דער גײַסט פֿון נבֿואה. – נומ׳ 1
TAM1897 D 2.2דרשה געגעבן דינסטיק אינדערפרי, 9טן פֿעברואַר, 1897 געדרוקט אין דעם "גענעראַל קאָנפֿערענס טעגלעכן בולעטין", 12טן פֿעברואַר, 1897, באַנד 1, נומער 1, ז׳ 2-6.
TAM1897 D 2.3איך נעם אָן, אַז עס איז נישטאָ קיינער אין דעם צימער וואָס גלייבט נישט, אַז ער גלייבט באמת אינעם גײַסט פֿון נבואה; דאָס הייסט, אַז דער גײַסט פֿון נבואה געהערט צו דער קירכע — צו דער דאָזיקער בשורה, ווי זי ווערט אַנטפּלעקט דורך שוועסטער ווײַט, און אַז די דאָזיקע זאַכן ווערן געגלייבט, לכל־הפּחות מודה־בפה, ווי ווײַט די אידייען און די הייליקע שריפֿטן באַווײַזן, אַז אַזעלכע זאַכן זענען אַ טייל פֿון דער דאָזיקער אַרבעט. אָבער דאָס איז נישט וווּ די צרה ליגט, ווײַל מיר זענען איצט אין צרה. אויב מיר ווייסן עס נישט, איז אונדז פֿיל ערגער ווי ווען מיר וואָלטן געווען אין צרה און עס געוווּסט. און דערצו, די זאַך פֿון גאָט, ווי אויך איר און איך, זענען אין אַזאַ צרה, אַז מיר זענען טאָג־טעגלעך אין סכּנה אַרײַנצוברענגען דעם צאָרן פֿון גאָט, ווײַל מיר זענען דאָרט וווּ מיר זענען. דער האר זאָגט אונדז דאָס מער ווי איין מאָל, און ער דערציילט אונדז ווי אַזוי מיר זענען אַהין אָנגעקומען, און ער דערציילט אונדז ווי אַזוי אַרויסצוקומען דערפֿון. און דאָס איינציקע וואָס איך קען אײַך דאָ זאָגן, איז צו שטודירן דעם "גײַסט פֿון נבֿואה", און אַרויסנעמען דערפֿון וואָס איר דאַרפֿט.
TAM1897 D 2.4דאָס איז נאָר איינע פֿון די דערקלערונגען וואָס ווערט געמאַכט. אין דעם וואָס איך קען די דאָזיקע דערקלערונגען, און האָב זיי געקענט אַ געוויסע צײַט, וואָלט איך געווען צופֿרידן צו בלײַבן אין דער היים און פֿאָרזעצן די אַרבעט דאָרטן, ווײַל עס איז דאָ אַזוי פֿיל צו טאָן און אַזוי פֿילע זענען פֿאַרמישט. גאָט רופֿט צו פֿילע ענדערונגען צווישן די מענטשן וואָס האָבן געשאַפֿן קאָמיטעטן, ראַטן, קאָנסילן, אאַז״וו, און די מענטשן וואָס באַשטייען די דאָזיקע קאָמיטעטן, ראַטן און קאָנסילן זענען פּונקט די יעניקע וואָס זענען דאָ פֿאַרזאַמלט אויף וועמען עס וועט אַראָפּפֿאַלן צו מאַכן די ענדערונגען. איצט, ווי אַזוי וועלן די דאָזיקע מענער מאַכן די ענדערונגען אין וועלכע זיי אַליין זענען פֿאַרמישט, סײַדן זיי אַליין ווערן קודם געענדערט? דער איינציקער וועג אַז די ענדערונג זאָל דורכגעפֿירט ווערן איז אַז די מענער זאָלן געענדערט ווערן. אַלע וואָס וועלן דאָס טאָן, וועט גאָט אַרבעטן דורך זיי, און אַלע וואָס וועלן דאָס נישט טאָן — וואָס וועט ווערן פֿון זיי? דערפֿאַר זאָג איך, אַז מיר זענען הײַנט אין צרות. ווען דער האר דערציילט אונדז אין וואָסער צרה מיר געפֿינען זיך, דערציילט ער אונדז ווי אַזוי מיר זענען אַהין אַרײַנגעקומען און ווי אַזוי אַרויסצוקומען. דאָס אַלץ קומט פֿון איגנאָרירן די עדות. דערנאָך, ווען מיר קומען אַרײַן אין צרה דורך איגנאָרירן די עדות, און די עדות זאָגן אונדז פּונקט ווי אַזוי אַרויסצוקומען פֿון יענער צרה, און מיר גייען נאָך דער עדות וואָס פֿירט אונדז אַרויס, דעמאָלט וועלן מיר זײַן גלײַך מיט די עדות.
