अध्याय ११ — दुसऱ्या देवदूताचा संदेश
GSAM 171.1“मग आणखी एक देवदूत त्याच्या मागोमाग आला आणि म्हणाला, 'बाबेल पडली, पडली, ते महान नगर (KJV चे शब्दशः भाषांतर), कारण तिने सर्व राष्ट्रांना तिच्या व्यभिचाराचा क्रोधरूपी द्राक्षरस पाजला आहे.'”1
GSAM 171.2“मग घराचा मालक रागावला आणि नोकराला म्हणाला, 'बाहेर रस्त्यावर आणि नगरातल्या गल्ल्यांमध्ये लवकर जा व गरीब, आंधळे, असहाय्य, लंगडे यांना घेऊन इकडे ये!'”2
GSAM 171.3प्रभूने आपल्या पादऱ्यांद्वारे जगाला हा संदेश देऊन हलवलं होतं, “न्यायाची वेळ आली आहे,”—हा असा संदेश होता ज्यावर त्याचे सर्व आत्मघोषित लोक इच्छित असल्यास एकत्र येऊ शकले असते. हे लग्नाच्या “भोजनसमारंभासाठी” पहिले आवाहन होते. हे “ज्यांना आमंत्रण दिले होते त्यांना” जाहीर करण्यात आले होते.3 हे आवाहन विविध बहाण्यांनी नाकारल्यामुळे, दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाशी सुसंगत दुसरे आवाहन देण्यात आले.4 या आवाहनाद्वारे प्रभूने आपल्या सत्याच्या वाढत्या प्रकाशासह काळाच्या शेवटपर्यंत पुढे जाण्यासाठी एक लोकसमूह वेगळा केला.
GSAM 171विवाहभोजनासाठी दुसरे आवाहन
GSAM 171.4दुसरा संदेश—जो न्यायवेळेच्या घोषणेनंतरचा आहे—असा सांगतो, “बाबेल पडली, पडली, ते महान नगर (KJV चे शब्दशः भाषांतर), कारण तिने सर्व राष्ट्रांना तिच्या व्यभिचाराचा क्रोधरूपी द्राक्षरस पाजला आहे.” आणि जेवणासाठीचे दुसरे आवाहन असे आहे, “बाहेर रस्त्यावर आणि नगरातल्या गल्ल्यांमध्ये लवकर जा व गरीब, आंधळे, असहाय्य, लंगडे यांना घेऊन इकडे ये!” या प्रत्येक शास्त्रात प्रभूचे स्वतःचे म्हणवणारे लोक “नगर” म्हणून संबोधले आहेत. त्यांच्या परस्परविरोधी, गोंधळलेल्या श्रद्धांमुळे त्यांना “बाबेल” म्हटले जाते. शेवटच्या काळाबद्दल सांगणाऱ्या दुसऱ्या शास्त्रातून आपण पाहतो की प्रभूच्या आगमनाच्या अगोदरच त्याच्या लोकांना “बाबेल”मधून बाहेर बोलावले जाते: “'पडली, ती महान बाबेल पडली आहे!' ती भूतांना वस्ती झाली आहे, सर्व अशुद्ध आत्म्यांना आणि सर्व अशुद्ध आणि तिरस्करणीय पक्ष्यांना आसरा झाली आहे.... अहो माझ्या लोकांनो, तिच्यामधून बाहेर या. म्हणजे तुम्ही तिच्या पापात भागीदार होऊ नये आणि यासाठी की, तिच्या कोणत्याही पीडा तुमच्यावर येऊ नयेत.”5
GSAM 172“तू कसे ऐकलेस ते आठव”
GSAM 172.1सार्दीस चर्चला दिलेल्या संबोधनात आपण वाचतो, “म्हणून जे तुम्ही स्वीकारले आणि ऐकले याची आठवण करा, त्याप्रमाणे वागा आणि पश्चात्ताप करा. पण जर तुम्ही जागे होत नाही, तर मी चोरासारखा येईन आणि की मी नेमक्या कोणत्या वेळेला तुमच्याकडे येईन हे तुम्हास कळणार नाही.”6 सार्दीस चर्च हे “ईजबेल”—धर्मत्यागी चर्च—च्या काळोखाच्या काळानंतर सुधारणा चळवळीतून उदयास आले असे दिसते. सार्दीस चर्चला सांगण्यात आले होते की ते एक जिवंत चर्च होते; परंतु जेव्हा त्याने प्रभूच्या आगमनाचा सिद्धांत ऐकून नाकारला, तेव्हा त्याने स्वतःला अशा स्थितीत आणले की ते त्या घटनेने जसा “रात्री चोर” येतो तसे आक्रमित होण्याच्या जोखमीत होते. म्हणून, प्रेषित पौलाने १ थेस्सलनीकाकरांस ५:१-५ मध्ये सांगितले आहे की जेव्हा प्रभूचे आगमन जवळ येईल, तेव्हा “शांती आहे, सुरक्षितता आहे” म्हणणाऱ्यांची अशीच स्थिती असेल. जे सत्याच्या प्रकाशाचा पाठपुरावा करतात त्यांना “दिवसाची प्रजा” म्हटले जाते, आणि प्रभू त्यांच्यावर चोरट्याप्रमाणे येणार नाही.
GSAM 172.2या सात चर्चांच्या भविष्यसूचक वर्णनात, आपण पाहतो की सार्दीस चर्चचे पतन झाल्यानंतर लगेचच फिलदेल्फिया, किंवा (जसे त्या शब्दाचा अर्थ सूचित करतो) भावबंधु प्रेमाचे चर्च येते. खरोखरच, हेच ते ५०,००० विश्वासू होते, ज्यांना दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाद्वारे सर्व विविध चर्चांमधून बाहेर काढण्यात आले आणि ख्रिस्ताच्या तत्काळ आगमनाच्या महान मूलभूत सत्यावर भावबंधु प्रेमाच्या एका बंधनात एकत्र केले गेले.
