अध्याय ९ — विलंबाचा काळ
GSAM 148.1“तेव्हा त्या दिवसात स्वर्गाचे राज्य दहा कुमारींसारखे असेल, त्यांनी त्यांचे दिवे घेतले व वराला भेटण्यास गेल्या. त्यांच्यातल्या पाच मूर्ख होत्या आणि पाच शहाण्या होत्या. मूर्ख कुमारींनी आपले दिवे घेतले, पण दिव्यासाठी तेल घेतले नाही. शहाण्या कुमारींनी दिव्याबरोबर आपल्या भांड्यात तेल घेतले. आता वराला उशीर झाल्याने त्या सर्वांना डुलक्या लागल्या व त्या झोपी गेल्या.”1
GSAM 148.2या दाखल्यातील वर म्हणजे ख्रिस्त आहे.2 वराला सामोरे जाण्यासाठी निघणे हे प्रभूच्या लोकांकडून ख्रिस्ताच्या आगमनाच्या वेळी त्याला भेटण्याच्या हालचालीचे प्रतिनिधित्व करते, कारण मत्तय २४ आणि २५ मधील प्रवचनाचा विषय प्रभूचे आगमन आहे. प्रभूचे वचन म्हणजे दिव्यदीप आहे.3 सर्व कन्यकांनी आपले दिव्यदीप घेतले. कन्यकांपैकी काहींची मूर्खता यात होती की त्यांनी फक्त सत्याचा सैद्धांतिक स्वीकार केला, परंतु प्रभूला समर्पित ती गंभीर भक्ती केली नाही ज्यामुळे विश्वासूच्या हृदयात पवित्र आत्म्याच्या कृपागुणांचा विकास होतो. या कार्याचे प्रतीक दाखल्यामध्ये “आपल्या भांड्यात तेल” असे दाखवले आहे. वराच्या उशिराने येण्याने प्रभूला भेटण्याची अपेक्षा बाळगून निघालेल्या लोकांना काही निराशा होणे दर्शवले आहे.
GSAM 148दाखला कधी लागू होतो
GSAM 148.3या दाखल्याची सुरुवात करणारा “तेव्हा” हा शब्द, त्याच्या वापराच्या वेळेबद्दल एक संकेत देतो. हा दाखला मागील प्रकरणात सांगितलेल्या गोष्टींनंतर लगेच येतो, प्रभूच्या दुसऱ्या आगमनानंतर नव्हे, तर अंजिराच्या झाडाच्या दाखल्याची घोषणा झाल्यानंतर, ज्यात सांगितले आहे की ख्रिस्ताचे आगमन “दारावर” आहे, आणि ती पिढी आली आहे जी ख्रिस्त स्वतः स्वर्गाच्या मेघात प्रकट होईपर्यंत संपणार नाही. हा दाखला त्या काळातही लागू होतो जेव्हा संदेश देणाऱ्या सेवकांपैकी काही जण आपल्या मनात असे म्हणतात, “माझा धनी विलंब करीत आहे, तो चाकर इतर चाकरांना मारहाण करील आणि आपल्यासारख्या लोकांबरोबर जेवण करील आणि दारू पिऊन मस्त होईल.”
GSAM 149त्यांच्या सहकर्मचाऱ्यांना मारणे
GSAM 149.1हे सर्व “सहसेवक” होते, जे एकसंधपणे एकच संदेश घोषित करत होते; परंतु आता त्यापैकी काही जण त्यांनी जे शिकवले त्यापासून परावृत्त होतात आणि जवळ येणाऱ्या प्रभूला सामोरे जाण्यासाठी आवश्यक तयारीची घोषणा करून “अन्न वेळेवर” देणाऱ्या त्यांच्या सहसेवकांना “मारतात”. यिर्मयाला ज्या पद्धतीने मारण्याचा प्रस्ताव होता, त्याच पद्धतीने ते “मारतात”. लोकांनी म्हटले, “चला आपण त्यास शब्दांचा मारा देऊ, आणि तो सांगत असलेल्या कोणत्याही गोष्टीकडे आपण लक्ष देऊ नाही.”4 अशाप्रकारे या सेवकांनी “विश्वासू” सेवकांच्या कामात अडथळा आणण्याच्या पद्धतीने शिकवण्यास सुरुवात केली. याच वर्गाला असे संबोधले आहे, “म्हणून जे तुम्ही स्वीकारले आणि ऐकले याची आठवण करा, त्याप्रमाणे वागा आणि पश्चात्ताप करा. पण जर तुम्ही जागे होत नाही, तर मी चोरासारखा येईन आणि की मी नेमक्या कोणत्या वेळेला तुमच्याकडे येईन हे तुम्हास कळणार नाही.”5
GSAM 149.2कन्यकांचा दाखला त्या काळात लागू होतो जेव्हा “सहकर्मचारी” प्रभूच्या समीप येणाऱ्या आगमनाच्या संदेशापासून परावृत्त होत आहेत आणि “मारू लागतात” (KJV चे शब्दशः भाषांतर). ते आणखी एक गोष्टही करायला सुरुवात करतात—“मद्याच्या व्यसनी लोकांबरोबर खाणे-पिणे” (KJV चे शब्दशः भाषांतर) करायला. ते त्यांच्या तृष्णेची पूर्तता करू इच्छिणाऱ्या लोकांबरोबर जेवणात सामील होतात. शलमोनाने अशा लोकांबद्दल म्हटले आहे, “मद्यप्यांबरोबर किंवा खादाडपणाने मांस खाणाऱ्याबरोबर मैत्री करू नकोस. कारण मद्य पिणारे आणि खादाड गरीब होतात.”6
GSAM 149पहिली निराशा
GSAM 149.3आता हा प्रश्न उपस्थित होईल, “आगमनाच्या अनुभवात या विधानांशी सुसंगत असे काय होते?” अशा चळवळी होत्या ज्या भविष्यवाणीशी पूर्णपणे सुसंगत होत्या. एप्रिल १८४४ पर्यंत संदेश देणाऱ्यांनी चर्चांमध्ये परिश्रम घेतले, आणि विविध चर्चांच्या पादऱ्यांनी त्यांच्या प्रयत्नांना साथ दिली. अशाप्रकारे ते “सहसेवक” होते.
