Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
08 / 29

Capitulum VII — Celeris Progressus Nuntii

John Norton Loughborough

GSAM 126.1ET vidi alium angelum fortem descendentem de caelo, vestitum nube: et iris erat super caput eius, et facies eius erat sicut sol, et pedes eius sicut columnae ignis; et habebat in manu sua libellum apertum: et posuit pedem suum dextrum super mare, et sinistrum super terram, et clamavit voce magna, quasi leo rugiens: et cum clamavisset, septem tonitrua voces suas ediderunt.... Et angelus quem stantem super mare et super terram vidi, manum suam ad caelum sustulit et iuravit per eum qui vivit in aeternum, qui creavit caelum et quae in eo sunt, et terram et quae in ea sunt, et mare et quae in eo sunt, quod tempus non diutius esset: sed in diebus vocis angeli septimi, cum inceperit tuba canere, mysterium Dei perficietur, sicut nuntiavit illud servis suis prophetis.1

GSAM 126Angelus Symbolum Nuntiorum Humanorum

GSAM 126.2Ut iam demonstratum est, opus evangelizandi homini commissum est, et Dominus suam benedictionem in hoc munere usque ad "finem saeculi" promisit.2 Itaque angelus hoc nuntium ferens debet esse symbolum nuntii de tempore, qui incolis terrae praedicabitur. Nuntius ex libro "aperto" proclamatur, quod clare significat eum olim clausum fuisse. Hi nuntii a Deo aestimantur; nam "arcus," signum foederis Dei, super eos est, et stant vestiti luce gloriae Dei, et nuntium declarant auctoritate Creatoris omnium rerum. Illud quod hic declaratur nuntius temporis est, olim "signatum," sed nunc ex libro "aperto" praedicatum.

GSAM 127.1In capitulis prioribus demonstratum est Dominum designavisse tempus quo lux daretur respectu finis magni periodi prophetici—duorum milium trecentorum dierum—quod ad iudicium investigatorium ducit; praedictionem autem scientiam auctum iri accurate impletam esse per exsurrectionem multorum quibus illam lucem revelavit; et quod etiam tempus designaverit, quando "parabola ficus" discenda esset, excitando tunc et ibi doctores suos ut procederent et illam parabolam mundo nuntiarent. Sic accurate designavit punctum, quando nuntius temporis ad clamorem suum maximum tumescere deberet, et sic accurate id impletum est.

GSAM 127Vox Magna Nuntii Primi

GSAM 127.2Tempus quo clamosus clamor huius praenuntiationis edendus esset, quaestio magni momenti est. Hic inter sonitum tubae sextae et septimae ponitur, quod non solum ex eius positione in monumentis Scripturae, sed etiam ex ipso nuntio intellegi potest, qui sic ait: "In diebus vocis septimi angeli, cum inceperit tuba canere, mysterium Dei perficietur, sicut nuntiavit servis suis prophetis." Hoc est argumentum decretorium tempus in hoc nuntio praedicatum usque ad sonitum septimae tubae extendere.

GSAM 127Tempus Clamoris Magni

GSAM 127.3Cum septimus angelus sonuerit, legimus "templum Dei apertum esse in caelo, et in templo eius visam esse arcam testamenti eius."3 In ministerio sanctuarii terreni, oraculum quod arcam continebat—locus sanctissimus—semel in anno tantum aperiebatur; hoc erat die propitiationis, ad peccata delenda—id est, ad sanctuarium purgandum. Tempus, de quo per prophetas dictum est, quando hoc opus purgationis, a Christo perfectum, futurum sit, in fine duorum milium trecentorumque dierum est.4 Dictum est etiam quod, cum septimus angelus sonuerit, voces in caelo dicunt tempus advenisse iudicandis mortuis.5

GSAM 128.1Hoc symbolum propheticum Apocalypsis decimi capituli tempus designat quo hoc nuntium "voce magna" et denique "sicut leo rugiens" proclamandum est. Tempus quo, secundum hanc prophetiam, nuntius ad "vocem magnam" suam augendus erat, a fine tubae sextae usque ad finem illius periodi propheticae ad purgationem sanctuarii ducentis, aliis verbis, usque ad finem duorum milium trecentorum dierum durat. Quattuor primae tubae in bellis Gothorum, Vandalorum, Hunnorum, et ceterorum impletae sunt, quae Romam Occidentalem in decem partes vel regna diviserunt.

