अध्याय १२ — निराशा—कडू पुस्तक

GSAM 185.1“तेव्हा मी देवदूताच्या हातातून ती लहान गुंडाळी घेतली व खाऊन टाकली, ती माझ्या तोंडाला मधासारखी गोड लागली, तरी खाल्ल्यावर माझे पोट कडू झाले. तेव्हा ते मला म्हणाले, अनेक लोक, राष्ट्रे, निरनिराळ्या भाषा बोलणारे व राजे यांच्याविषयी तू पुन्हा संदेश दिला पाहिजे. मग मला मोजमाप करण्यासाठी काठीसारखा बोरू देण्यात आला आणि मला सांगण्यात आले, ऊठ आणि देवाचे भवन, वेदी आणि त्यामध्ये जे उपासना करतात त्यांचे मोजमाप घे.”¹

GSAM 185.2शास्त्रीय भाषेत, पुस्तक “खाणे” म्हणजे इतरांना सांगण्यासाठी सत्य स्वीकारणे, जसे यहेज्केलमध्ये दिसते, जिथे संदेष्ट्याला “पुस्तकाची एक गुंडाळी” दाखवली गेली आणि त्याला सांगण्यात आले, “जो ग्रंथ तुला प्राप्त झाला आहे तो ग्रंथ तू खाऊन टाक! आणि जा इस्राएलाच्या घराण्याशी बोल.” त्याने ती गुंडाळी खाल्ल्यानंतर तो म्हणतो, “मग मी ते खाल्ले, आणि ते माझ्या तोंडाला मधासारखे गोड वाटले.”²

GSAM 185.3संदेष्टा यिर्मया हेच रूपक वापरतात: “मला तुझी वचने सापडली, आणि ती मी खाल्ली. तुझे वचन माझ्या हृदयाचा आनंद आणि हर्ष अशी झाली.”³ या भाषेतून आपण शिकतो की पुस्तकाची “गोडसरता” खाताना अनुभवलेला आनंद आणि समाधान दर्शवते, जे प्रभूच्या वचनावर पोषित होणाऱ्यांना मिळते.

GSAM 185पुस्तक गोड, नंतर कडू

GSAM 185.4प्रकटीकरण १० मध्ये उल्लेखलेले ते पुस्तक, जे खाणाऱ्याला मधासारखे गोड वाटले, परंतु खाताच ते “कडू” (किंवा काहींच्या अनुवादात “मी ते पचवताच माझ्या पोटात ते पिक्रा झाले”⁴) ठरले, तेच ते पुस्तक होते ज्यातून देवदूताने, स्वर्ग, पृथ्वी आणि समुद्र निर्माण करणाऱ्याच्या अधिकारावर, “आणखी वेळ राहणार नाही” (KJV चे शब्दशः भाषांतर) अशी घोषणा केली. म्हणून, हे पुस्तक खाणे वेळेच्या घोषणेचा आनंदाने केलेला स्वीकार दर्शवत असले पाहिजे. जे लोक ते खातात, त्यांना त्या तुकड्याची अचानक कडू चव त्यांच्या अनुभवातील दुःखद विरोधाभास दर्शवते, जेव्हा पुस्तकात सांगितलेला काळ संपतो आणि ते त्यांच्या अपेक्षांमध्ये तीव्र निराशा अनुभवतात.