GSAM 173दुसरा संदेश कसा जाहीर झाला
GSAM 173.1१२ सप्टेंबर १८४४ च्या Midnight Cry-मध्ये पास्टर जे. व्ही. हाइम्स यांनी दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाबद्दल आणि त्याची घोषणा करण्यामागील परिस्थितीबद्दल केलेले विधान आहे. त्यांचे पत्र मॅककॉनेल्सव्हिल, ओहायो येथील २९ ऑगस्ट १८४४ रोजीचे असून त्यात असे लिहिले आहे:—
GSAM 173.2“जेव्हा आम्ही १८४० मध्ये भाऊ मिलरसोबत काम सुरू केले, तेव्हा तो नऊ वर्षे व्याख्यान देत होता. त्या काळात तो जवळजवळ एकटाच उभा होता. परंतु त्याचे प्रयत्न अखंड आणि प्रभावी होते, ज्यामुळे धर्माभिमानी लोकांना देवाच्या लोकांच्या खऱ्या आशेची जाणीव झाली आणि प्रभूच्या आगमनासाठी आवश्यक तयारीची जाणीव झाली; तसेच धर्मांतरित नसलेल्या सर्व वर्गांना त्यांच्या हरवलेल्या स्थितीची जाणीव करून दिली आणि ताबडतोब पश्चात्ताप करून देवाकडे परतण्याचे कर्तव्य दाखवले, जेणेकरून ते त्याच्या आगमनाच्या वेळी वराला शांततेत भेटण्यासाठी तयार राहू शकतील. हे त्याच्या परिश्रमांचे मुख्य उद्दिष्ट होते. त्याने लोकांना कोणत्याही पंथात किंवा गटात धर्मांतरित करण्याचा प्रयत्न केला नाही.
GSAM 173.3“जेव्हा आम्हाला जवळ येणाऱ्या आगमनाच्या सत्याची खात्री पटली आणि आम्ही हा सिद्धांत सार्वजनिकपणे स्वीकारला, तेव्हा सर्व पंथांमध्ये, जिथे देवाच्या कृपेने आम्हाला परिश्रम करण्यासाठी बोलावले होते, तेथेच आमची दृष्टी आणि मार्गक्रमण एकसारखेच होते. आम्ही पादऱ्यांना आणि चर्चांना सांगितले की त्यांना तुटवून टाकणे, विभाजित करणे किंवा विचलित करणे हे आमचे काम नाही: आमचे एकच ठोस उद्दिष्ट होते, ते म्हणजे ‘दरवाजावर’ असलेल्या न्यायाची चेतावणी देणारा ‘आवाज’ देणे आणि आपल्या सहमानवांना त्या घटनेसाठी तयार होण्यास पटवून सांगणे.... ज्या पाळकवर्गाने आणि चर्च सदस्यांनी आमच्या कार्याचा लाभ घेतला, परंतु सिद्धांताला प्रामाणिकपणे स्वीकारले नव्हते, त्यांनी पाहिले की त्यांना या सिद्धांतासोबत जावे लागेल, त्याचे प्रवचन करावे लागेल आणि त्याचे पालन करावे लागेल, अन्यथा त्यांच्यावर येणाऱ्या संकटात ठाम आणि दृढ श्रद्धा असलेल्या विश्वासूंशी त्यांना संघर्ष करावा लागेल. म्हणून त्यांनी सिद्धांताच्या विरोधात निर्णय घेतला आणि काहींनी एका धोरणाने तर काहींनी दुसऱ्या धोरणाने या विषयाला दडपण्याचा निर्धार केला. यामुळे त्यांच्यातील आमच्या भावंडांना अत्यंत कठीण परिस्थितीचा सामना करावा लागला. त्यापैकी बहुतेकांना त्यांच्या चर्चांची आवड होती आणि ते चर्च सोडण्याचा विचारही करू शकत नव्हते. पण जेव्हा त्यांचा उपहास केला गेला, त्यांना अत्याचार सहन करावा लागला, आणि विविध मार्गांनी त्यांना त्यांच्या पूर्वीच्या विशेषाधिकारांपासून व आनंदांपासून वंचित केले गेले, आणि जेव्हा त्यांना ‘अन्न वेळेवर’ मिळाले नाही, आणि शब्बाथापासून शब्बाथापर्यंत त्यांच्या कानात ‘शांती आहे, सुरक्षितता आहे’ या मोहक गाण्याचा आवाज घुमवला गेला, तेव्हा ते लवकरच त्यांच्या पक्षाच्या पसंतीपासून विरक्त झाले, आणि त्यांच्या सामर्थ्याच्या वैभवात उठले, त्यांनी जुलूमशाही झटकून टाकली, आणि हाक मारली, ‘माझ्या लोकांनो, तिच्यामधून बाहेर या.’
GSAM 174कठीण परिस्थितीत
GSAM 174.1“या परिस्थितीमुळे आम्ही कठीण स्थितीत सापडलो, (१) कारण आम्ही आमच्या भविष्यवाणीच्या काळाच्या अगदी शेवटी होतो, ज्यात आम्ही अपेक्षा केली होती की प्रभू आपल्या सर्व लोकांना एकाच ठिकाणी एकत्र करेल; आणि (२) आम्ही नेहमीच वेगळ्या सिद्धांताचे प्रवचन केले होते; आणि आता परिस्थिती बदलल्यामुळे, जर आम्ही आमचे आणि आमच्या संदेशाचे स्वागत केलेल्या चर्चांना विभाजित करण्याच्या आणि तुटण्याच्या घोषात सामील झालो, तर ते आमच्याकडून अप्रामाणिकपणा मानले जाईल. म्हणून आम्ही संकोचलो आणि आमच्या पहिल्या भूमिकेनुसारच वागत राहिलो, जोपर्यंत चर्च आणि पाळकवर्गाने हा विषय इतक्या पुढे नेला की देवाच्या भयाने आम्हाला सत्याचे आणि दडपलेल्या देवाच्या मुलांचे रक्षण करण्यासाठी भूमिका घ्यावी लागली.