GSAM 128Tuba Quinta

GSAM 128.2Tuba quinta ortum Mahometanismi cum nube errorum eius praebet, sed praesertim tempus "quinque mensium," sive centum quinquaginta annorum litteralium, a tempore quo "regem super se habuerunt." Die XXVII Iulii, anno MCCXCIX, Osmanus, imperii Ottomanici conditor, fines Nicomediae invasit. Ex eo tempore Ottomanici imperium Orientale Romae vexaverunt et "tormentis affecerunt" usque ad diem XXVII Iulii, anno MCDXLIX, centum quinquaginta annos sonitus quintae tubae. Illo tempore Turci cum copiis suis contra ipsam urbem Constantinopolim venerunt, pulvere pyrobolico in bello utentes; et ex cannone gravi, quem, ut ait Gibbonus, sexaginta boves trahere oportebat, magna saxa contra muros Constantinopolis iecerunt.

GSAM 128Finis Tubae Sextae

GSAM 128.3Circa hoc tempus Ioannes Palaiologus, qui a scriptoribus ultimus imperator Graecus habetur, obiit. Constantinus Decozes iustus heres imperii erat, sed fertur eum timor Amurathis, sultanī Turcici, qui bellum ei gerebat, adduxisse ut ab eo veniam peteret imperium ascendendi. Hoc factum paene videbatur renuntiatio imperii Turcis. Re vera, mox Ottomani possessionem urbis Constantinopolitanae et imperii Romani Orientalis adepti sunt. Itaque illud imperium, quod antea "torquerant", politicē "occiderunt". Id "occidere" debebant "per horam, et diem, et mensem, et annum".

GSAM 129.1Hoc pro tempore prophetico sumendo, ubi dies annum significat, quantum temporis spatium esset? Quaestio simplex est: annus, CCCLX dies, vel anni; mensis, XXX dies, vel anni; et unus dies, unus annus—omnino, CCCXCI dies, vel, ad litteram, CCCXCI anni. Una hora, cum sit pars quarta et vicesima diei, pro symbolō esset dimidius mēnsis, sive dies quindecim. Tōta igitur tempestas dominātiōnis prōpriae Mahometānōrum in territōriō Rōmānō Orientālī esset annōrum CCCXCI et dierum XV. Hoc ad diem XXVII Iuliī, annō MCDXLIX, addito, pervenimus ad diem XI Augustī, annō MDCCCXL, quō tempus libertātis Turcicae, sīcut sub tūba sēxtā prōnūntiātum est, finītur.

GSAM 129Doctor Iosiah Litch Casum Imperii Ottomanici Praedicit

GSAM 129.2Anno MDCCCXXXVIII Doctor Iosiah Litch, Philadelphiensis, Pennsylvaniae, veritate a Gulielmo Miller proposita accepta, operam dedit ut nuntius latius divulgaretur. Articulos ad imprimendum publicum de septem tubis Apocalypsis paravit. Firmiter affirmavit sextae tubae sonitum cessaturum et potentiam Ottomanam casuram esse undecimo die Augusti, anno MDCCCXL, et hoc mundo demonstraturum esse diem in prophetia symbolica annum temporis litteralis significare.

GSAM 129.3Aliquot fratres, etiam qui in hac re cum eo credebant, ex timore tremefacti sunt, ne, ut ipse dixerat, res non eveniret. Hoc tamen eum non terruit, sed perrexit, pro viribus contendens ut sententias suas de re Turcica in publicum proferret. Acta diurna publicata opinionem eius de hac re divulgaverunt. Sodalitates infidelium de quaestione in contionibus suis disseruerunt, et dixerunt: "Ecce vir qui aliquid audet, et si haec res evenerit sicut dicit, hoc sine dubio confirmabit affirmationem eius, diem in prophetia annum significare, et duo milia trecentos dies totidem annos esse, et eos anno MDCCCXLIV terminatum iri."