GSAM 186समय घोषणा एक गोड घास

GSAM 186.1१८४४ मधील वेळेची घोषणा खरोखरच विश्वास ठेवणाऱ्यांसाठी आनंदाची बातमी होती—ज्यांनी निःसंशयपणे या पापी जगातील सर्व दु:ख, संकटे आणि शोकातून लवकरच शाश्वत सुटका होईल अशी अपेक्षा केली होती त्यांच्यासाठी. काही आठवड्यांतच ते गौरवशाली, अमर होऊन त्यांच्या राजासह देवाच्या सुवर्णनगरात असतील, हा विचार खरोखरच आत्म्याला प्रेरणा देणारा होता. ज्याने तो अनुभव घेतला होता, त्याने असे व्यक्त केले: “जे येशूवर खऱ्या मनाने प्रेम करतात, ते त्या लोकांच्या भावना समजू शकतात ज्यांनी त्यांच्या तारणहाराच्या आगमनाची अत्यंत उत्सुकतेने वाट पाहिली.... आम्ही शांत गंभीरतेने या क्षणाच्या जवळ येत गेलो. खऱ्या विश्वासूंनी देवाशी एका गोड संगमात विश्रांती घेतली, ज्यामुळे त्यांना उज्ज्वल भविष्यात मिळणाऱ्या शांतीची हमी मिळाली. ज्यांनी ही आशा आणि विश्वास अनुभवला, ते त्या प्रतीक्षेच्या मौल्यवान तासांना कधीच विसरू शकत नाहीत.”

GSAM 186.2सातव्या महिन्याच्या अकराव्या दिवशीही परीक्षेच्या आणि प्रलोभनाच्या या अंधाऱ्या जगात अडकलेल्या लोकांची ती अनोखीच कठीण अवस्था—जिथे त्यांना त्याच लोकांचा उपहास, त्यांची टवाळी आणि निंदा सहन करावी लागली, ज्यांना काही तासांपूर्वीच त्यांनी त्यांच्या प्रभूला सामोरे जाण्यासाठी तयार होण्याचा उपदेश दिला होता—याचे एक योग्य उदाहरण मरीयेच्या प्रसंगात आढळते, जिथे ती “बाहेर कबरेजवळ रडत उभी राहिली होती;” आणि जेव्हा देवदूतांनी तिला “मुली, तू का रडतेस?” असा प्रश्न विचारला, तेव्हा तिने त्यांना उत्तर दिले, “त्यांनी माझ्या प्रभूला नेले आणि त्यास कोठे ठेवले हे मला माहीत नाही.”⁵

GSAM 187निराश, परंतु निरुत्साही नाही

GSAM 187.1या कठीण प्रसंगातून गेलेल्या लोकांनी त्याबद्दल म्हटले:

GSAM 187.1“आम्ही गोंधळलो आणि निराश झालो, तरीही आम्ही आमचा विश्वास सोडला नाही. आम्हाला वाटले की आम्ही आमचे कर्तव्य पार पाडले आहे; आम्ही आमच्या मौल्यवान विश्वासाप्रमाणेच जगत होतो; आम्ही निराश झालो, पण निरुत्साहित झालो नाही. आम्हाला अमर्याद संयमाची गरज होती, कारण उपहास करणारे बरेच होते. आम्हाला वारंवार आमच्या मागील निराशेबद्दल उपहासात्मक उल्लेख ऐकावे लागायचे. ‘तुम्ही अजून वर गेला नाहीत; तुम्ही कधी जाणार?’ आणि अशाच उपहासात्मक टिप्पण्या अनेकदा आमचे सांसारिक परिचित लोक आणि अगदी काही स्वघोषित ख्रिश्चन लोकही आम्हाला उद्देशून करीत, जे बायबल स्वीकारत होते, तरीही त्याची महान आणि महत्त्वाची सत्ये शिकण्यात अपयशी ठरले. नश्वरता अजूनही आमच्यावर चिकटून होती; शापाचे परिणाम सर्वत्र पसरले होते. आम्ही कायमच्या सोडून दिल्या होत्या असे समजलेल्या जीवनाच्या त्रासदायक काळज्यांना पुन्हा हातात घेणे कठीण होते.”