GSAM 150.1संदेश देणाऱ्यांनी शिकवले की दानीएल ८:१४ मधील दोन हजार तीनशे दिवस यहूदी वर्ष १८४३ च्या अखेरीस संपतील, जे आपल्या वर्षात १८४४ मध्ये येईल. त्यांनी त्या कालावधीच्या शेवटी देवाच्या न्यायाची घटका येईल असे जाहीर केले. त्या वेळी देशातल्या प्रत्येक संप्रदायाचा असा विश्वास होता की न्यायाचा दिवस आपल्या प्रभूच्या दुसऱ्या आगमनाने सुरू होईल. अशाप्रकारे हे सहज दिसून येते की अॅडव्हेंटिस्टांचा असा विश्वास होता की प्रभू त्या भविष्यवाणीच्या कालावधीच्या शेवटी येईल. ते म्हणाले, “हा कालावधी १८४३ च्या नैसर्गिक यहूदी वर्षाचा शेवटचा दिवस, म्हणजेच २१ मार्च १८४४ रोजी संपू शकतो.” म्हणून त्यांनी १८४४ च्या मार्चच्या शेवटी किंवा एप्रिलच्या सुरुवातीला उद्धारकर्त्याच्या आगमनाची अपेक्षा केली.
GSAM 150दुष्ट सेवकांचा विकास
GSAM 150.2जेव्हा मार्चचा शेवटचा दिवस आला आणि गेला, आणि प्रभू आले नाहीत, तेव्हा ज्यांनी यापूर्वी प्रभूच्या संदेशवाहकांबरोबर परिश्रम घेतले होते, परंतु ज्यांनी संदेशासाठी मनापासून आपले जीवन पूर्णपणे समर्पित केले नव्हते, ते त्याच्या विरोधात वळले, कार्याचा विरोध करायला लागले, आणि प्रभूच्या जवळच्या आगमनाचा आणि न्यायवेळेच्या संदेशाचा उपदेश देत असलेल्या लोकांच्या मार्गात अडथळे आणण्यासाठी आपल्या सामर्थ्यानुसार सर्वकाही करायला लागले. “आपल्या मनात” त्यांनी म्हटले, “माझा धनी विलंब करीत आहे.” त्यांच्या ओठांनी ते आता शिकवू लागले की प्रभू येण्यापूर्वी संपूर्ण जग धर्मांतरित होणे आवश्यक आहे; सर्व यहूदी लोकांनी पॅलेस्टाईनला परत जाऊन यरुशलेममध्ये आपली मंदिरसेवा पुनर्स्थापित करावी, त्यानंतरच मसीहा येईल. काहींनी तर शिकवले की ख्रिस्ताचे आगमन हे “आध्यात्मिक आगमन” आहे, जे धर्मांतरणाच्या वेळी आणि त्याच्या लोकांच्या मृत्यूच्या वेळी घडते.
GSAM 151“अन्न वेळेवर” देणे
GSAM 151.1जरी हे लोक त्यांच्या सहकर्मचाऱ्यांविरुद्ध वळले असले तरीही, जे अजूनही विश्वासावर ठाम होते, ते श्रद्धाळूंना सभागृहांमध्ये आणि उद्यानांमध्ये एकत्र बोलावून त्यांना “अन्न वेळेवर” देत होते—काळाची चिन्हे आणि पूर्ण झालेल्या भविष्यवाण्या त्यांच्या निराशेपूर्वीप्रमाणेच ख्रिस्ताचे आगमन “दरवाजाजवळ आहे” असे घोषित करत असल्याचे त्यांना दाखवत होते.