TAM1897 D 2.5איך האָב אײַך גאָרנישט צו באַשולדיקן, ווײַל איך בין אין דעם צוזאַמען מיט אײַך אַלעמען. דער האַר זאָגט, אַז די זאַך איז אין צרות, און איך בין אַ טייל פֿון דער זאַך; איך געהער צו איר, מײַן לעבן איז פֿאַרבונדן מיט איר, און אַזוי אויך אײַערס; דאָס איז אַלץ פֿאַר אונדז. דערפֿאַר, ווען די זאַך איז אין צרות, זענען איר און איך אין צרות. עס קען זײַן, אַז איר פּערזענלעך האָט נישט געהאַט קיין קלאָרן שײַכות צו די טריט וואָס האָבן אַרײַנגעבראַכט די זאַך אין צרות; פֿונדעסטוועגן זענען מיר, זייענדיק אַ טייל פֿון דער זאַך, און ווײַל די זאַך אַליין איז אונדזער לעבן, פֿונדעסטוועגן אין צרות, ווײַל די זאַך איז אין צרות. אָבער גאָט זאָגט אונדז וואָס צו טאָן כּדי אַרויסצוקומען דערפֿון.
TAM1897 D 2.6איך וויל אײַך נישט געבן קיין מענטשלעכן עצה, נאָר די פֿון גאָט. עס קען זײַן, אַז מיר וועלן זען מענטשנס נעמען, און אויב אַזוי, וועל איך עס נישט אויסמײַדן. אויב אַ נאָמען זאָל אויסגעלאָזט ווערן און נישט געלייענט ווערן, און מיר ווייסן ווער עס איז, פֿאָלגט נישט אַז מע מאַכט אַן אַטאַקע אויף יענעם ברודער. לאָמיר זאָגן, אַז איך באַגיי אַ עוולה, און דער האר דערציילט מיר וועגן דעם אין אַ עדות. ווען יענע עדות קומט צו מיר, דריי איך מײַן רוקן צום עוולה, און איר מעגט עס ניצן וויפֿל איר ווילט, און עס וועט נישט זײַן קעגן מיר; ווײַל איך בין נישט דערין אויב איך האָב זיך אָפּגעקערט פֿון אים דורך אָנערקענען אים, און האַנדלען לויט דעם.
TAM1897 D 3.1למעשׂה, איז עס אַ פֿראַגע צי עמעצער געפֿינט אין זײַן האַרצן אַן אמונה אין די עדות, ביז ער באַקומט איינס, צוויי, אָדער דרײַ, און ער האָט זיי אַלע אָנגענומען, און דערנאָך וועט ער זײַן גאַנץ צופֿרידן אַז ער גלייבט אין די עדות, און נישט ביז ער האָט געהאַט אַזאַ דערפֿאַרונג. איך וועל אָנהייבן און ענדיקן מיטן וואָרט. אָט איז עפּעס וואָס זאָגט אונדז וואָס צו טאָן ווען מיר קומען צו אַזעלכע ערטער ווי דאָס: "אויב דער האַר איז אין מיטן פֿון אײַערע ראַטן, און ער זעט אײַער סדר און ליבע און מורא, און אײַער דערשרעקונג פֿאַר זײַן וואָרט, דעמאָלט זענט איר צוגעגרייט צו טאָן זײַן אַרבעט אָן אייגן אינטערעס."
TAM1897 D 3.2דאָ זענען מיר אין אַ ראַט. כאָטש מיר זענען פֿאַרשיידן אין כאַראַקטער, אויב מיר ווערן געפֿורעמט דורכן זעלבן גײַסט פֿון משיח, זענען מיר איינס. דעמאָלט קען די קהילה אויפֿשײַנען קלאָר ווי דער זון אין מיטן טאָג, און אַרויסגיין שרעקלעך ווי אַן אַרמיי מיט פֿאָנען.
TAM1897 D 3.3גאָט איז אָפּגעשטעלט געוואָרן פֿון זײַן אַרבעט, פֿון דער אַלגעמיינער פֿאַרוואַלטונג פֿון זײַן אַרבעט, אין דער אַרבעט אין די שטאַטן, ראַטן, פֿאַרוואַלטונגען, קירכעס, אאַז״וו. מיר האָבן געהאַט פֿאַלשע געטער, ווײַל דער עולם האָט אַרײַנגעשטעלט מענטשן, און מענטשן האָבן זיך דערלויבט אַרײַנגעשטעלט צו ווערן, צווישן גאָט און דער אַרבעט. גאָט וועט סײַ־ווי־סײַ אַרבעטן אין זײַן ענין, און אויב איר וועט זיך נישט אַראָפּנעמען פֿון זײַן וועג און אים לאָזן אַרבעטן אויף זײַן אייגענעם אופֿן, וועט דער צאָרן פֿון גאָט פֿאַלן אויף די וואָס שטערן. מענטשן האַלטן זיך, און לאָזן זיך האַלטן, אין ערטער פֿון וועלכע זיי וואָלטן שוין לאַנג געדאַרפֿט אַרויסגיין. אויב מיר וועלן זיך אַראָפּנעמען פֿון זײַן וועג, און אים לאָזן אַרבעטן, וועט ער אַרבעטן מיט אַ מילדער האַנט. מיר ווילן נישט קיין בײַטש פֿון שטריק. עס איז בעסער אַ ביסל איצט איבערראַשט צו ווערן, איידער שפּעטער שטאַרק איבערראַשט צו ווערן; און אין ליבע געמוסרט צו ווערן, איידער ווײַטער צו גיין און נישט וויסן די דאָזיקע זאַכן, און געצוווּנגען צו ווערן צו אַנטלויפֿן פֿונעם טעמפּל ווי יענעם טאָג, אָדער אינגאַנצן איבערראַשט צו ווערן ווען מע קען גאָרנישט דערקעגן טאָן.