GSAM 187निराश शिष्यांशी तुलना

GSAM 187.2काही तासांपूर्वीच्या त्यांच्या आनंद-उत्सवाशी तुलना करता, अशा भावना त्यांच्यासाठी पिक्राच्या तीव्र कडूपणासारख्याच असाव्यात. सभोवतालच्या जगाने, जसे निःसंशयपणे ख्रिस्ताच्या क्रूसारोहणानंतर जनतेने गृहित धरले, तसे गृहित धरले की आता विश्वास ठेवणारे आपला विश्वास सोडून देतील आणि त्यांच्या स्वतःच्या गृहित धरलेल्या मूर्खपणावर उपहास करण्यात सामील होतील. त्यांना लवकरच आश्चर्य वाटले की ज्यांनी खरोखरच स्वतःला देवाला समर्पित केले होते, त्यांच्या अंतःकरणातून प्रभूच्या प्रकट होण्याविषयीचे प्रेम सहजपणे मिटवता येत नव्हते.

GSAM 187“उपहास करणाऱ्यांसोबत मी बसलो नाही”

GSAM 187.3या प्रामाणिक लोकांनी अवलंबिलेला मार्ग आणि त्यांच्या भावना संदेष्टा यिर्मया यांच्या शब्दांत उत्तम प्रकारे स्पष्ट होतात, जिथे ते म्हणतात,

GSAM 187.3“मला तुझी वचने सापडली, आणि ती मी खाल्ली. तुझे वचन माझ्या हृदयाचा आनंद आणि हर्ष अशी झाली. कारण तुझे नाव मला ठेवले आहे, 'सेनाधीश परमेश्वर असे म्हणतो. उपहास करणाऱ्यांच्या सभेत मी बसलो नाही आणि आनंदही केला नाही (KJV चे शब्दशः भाषांतर). तुझ्या हातामुळे मी एकटाच बसून राहिलो, कारण तू मला क्रोधाने भरले आहे. माझे दुखणे निरंतरचे का आहे, आणि माझी जखम बरी न होणारी का आहे? आटून गेलेल्या दगलबाज झऱ्याप्रमाणे तू मला होशील काय?”⁶

GSAM 188निराशेबद्दल जेम्स व्हाईट यांचे विचार

GSAM 188.1या निराश, तरीही आशावादी लोकांपैकी काहींची काही संक्षिप्त उद्धरणे परिस्थितीची चांगली कल्पना देतील. पहिले उद्धरण पास्टर जेम्स व्हाईट यांचे आहे, ज्यांनी १८४३ आणि १८४४ मध्ये खूप यशस्वीपणे कार्य केले. ते म्हणतात:—

GSAM 188.2“वेळ निघून गेल्यामुळे झालेली निराशा खूपच कडू होती. खऱ्या श्रद्धाळूंनी ख्रिस्तासाठी सर्वस्व अर्पण केले होते आणि त्याच्या उपस्थितीचा अनुभव त्यांनी कधीही न पाहिल्याप्रमाणे घेतला होता. त्यांनी, जसे त्यांना वाटत होते, जगाला त्यांची शेवटची चेतावणी दिली होती आणि अविश्वासी, उपहास करणाऱ्या गर्दीपासून स्वतःला जास्त-कमी वेगळे केले होते. आणि दैवी आशीर्वादाने त्यांना ज्यांच्यापासून त्यांनी स्वतःला वेगळे केले होते त्या लोकांपेक्षा लवकरच येणाऱ्या त्यांच्या स्वामी आणि पवित्र देवदूतांसोबत राहण्याची अधिक इच्छा वाटू लागली. येशूच्या प्रेमाने त्यांचा आत्मा भरला आणि ते प्रत्येक चेहऱ्यावर झळकत होते, आणि अवर्णनीय तळमळीने ते प्रार्थना करीत होते, ‘ये प्रभू येशू, ये,’ आणि लवकर ये, परंतु तो आला नाही.