GSAM 174आमच्या मार्गासाठी प्रेषितीय उदाहरण
GSAM 174.2“‘पौल यहूदी सभास्थानात जात असे व तीन महिने धैर्याने बोलत असे, देवाच्या राज्याविषयी चर्चा करीत व यहूदी लोकांचे मन वळवीत असे. परंतु त्यांच्यातील काही कठीण मनाचे झाले व त्यांनी विश्वास ठेवण्यास नकार दिला आणि ख्रिस्ताच्या मार्गाविषयी वाईट बोलले, मग पौल त्यांच्यातून निघून गेला व शिष्यांनाही त्यांच्यातून वेगळे केले आणि तुरन्नाच्या शाळेत दररोज त्यांच्याशी चर्चा केली.’7 जेव्हा ‘काही कठीण मनाचे झाले’ आणि ‘ख्रिस्ताच्या मार्गाविषयी [प्रभूच्या आगमनाबद्दल] वाईट बोलले’, तेव्हाच आपल्या भावांनी चर्चांमधून बाहेर पडून वेगळे होण्याचा निर्णय घेतला. ते ‘दुष्ट सेवकांच्या’ या ‘दुष्ट बोलण्याला’ सहन करू शकले नाहीत, आणि ज्या चर्चांनी ‘धन्य आशेची’ वाट पाहणाऱ्यांविरुद्ध दमन व ‘दुष्ट बोलण्याचा’ मार्ग अवलंबला, ती त्यांच्या दृष्टीने रहस्यमय बाबेलच्या कन्या होती. त्यांनी तसे जाहीर केले आणि सुसमाचाराच्या स्वातंत्र्यात आले. आणि जरी बाबेल म्हणजे काय याबद्दल आपण सर्वजण सहमत नसलो, तरी जवळ येणाऱ्या देवाच्या आगमनाच्या आणि राज्याच्या शिकवणीचा विरोध करणाऱ्यांपासून तत्काळ आणि कायमचे वेगळे होण्याबाबत आम्ही सहमत आहोत. आम्हाला हे जीवनाचे आणि मृत्यूचे प्रकरण वाटते. ज्या संस्था प्रभूच्या आगमनाबद्दल हलक्या मनाने बोलतात किंवा त्याचा विरोध करतात, त्यांच्याशी जोडलेले राहणे म्हणजे मृत्यू आहे. सर्व मानवी परंपरेतून बाहेर येणे, देवाच्या वचनावर उभे राहणे आणि प्रभूच्या प्रकट होण्याची दररोज वाट पाहणे म्हणजे जीवन आहे. म्हणून आम्ही आता गुलामगिरीच्या जोखडात अडकलेल्या सर्वांना म्हणतो, ‘प्रभू म्हणतो की, त्यांच्यामधून बाहेर या आणि वेगळे व्हा; अशुद्ध त्यास शिवू नका; म्हणजे मी तुम्हास स्वीकारीन. आणि मी तुम्हास पिता होईन आणि तुम्ही माझे पुत्र व्हाल, असे सर्वसमर्थ प्रभू म्हणतो.’”8
GSAM 175अकल्पनीय विरोध
GSAM 175.1विल्यम मिलर यांनी त्या काळी चर्च आणि अॅडव्हेंटिस्ट यांच्यातील संघर्षाबद्दल असे म्हटले आहे:—
GSAM 175.2“क्रिश्चन चर्चांनी या धन्य आशेसाठी हा सिद्धांत आणि त्यांच्या सदस्यांना वगळणे हे अत्यंत अस्वाभाविक आणि अनाकलनीय आहे. मला माहित आहे की काही बॅप्टिस्ट चर्चे म्हणतात की त्यांच्या विश्वासामुळे नव्हे तर आगमनावर विश्वास ठेवणाऱ्यांबरोबर प्रभुभोजनात सहभागी झाल्यामुळे त्यांना वगळले जाते. मग जर ते येणाऱ्या तारणहारावरील त्यांच्या विश्वासासाठी नसेल, तर मी कधीही बॅप्टिस्ट चर्चव्यतिरिक्त इतर कुठल्याही चर्चबरोबर प्रभुभोजनात सहभागी झालो नसताना, मला त्यांच्या प्रवचनमंचापासून का वगळले जाते? हा एक खोटा दावा आहे. पण हे मेथोडिस्ट आणि प्रेस्बिटेरियन यांचे म्हणणे असू शकत नाही; कारण ते मिश्रित सहभाग मानतात. मग ते कोणाला का वगळतात? मी ऐकले आहे की काहींना दुसऱ्या आगमनाची स्तोत्रे ‘गायल्याबद्दल’ वगळण्यात आले; इतरांना वेडेपणाच्या आरोपाखाली, जेव्हा त्यांच्याविरुद्ध पुरावा म्हणून सादर केलेला एकमेव वेडेपणा म्हणजे ते ख्रिस्ताच्या प्रतीक्षेत होते. हे देवा, ‘त्यांची क्षमा कर, कारण ते काय करतात हे त्यांना समजत नाही.’”