TAM1897 D 3.4טאָ, אויב דער אייבערשטער איז אין מיטן פֿון אײַערע ראַטן, און זעט אײַער ליבע און אײַער מורא, און אײַער דערשרעקונג פֿאַר זײַן וואָרט, דעמאָלט זענט איר גרייט צו טאָן זײַן אַרבעט; און ער וועט נישט זײַן שותּף אין קיין אומיושרדיקע געשעפֿטן.
TAM1897 D 3.5ווידער לייען איך: "דער וועג פֿון מענטשן איז צו גענען און צו פּלאַנירן. גאָט פֿלאַנצט אַ פּרינציפּ." און וווּ גאָט האָט געפֿלאַנצט אַ פּרינציפּ, זענען אונדזער לעבן און אונדזער מעשׂים צוזאַמען פּשוט אַן אויסדרוק פֿון יענעם פּרינציפּ. און אויב גאָטס פּרינציפּ איז ניטאָ, איז דאָרטן דער פּרינציפּ פֿון דעם שׂטן. "אומשטענדן קענען נישט אַרויסברענגען קיין רעפֿאָרמען. דער קריסטנטום שטעלט פֿאָר אַ רעפֿאָרמאַציע אינעם האַרצן. דאָס וואָס דער משיח אַרבעט אַרײַן, וועט זיך אויסאַרבעטן אונטער דער דיקטאַטור פֿון אַ געבעטערטן שׂכל. דער פּלאַן אָנצוהייבן פֿון דרויסן און פּרוּוון אַרײַנצואַרבעטן, האָט זיך תּמיד דורכגעפֿאַלן און וועט זיך תּמיד דורכפֿאַלן."
TAM1897 D 3.6איך קען נישט אָנווענדן אַ עדות אויף עמעצן אַנדערשן אַחוץ זיך אַליין, ווײַל עס מוז אָנגעווענדט ווערן אויפֿן האַרצן, און אַרבעטן פֿון אינעווייניק. גאָט וועט עס דעמאָלט אָנווענדן וווּ נאָר איך גיי. און דאָס איז דאָס זעלבע מיט אונדז אַלעמען אין דער עדות וואָס קומט צו ווער עס איז, אין וועלכער ניט איז פֿאַרזאַמלונג אָדער ראַט אָדער אַלגעמיינער קאָנפֿערענץ־פֿאַרזאַמלונג. דער פּרעזידענט קען נישט אָנווענדן איבערן גאַנצן פעלד אַ עדות וואָס איז אים געגעבן געוואָרן. ער מוז עס אָננעמען אין זײַן נשמה, און זיך אונטערגעבן צו דעם מיט גוף, נשמה און גײַסט; און דעמאָלט וועט ישוע המשיח אָנווענדן דאָס עדות אומעטום וווּ ער, דער פּרעזידענט, גייט. עס איז אַ לעבעדיקע זאַך אין אים, און דעמאָלט אויב ער גייט פֿאָרויס, ווערט דאָס עדות אָנגעווענדט דורך דעם האַר וווּ נאָר ער זאָל זײַן. אָבער מענטשן האָבן פּרובירט אָנצואווענדן די עדות אויף אַנדערע מענטשן אָן דעם וואָס דאָס עדות זאָל זײַן אַ לעבעדיקע זאַך אין זיי אַליין. דאָס איז שוין איבער און איבער פּרובירט געוואָרן, און דאָס איז וווּ די צרה ליגט. אויב די עדות ווערט נישט אָנגענומען דורך אים גוף, נשמה און גייסט, אַזוי אַז דער פּרינציפּ וואָס איז אין איר זאָל זײַן אַ לעבעדיקע זאַך אין אים, איז נישט קיין חילוק וויפֿל ער לייענט יענע עדות און ווענדט זי אָן אויף אַנדערע מענטשן, זײַן אייגענער השפּעה וועט זײַן קעגן דער עדות וואָס ער ווענדט אָן. וואָרעם אויב עס ווערט נישט געלעבט אין זײַן לעבן, און אין אַלץ וואָס ער זאָגט און טוט, ווערט עס צעשטערט דורך זײַנע מעשׂים. און דאָס איז וואָס האָט גורם געווען די באַדינגונגען וואָס עקזיסטירן איצט. "גאָטס וועג איז צו געבן דעם מענטשן עפּעס וואָס ער האָט נישט." מיר דאַרפֿן אָננעמען דאָס וואָס מיר האָבן נישט, וואָס גאָט גיט אונדז, און דאָס וועט אונדז מאַכן פֿאַר אַ כּוח אין דעם האַר. 2 קאָרינטער 2:14: "אָבער דאַנק צו גאָט, וואָס מאַכט אונדז שטענדיק זיגעוודיק אין משיח, און פֿאַרשפּרייט דעם ריח פֿון זײַן דערקענונג דורך אונדז אין יעדן אָרט." ווען דער פּרינציפּ איז פֿאַראַן, וווּ נאָר מיר גייען, רעדט גאָט; ער רעדט. ער מאַכט באַקאַנט די דערקענונג פֿון זיך דורך אונדז אין יעדן אָרט. עס קען זײַן אַ געשעפֿט־טראַנזאַקציע; דאָס מאַכט נישט אויס. אַלץ וואָס מיר טוען וועט זיי דערמאָנען גאָט נאָך אונדזער אַוועקגיין, דערפֿאַר אַנטפּלעקט ער דעם ריח פֿון זײַן דערקענונג דורך אונדז אין יעדן אָרט.