GSAM 188.3“परंतु देवाने आपल्या लोकांना सोडले नाही.... आणि विशेष सामर्थ्य व सांत्वन देणाऱ्या इब्रीमधील पुढील उताऱ्यांनी परीक्षेत असलेल्या, वाट पाहणाऱ्या लोकांच्या मनात व हृदयात घर केले: ‘म्हणून धैर्य सोडू नका, त्याचे प्रतिफळ मोठे आहे. तुम्ही धीर धरणे जरूरीचे आहे. म्हणजे जेव्हा तुम्ही देवाची इच्छा पूर्ण करून त्याने तुम्हास दिलेल्या त्याच्या वचनाप्रमाणे तुम्हास प्रतिफळ मिळावे. पवित्र शास्त्र असे म्हणते; कारण अगदी थोडा वेळ राहीला आहे; ‘जो येणारा आहे, तो येईल, तो उशीर लावणार नाही. माझा नीतिमान मनुष्य विश्वासाने जगेल; आणि जर तो माघार घेईल, तर त्याच्याविषयी माझ्या जीवाला संतोष होणार नाही.’ परंतु ज्यांचा नाश होईल अशा माघार घेणाऱ्यापैकी आपण नाही; तर जीवाच्या तारणासाठी विश्वास ठेवणाऱ्यापैकी आहोत.’⁷ या शास्त्राच्या या भागातील लक्षवेधी मुद्दे पुढीलप्रमाणे आहेत:—

GSAM 188.4“१. ज्यांना संबोधित केले आहे, ते ज्यात त्यांनी योग्य केले आहे त्यात त्यांचा आत्मविश्वास गमावण्याच्या धोक्यात आहेत.

GSAM 189.1“२. त्यांनी देवाची इच्छा पूर्ण केली होती आणि त्यांना अशा परीक्षेच्या अवस्थेत आणले गेले होते जिथे संयम आवश्यक होता.

GSAM 189.2“३. या काळात नीतिमान लोकांनी विश्वासाने जगायचे होते, देवाची इच्छा त्यांनी पूर्ण केली आहे की नाही याबद्दल शंका बाळगून नव्हे, तर ज्या कार्यात त्यांनी देवाची इच्छा पूर्ण केली होती, त्या कार्यावरील विश्वासाने.

GSAM 189.3“४. जे लोक विश्वासाच्या परीक्षेत टिकून राहणार नाहीत, परंतु ज्या कामात त्यांनी देवाची इच्छा पूर्ण केली त्या कामावरील आपला विश्वास सोडून मागे हटतील, ते नाशाच्या थेट मार्गावर जातील.”⁸

GSAM 189एन. साउथार्ड, Midnight Cry-चे संपादक

GSAM 189.4३१ ऑक्टोबर १८४४ च्या Midnight Cry-मध्ये, दोन हजार तीनशे दिवसांच्या समाप्तीनंतर सुमारे दहा दिवसांनी, संपादकाच्या लेखणीतून पुढीलप्रमाणे प्रकाशित झाले:—

GSAM 189.5“या चळवळीशी संबंधित सर्व परिस्थिती, देवाच्या मुलांच्या मनावर झालेल्या धन्य परिणामांना आणि त्याच्या शत्रूंनी दाखविलेल्या द्वेष व दुष्टबुद्धीला पाहता, आपण तिला खऱ्या अर्थाने ‘मध्यरात्रीची घोषणा’ मानले पाहिजे. आणि जर आपल्याला आपला विश्वास परीक्षेत घालण्यासाठी काही दिवस मिळाले, तरीही ते दहा कुंवारींच्या दाखल्यानुसारच आहे; कारण त्या सर्वांनी उठून आपले दिवे व्यवस्थित केल्यानंतरही, मूर्ख कुंवारींचे दिवे विझण्याची वेळ येणारच होती. हे दहावा दिवस संपल्यानंतरच होऊ शकते; कारण तोपर्यंत त्यांचे दिवे जळतच राहतील. म्हणूनच, मूर्खांनी आपल्या विश्वासाचा त्याग करण्यासाठी त्या दिवसाचे उलटून जाणे आवश्यक आहे, जसे विलंबाच्या काळासाठी १८४३ हे वर्ष उलटून जाणे आवश्यक होते. थोडा विलंब झाल्याने निराश होण्याचे काहीच कारण नाही, तर तो देवाच्या वचनाच्या पूर्ततेत तो किती अचूक आहे हे दाखवतो. म्हणूनच, आपल्याला जी आशा आहे तिला आपण घट्ट धरुन राहू कारण ज्याने आपल्याला अभिवचन दिले, तो विश्वासू आहे.”

