kalmaz. “Onların yerini başkaları almalıdır, çünkü onların sesi Tanrı’nın sesi değildir. Planları ve entrikaları Tanrı’nın düzenine uygun değildir. Aynı kişiler, yönetim kurulu üyeleri olarak görevde tutulmuşlardır; ta ki kendi yönetimleri ve kendi yöntemleri altında, Tanrı’nın kendi yakmış olduğu kutsal ateşin yerine sıradan ateş kullanılana kadar. Bu kişiler artık İsrail olarak değil, hilekâr olarak anılmaktadır.” İsrail yerine aldatıcılar! Daha ne kadar kötü bir durumda olabiliriz ki?

TAM1897 D 4.2Yine, 1894’te yazılmış bir tanıklığa göre: “Değişiklikler çoktan yapılmalıydı. Tanrı, kilisenin üzerine düşen utancını ortadan kaldırmasını ister.” İşte sözler: “Aynı kişiler her yıl yönetim kurulunuzu oluşturmamalıdır; değişiklikler çoktan yapılmalıydı. Tanrı, kilisenin üzerine düşen utancı ortadan kaldırmasını ister; ancak Tanrı’nın öğütlerini kabul etmeden çalışmaya kendilerini tam olarak yetkin gören kişiler her yıl görevde tutulduğu sürece, bu mümkün olamaz. Bu durum, işin her kolunu mayalıyor; çünkü insanlar Kutsal Ruh’un rehberliğine muhtaç olduklarını hissetmiyorlar.”

TAM1897 D 4.3Ne yapılmalı? Rab şimdi işini yapma fırsatı bulacak mı? Gerekli değişiklikleri gerçekleştirmesine izin verilecek mi? Bu tanıklık, bu işi ele alıp ani bir şekilde değişiklikler yapmaya kalkışmamızla uygulanmamalıdır. Herhangi bir değişikliğe katılabilmem için önce kalbim doğru olmalıdır. Yapılması gereken şey, kendimizi Tanrı’ya teslim etmek ve sonra O’nun bizim aracılığımızla çalışmasına izin vermektir. Tanrı oradaysa, o kişilerin kim olduğu umurumuzda değildir.

TAM1897 D 4.4Şu anda etrafa bakıp, hangi adayları öne çıkarabileceğimizi, kimi destekleyip şu anda başkalarının elinde bulunan pozisyonlara yerleştirebileceğimizi düşünmeye başlamamalıyız; çünkü o zaman, onlar o yerlerden çıkmış olsalar da, biz o yerlere girmiş oluruz ve Rab eskisi kadar uzak kalır. Sorun şu ki, Rab şu anda dışarıda bırakılmış durumda. Şimdi, eğer biz onların yerlerine geçmek için çaba gösterirsek, Rab yine dışarıda kalacak ve davamız eskisinden daha kötü bir duruma düşecektir. Ama istenen bu değildir. Burada siyaset olmamalıdır; ancak içimizde siyaset varsa, buraya da girecek ve burada kendini gösterecektir. Eğer bir insanın içinde gerçekten siyaset varsa, bunu harcaması için en iyi yer, açık dünyada, sadece siyasetçi olanların arasındadır, çünkü o da tam olarak budur; ve eğer bunu orada harcamazsa, kilisede harcayacak ve orada sadece kötülük ve şeytani işler yayacaktır. Ve elbette, bu tür işlerin kilisede değil, dünyada açıkça yapılması daha iyidir. Yani biz buraya bunun için gelmedik. Biz buraya Tanrı’yı bulmak için geldik ve kalplerimizi açarak O’nun her düşüncemizde, sözümüzde ve eylemimizde merkezden çepeçevre her yeri doldurmasına izin vermek için; ve Tanrı bir siyasetçi değildir; O, Tanrı’dır. Yapmamız gereken şey, tüm kalbimizle Tanrı’yı aramaktır; böylece yapılması gereken her şeyi Tanrı yapacaktır; ve O’na izin verirsek bunu yapacaktır. Tanrı’ya bir şans verin. Yolu tıkayanlar yoldan çekilmeli, geri kalanımız da yoluna engel olmamalıyız. O zaman Tanrı, kendisine ait olan yeri alabilir.