GSAM 151चर्चमधील भोज
GSAM 151.2ते हे करत असताना प्रोटेस्टंट चर्चांमध्ये पूर्वी अज्ञात असलेली गोष्ट सुरू झाली—लोकांना जेवणासाठी आणि “मनोरंजनासाठी” चर्चमध्ये एकत्र बोलावणे. येणार्‍या सर्वांना त्यांच्या स्वादिष्ट पदार्थांचा आस्वाद घेण्यासाठी आमंत्रित करण्यात आले.
GSAM 151.3अमेरिकेत अशा प्रकारच्या गोष्टीबद्दल आम्ही प्रथमच मे १८४४ मध्ये, निराशेनंतर लगेचच ऐकले. ही गोष्ट अशी होती: जेव्हा विल्यम मिलर न्यूयॉर्कमधील रॉचेस्टर येथील एका सभागृहात काहीशे अॅडव्हेंटिस्टांना शिकवत आणि प्रोत्साहित करत होते, त्यांना सांगत होते, “आपण मत्तय पंचवीसाच्या विलंबाच्या काळात आहोत; तुमचा विश्वास दृढ ठेवा; लवकरच या विषयावर आपल्याला अधिक प्रकाश मिळेल,” तेव्हा रॉचेस्टरमधील सर्वात मोठ्या सभाघरांपैकी एका इमारतीच्या तळघरात “एक उत्सव” आयोजित करण्यात आला. चर्चचे सदस्य आणि अविश्वासी दोघेही एकत्र जमले, आणि एका धर्मशास्त्र महाविद्यालयाच्या अध्यक्षाने विल्यम मिलरची थट्टा उडवून गर्दीचे मनोरंजन केले, तेव्हा त्यांना शिंपले, आईस्क्रीम, गोड पदार्थ आणि या माणसाने तयार केलेली एक लहान पुस्तिका २५ सेंटमध्ये विकली गेली. त्या पुस्तिकेचे नाव “An Exposé of Millerism” असे होते.
GSAM 151.4त्या घटनेपासून पंधरा दिवसांच्या आत त्याच शहरातील दुसऱ्या संप्रदायाने सार्वजनिक सभागृहात “एक उत्सव” आयोजित केला, प्रवेशासाठी पंचवीस सेंट शुल्क आकारले आणि येऊन त्यांच्यासोबत शिंपले, आईसक्रीम, केक आणि गोड पदार्थ खाण्याचे सर्वांना आमंत्रण दिले. तेव्हा आणि तेथेच चर्चांमध्ये हा आधुनिक भोज सुरू झाला, जो पुढे “क्रेझी सोशल्स,” “ग्रॅब बॅग्स,” “फिश पॉन्ड्स,” “किसिंग बीज” इत्यादी स्वरूपात विकसित झाला. चर्चांमध्ये भोजाची ही पद्धत इतकी वाढली की आता एखाद्या आधुनिक चर्चच्या इमारतीत स्वयंपाकघर, पँट्री आणि जेवणखोली नसल्यास ती अपूर्णच समजली जाते. ही परिस्थिती म्हणजे दाखल्यात नमूद केलेल्या “विलंबाच्या काळात” सुरू झालेलीच आहे.
GSAM 152.1विल्यम मिलर स्वतः रॉचेस्टरमध्ये घडलेल्या या घटनेबद्दल पुढील शब्दांत बोलतात:
GSAM 152.1“रॉचेस्टरमधील D.D.-पैकी एक, _____ चर्चचे श्री. _____, यांनी मिलरवादाविरुद्ध एक पुस्तिका लिहिली, त्यांच्या लॉर्ड्स आणि लेडीजना प्रभूच्या घरात बोलावले, शिंपल्या आणि इतर ‘पिकनिक्स’चा एक मोठा सोहळा आयोजित केला, बेलशस्सरसारखेच, त्यांनी आपली कॉफी व चहा प्यायला, महागडे स्वादिष्ट पदार्थ खाल्ले, आपले आईस्क्रीम व गोड पदार्थ विकले, आणि प्रिय तारणहाराच्या दुसऱ्या आगमनाविरुद्ध त्याने लिहिलेली पुस्तिकाही विकली.
GSAM 152.2“मी निघण्याच्या आदल्या रात्री, आणखी एका आदरणीय सज्जनाने एका खानावळीत किंवा सभागृहात पिकनिकची भव्य मेजवानी आयोजित केली आणि वरीलप्रमाणेच त्याने आपली तिकिटे, आईस्क्रीम आणि गोड पदार्थ विकले. हे ऐकून मला आनंद झाला की विविध पंथांच्या काही चर्चांनी अशा बॅबिलोनियन जेवणावळींना मान्यता दिली नाही; आणि मला मनापासून आशा आहे की जेव्हा ख्रिस्त येईल तेव्हा ही सर्वच पंथीय चर्चे ‘मद्याच्या व्यसनी लोकांबरोबर खात-पीत’ (KJV चे शब्दशः भाषांतर) आढळणार नाहीत. मला आश्चर्य वाटते की हे आदरणीय सज्जन देवाच्या वचनाच्या आरशात स्वतःला का पाहत नाहीत; आणि मी त्यांना लूक १४:१२-१४; मत्तय २४:४८-५१; लूक १३:२५-२८; २ पेत्र २:१३; यहूदा १०-२१ वाचायला शिफारस करीन. हे नक्कीच अंतिम काळ आहेत.”