TAM1897 D 3.7"גאָטס וועג איז צו מאַכן דעם מענטשן פֿאַר עפּעס וואָס ער איז נישט;" צו מאַכן מיך פֿאַר עפּעס וואָס איך בין נישט. דעמאָלט, ווען עס קומט צו מיר אַ עדות וואָס זאָגט מיר אַז איך בין נישט אין סדר, איז יענע עדות כּדי מיך צו מאַכן פֿאַר דעם וואָס איך בין נישט — מיך צו מאַכן גערעכט. איך קען נישט שטיין וווּ איך בין און עס אָנווענדן; אָבער ווען איך וועל עס אָנווענדן, וועל איך זײַן דאָס וואָס איך בין נישט געווען, און אומעטום וווּ איך גיי קען גאָט זיך אַנטפּלעקן.
TAM1897 D 3.8"דער מענטשלעכער וועג איז צו געפֿינען אַ גרינגן אָרט, און זיך איבערגעבן צום תּאווה און אייגעננוציקער אַמביציע. גאָטס וועג איז צו אַרבעטן אין כּוח. ער גיט די חסד אויב דער קראַנקער מענטש כאַפּט זיך אַז ער דאַרף עס. דער מענטש איז צו אָפֿט צופֿרידן צו באַהאַנדלען זיך לויט די מעטאָדן פֿון שarlatanײַ, און דערנאָך צו פֿאַרטיידיקן דעם אופֿן פֿון זײַן אַרבעט ווי ריכטיק." גאָטס וועג איז אַנדערש. מיר זענען אַלע קראַנקע מענטשן, און ווען מיר וואָלטן דאָס דערקענט, וואָלט גאָט געגעבן די נויטיקע היילונג. דער מענטש האָט ליבער שווינדלערײַ, און האַלט אַז זײַן אופֿן פֿון אַרבעט איז גערעכט; אָבער גאָט האָט אין זינען צו רייניקן די נשמה. יוחנן ז:38: "ווער עס גלייבט אין מיר, ווי די הייליקע שריפֿט האָט געזאָגט, פֿון זײַן בויך וועלן פֿליסן טײַכן פֿון לעבעדיק וואַסער." דאָס איז דאָס מלכות־שמים אין אים. "טאָג נאָך טאָג אַנטפּלעקן מענטשן צי דאָס מלכות־שמים איז אין זיי. אויב דער משיח הערשט אין זייערע הערצער, געווינען זיי כּוח פֿון פּרינציפּ, מאַכט, די פֿעיִקייט צו שטיין ווי געטרײַע וואַכטער, אמתע רעפֿאָרמאַטאָרן; ווײַל עס קען נישט זײַן קיין רעפֿאָרמאַציע סײַדן עס איז פֿאַראַן אַ גרונטלעכע מיטאַרבעט מיט ישו־המשיח. דורך דער , ניצט דער מענטש די פֿון גאָט געגעבענע כּוחות כּדי זיך אַליין צו רעפֿאָרמירן. דורך דער דאָזיקער זעלבסט־אָפּזאָגנדיקער האַנדלונג, אויף וועלכער דער האַר פֿון הימל קוקט מיט הסכּמה, דערגרייכן זיי נצחונות איבער זייערע אייגענע ירושהדיקע און אויסגעבויטע נטיות; דערנאָך, ווי דניאל, מאַכן זיי אײַנדרוקן אויף אַנדערע וואָס וועלן קיין מאָל ניט אויסגעמעקט ווערן. דער אײַנפֿלוס וועט געבראַכט ווערן צו אַלע טיילן פֿון דער ערד.