GSAM 189जोसेफ मार्श, Voice of Truth-चे संपादक

GSAM 189.6७ नोव्हेंबर १८४४ च्या Voice of Truth-मध्ये आम्ही वाचतो:—

GSAM 189.7“आम्ही आनंदाने मान्य करतो की सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी घडेल अशी अपेक्षा केलेल्या घटनेच्या स्वरूपाबाबत आम्ही चुकलो होतो; परंतु आम्ही अद्याप हे मान्य करू शकत नाही की आमच्या महान महापुजार्याने त्या दिवशी त्या सर्व गोष्टी पूर्ण केल्या नाहीत ज्यांची अपेक्षा करणे त्या प्रतीकाच्या आधारे योग्य ठरले असते. आम्हाला आता विश्वास आहे की त्यांनी त्या पूर्ण केल्या.”

GSAM 190.1अॅडव्हेंटिस्टांनी अपेक्षा केली होती की १८४४ साली सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी दोन हजार तीनशे दिवस संपतील आणि त्या दिवशी ख्रिस्त आपले पुरोहित कार्य पूर्ण करून पृथ्वीवर येऊन आपल्या लोकांना आशीर्वाद देतील. नंतरच्या तपासणीत हे स्पष्ट झाले की त्या दिवशी ख्रिस्ताने स्वर्गीय पवित्रस्थान शुद्धीकरणाचे कार्य सुरू केले, पुरोहित म्हणून त्याचे कार्य पूर्ण झाले नाही.⁹ पवित्रस्थान शुद्धीकरणाचे कार्य ख्रिस्ताच्या पुरोहित कार्याचा कोणताही भाग मानण्याऐवजी, असा दावा करण्यात आला की पवित्रस्थान शुद्धीकरण म्हणजे ख्रिस्ताच्या आगमनावेळी ज्वालामय आगीने पृथ्वीचे शुद्धीकरण होय. जर ते पूर्णपणे नसेल, तरी किमान कनान भूमी त्या वेळी शुद्ध केली जाईल.

GSAM 190पवित्रस्थान पृथ्वीच आहे असे मानले गेले

GSAM 190.2ही कल्पना जीओ. स्टॉर्स यांनी २५ एप्रिल १८४४ च्या Midnight Cry या प्रकाशनातल्या एका लेखात मांडली आहे. ते विचारतात, “शुद्धीकरण होणारे पवित्रस्थान कोणते? माझे पूर्वीचे मत होते की ते संपूर्ण पृथ्वी आहे. ते पृथ्वीचा एक भाग आहे, हे मी अजूनही मानतो. पण कोणता भाग? याच प्रश्नाचे उत्तर देण्याचा मी प्रयत्न करीन.”

GSAM 190.3तो अब्राहामला दिलेले वचन, इसहाकासाठी त्याची स्थापना आणि याकोबासाठी त्याचे नूतनीकरण उद्धृत करतो, आणि नंतर लाल समुद्र ओलांडल्यानंतर मिर्यामने रचलेल्या मोशेच्या गाण्याचा उल्लेख करतो, ज्यात त्यांनी गायले: “तू तुझ्या लोकांस तुझ्या वतनाच्या पर्वतावर घेऊन जाशील, हे परमेश्वरा, तू आपल्यासाठी वास्तव्य करण्यासाठी केलेल्या स्थानी, हे प्रभू, तुझ्या हातांनी स्थापिलेल्या पवित्रस्थानी (KJV चे शब्दशः भाषांतर).”¹⁰