GSAM 152.3जर पास्टर मिलरला चर्चांनी नंतर त्यांच्या देणगी पार्टींमध्ये केलेल्या “रिंग गेस-केक्स, दहा सेंटचे चुंबन महोत्सव, गाढवांचे प्रदर्शन, वेडे सामाजिक कार्यक्रम, पवित्र लॉटरी” आणि इतर जुगाराच्या खेळांच्या व्यवस्था इत्यादी पाहता आल्या असत्या, तर तो पवित्र भयाने मागे हटला असता.
GSAM 152विलंबाचा काळ
GSAM 152.4अॅडव्हेंटिस्टांना शास्त्रातील या तथ्यात सांत्वन मिळाले की जेव्हा प्रभूच्या समीप आगमनाची घोषणा केली जाईल, तेव्हा त्यासोबत एक “विलंबाचा काळ”ही असेल. हे त्यांनी मत्तय २५:५, ६ मधील आपल्या तारणहाराच्या शब्दांत आणि हबक्कूक २:१-३ मध्ये पाहिले.
GSAM 153.1१८४४ च्या वसंत ऋतूमधील त्यांच्या वृत्तीबद्दल, आम्ही ९ मे १८४४ च्या Midnight Cry-मधील उद्धरण देतो:—
GSAM 153.2“भविष्यवाणीच्या कालावधींच्या भासमान समाप्तीच्या बिंदूवरून पुढे गेल्यावर, आपण अशा स्थितीत आलो आहोत ज्यात देवाने आपल्या मुलांना दृष्टांताच्या शेवटी ठेवले जाईल हे पूर्वकल्पित केले होते; आणि ज्यासाठी त्याने संदेष्टा हबक्कूकद्वारे तरतूद केली, जेव्हा तो म्हणतो, ‘मी आपल्या पहाऱ्यावर उभा राहिन आणि बुरुजावर पहारा करीन, आणि तो मला काय म्हणेल व मला फटकारले जाईल तेव्हा मी काय उत्तर देईन (KJV चे शब्दशः भाषांतर) ते लक्षपूर्वक पाहीन,’ किंवा जसे मार्जिनमध्ये लिहिले आहे, ‘वादविवाद केला.’ ‘परमेश्वराने मला उत्तर दिले आणि म्हटले, मी तुला जो दृष्टांत दाखवतो, तो स्पष्टपणे पाट्यांवर लिहून ठेव अशासाठी की जो कोणी ते वाचतो त्याने धावावे! कारण हा दृष्टांत नेमलेल्या समयासाठी अजून राखून ठेवला आहे, शेवटी [भविष्यवाणीच्या कालावधीच्या शेवटी] तो बोलणार व फसवणार नाही, जरी त्यांने [त्यांच्या भासमान समाप्तीनंतरही] विलंब केला तरी, त्याची वाट पाहा! खचित तो येणारच आणि [भविष्यवाणीच्या काळाच्या परिपूर्णतेत, ज्याच्या पलीकडे] थांबणार नाही!’7
GSAM 153.3“हा उपदेश सध्याच्या काळाशी संबंधित आहे, हे इब्री १०:३६-३९ मधील पौलाच्या उद्धरणातून स्पष्ट होते: ‘तुम्ही धीर धरणे जरूरीचे आहे. म्हणजे जेव्हा तुम्ही देवाची इच्छा पूर्ण करून त्याने तुम्हास दिलेल्या त्याच्या वचनाप्रमाणे तुम्हास प्रतिफळ मिळावे. पवित्र शास्त्र असे म्हणते; कारण अगदी थोडा वेळ राहीला आहे; ‘जो येणारा आहे, तो येईल, तो उशीर लावणार नाही. माझा नीतिमान मनुष्य विश्वासाने जगेल; आणि जर तो माघार घेईल, तर त्याच्याविषयी माझ्या जीवाला संतोष होणार नाही.’ परंतु ज्यांचा नाश होईल अशा माघार घेणाऱ्यापैकी आपण नाही; तर जीवाच्या तारणासाठी विश्वास ठेवणाऱ्यापैकी आहोत.’