TAM1897 D 5.1Ardından burada bize Nikodim ile Mesih’in hikâyesi aktarılır. Nikodim, İsrail’de bir yöneticiydi ve şöyle denir: “Nikodim, gece İsa ile görüşmek istedi ve şöyle dedi: ‘Rabbi, biz senin Tanrı’dan gelen bir öğretmen olduğunu biliyoruz; çünkü Tanrı onunla birlikte olmadıkça, senin yaptığın bu mucizeleri kimse yapamaz.’ Tüm bunlar bir yere kadar doğruydu, peki İsa ne dedi? O, ‘ona cevap vererek şöyle dedi: Doğrusu, doğrusu sana söylüyorum, bir kimse yeniden doğmadıkça, Tanrı’nın krallığını göremez.’ Burada, yüksek bir güven konumunda bulunan, Yahudi gelenekleri konusunda bilgili biri olarak saygı duyulan, zihni bilgelikle dolu bir adam vardı. Gerçekten de sıradan olmayan yeteneklere sahipti. Gündüzleri İsa’ya gitmezdi, çünkü bu onu dedikodu konusu yapardı; Yahudilerin bir önderinin, hor görülen Nasıralı’ya sempati duyduğunu itiraf etmesi çok aşağılayıcı olurdu. Nikodim şöyle düşünür: ‘Bu öğreticinin misyonunu ve iddialarını kendim araştıracağım; acaba o gerçekten de ulusları aydınlatacak ışık ve İsrail’in yüceliği mi?’

TAM1897 D 5.2“İsa, Nikodim’e adeta şöyle der: Senin durumuna yardımcı olacak şey tartışma değildir. Ruha ışık getirecek olan da argümanlar değildir. Yeni bir kalbe sahip olmalısın, yoksa göklerin krallığını ayırt edemezsin. Seni doğru konuma getirecek olan daha büyük kanıtlar değil, yeni amaçlar, yeni eylem kaynaklarıdır: yeniden doğmalısın. Her şeyi yenileyen bu değişim gerçekleşene kadar, sunulabilecek en güçlü kanıtlar bile işe yaramaz. Eksiklik kendi kalbindedir; her şey değişmelidir, yoksa Tanrı’nın krallığını göremezsin.

TAM1897 D 5.3“Bu, Nikodim için çok aşağılayıcı bir sözdü ve o, öfkeyle Mesih’in sözlerini ele alarak, ‘Bir insan yaşlandığında nasıl yeniden doğabilir?’ dedi. O, Mesih’in sözlerinin anlamını kavrayacak kadar ruhsal bir zihne sahip değildi. Ancak Kurtarıcı, tartışmaya tartışmayla karşılık vermedi. Ciddiyet ve sükûnet içinde elini kaldırarak, gerçeği daha büyük bir kesinlikla vurguladı: ‘Doğrusu, doğrusu sana söylüyorum, bir insan sudan ve Ruh’tan doğmadıkça, Tanrı’nın krallığına giremez. Bedenden doğan bedendir; Ruh’tan doğan ise Ruh’tur. Sana, “Yeniden doğmalısınız” dediğim için şaşma. Rüzgâr istediği yere eser; sesini duyarsın, ama nereden geldiğini ve nereye gittiğini bilemezsin; Ruh’tan doğan herkes de böyledir.’ Nikodim O’na, ‘Bu nasıl olabilir?’ dedi.