GSAM 190.4जर वाचक वरील मजकुराची तुलना स्तोत्रकाराने केलेल्या त्याच्या पूर्ततेच्या नोंदीशी काळजीपूर्वक करील, तर त्याला दिसेल की त्यात पॅलेस्टाईनची भूमीही पवित्रस्थान असल्याचे म्हटलेले नाही. दावीद, प्रभू इस्राएलच्या लोकांना मार्गदर्शन करत असल्याबद्दल बोलताना म्हणतो: “त्याने त्यास आपल्या पवित्रस्थानाच्या सीमेपर्यंत (KJV चे शब्दशः भाषांतर), हा जो पर्वत आपल्या उजव्या हाताने मिळवला त्याकडे आणले.”¹¹ लाल समुद्राच्या गाण्यात कनान भूमीबद्दल असे म्हटले आहे की ती अशी जागा होती जी त्याने “पवित्रस्थानी वास्तव्य करण्यासाठी” (KJV चे शब्दशः भाषांतर) बनवली होती. तर या स्तोत्रातील उद्धरणात, जिथे पवित्रस्थान बांधले गेले होते तो मोरिया पर्वत फक्त “त्याच्या पवित्रस्थानाची सीमा” (KJV चे शब्दशः भाषांतर) म्हणून संबोधला गेला आहे. परंतु त्याच स्तोत्रात असेही म्हटले आहे, “त्याने यहूदाच्या वंशाला निवडले, आणि आपला आवडता सियोन पर्वत निवडला. उंच आकाशासारखे व आपण सर्वकाळ स्थापिलेल्या पृथ्वीसारखे त्याने आपले पवित्रस्थान बांधले.”¹²

GSAM 191पवित्रस्थान शुद्ध करणे म्हणजे पृथ्वी शुद्ध करणे असे मानले जाते

GSAM 191.1वरील लेखात, पृथ्वी किंवा किमान पॅलेस्टाईनची भूमी हे पवित्रस्थान असल्याचा कथित पुरावा उद्धृत केल्यानंतर, त्या पास्टरने पुढे विचारले, “पवित्रस्थान कसे शुद्ध केले जाईल?” संदेष्टा मीखा यांच्या शब्दात तो उत्तर देतो, “पाहा, परमेश्वर त्याच्या स्थानातून बाहेर येत आहे. तो खाली येणार व पृथ्वीवरील उच्चस्थानावर चालणार. विस्तवाजवळ ठेवल्यास मेण वितळते, तसे त्याच्या पायाखाली पर्वत वितळतील, दऱ्या दुभंगतील, आणि उंच टेकड्यावरून वाहणाऱ्या पाण्याप्रमाणे ते वाहू लागतील.”¹³

GSAM 191.2त्या काळी सामान्यतः स्वीकारलेल्या कल्पनेनुसार पृथ्वीच पवित्रस्थान आहे, हे लक्षात घेतल्यास वाचकाला सहजच कळेल की त्यांनी निःसंशयपणे का गृहीत धरले की दोन हजार तीनशे दिवसांच्या शेवटी प्रभू येऊन मीखाने वर्णन केलेल्या पद्धतीने पृथ्वीचे शुद्धीकरण करील. अॅडव्हेंटिस्टांविरुद्ध उभ्या झालेल्या सर्व विरोधात, एकाही विरोधकाने इतकंही सुचवलं नाही की अग्नीने पृथ्वीचे शुद्धीकरण हीच ती घटना नाही जी २३०० दिवसांच्या शेवटी पवित्रस्थानाच्या शुद्धीकरणासाठी घडणार होती.