GSAM 153.4“आम्ही विश्वास ठेवतो की आम्ही त्या काळात आहोत ज्याचा उद्धारकर्त्याने उल्लेख केला आहे, जेव्हा वराचा विलंब होतो (मत्तय २५:५)—ज्याच्याशी स्वर्गाच्या राज्याची तुलना केली पाहिजे—जेव्हा ‘तो दुष्ट दास [ठरवलेल्या वेळेबाबत भासमान अपयश झाल्यामुळे] आपल्या मनात असे म्हणेल की, माझा धनी विलंब करीत आहे, तो चाकर इतर चाकरांना मारहाण करील आणि आपल्यासारख्या लोकांबरोबर जेवण करील आणि दारू पिऊन मस्त होईल,’ आणि ‘तो चाकर तयारीत नसेल तेव्हा मालक येईल.’
GSAM 154.1“आम्ही विश्वास ठेवतो की आपण सध्या त्या काळात आहोत ज्याचा उल्लेख पेत्राने केला आहे, जेव्हा त्यांचा ‘ठरलेला दंड पहिल्यापासूनच विलंब करीत नाही, अणि त्यांचा नाश डुलक्या घेत नाही;’ जिथे ते ‘आपली विघातक मते चोरून लपवून आत आणतील.’8 हे, पेत्र म्हणतो, तसंच होणार होतं जसं शास्त्रग्रंथ लिहिले जात असताना खोटे संदेष्टे होते. जसे इस्राएल घराण्यातील लोकांनी म्हटले, ‘प्रदीर्घ दिवसात सर्व दृष्टांत वायफळ ठरतील,’9 तसंच असा एक काळ आलाच पाहिजे होता जेव्हा अपेक्षित वेळ निघून गेल्याचे भासत होते, ज्यामुळे २ पेत्र ३:४ मधील उपहास करणारे विचारू शकले असते, ‘त्याच्या येण्याचे वचन कोठे आहे?’ आणि स्वतःला असे आश्वस्त करू शकले असते की ‘सर्व गोष्टी जश्या उत्पत्तीच्या प्रारंभापासून होते तसेच चालू आहे.’
GSAM 154.2“आम्ही असा विश्वास ठेवतो की या दृष्टांताच्या विलंबाच्या दृष्टीनेच प्रेषित याकोब म्हणाले, ‘यासाठी बंधूंनो, प्रभूच्या येण्यापर्यंत धीर धरा;’ ‘तुम्हीसुद्धा धीराने वाट पाहिली पाहिजे. तुमचे अंतःकरण बळकट करा कारण प्रभूचे दुसरे आगमन जवळ आले आहे.’ आणि, ‘पहा, न्यायाधीश दाराजवळ आत येण्यासाठी तयारीत उभा आहे.’
GSAM 154.3“आणि आम्ही असा विश्वास ठेवतो की अपेक्षित वेळ संपून जाण्याची अपेक्षा ठेवून आपल्या तारणहाराने लूक याच्या बाराव्या अध्यायात आपल्याला उपदेश दिला, ‘तुमच्या कंबरा बांधलेल्या आणि दिवे लागलेले असू द्या. लग्नाच्या मेजवानीवरुन परतणाऱ्या मालकाची वाट पाहणाऱ्या लोकांसारखे व्हा जेणेकरून, तो परत येतो व दरवाजा ठोकावतो तेव्हा त्याच्यासाठी त्यांनी ताबडतोब दरवाजा उघडावा.’10 प्रतीक्षा करणे याचा अर्थ अपेक्षित वेळ निघून गेलेली असणे, कारण तो काळ येईपर्यंत आपण प्रतीक्षा करत नाही. म्हणून आपल्या प्रभूंनी पुढे म्हटले, ‘मालक परत आल्यावर जे नोकर त्यास जागे व तयारीत असलेले आढळतील ते धन्य.’
GSAM 154.4“देव इच्छित असेल तर आम्ही पुढेही जाहीर करत राहू, ‘वर येत आहे! बाहेर जाऊन त्यास भेटा;’ आणि ‘न्यायाची वेळ आली आहे.’ आणि आम्हाला विश्वास आहे की आम्ही जगाला आणि चर्चला जोरात ओरडून जागृत करत राहू, त्यांना त्यांच्या ‘शांती’च्या गाण्यांपासून जागृत करून देवाच्या दयाळूपणाच्या प्रस्तावांकडे लक्ष देण्यासाठी. आम्ही प्रभूच्या आगमनासाठी वाट पाहणे आणि जागरूक राहणे सुरूच ठेवणार आहोत, कारण आम्हाला विश्वास आहे की तो अगदी जवळ आला आहे.”