GSAM 130.1Editio praelectionis Doctoris Litch magnum tumultum excitavit, et sic multa milia hominum ad vigilandum convocata sunt de fine difficultatum quae ortae erant inter Mehemet Ali, pasha Aegypti, et sultanum Turcicum. Centeni dicebant, "Si haec res sic evenerit ut doctor affirmavit, hoc principium 'anni pro die' in interpretando tempore symbolico confirmabit, et nos Adventistae erimus."

GSAM 130Sultanus Turcicus Bello cum Pashā Aegypti

GSAM 130.2Per aliquot annos ante annum MDCCCXL, sultanus in bello cum Mehemet Ali, pasha Aegypti, implicatus erat. Anno MDCCCXXXVIII, controversia inter sultanum et vassum eius Aegyptium pro tempore auctoritate legatorum externorum repressa est. Anno autem MDCCCXXXIX, hostilitates iterum coeptae sunt, et continuatae sunt donec, in proelio generali inter exercitus sui et Mehemetis, exercitus sui omnino caeso et deleto, classis eius a Mehemet capta et in Aegyptum ducta est. Adeo sultanus redactus erat, ut, cum bellum mense Augusto iterum inciperet, duos tantum navium linearium primarias et tres fregatas haberet, tristes reliquias olim potentis classis Turcicae. Hanc classem Mehemet omnino dedere et sultano reddere recusavit, et declaravit se eam, si potentiae eam ab eo eripere conarentur, combusturum esse. Sic res se habebat, cum anno MDCCCXL Anglia, Russia, Austria, et Prussia intercesserunt et de difficultate componenda decreverunt; nam manifestum erat, si remitteretur, Mehemet mox dominum throni sultanici fore.

GSAM 131Interventio Potentiarum Foederatarum

GSAM 131.1Sultanus hanc interventionem potentiarum foederatarum accepit, et ita sponte suam rem in manus earum tradidit. Conventus harum potentiarum Londinii habitus est, ad quem sheicus Effendi Bey Likgis ut plenipotentiarius Ottomanus adfuit. Ultimatum conscriptum est, quod pashae Aegypti tradendum erat, quo sultanus ei offerret imperium hereditarium Aegypti et omnem illam Syriæ partem a Sinu Suezensi ad Lacum Tiberiadis, una cum provincia Acri, ad vitam; is autem, pro sua parte, omnes alias partes dominiorum sultani quas tunc tenebat vacuas faceret et classem Ottomanicam redderet. Si autem hoc oblatum a sultano recusaret, quattuor potentiae rem in manus suas sumpturae erant, et aliis quibusvis modis ad eum cogendum ut pareret uti, prout eis videretur.
GSAM 131.2Manifestum erat, simulac haec ultimatio in manus Mehemet Ali tradita esset, rem in perpetuum ex potestate prioris [sultani] evasuram esse, et administrationem rerum eius ex eo tempore in manibus potentatuum externorum fore.

GSAM 131Praedictio Impléta—Finis Libertatis Turcicae

GSAM 131.3Sultanus Rifat Bey in navicula vaporaria publica ad Alexandriam misit, ut ultimatum pashae communicaret. Id in manus eius traditum est, et ab eo acceptum, die undecimo Augusti, anno MDCCCXL! Eodem die nota a sultano ad legatos quattuor potentiarum missa est, qua rogabatur quid consilium caperetur, si pasha condicionibus postremis parere recusaret; ad quod illi responderunt provisum esse, neque eum de ulla casu, qui oriri posset, sollicitum esse oportere. Hoc die finem habuit spatium trecentorum nonaginta unius annorum et quindecim dierum, quod imperio Ottomano ad continuandum concessum erat; et ubi erat libertas sultani?—Abiit!6

GSAM 132.1Ex illo die usque ad hunc, sultanus sub dictatu potentatuum agere coactus est, et regni sui dissectionem spectare, dum id frustatim ad usum eorum ab eis vindicatur.