TAM1897 D 4.1דאָס איז דער עדות וואָס איך האָב אַ מינוט צוריק דערמאָנט. ווען דו באַקומסט אַ עדות און נעמסט עס אין דיין האַרץ און לעבן, מאַכט דאָס דיך עפּעס וואָס דו ביסט נישט געווען, און דאַן איז דאָס מלכות־שמים אין דיר, און דער עדות וועט ווערן געטראָגן צו אַלע טיילן פֿון דער ערד. מעגלעך דו וועסט קיינמאָל נישט אַרויסגיין פֿון דיין שטאַט. ווי קען דאָס אי־מאָל זײַן? וווּ דו גייסט און וווּ איך גיי, גאָט מאַכט אויפֿן האַרץ אײַנדרוקן וואָס קיינמאָל וועלן נישט אויסגעמעקט ווערן, און דורך זיי מאַכן נאָך אַנדערע אײַנדרוקן, און אַזוי ווייטער. מע קען זיך פֿאַרהאַרטן דערקעגן, אָבער עס וועט דאָרטן פּונקט אַזוי גיין; און ווען יענער אײַנדרוק ווערט געמאַכט דורך אײַך, וועט ער וויסן אַז עס איז פֿונעם האַר. די צדוקים האָבן נישט געגלייבט אין תּחית־המתים, אָבער זיי האָבן אויך געזאָגט אַז זיי האָבן זיך דערוווּסט וועגן די תּלמידים, אַז זיי זענען געווען מיט ישו און האָבן געלערנט פֿון אים נאָך זײַן טויט. אין זייערע הערצער האָבן זיי געוווּסט, אַז ער איז אויפֿגעשטאַנען. דער פֿאַקט איז געווען דאָרט, אָבער זיי האָבן זיך נישט באַקערט דערפֿון. דאָס איז דער פּרינציפּ וואָס איז אין דער ביבל. פֿון אַ עדות וואָס איז געשריבן געוואָרן אין 1896 האָב איך געלייענט: "אַ סך פֿון די מענער וואָס האָבן געדינט ווי ראַטגעבער אין פֿאַרוואַלטונגס־ראַטן און ראַט־זיצונגען דאַרף מען אויסרייסן." באַמערקט, עס זאָגט "אַ סך". עס זענען נישטאָ זייער פֿיל אין אַלגעמיין, אַזוי אַז ווען אַ סך פֿון זיי ווערן אויסגעריסן, קען מען נישט איבערלאָזן קיין סך. "אַנדערע מענער זאָלן נעמען זייערע ערטער, ווײַל זייער קול איז נישט דאָס קול פֿון גאָט. זייערע פּלענער און זייערע מעשׂים זענען נישט לויט גאָטס סדר. די זעלבע מענער זענען געבליבן אין אַמט ווי דירעקטאָרן פֿון די ראַטן, ביז אונטער זייער אייגענער פֿאַרוואַלטונג און זייערע אייגענע וועגן, ווערט געוויינטלעכע פֿײַער גענוצט אַנשטאָט דעם הייליקן פֿײַער פֿון גאָטס אייגענער אָנצינדונג. די דאָזיקע מענער ווערן שוין מער נישט גערופֿן ישׂראל נאָר אויסטוישערס." אויסטוישערס אַנשטאָט ישׂראל! אין וואָסער אַ גרעסערער צרה קענען מיר זײַן?
TAM1897 D 4.2ווידער, פֿון אַ עדות־זאָג געשריבן אין 1894: "ענדערונגען וואָלטן שוין לאַנג צוריק געמאַכט געוואָרן. גאָט וואָלט געוואָלט, אַז די קירכע זאָל אַוועקקײַקלען איר באַשמוצונג." דאָ זענען די ווערטער: "די זעלבע מענטשן טאָרן נישט זײַן אײַערע דירעקטאָרן יאָר נאָך יאָר; ענדערונגען וואָלטן שוין לאַנג צוריק געמאַכט געוואָרן. גאָט וואָלט געוואָלט, אַז די קירכע זאָל אָפּוואַרפֿן איר חרפּה; אָבער כל־זמן מענטשן וואָס האָבן זיך געפֿילט אינגאַנצן בכּוח צו אַרבעטן אָן אָנצונעמען גאָטס עצה ווערן געהאַלטן אין אַמט יאָר נאָך יאָר, קען דאָס נישט געשען. דער דאָזיקער מצבֿ פֿאַרשמיצט יעדן צווײַג פֿון דער אַרבעט, ווײַל מענטשן פֿילן נישט זייער נויט אין דער פֿירונג פֿונעם הייליקן גייסט."
TAM1897 D 4.3וואָס איז צו טאָן? צי וועט דער האַר איצט האָבן אַ געלעגנהייט צו אַרבעטן? צי וועט מען אים דערלויבן צו פֿאַרווירקלעכן די נויטיקע ענדערונגען? די דאָזיקע עדות טאָר מען נישט אָנווענדן דורך דעם וואָס מיר כאַפּן זיך אָן דער אַרבעט און גייען אַרום און מאַכן די ענדערונגען פּלוצעם. מײַן האַרץ מוז זײַן גלײַך איידער איך קען אָנטיילנעמען אין סײַ וועלכער ענדערונג. דאָס וואָס מען דאַרף טאָן איז זיך איבערצוגעבן צו גאָט, און דערנאָך אים לאָזן אַרבעטן דורך אונדז. אונדז גייט נישט אָן ווער די מענטשן זענען, אויב גאָט איז דאָרט.