GSAM 176चर्चांच्या वृत्तीवर स्टॉर्स
GSAM 176.1जॉर्ज स्टॉर्स यांनी अॅडव्हेंटिस्टांविषयी चर्चांच्या वृत्तीबद्दल असे सांगितले:—
GSAM 176.2“या क्षणी त्यापैकी कोण असे म्हणत नाही, ‘मी राणी होऊन बसले आहे’? आणि त्यापैकी कोणाला या कल्पनेने समाधान वाटत नाही की एखाद्या दिवशी ते जगावर राज्य करतील आणि ते त्यांच्या विश्वासाला अधीन होईल? त्यापैकी कोणी अशा आत्म्याला त्यांच्यामध्ये शांततेने राहू देईल का, जो उघडपणे आणि निर्भयपणे दारावर आलेल्या आगमनावर आपला विश्वास व्यक्त करतो? त्यांच्यामध्ये अडथळ्यांशिवाय राहण्याच्या अटी अशा नाहीत का की तुम्ही या वर्षी प्रभूच्या आगमनाविषयीच्या विश्वासाच्या सार्वजनिक प्रदर्शनापासून ‘पूर्णपणे परावृत्त’ रहाल, या विषयाविषयी तुमच्या श्रद्धा काहीही असोत, आणि ‘देवाचे भय धरा आणि त्यास गौरव करा; कारण न्यायाची वेळ आली आहे’ असे ओरडणे तुम्हाला कितीही महत्त्वाचे वाटले तरी?”
GSAM 176मॅन्सफील्ड यांची साक्ष
GSAM 176.3एल. डी. मॅन्सफील्ड यांनी २१ मार्च १८४४ रोजी ओनेडा, न्यूयॉर्क येथून लिहिताना अशी साक्ष दिली:—
GSAM 176.4“देव स्वर्गातून येणाऱ्या प्रभूची वाट पाहणाऱ्या आपल्या प्रिय मुलांच्या मनावर कार्य करतो आहे, आणि त्यांना फक्त ‘न्यायाची वेळ आली आहे’ असे सांगणाऱ्या, सार्वकालिक सुवार्ता घोषित करणाऱ्या देवदूताचे म्हणणे ऐकायलाच नव्हे, तर पुढील आज्ञा ‘माझ्या लोकांनो, तिच्यामधून बाहेर या!’ याचे पालन करायलाही प्रेरित करतो आहे. मी पूर्वीपेक्षा अधिक ठामपणे विश्वास ठेवतो की आजच्या धार्मिक संघटना त्या बाबेलचा एक मोठा भाग आहेत, जिला हिंसकपणे उध्वस्त केले जाईल आणि ती पुन्हा कधीच सापडणार नाही.... तथापि, मला असे वाटते की काही संघटनांमध्ये लहान शिंगाशी साम्य अत्यंत ठळक आहे. काही उदाहरणे हे स्पष्ट करतील.
GSAM 176गर्दीचा आत्मा प्रकट
GSAM 176.5“या प्रदेशात प्रभूच्या आगमनाची घोषणा करण्यात अत्यंत यशस्वीपणे कार्य करणाऱ्या एका भावाने ठराविक ठिकाणी आणि ठराविक वेळी व्याख्यान देण्यासाठी वेळ ठरवली. प्रभूंनी असे घडवून आणले की तो ठरलेल्या ठिकाणापासून सोळा मैल दूर होता, परंतु एक _____ पादरी जमावाच्या नेतृत्वात, सर्वोच्च देवाच्या त्या सेवकावर डांबर आणि पिसे लावण्याच्या हेतूने उपस्थित होता. त्याच पादरीने थोड्याच वेळात एक दीर्घकालीन प्रार्थनासभा सुरू केली, परंतु सर्व काही उत्तरेतील हिमनदीसारखे थंड आणि बर्फाळ होते—कोणतेही आत्मे जागृत झाले नाहीत किंवा परिवर्तित झाले नाहीत. शेवटी पादरी म्हणाला की त्याला वाटते की त्याला ‘चिंताग्रस्त आसनावर’ बसावे लागेल.
GSAM 177.1“आम्ही येथे सभा घेऊ लागल्यानंतर या गावातील एका वर्ग-नेत्याने आपल्या वर्गाला सांगितले की, जर कोणी त्याच्या घरी येऊन म्हणाले की त्याला विश्वास आहे की ख्रिस्त या वर्षी येणार आहे, तर तो त्याला घराबाहेर काढून टाकेल.”
GSAM 177चर्चांप्रति कर्तव्य
GSAM 177.2या ठिकाणी आम्ही बोस्टन, मॅसॅच्युसेट्स येथे एकत्र जमलेल्या विश्वासूंच्या आगमन कॉन्फरन्सला दिलेल्या, ३१ मे, १८४४ दिनांकाच्या भाषणातील एक साक्ष मांडणार आहोत, ज्यावर विल्यम मिलर, एलॉन गालुशा, एन.एन. व्हाइटिंग, अपोलोस हेले आणि जे.व्ही. हाइम्स यांनी स्वाक्षरी केली आहे. ते म्हणतात:—
GSAM 177.3“चर्चांप्रति आमच्या कर्तव्याबद्दलही आम्ही एक शब्द बोलू शकतो. येथे धोका, इतर बहुतेक प्रकरणांप्रमाणेच, आमच्या मते अतिरेकांमध्ये आहे. धोक्याचा पहिला प्रकार म्हणजे आपण ज्या चर्चशी संबंधित आहोत, त्याच्या अधिकाराला कर्तव्याच्या अशा प्रश्नात आपल्यावर मौन लादू देणे. आम्हाला शंका नाही की या बाबतीत त्यांच्या चर्चांच्या शास्त्रविरोधी दाव्यांना बळी पडून हजारो लोकांनी स्वतःला देवासमोर दोषी बनवले आहे; जे ठाम आणि निष्ठावान राहिले असते, ते आता खूपच सुरक्षित आणि अधिक उपयुक्त स्थितीत असते, जरी त्यांनाही कष्ट सहन करावे लागले असते.