GSAM 132Studium Populi de Prophetia Excitatum

GSAM 132.2Hoc insignis prophetiae exitus maximam vim in animos hominum habuit. Studium populi audiendi de prophetia et impleta et quae nunc impletur auxit. Doctor Litch dixit se paucis mensibus post diem undecimum Augusti, anno MDCCCXL, epistulas accepisse a plus quam mille infidelibus insignibus, quorum nonnulli duces sodalitatum infidelium erant, in quibus affirmabant se bellum contra Biblia deseruisse, et ea ut revelationem Dei hominibus factam accepisse. Nonnulli ex his plene ad Deum conversi sunt, et complures ex eis oratores periti in magna motione de secundo adventu facti sunt. Alii ad Doctorem Litch sic se expresserunt: "Nos dixisse," inquiunt, "expositores prophetiae ex mucidis historiæ paginis testimonia proferre ut asserta sua de prophetia impleta confirment; sed in hoc casu facta ipsa vivida coram oculis nostris habemus."

GSAM 132.3Ut illustrem quomodo, ipso exitu sextae tubae, nuntius adventus "voce magna" ire coeperit, unum casum memorabo, sicut mihi narratus est ab uno ex iis qui in hoc nuntio partes egerunt.

GSAM 132.4Anno MDCCCXL, E. C. Williams, amplus tentorum et velorum factor, Roffaci in Nova Eboraco, nuntium accepit, et Pastores Miller et Himes invitavit ut Roffacum venirent et milibus illius urbis loquerentur. Illi responderunt se pecunia necessaria carere ad conclave satis magnum parandum quod populum caperet. Ille respondit, "Habeo tentorium rotundum centum viginti pedum diametro. Ego id statuam, instruam, et curabo, gratis. Venite et nuntium proclamate." "Venerunt," inquit ad me, "et tentorium ne dimidium quidem continebat eos qui audire venerant, itaque iuncturam quadraginta pedum addidi, faciens tentorium 160 x 120 pedum magnitudine. Hoc tentorium cotidie hominibus plenum erat, et centeni foris prope conferebantur, omnes verbum audire cupientes."

GSAM 133Centeni Nuntium Praedicantes

GSAM 133.1Ad crescentem studium explendum, magnis tabernaculis aestate utebantur, et in umbraculis conventus habebantur. Hieme autem nonnulla ex maximis ecclesiis et auditoriis publicis adhibebantur, quae omnia studiosis auditoribus usque ad summam capacitatem complebantur. Pro Pastore Miller, qui ante annum MDCCCXL paene solus nuntium declarabat, circiter trecenti ei se coniunxerunt in publico nuntiando finem periodi duorum milium et trecentorum dierum, et in clamando: "Non erit ultra tempus," et, "Venit hora iudicii eius." Itaque videmus quomodo, cum tempus Domini adnuntiationi per orbem terrarum progrediendae venisset, verbum eius impletum sit, et milia milium hominum cupiditate audiendi vocationem mota sint.

GSAM 133.2Quod de motu in America verum erat, idem in aliis terris verum erat. Ab anno MDCCCXL, loco paucorum singulorum qui sua scripta spargebant, complures, ut ita dicam, in primum ordinem processerunt ut clamorem nuntiarent. In Anglia septingenti ministri Ecclesiae Anglicae solius nuntium praedicabant, ut de multis aliis eodem in opere versantibus taceam. In plus quam viginti gentibus diversis et praecipuis orbis terrarum nuntius procedebat cum tanto ardore, ut spectator diceret: "Hic populus vehementer serio agit."

Notes

  1. Apocalypsis 10:1-7. ↩
  2. Matthaeus 28:19, 20. ↩
  3. Apocalypsis 11:19. ↩
  4. Daniel 8:14. ↩
  5. Apocalypsis 11:18. ↩
  6. Vide Cogitationes de Daniele et Apocalypsi, pp., 497, 498. ↩

Note

Back