TAM1897 D 4.4מיר טאָרן דאָ נישט אָנהייבן זיך אַרומצוקוקן, צו זען וועלכע קאַנדידאַטן מיר קענען אויפֿברענגען, וועלכע מיר קענען שטיצן און אַרײַנברענגען אין די פּאָזיציעס וואָס ווערן איצט פֿאַרנומען דורך אַנדערע; ווײַל דעמאָלט, כאָטש זיי וואָלטן געווען אַרויס פֿון די ערטער, וואָלטן מיר געווען אין די ערטער, און דער האַר וואָלט געווען פּונקט אַזוי ווײַט אַוועק ווי פֿריִער. די צרה איז איצט, וואָס מע האָט אויסגעלאָזט דעם האַר. איצט, אויב מיר וואָלטן אַרבעטן אַרײַן אין זייערע ערטער, וואָלט דער האַר נאָך אַלץ געבליבן אויסגעשלאָסן, און די זאַך וואָלט געווען ערגער ווי פֿריִער. אָבער דאָס איז נישט דאָס וואָס מען וויל. עס טאָר דאָ נישט זײַן קיין פּאָליטיק; אָבער אויב פּאָליטיק איז אין אונדז, וועט עס זײַן דאָ, און וועט זיך דאָ אַרויסווײַזן. אויב אַ מענטש האָט טאַקע פּאָליטיק אין זיך, איז דער בעסטער אָרט פֿאַר אים עס אויסצולאָזן אין דער אָפֿענער וועלט, צווישן די וואָס זענען פּאָליטיקער און גאָרנישט מער, ווײַל דאָס איז אַלץ וואָס ער איז; און אויב ער לאָזט עס נישט אויס דאָרטן, וועט ער עס אויסלאָזן אין דער קירכע, און וועט דאָרטן נאָר פֿאַרשפּרייטן חורבן און שׂטן־געדרעג. און פֿאַרשטייט זיך, איז בעסער אַז אַזאַ מין אַרבעט זאָל זײַן אָפֿן אין דער וועלט איידער אין דער קירכע. איז דאָס נישט דערפֿאַר וואָס מיר זענען דאָ. מיר זענען דאָ צו געפֿינען גאָט, און צו עפֿענען אונדזערע הערצער, כּדי ער זאָל פֿאַרנעמען דעם אָרט פֿון צענטער ביז דער אַרומנעם, אין יעדן געדאַנק, וואָרט און מעשׂה; און גאָט איז נישט קיין פּאָליטיקער; ער איז גאָט. וואָס מיר דאַרפֿן טאָן איז צו זוכן גאָט מיטן גאַנצן האַרצן, כּדי גאָט זאָל טאָן אַלץ וואָס עס איז צו טאָן; און ער וועט עס טאָן אויב מיר לאָזן אים. גיט גאָט אַ שאַנס. די וואָס שטייען אויפֿן וועג זאָלן זיך אַראָפּנעמען פֿונעם וועג, און די איבעריקע פֿון אונדז זאָלן זיך אויך אָפּהאַלטן פֿונעם וועג. דעמאָלט קען גאָט האָבן דעם אָרט וואָס געהערט צו אים.
TAM1897 D 5.1דערנאָך ווערט דאָ פֿאַר אונדז ציטירט די מעשׂה פֿון ניקאָדעמוס און משיח. ניקאָדעמוס איז געווען אַ שׂר אין ישׂראל, און עס שטייט געשריבן: "ניקאָדעמוס האָט געזוכט אַ שמועס מיט ישׂו בײַ נאַכט, זאָגנדיק: 'רבּי, מיר ווייסן אַז דו ביסט אַ לערער געקומען פֿון גאָט; ווײַל קיין מענטש קען נישט טאָן די דאָזיקע ניסים וואָס דו טוסט, אויב נישט גאָט איז מיט אים.' אַלץ דאָס איז געווען אמת ביז אַ געוויסער גראַד, אָבער וואָס האָט ישו געענטפֿערט? ער "האָט געענטפֿערט און צו אים געזאָגט: אַמן, אַמן, איך זאָג דיר, אויב אַ מענטש ווערט נישט געבוירן פֿון נײַ, קען ער נישט זען דאָס מלכות שמים." דאָ איז געווען אַ מענטש אין אַ הויכער פּאָזיציע פֿון צוטרוי, אַ מענטש וואָס מע האָט אָנגעקוקט אויף אים ווי אויף איינעם וואָס איז דערצויגן געוואָרן אין ייִדישע מנהגים, איינער וועמענס מוח איז געווען אָנגעפֿילט מיט חכמה. ער איז טאַקע געווען באַזיצער פֿון טאַלאַנטן פֿון אַן אויסערגעוויינטלעכן כאַראַקטער. ער איז נישט געגאַנגען צו ישו בײַ טאָג, ווײַל דאָס וואָלט אים געמאַכט פֿאַר אַן אָביעקט פֿון באַמערקונג; עס וואָלט געווען צו פֿאַרשעמענדיק פֿאַר אַ פֿירער פֿון די ייִדן צו דערקענען, אַז ער איז סימפּאַטיש צום פֿאַראַכטענעם נאַזורער. ניקאָדעם האָט געטראַכט: איך וועל זיך אַליין דערגיין וועגן דער שליחות און די טענות פֿון דעם דאָזיקן לערער, צי ער איז טאַקע דאָס ליכט צו באַלײַכטן די גוים, און די כבוד פֿון ישׂראל.