GSAM 155त्यांच्या कार्याचे समर्थन
GSAM 155.1२१ मार्च १८४४ पूर्वी आणि त्या तारखेनंतर लगेच अॅडव्हेंटिस्टांनी त्यांच्या कार्याकडे कसे पाहिले, याची चांगली कल्पना पुढील उद्धरणातून मिळू शकते, जे जे. व्ही. हाइम्स, एस. ब्लिस आणि ए. हेल यांनी प्रकाशित केलेल्या १३ नोव्हेंबर १८४४ च्या Advent Herald-मधील “समर्थन” शीर्षकाखालील लेखातून घेतले आहे:—
GSAM 155.2“आम्ही आमच्या मतांना स्वीकारण्यात घाईलेलो नव्हतो. आम्हाला विश्वास आहे की आम्ही सत्याच्या शोधात प्रामाणिक आणि निष्ठेने चौकशी करणारे होतो. आम्ही आमच्या तारणहाराच्या शास्त्रे तपासण्याच्या आज्ञेचे पालन केले. आम्ही स्वतःच्या बुद्धीवर अवलंबून नव्हतो; परंतु मार्गदर्शन आणि दिशा मिळवण्यासाठी आम्ही देवाकडे पाहिले आणि तो आमची पावले योग्य मार्गावर नेईल असा विश्वास बाळगत त्याच्या वेदीवर स्वतःला अर्पण करण्याचा प्रयत्न केला. आम्ही आमच्याविरुद्ध मांडलेल्या सर्व युक्तिवादांची तपासणी केली, सत्य जाणून घेण्याची आणि चुकांपासून दूर राहण्याची प्रामाणिक इच्छा बाळगत; परंतु आम्हाला कबूल करावेच लागेल की आमच्या विरोधकांच्या विविध आणि बहुरूपी भूमिकांनी आमच्या दृष्टिकोनाला अधिकच पुष्टी दिली. आम्ही पाहिले की, आम्ही बरोबर असो वा चुकलो असो, आमचे विरोधक बरोबर असू शकत नव्हते; आणि त्यांच्यात स्वतःमध्येही कोणतेही सामंजस्य नव्हते. प्रत्येकाचे युक्तिवाद इतके कमकुवत आणि बालसुलभ होते की त्यांना स्वतःने जे केले होते ते सतत मागे घ्यावे लागले; आणि त्यांच्या परस्परविरोधी व विरोधाभासी मतांमुळे त्यांनी हे सिद्ध केले की, आमच्या मतांविषयी त्यांचे मत काहीही असले तरी, एकमेकांच्या मतांवर त्यांचा कोणताही विश्वास नव्हता. याव्यतिरिक्त, आमच्या संपूर्ण भूमिकेतील एखादाही महत्त्वाचा मुद्दा असा नव्हता ज्याला प्रभूच्या तत्काळ आगमनाचे खंडन करण्याचा प्रयत्न करणाऱ्यांपैकी एक किंवा अधिक जणांनी पाठिंबा दिला नसेल. आमच्याकडे शास्त्रांच्या शब्दशः अर्थाचा आधार होता, तर आमच्या विरोधकांनी शास्त्र शब्दशः समजून घेता येणार नाही, असे सिद्ध करण्याचा व्यर्थ प्रयत्न केला, जरी पूर्ण झालेली प्रत्येक भविष्यवाणी तिच्या सर्वात सूक्ष्म शब्दशः तपशीलात पूर्ण झाली आहे.
GSAM 156निराशेचे स्पष्टीकरण
GSAM 156.1“परंतु तो काळ—१८४३ हे यहूदी वर्ष—गेला, आणि आम्ही राजाला त्याच्या सौंदर्यात पाहू शकलो नाही म्हणून निराश झालो. आणि आमच्याविरुद्ध असलेल्या सर्वांना प्रामाणिकपणे वाटले की आमच्या श्रद्धेतील प्रत्येक वैशिष्ट्यपूर्ण गुणधर्म खोटा असल्याचे सिद्ध झाले आहे; आणि प्रामाणिक माणसे म्हणून आम्ही आमची संपूर्ण भूमिका सोडून द्यायला हवी. आणि म्हणूनच त्यांना आश्चर्य वाटले की आम्ही अजूनही आमच्या आशेला चिकटून आहोत आणि अजूनही आमच्या राजाची वाट पाहतो आहोत.