GSAM 177.4“धोक्याचा दुसरा प्रकार म्हणजे आपल्याबद्दल चर्चांच्या अन्यायामुळे त्यांच्यावर सूड घेण्याच्या वृत्तीला बळी पडणे, आणि अशा सर्व संस्थांविरुद्ध भेदभावाशिवाय लढा देणे. अॅडव्हेंटिस्ट ज्या चर्चांशी संबंधित असू शकतात, त्या चर्चांबाबतच्या त्यांच्या कर्तव्याविषयी जर आम्हाला तसे करण्यास सांगितले गेले, तर आम्ही असे कोणतेही निर्देश देऊ शकणार नाही जे सर्वसामान्यपणे लागू होतील. त्यांना प्रकरणाच्या परिस्थितीनुसार देवाच्या भयाने वागावे लागेल.
GSAM 178.1“तथापि, योग्य आणि अनुकूल प्रसंगी सत्याची साक्ष देत आपले कर्तव्य निभावताना आपण ठाम असावे. आणि जर या मार्गाने वागल्यामुळे आपण चर्चांना त्रास दिला, आणि आपण गप्प बसलो नाही तर बहिष्कृत करण्याची त्यांनी आपल्याला धमकी दिली, (जरी जर आपल्याला चर्चशी संबंध मैत्रीपूर्णपणे तोडणे योग्य वाटले, तर तो चांगला मार्ग असू शकतो), तरी आपण आपले कर्तव्य पार पाडावे, आणि जेव्हा आपल्याला बहिष्कृत केले जाईल, तेव्हा अन्याय सहन करण्यात संयमी रहावे, आणि आपल्या प्रभूंसह ‘नगराच्या वेशीबाहेर’ जाऊन ‘येशूच्या अपमानाचे वाटेकरी’ होण्यास तयार रहावे.”
GSAM 178.2दुसऱ्या देवदूताचा संदेश देणाऱ्यांबद्दल चर्चांच्या कृतीविषयीच्या या उद्धरणांमधून, हे सहज दिसून येते की, “जेवणासाठी” हे दुसरे आवाहन देण्याच्या पहिल्या परिणामात, ज्यांना एका आध्यात्मिक कळपात एकत्र आणले गेले होते, त्यांना “अपंग,” “लंगडे” आणि “अंध” म्हणून संबोधले गेले आहे, हे त्यांच्या “सहकर्मचाऱ्यांच्या” “घायाळ” करण्यामुळे त्यांना झालेल्या वाईट वागणुकीचे स्पष्ट संकेत देते, ज्यांच्यापासून त्यांना वेगळे केले गेले होते.
GSAM 178नवीन सत्यांना स्वीकारण्यासाठी निवडलेली एक वेगळी जनता
GSAM 178.3दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या घोषणेखाली—“जेवणासाठी” दुसरे आवाहन—आणि “मध्यरात्रीची घोषणा” या द्वारे एक वेगळा लोकसमूह बाहेर आणण्यामागील प्रभूचा हेतू स्पष्टपणे ओळखता येतो. अंतिम काळासाठी मौल्यवान सत्ये शोधून जाहीर करणे हे काम होते—जे “मान्यता-बंधित” चर्चांमध्ये करता येणार नव्हते, जसे यहूदी पंथांशी संबंध ठेवून प्रेषितीय चर्च जगाला सुसमाचार जाहीर करू शकत नव्हते. देवाने तिथे विभाजनाची मागणी केली,9 आणि त्याने आगमनाच्या विश्वासूंना त्यांच्या मान्यतेच्या वर्तुळात अडकवून ठेवण्याचा प्रयत्न करणाऱ्यांपासूनही विभाजनाची मागणी केली.
GSAM 179स्टोर्‍स यांचे “Six Sermons”
GSAM 179.1या बाहेर पडण्यानंतर लगेचच, आम्ही पाहतो की भविष्यकालीन शिक्षेच्या विषयावर आगमन गटांवर प्रकाश आला, जॉर्ज स्टॉर्स यांच्या “Six Sermons” या पुस्तिकेत मांडल्याप्रमाणे, ज्यात असे मत मांडले आहे की माणूस स्वभावाने नश्वर आहे; मृत्यू आणि पुनरुत्थानाच्या दरम्यान मृत लोक अचेतन असतात; अधर्मी लोकांची अंतिम शिक्षा पूर्ण विनाश असेल; आणि अमरत्व हे देवाचे एक वरदान आहे, जे फक्त आपल्या प्रभू येशू ख्रिस्तावरील विश्वासाद्वारे प्राप्त होते.
GSAM 179.2हजारो अॅडव्हेंटिस्टांनी मानवाच्या स्वभावावरील या सिद्धांताला स्वीकारले, परंतु सर्वांनी नाही. याचा नकार त्यांच्यात कोणताही गोंधळ निर्माण करू शकला नाही, कारण तो फक्त श्रद्धेचा विषय मानला जात होता, नैतिक स्थितीची कसोटी नव्हती; म्हणून ख्रिस्ताचे आगमन जवळ असल्याची जगाला चेतावणी देण्याचे एकत्रित प्रयत्न अखंडपणे सुरू राहिले. तथापि, यामुळे चर्चांमध्ये त्यांच्याविरुद्ध राग निर्माण झाला.