TAM1897 D 5.2"ישוע זאָגט כּמעט צו ניקאָדעם, אַז נישט מחלוקת וועט העלפֿן דײַן ענין. נישט טענות וועלן ברענגען ליכט צום נשמה. איר מוזט האָבן אַ נײַ האַרץ, אָדער איר קענט נישט דערקענען דאָס מלכות־השמים. עס איז נישט גרעסערע ראיות וואָס וועט אײַך ברענגען אין אַ געהעריקער פּאָזיציע, נאָר נײַע צילן, נײַע קוואַלן פֿון האַנדלונג: איר מוזט ווידער געבוירן ווערן. ביז די דאָזיקע ענדערונג קומט פֿאָר, וואָס מאַכט אַלע זאַכן נײַ, וואָלטן די שטאַרקסטע ראיות וואָס מע קען פֿאָרלייגן געווען אומניטיק. דער חסרון איז אין אײַער אייגן האַרץ; אַלץ מוז געביטן ווערן, אָדער איר קענט נישט זען דאָס מלכות־השמים.
TAM1897 D 5.3"דאָס איז געווען אַ זייער פֿאַרנײַדנדיקע דערקלערונג פֿאַר ניקאָדעמען, און מיט אַ געפֿיל פֿון רייצונג נעמט ער אויף די ווערטער פֿון משיח, זאָגנדיק, 'ווי קען אַ מענטש געבוירן ווערן ווען ער איז שוין אַלט?' ער איז נישט געווען גענוג גײַסטיק צו דערקענען דעם באַטײַט פֿון די ווערטער פֿון משיח. אָבער דער גואל האָט נישט געענטפֿערט אַרגומענט מיט אַרגומענט. הייבנדיק זײַן האַנט מיט אַן ערנסטער, שטילער ווערט, באַטאָנט ער דעם אמת מיט גרעסערער זיכערקייט: "אמת, אמת, איך זאָג דיר, אויב אַ מענטש ווערט נישט געבוירן פֿון וואַסער און פֿון גײַסט, קען ער נישט אַרײַנגיין אין דעם מלכות־שמים. דאָס וואָס ווערט געבוירן פֿון פֿלייש איז פֿלייש; און דאָס וואָס ווערט געבוירן פֿון גײַסט איז גײַסט. ווונדער זיך נישט, וואָס איך האָב דיר געזאָגט: איר מוזט געבוירן ווערן פֿון נײַ. דער ווינט ווייט וווּ ער וויל, און דו הערסט זײַן קול, אָבער דו קענסט נישט זאָגן פֿון וווּ ער קומט און וווּ ער גייט; אַזוי איז יעדער וואָס איז געבוירן פֿון דעם גייסט.' ניקאָדעם האָט אים געזאָגט, 'ווי קענען די זאַכן זײַן?'
TAM1897 D 5.4"עטלעכע שטראַלן פֿון דער אמתן האָבן דורכגעדרינגען דעם פֿירערס געדאַנק. די ווערטער פֿון משיח האָבן אים אָנגעפֿילט מיט יראת־הכּבֿוד, און געבראַכט צו דער פֿראַגע, "ווי קענען די דאָזיקע זאַכן זײַן?" מיט טיפֿער ערנסטקייט האָט ישו געענטפֿערט, "ביסטו אַ רביֿ אין ישׂראל, און ווייסט נישט די דאָזיקע זאַכן?" זײַנע ווערטער האָבן איבערגעגעבן צו ניקאָדעם די לעקציע, אַז אַנשטאָט זיך צו ערגערן איבער די קלאָרע ווערטער פֿון אמת, און זיך פֿאַרגיין אין איroניע, וואָלט ער געדאַרפֿט האָבן אַ סך אַ מער עניוותדיקע מיינונג וועגן זיך אַליין, צוליב זײַן גײַסטיקער אומוויסנדיקייט. אָבער די ווערטער פֿון משיח זענען גערעדט געוואָרן מיט אַזאַ פֿײַערלעכער ווערט, און סײַ דער בליק, סײַ דער טאָן האָבן אויסגעדריקט אַזאַ ליבשאַפֿט צו אים, אַז ער איז נישט געווען באַליידיקט ווען ער האָט דערקענט זײַן פֿאַרשעמענדיקע לאַגע. אַוודאי, איינער וואָס איז פֿאַראַנטוואָרטלעך פֿאַר די רעליגיעזע אינטערעסן פֿונעם פֿאָלק זאָל נישט זײַן אומוויסנדיק וועגן דעם אמת, וואָס איז פֿאַר זיי אַזוי וויכטיק צו פֿאַרשטיין ווי די באַדינגונג פֿאַרן אַרײַנקום אין מלכות־השמים. "אמת, אמת, איך זאָג דיר," האָט יעזוס פֿאָרגעזעצט, "מיר רעדן פֿון דעם וואָס מיר ווייסן, און מיר עדותן פֿון דעם וואָס מיר האָבן געזען; און איר נעמט נישט אָן אונדזער עדות. אויב איך האָב אײַך דערציילט וועגן דער ערד, און איר גלייבט נישט, ווי אַזוי וועט איר גלייבן, אויב איך וועל אײַך דערציילן וועגן הימל?"