GSAM 156.2“आम्ही मात्र आमच्या निराशेतही निराश होण्याचे काहीही कारण पाहिले नाही. आम्ही पाहिले की शास्त्रांनी दाखवले आहे की थांबावे लागण्याचा काळ असतो, आणि जेव्हा दृष्टांत थांबतो तेव्हा आपल्याला त्याची प्रतीक्षा करावी लागते. आम्ही हेही पाहिले की वर्षाच्या शेवटी तो काळ पूर्णपणे संपू शकत नाही, अगदी आमची कालगणना बरोबर होती असे गृहीत धरले तरीही; आणि ते फक्त या चालू वर्षात कधीतरी पूर्ण होऊ शकतात; आणि तरीही आम्ही जगासमोर प्रामाणिकपणे आणि पूर्णपणे कबूल केले की ज्या निश्चित वेळेची आम्ही इतक्या आत्मविश्वासाने वाट पाहत होतो तिच्याबाबत आम्ही चुकलो होतो; परंतु आम्ही असे चुकलो असलो तरीही, त्या प्रकरणात आम्हाला देवाचा हात दिसतो. आम्ही पाहू शकतो की त्याने त्या घोषणेचा जगासाठी इशारा आणि चर्चसाठी परीक्षा म्हणून वापर केला आहे. यामुळे त्याचे लोक अपेक्षेच्या भूमिकेत आले. यामुळे त्याच्या नावासाठी दुःख सहन करण्यास तयार असलेल्या लोकांना पुढे येण्यास प्रवृत्त केले. यामुळे कोणासाठी प्रभूच्या आगमनाची घोषणा महान आनंदाची बातमी होती आणि कोणासाठी ती त्यांच्या कानांना न आवडणारा आवाज होता, हे स्पष्ट झाले. यामुळे संपूर्ण विश्वाला हे दिसून आले की कोणी प्रभूच्या परतीचे स्वागत करेल आणि कोणी त्याला त्याच्या दुसऱ्या आगमनावर नाकारेल, जसे यहूद्यांनी त्याच्या पहिल्या आगमनावर केले होते. आणि आम्ही याला देवाच्या हेतूच्या पूर्ततेतील एक पाऊल मानतो, या ‘त्याच्या तयारीच्या दिवशी’ (KJV चे शब्दशः भाषांतर), ज्याद्वारे तो अशा लोकांना पुढे नेईल जे फक्त प्रभूची इच्छा शोधतील, जेणेकरून ते त्याच्या आगमनासाठी तयार होतील.”
GSAM 157मार्च १८४४ नंतरच्या चळवळीचा इतिहास
GSAM 157.1२१ मार्च १८४४ नंतरच्या आगमनाच्या चळवळीचा संक्षिप्त इतिहास खालीलप्रमाणे दिला आहे, जो Signs of the Times, ३१ ऑक्टोबर १८४४ मधील आहे:—
GSAM 157.2“१८४३—यहूदी वर्ष—गेल्यानंतर, अॅडव्हेंटिस्टांच्या मोठ्या गटाने असा विश्वास धरला की आता आपण कोणत्याही ठराविक वेळेबाबत अजिबात खात्री बाळगू शकणार नाही. त्यांना विश्वास होता की आम्ही त्या ठिकाणी आहोत जिथे आमची कालगणना निर्देश करते, सर्व भविष्यवाण्यांच्या कालावधींच्या शेवटी, ज्याच्या समाप्तीवर आगमनाची अपेक्षा आहे; आणि जरी आमच्या कालगणनेत आणि देवाच्या वेळेत जितका थोडा फरक असेल तितकाच काळ आपल्याला थांबावे लागेल, तरीही त्यांना वाटत होते की निश्चित वेळेबाबत आपल्याला आणखी कोणताही संकेत मिळणार नाही. ते सर्वजण आपले दिवे घेऊन वराला सामोरे जाण्यासाठी निघाले होते; परंतु वर अपेक्षित वेळ (१८४३) ओलांडूनही आला नाही. या दृष्टांताच्या विलंबाच्या काळात, सर्वांचा असा निर्धार असल्याचे दिसत होते की ते त्याची वाट पाहतील, कारण त्यांना विश्वास होता की त्याला उशीर होऊ शकत नाही आणि तो क्षणोक्षणी अपेक्षित आहे. तथापि, लवकरच हे स्पष्ट झाले की असंख्य लोक भविष्यासाठी योजना आखत होते, ज्या योजना त्यांनी आखल्या नसत्या जर त्यांना विश्वास असता की प्रभू या वर्षी येणार आहेत; आणि ते प्रभूच्या त्वरित आगमनाच्या वास्तविकतेच्या जाणीवेबाबत झोपले होते. दुसऱ्या शब्दांत, त्यांना वाटत होते की तो कधीही येऊ शकतो, किंवा थोडा वेळ थांबू शकतो, ज्या दरम्यान ते ताजेतवाने करणाऱ्या विश्रांतीचा आनंद घेऊ शकतील. बरं, हे अगदी आपल्या तारणहाराने सांगितल्याप्रमाणेच झाले: ‘वराला उशीर झाल्याने त्या सर्वांना डुलक्या लागल्या व त्या झोपी गेल्या.’