GSAM 179“Six Sermons” चे खंडन करण्यात असमर्थ
GSAM 179.3मी ज्या शहरात राहत होतो, तेथील मेथोडिस्ट पादरी, ज्याने १८४३ मध्ये आगमनाच्या सिद्धांताचे प्रवचन करण्यात भाग घेतला होता, त्याने “Six Sermons” प्राप्त करून ते वाचले आणि आपल्या चर्चच्या सदस्यांना कबूल केले की तो त्या सिद्धांताचे खंडन करू शकत नाही; परंतु जेव्हा त्याला आढळले की त्याच्या चर्चचे अनेक सदस्य ते स्वीकारत आहेत, तेव्हा त्याने इतरांना ते पुस्तक वाचू नये असा सल्ला दिला, कारण “ते वाचल्यावर ते सिद्धांत मान्य करतील.” सप्टेंबर १८४४ मध्ये, हे पादरी वार्षिक कॉन्फरन्समधून परत आल्यानंतर, त्यांनी त्यांच्या उपदेशमंचावर उभे राहून सार्वजनिकरित्या आगमन सिद्धांताचा त्याग केला आणि व्याख्यात्यांना चर्चमध्ये बोलण्यासाठी कधीतरी बोलविल्याबद्दल चर्चची नम्रपणे क्षमा मागितली.
GSAM 179विधर्माच्या आरोपावरून सुनावणी
GSAM 179.4पादरीच्या या कृतीनंतर लवकरच आगमन श्रद्धाळूंवर विधर्माच्या आरोपावरून कारवाई करण्याचा प्रयत्न झाला; परंतु त्यांना बायबलमधून आपली बाजू मांडण्याची परवानगी असल्यामुळे चर्चला कोणताही विजय मिळाला नाही. काही जणांची वागणूक शिस्तीशी सुसंगत नसल्यामुळे त्यांना या चर्चमधून वगळण्यात आले, तर अनेक इतर सदस्यही अशा सदस्यांच्या वगळण्यामुळे बाहेर पडले ज्यांचा विश्वास शास्त्रांच्या विरोधात असल्याचे सिद्ध करता आले नाही. अशाप्रकारे, ज्या चर्चमध्ये शेकडो लोकांना तारणहार सापडला होता आणि त्यांनी देवात आनंद अनुभवला होता, त्या चर्चमधून आगमनाचा सिद्धांत कायमचा बाहेर ठेवण्यात आला.
GSAM 180.1माझ्या मूळ गावी जे करण्यात आले तेच देशभरातील शेकडो इतर चर्चांमध्येही करण्यात आले. ज्यांच्याशी त्यांचे माजी भाऊ असे वागले, त्यांना यशया या संदेष्ट्याच्या शब्दांत मोठे सांत्वन मिळाले: “जे तुम्ही परमेश्वराच्या वचनाने थरथर कापता ते तुम्ही त्याचे वचन ऐका, तुमच्या ज्या भावांनी तुमचा द्वेष केला, ज्यांनी माझ्या नावा करीता तुम्हास बाहेर टाकले आहे, ते म्हणाले की आम्ही तुमचा हर्ष पाहावा असा परमेश्वराचा महिमा होवो. पण ते लाजवले जातील.”10
GSAM 180दुष्टांचा क्रोध प्रकट
GSAM 180.2जसा प्रभू येणार असल्याचा दिवस जवळ येऊ लागला, तसे विश्वासू त्यांच्या कार्यात अधिक तत्पर झाले, आणि दुष्ट लोक अधिक तीव्रतेने संतापले व उपहास करू लागले, हे ३१ ऑक्टोबर १८४४ च्या Midnight Cry-च्या संपादकाने दिलेल्या पुढील विधानातून स्पष्ट होते:—
GSAM 180.3“या चळवळीचा दुष्टांवर झालेला परिणामही यात देवच होता हा आमचा विश्वास अधिक दृढ करण्यात मोठ्या प्रमाणात सहाय्यक ठरला. जेव्हा देवाची मुले त्याच्यासमोर नमन करून स्वतःला नम्र करण्यासाठी आणि त्याच्या आगमनासाठी तयार होण्यासाठी एकत्र जमली, जसे की कृपेनेच वाचू शकणाऱ्या पाप्यांच्या गटाने करणे योग्य आहे, तेव्हा दुष्टांनी अत्यंत द्वेष दाखविला. जेव्हा आम्ही आमच्या सभांची सूचना फक्त आमच्या स्वतःच्या नियतकालिकात दिली होती आणि जनतेला तेथे आमंत्रित केले नव्हते, तेव्हा बेलियालचे पुत्र त्या सभांमध्ये गर्दी करून मोठा गोंधळ निर्माण करत होते. या महिन्याच्या १२ तारखेच्या शनिवारी संध्याकाळी [१२ ऑक्टोबर १८४४], आम्ही सभागृहात कोणतीही सभा घेतली नाही, जेणेकरून सेवक [स्वच्छता कर्मचारी] याला शब्बाथ [रविवार] साठी घर स्वच्छ करण्याची संधी मिळावी. परंतु जमावाने घरात घुसखोरी केली आणि ती संधीही नाकारली. तथापि, महापौर यांनी कोणत्याही विनंतीशिवाय त्वरित हस्तक्षेप करून त्यांना घराबाहेर काढले.