TAM1897 D 5.5"די דאָזיקע לעקציע צו ניקאָדעם שטעל איך פֿאָר ווי זייער פּאַסיק פֿאַר די וואָס זענען הײַנט אין פֿאַראַנטוואָרטלעכע פּאָזיציעס ווי פֿירער אין ישׂראל, און וועמענס שטימען ווערן אָפֿט געהערט אין ראַטגעבונג, וואָס גיט אַן עדותשאַפֿט פֿונעם זעלבן גײַסט וואָס ניקאָדעם האָט פֿאַרמאָגט." ווער וועט צוהערן און דערלויבן אַז די זעלבע ווערטער זאָלן האָבן די זעלבע ווירקונג אויף זייערע הערצער און לעבנס הײַנט? ניקאָדעם איז דערפֿון געוואָרן אַ תּשובֿהדיקער.
TAM1897 D 5.6די דאָזיקע ווערטער זענען גערעדט געוואָרן צו די פּרעזידענטן פֿון קאָנפֿערענצן, עלטערן פֿון קהילות, און די וואָס פֿאַרנעמען אָפֿיציעלע פּאָזיציעס אין אונדזערע אינסטיטוציעס. איר ווייסט צי איר זענט אַ פּרעזידענט פֿון אַ קאָנפֿערענץ. עס רעדט צו אײַך; עס זאָגט, איר מוזט געבוירן ווערן פֿון נײַ. איר ווייסט צי איר זענט אַן עלטער פֿון אַ קהילה. עס רעדט צו אײַך; עס זאָגט, איר מוזט געבוירן ווערן פֿון נײַ. איר ווייסט צי איר פֿאַרנעמט אַן אָפֿיציעלע פּאָזיציע אין איינער פֿון אונדזערע אינסטיטוציעס. עס רעדט צו אײַך; עס זאָגט, איר מוזט געבוירן ווערן פֿון נײַ. עס זאָגט, איר מוזט זיך איבערמאַכן. עס זאָגט נישט אַז איר זענט קיינמאָל נישט געווען איבערגעמאַכט; אַפֿילו אויב מיר זענען שוין איבערגעמאַכט געוואָרן, איז די צײַט אַזאַ, אַז גאָט רופֿט צו אַ מער גרונטלעכער איבערמאַכונג, אַ טיפֿערער הקדשה ווי ווען עס איז איר אָדער איך האָבן פֿריִער געוווּסט. עס איז גאָרנישט פֿאַר אײַך אָדער פֿאַר מיר, אַז מיר זענען איבערגעמאַכט געוואָרן פֿינף, צען, אָדער פֿופֿצן יאָר צוריק, אויב מיר זענען איצט נישט איבערגעמאַכט, הײַנט. און הײַנט זאָגט ער, אויב איר וועט הערן זײַן קול, פֿאַרהאַרט ניט אײַערע הערצער. הײַנט, בשעת עס ווערט גערופֿן הײַנט, זאָגט ער צו אײַך און צו מיר, איר מוזט געבוירן ווערן פֿון נײַ; איר מוזט זיך תּשובֿה טאָן; און אויב אַ מענטש ווערט ניט געבוירן פֿון נײַ, קען ער ניט זען דאָס מלכות־שמים. און דאָ איז די געבענטשטע צוזאָג, אַ נײַ האַרץ וועל איך אײַך געבן. דאַנקט דעם אייבערשטן! לאָמיר זוכן דעם אייבערשטן מיט אַזאַ האַרץ, מיט אַזאַ ערנסטקייט ווי קיין מאָל פֿריִער, כּדי ער זאָל אונדז קענען ניצן ווי קיין מאָל פֿריִער; און דעמאָלט וועט ער אַראָפּוואַרפֿן דעם פֿאַרשעמונג פֿון זײַן קהילה, און זי וועט אויפֿשטיין אַרויסצוגיין אומגעבונדן, שיין ווי דער לבֿנה, קלאָר ווי די זון, און שרעקלעך ווי אַן אַרמיי מיט פֿאָנען. דאָס איז וואָס דער אייבערשטער וויל פֿון אײַך און פֿון מיר הײַנט. צי וועט ער דאָס באַקומען?