GSAM 157१८४४ च्या शरद ऋतूवर लक्ष वेधले गेले
GSAM 157.3“मे १८४३ मध्येच, भाऊ मिलर यांनी यहूदी पवित्र वर्षाच्या सातव्या महिन्याकडे आमचे लक्ष वेधले होते, कारण तो त्या प्रतीकांचे पालन करण्याचा काळ होता जे दुसऱ्या आगमनाकडे निर्देश करतात; आणि गेल्या शरद ऋतूत आम्ही त्या वेळेकडे खूप उत्सुकतेने पाहिले. तो काळ उलटून गेल्यानंतर, भाऊ एस. एस. स्नो यांनी या मताचा पूर्णपणे स्वीकार केला की, प्रतीकांनुसार, प्रभूंचे आगमन जेव्हा होईल तेव्हा ते सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशीच होणे आवश्यक आहे; परंतु त्यांना वर्ष निश्चितपणे माहीत नव्हते. नंतर त्यांना आढळले की भविष्यवाणीचे कालावधी प्रत्यक्षात सध्याच्या वर्षी, १८४४ पर्यंत संपत नाहीत; त्याने मग हा दावा केला की या वर्तमान वर्षाच्या सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी, म्हणजे ऑक्टोबरच्या सुमारे २२ तारखेला, आपण गौरवाच्या प्रभूचे आगमन पाहू. हे त्याने गेल्या वसंत आणि उन्हाळ्यात न्यूयॉर्क, फिलाडेल्फिया आणि इतर ठिकाणी प्रवचन दिले; आणि जरी अनेकांनी त्याचे मत स्वीकारले, तरी जुलैपर्यंत त्याच्या परिणामांची कोणतीही विशेष प्रकटता दिसली नाही.
GSAM 158शेतांमध्ये उरलेली पिके
GSAM 158.1“हंगामाच्या सुरुवातीला न्यू हॅम्पशायरच्या उत्तरेकडील आमच्या काही भाऊ-बहिणींना प्रभू पुढचा हिवाळा येण्यापूर्वी येतील यावर इतका दृढ विश्वास बसला होता की त्यांनी त्यांच्या शेतांची लागवड केली नाही. सुमारे जुलैच्या मध्यात—जेव्हा यहूदी दिन-वर्षाच्या मध्यरात्रीची संध्याकाळ (एप्रिलच्या नवचंद्रापासून, या यहूदी वर्षाच्या सुरुवातीपासून संध्याकाळ-सकाळची गणना) होती—तेव्हा ज्यांनी त्यांच्या शेतात पेरणी व लागवड केली होती, त्यांना प्रभूच्या तत्काळ आगमनाची इतकी तीव्र जाणीव झाली की ते त्यांच्या विश्वासानुसार आपली पिकं कापू शकले नाहीत. काहींना त्यांच्या शेतात गवत कापण्यासाठी गेले असता पुढे जाणे अगदी अशक्य वाटले, आणि त्यांच्या कर्तव्यबोधाला अनुसरून त्यांनी आपली पिके शेतात उभीच सोडली, त्यांच्या कृत्यांद्वारे आपला विश्वास सिद्ध करण्यासाठी आणि जगाचा निषेध करण्यासाठी. हे लवकरच न्यू इंग्लंडच्या उत्तरेकडील भागात पसरले.
GSAM 158आगमनापूर्वीचा न्यायनिर्णय
GSAM 158.2“त्याच काळात मेनमधील आमच्या भावांनी हा दृष्टिकोन स्वीकारला होता की न्याय आगमनपूर्वी होणे आवश्यक आहे; की तो कापणीच्या वेळीच होतो, आणि तो केवळ जगाच्या शेवटीच नव्हे, तर शेवटाच्या अगदी आधीचा एक कालखंड व्यापतो. या दृष्टिकोनानुसार, त्यांना वाटले की आपण न्यायाच्या काळात आहोत, विभाजनाची रेषा ओढली जात आहे, आणि देवाचे सेवक त्यांच्या कपाळावर सील केले जात आहेत, ज्याच्या पूर्णतेवर पृथ्वीच्या चार वाऱ्यांना धरून ठेवणारे चार देवदूत (प्रकटीकरण ७:१) आपली पकड सोडतील.
GSAM 159मध्यरात्रीचे जागरण
GSAM 159.1“जुलैच्या मध्यात परत गेलेल्या भक्तांना परत आणण्याचे देवाचे आशीर्वाद त्या काळाच्या घोषणेसोबत सुरू झाले, आणि ज्यांनी या दृष्टिकोनांपैकी कोणताही स्वीकारला होता, त्यांच्या वागणुकीत लक्षणीय बदल दिसून आला, आणि जसे भाकीत केले गेले होते तसे अचानक झोपेतून जाग येण्यासारखा बदल जाणवला. ‘मध्यरात्री कोणीतरी घोषणा केली, वर येत आहे! बाहेर जाऊन त्यास भेटा! सर्व कुमारिका जाग्या झाल्या आणि त्यांनी आपले दिवे तयार केले.’ जुलैपासून या चळवळी न्यू इंग्लंडच्या विविध भागांत होत्या आणि एकमेकांपासून स्वतंत्र होत्या; परंतु त्या सर्वांना देवाचा आशीर्वाद लाभला, ज्यांनी अनेक जणांना—ज्यांचे दिवे जवळजवळ विझले होते—परत मिळवले आणि त्याच्या संतजनांचे पवित्रीकरण केले. एक्सेटर शिबिर-सभेत हे सर्व प्रभाव एकत्र आले, एका महान चळवळीत मिसळले आणि देशभरातील सर्व आगमन गटांमध्ये वेगाने पसरले.”