GSAM 181.1“पुढील शब्बाथाच्या आमच्या सभांमध्ये, सभागृह भरल्यानंतर, इमारतीसमोर रस्त्यावर घनदाट गर्दी जमली, त्यापैकी अनेकांना राग आला की कोणीही प्रभूच्या आगमनावर विश्वास ठेवू शकतो. संध्याकाळी, जनतेच्या प्रक्षोभामुळे कोणतीही सभा झाली नाही; तरीही रस्ता लवकरच गर्दीने भरला होता; परंतु महापौर आणि त्यांच्या कार्यक्षम पोलिसांच्या त्वरित हस्तक्षेपामुळे काही जणांना चौकीत पाठवल्यानंतर रस्ता मोकळा झाला. आम्ही या गर्दीच्या वर्तनाची तुलना सदोमाचा नाश होण्यापूर्वीच्या संध्याकाळी लोट यांच्या दाराभोवती जमलेल्या गर्दीशीच करू शकलो.... त्यांच्या या हालचाली इतक्या अचानक, एकाच वेळी झालेल्या आणि व्यापक होत्या की यहूदी सातव्या महिन्याच्या पहिल्या दिवशी त्यांच्या दर्शनाने हाच महिना असावा या मतावर आम्हाला अधिक ठाम केले.”
GSAM 181उपहास करणारे स्वर्गारोहणाची वस्त्रे परिधान करतात
GSAM 181.2२२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी, ज्या दिवशी दोन हजार तीनशे दिवस संपले, मेनमधील पॅरिसमध्ये, जेव्हा विश्वासू लोक उपासनागृहात एकत्र जमून प्रभू त्या दिवशी येईल याची अपेक्षा बाळगत देवाकडे गंभीर प्रार्थना करत होते, तेव्हा उपहास करणारे लोक घराभोवती जमले आणि विद्रूप गाणी गात होते. यापैकी दोन गुंड लांब पांढरी वस्त्रे परिधान करून घराच्या छतावर चढले, गाणी गाऊ लागले आणि घरात प्रार्थना करणाऱ्या आणि प्रभूच्या आगमनाची वाट पाहणाऱ्या लोकांचा उपहास उडवू लागले.
GSAM 181.3कदाचित या घटनेमुळेच अॅडव्हेंटिस्ट लोक स्वर्गारोहणाचे वस्त्र परिधान करतात, अशी खोटी अफवा पसरली; कारण जरी अॅडव्हेंटिस्ट नियतकालिकांनी १८४४ मध्ये एखाद्या अॅडव्हेंटिस्टने स्वर्गारोहणाचे वस्त्र परिधान करून प्रभूच्या आगमनाची वाट पाहिल्याचा एकही वास्तविक प्रसंग सादर केल्यास $५०० पर्यंतचे इनाम जाहीर केले, तरीही एकही प्रकरण समोर आलेले नाही.
GSAM 182हेझेन फॉसचा दृष्टांत, १८४४
GSAM 182.1या सुमारास मेनमधील पोलंड येथे हेझेन फॉस नावाचा एक तरुण राहत होता, जो सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी प्रभू येईल असे ठामपणे मानत होता. तो चांगल्या दिसण्याचा, आकर्षक बोलण्याचा आणि चांगले शिक्षण घेतलेला होता. “मध्यरात्रीची घोषणा” संपण्याच्या काही आठवडे आधी प्रभू त्याच्याजवळ आला आणि त्याला एक दृष्टांत दिला, ज्यात त्याला देवाच्या शहराकडे जाणाऱ्या आगमनाच्या लोकांच्या प्रवासाचे आणि त्यांच्या धोक्यांचे दर्शन झाले. त्याला काही इशाऱ्यांचे संदेश देण्यात आले, जे त्याने इतरांपर्यंत पोहोचवायचे होते, आणि त्याला हेही दाखवण्यात आले की जर त्याने त्याला दाखवलेले प्रामाणिकपणे सांगितले तर त्यानंतर कसे कष्ट आणि छळ होणार आहेत. त्यालाही श्री. फॉय यांच्याप्रमाणे तीन पायऱ्या दाखवण्यात आल्या, ज्याद्वारे देवाचे लोक पवित्र शहराकडे जाणाऱ्या मार्गावर पूर्णपणे येणार होते. प्रभू “अजून काही दिवसांत” येणार, असा त्यांचा तेव्हाचा गाण्याचा सूर होता, आणि त्यावर तो ठाम विश्वास ठेवत असल्यामुळे, मार्गावर येण्यासाठीच्या तीन पायऱ्यांशी संबंधित दृष्टांताचा भाग त्याच्यासाठी अस्पष्टच होता; आणि नैसर्गिकरित्या गर्विष्ठ स्वभावामुळे, तो ख्रिस्ताच्या क्रूसापासून मागे हटला आणि ते सांगण्यास नकार दिला. हा दृष्टांत दुसऱ्यांदा दाखवला गेला, आणि त्याला हेही सांगण्यात आले की जर त्याने अजूनही त्याला जे दाखवले गेले ते सांगण्यास नकार दिला, तर तो भार त्याच्यावरून काढून टाकला जाईल आणि प्रभूच्या मुलांपैकी सर्वात दुर्बलांपैकी एकाला दिला जाईल, जो देवाचे प्रकटीकरण प्रामाणिकपणे सांगेल. त्याने पुन्हा नकार दिला. मग तिसरा दृष्टांत देण्यात आला आणि त्याला सांगण्यात आले की त्याला मुक्त करण्यात आले आहे, आणि तो भार दुर्बलांपैकी सर्वात दुर्बल अशा एका व्यक्तीवर ठेवण्यात आला आहे, जी प्रभूच्या आज्ञेचे पालन करेल.