TAM1897 D 5.4“Gerçeğin bazı ışıkları, bu önderin zihnine nüfuz ediyordu. Mesih’in sözleri onu huşuyla doldurdu ve ‘Bunlar nasıl olabilir?’ sorusuna yol açtı. İsa derin bir ciddiyetle şöyle cevap verdi: ‘Sen İsrail’in öğretmenisin, ama bunları bilmiyor musun?’ Sözleri, Nikodim’e, gerçeğin açık sözleri karşısında sinirlenmek ve alaycı tavırlara kapılmak yerine, ruhsal bilgisizliği nedeniyle kendisi hakkında çok daha alçakgönüllü bir görüşe sahip olması gerektiği dersini veriyordu. Yine de Mesih’in sözleri o kadar ciddiyet ve haysiyetle söylenmişti ki, hem bakışları hem de ses tonu ona o kadar büyük bir sevgi ifade ediyordu ki, aşağılayıcı durumunun farkına vardığında gücenmedi. Şüphesiz, halkın dinsel çıkarları kendisine emanet edilmiş bir kişi, göklerin krallığına girmenin koşulu gibi, onların anlaması bu kadar önemli olan bir gerçekten habersiz olmamalıydı. ‘Doğrusu, doğrusu sana söylüyorum,’ diye devam etti İsa, ‘Biz bildiğimizi söylüyoruz ve gördüğümüze tanıklık ediyoruz; ama siz tanıklığımızı kabul etmiyorsunuz. Size dünyasal şeyleri anlattım da inanmadıysanız, göksel şeyleri anlatsam nasıl inanacaksınız?’

TAM1897 D 5.5“Nikodim’e verilen bu dersi, bugün İsrail’de yönetici olarak sorumlu mevkilerde bulunan ve konseylerde sık sık sesleri duyulan, Nikodim’in sahip olduğu ruhun aynısını sergileyen kişilere son derece uygun buluyorum.” Bugün kim dinleyecek ve aynı sözlerin kalplerinde ve yaşamlarında aynı etkiyi yaratmasına izin verecek? Sonuç olarak Nikodim iman etti.

TAM1897 D 5.6Bu sözler, konferans başkanlarına, kilise ihtiyarlarına ve kurumlarımızda resmi görevlerde bulunanlara yöneltilmiştir. Bir konferans başkanı olup olmadığınızı siz bilirsiniz. Bu sözler size sesleniyor; diyor ki: “Yeniden doğmalısınız.” Bir kilise ihtiyarı olup olmadığınızı siz bilirsiniz. Bu sözler size sesleniyor; diyor ki: “Yeniden doğmalısınız.” Kurumlarımızdan herhangi birinde resmi bir görevde bulunup bulunmadığınızı siz bilirsiniz. Bu sözler size hitap ediyor; diyor ki: “Yeniden doğmalısınız.” Diyor ki: “Tanrı’ya dönmelisiniz.” Hiç dönmediğinizi söylemiyor; her ne kadar Tanrı’ya dönmüş olsak da, şu anki zaman, Tanrı’nın sizden ya da benden daha önce hiç bilmediğimiz kadar köklü bir dönüşüm, daha derin bir adanmışlık istediği bir zamandır. Beş, on ya da on beş yıl önce Tanrı’ya dönmüş olmamızın, siz ya da benim için hiçbir önemi yoktur; eğer şimdi, bugün Tanrı’ya dönmüş değilsek. Ve bugün O şöyle diyor: “O'nun sesini duyarsanız, Yüreklerinizi nasırlaştırmayın.” Bugün, yani “bugün” denilen bu zamanda, O size ve bana şöyle diyor: “Yeniden doğmalısınız; Tanrı’ya dönmelisiniz; ve bir kimse yeniden doğmadıkça Tanrı'nın Egemenliği'ni göremez.” Ve işte kutsal vaat: “Size yeni bir yürek verecek, içinize yeni bir ruh koyacağım.” Rab’be şükürler olsun! Rab’bi, daha önce hiç olmadığı kadar samimi bir yürekle, daha önce hiç olmadığı kadar ciddiyetle arayalım ki, O da bizi daha önce hiç olmadığı kadar kullanabilsin; o zaman O, kilisesinden utanç damgasını silecek ve kilise, engelsiz bir şekilde yükselecek, ay kadar güzel, güneş kadar berrak ve sancağı olan bir ordu kadar heybetli olarak ilerleyecektir. Rab’bin bugün sizden ve benden istediği budur. Bunu O’na verecek miyiz?