GSAM 182फॉस आपला दृष्टांत सांगण्यात अपयशी ठरतो
GSAM 182.2यामुळे त्या तरुणाला धक्का बसला, आणि त्याने त्याला जे दाखवले गेले होते ते सांगण्याचा निर्णय घेतला, आणि त्यानुसार त्याने आपल्या सभेची वेळ जाहीर केली. लोक पाहण्यासाठी आणि ऐकण्यासाठी गर्दी करू लागले. त्याने काळजीपूर्वक आपला अनुभव सांगितला, की त्याने प्रभूने जे दाखवले होते ते सांगण्यास कसा नकार दिला होता, आणि त्याच्या नकाराचा काय परिणाम होईल. “आता,” त्याने म्हटले, “मी दृष्टांत सांगणार आहे.” परंतु दुर्दैवाने! खूप उशीर झाला होता: तो लोकांसमोर पुतळ्यासारखा मूक उभा होता, आणि शेवटी अत्यंत वेदनेत म्हणाला, “मला त्या दृष्टांतातील एकही शब्द आठवत नाही.” त्याने वेदनेने हात चोळत म्हटले, “देवाने आपले वचन पूर्ण केले आहे. त्याने माझ्याकडून दृष्टांत काढून घेतला आहे,” आणि मनातल्या मोठ्या संकटात म्हणाला, “मी एक हरवलेला माणूस आहे.” त्या वेळेपासून त्याने ख्रिस्तावरील आपली आशा गमावली आणि निराशेच्या अवस्थेत गेला. त्याने पुन्हा कधीही अॅडव्हेंटिस्ट बैठकीला हजेरी लावली नाही आणि धर्मात त्याला वैयक्तिक स्वारस्य नव्हते. अनेक बाबतीत, सौम्य शब्दांत सांगायचे झाल्यास, त्याचे वागणे गुरुच्या आत्म्याच्या सौम्य प्रभावापासून वंचित झालेल्या व्यक्तीसारखे, आणि “त्याच्या स्वतःच्या मार्गांवर सोडून दिलेल्या, त्याच्या स्वतःच्या कृत्यांनी भरलेल्या” व्यक्तीसारखे होते. अशा मानसिक स्थितीत त्याचा १८९३ मध्ये मृत्यू झाला.
GSAM 183फॉसचा दृष्टांत दुसऱ्या व्यक्तीने सांगितलेला
GSAM 183.1त्याचा दृष्टांत आठवण्यात तो अपयशी ठरल्यानंतर सुमारे तीन महिन्यांनी, शेजारील खोलीतून त्याला दुसऱ्याने सांगितलेला एक दृष्टांत ऐकायला मिळाला. ही बैठक त्याच घरात झाली जिथे तो होता. त्याला बैठकीत येण्यास सांगितले गेले, परंतु त्याने नकार दिला. त्याने सांगितले की, दोन व्यक्ती एकाच गोष्टीचे वर्णन करताना जितके साम्य राखू शकतात, तितकेच तो दृष्टांत त्याला दाखवलेल्या दृष्टांतासारखा होता. आणि अशाप्रकारे त्याला काय दिसले होते पण ते सांगण्याचा प्रयत्न करताना आठवले नव्हते, ते समोर आले. नंतर त्या व्यक्तीला पाहताच त्याने म्हटले, “तेच ते साधन आहे ज्याच्यावर प्रभूने हा भार ठेवला आहे.”
GSAM 183निराश
GSAM 183.2शेवटी यहूदी काळानुसार सातव्या महिन्याचा दहावा दिवस (२२ ऑक्टोबर १८४४) आला. त्या दिवशी त्यांच्या आशा पूर्ण होणार अशी अपेक्षा करणारे हजारो-हजारो लोक होते. त्यांनी त्या तारखेनंतरच्या कोणत्याही सांसारिक गोष्टींची व्यवस्था केलेली नव्हती. त्यांनी “जर ते आले नाही तर…” असा विचारही मनात आणला नव्हता, तर त्यांनी आपल्या सांसारिक व्यवहारांची अशी योजना आखली होती, जणू त्या दिवशी त्यांचा नैसर्गिक जीवनकाळ संपणार असेल. त्यांनी दुष्टांना येणाऱ्या क्रोधापासून पळून जाण्याचा इशारा दिला आणि प्रोत्साहन केले, आणि त्यापैकी अनेकांना भीती वाटत होती की हा संदेश खरा ठरू शकतो. त्यांनी त्यांच्या नातेवाईकांना सल्ला दिला आणि त्यांच्यासोबत प्रार्थना केली, आणि ज्यांनी अजून देवाला आपले हृदय अर्पण केले नव्हते, त्यांना निरोप दिला. संक्षेपात, त्यांनी सर्व सांसारिक गोष्टींना त्या माणसाच्या सर्व गंभीरतेने निरोप दिला होता जो स्वतःला सर्व पृथ्वीच्या न्यायाधीशासमोर उभे राहणार मानतो. अशा प्रकारे, जवळजवळ श्वास रोखून धरलेल्या उत्कंठेने, ते त्यांच्या उपासनेच्या ठिकाणी जमले, क्षणोक्षणी “आद्यदेवदूतांची वाणी आणि देवाच्या कर्ण्याचा आवाज” ऐकण्याची आणि त्यांच्या येणाऱ्या राजाच्या महिमेने आकाश जळत असल्याचे पाहण्याची अपेक्षा करत होते.
GSAM 184.1तास हळूहळू सरकत गेले, आणि अखेरीस सूर्य पश्चिमेच्या क्षितिजाखाली बुडताच सातव्या महिन्याचा यहूदी दहावा दिवस संपला. रात्रीचा काळोख पुन्हा एकदा जगावर पसरला; परंतु त्या अंधाराबरोबर आगमन-विश्वासूंच्या हृदयात दुःखाची तीव्र वेदना आली, अशी वेदना जी फक्त आपल्या प्रभूच्या शिष्यांच्या शोकातच सापडू शकते, जेव्हा काही काळापूर्वीच ज्याला त्यांनी आपला राजा म्हणून यरुशलेममध्ये विजयी मिरवणुकीत आणले होते, त्याला क्रूसावर चढवून त्याचे दफन केल्यानंतरच्या रात्री ते गंभीरपणे आपापल्या घरी परतत होते.