GSAM 191प्रेषितांना निराशा, तरीही शास्त्र पूर्ण झाले

GSAM 191.3ही एकमेव घटना नाही जिथे लोकांनी प्रभूची इच्छा पूर्ण केली, शास्त्रवचन पूर्ण केले, आणि तरीही घडणाऱ्या घटनेच्या स्वरूपाची समज नसल्यामुळे त्यांच्या अपेक्षांमध्ये निराशा झाली. ख्रिस्ताच्या प्रेषितांसोबतही तसेच झाले. जेव्हा तो गाढवाच्या पिलावर बसून यरुशलेममध्ये प्रवेश करत होता, तेव्हा त्यांनी संदेष्ट्याचे शब्द आठवताच जयजयकार केला:¹⁴ “यरूशलेम कन्यांनो, आनंदाने जल्लोश करा! पाहा! तुमचा राजा तुमच्याकडे नीतिमत्त्वाने येत आहे; आणि तो तारण घेवून येत आहे. तो विनम्र आहे आणि एका गाढवीवर, गाढवीच्या शिंगरावर तो स्वार झाला आहे.”¹⁵ त्या प्रसंगी इतकी घोषणा करणे आवश्यक होते की, जर त्यांनी मौन पाळले असते, तर दगडही ओरडले असते.¹⁶ शिष्यांना वाटले की ख्रिस्त तेव्हा आणि तिथेच जगातील राजा म्हणून दावीदाच्या सिंहासनावर बसणार आहे (“आम्ही अशी आशा केली होती की, तोच एक आहे जो इस्राएलाची मुक्तता करील”¹⁷), म्हणून त्यांनी घोषणा केली, “आमचा पूर्वज दावीद याचे येणारे राज्य धन्यवादित असो.”¹⁸ त्या प्रसंगी त्यांना समजले असते की एका आठवड्याच्या आत ख्रिस्त योसेफाच्या समाधीत रोमन रक्षकांनी वेढलेला मृत अवस्थेत असेल, तर किती जोरात जयजयकार झाले असते? आणि जर त्यांना हे कळले असते की सर्व भविष्यवाण्यांच्या काळाच्या शेवटी पवित्रस्थान शुद्धीकरणासाठी प्रभूच्या आगमनापूर्वी अनेक वर्षे लागतील, तर १८४४ मध्ये अॅडव्हेंटिस्टांमध्ये देवाला “महिमा” अर्पण करणे आणि स्वतःला समर्पित करणे किती झाले असते?

GSAM 192२३०० दिवसांच्या गणनेत कोणतीही चूक नव्हती

GSAM 192.1जेव्हा या लोकांनी काळजीपूर्वक त्यांच्या कालावधीच्या गणनेची तपासणी केली, तेव्हा त्यांना त्यात कोणतीही त्रुटी आढळली नाही; परंतु प्रभू आले नाहीत, आणि पृथ्वी अग्नीने शुद्ध झाली नाही. याचा काय अर्थ होता? नक्कीच त्यांना ठाऊक होते की प्रभू त्या महान चळवळीत त्यांच्या सोबत होते; परंतु आता ते अनिश्चित अवस्थेत होते. प्रभूवरील त्यांचा विश्वास अढळ होता. त्यांना ठाऊक होते की तो त्यांना सोडून जाणार नाही. प्रकाश कुठल्यातरी स्रोताकडून येणार होता. त्यांच्या समोरचा कठीण प्रश्न यिर्मया याच्या आधीच उल्लेख केलेल्या शब्दांत मांडला आहे, “आटून गेलेल्या दगलबाज झऱ्याप्रमाणे तू मला होशील काय?” विश्वासाने या शंकेला पोसले नाही, कारण संदेष्टा हबक्कूक यांच्याद्वारे दृष्टांताविषयी सांगितलेली प्रभूची वचने त्यांच्या मनात आली, “शेवटी तो बोलणार व फसवणार नाही.”¹⁹ Voice of Truth च्या संपादकाचे आधीच उद्धृत केलेले हे विधान त्यांच्या स्थितीचे उत्तम स्पष्टीकरण करते: “आम्ही अद्याप हे मान्य करू शकत नाही की आमच्या महान महापुजार्याने त्या दिवशीच प्रतीकानुसार आम्हाला अपेक्षित असलेले सर्व काही पूर्ण केले नाही.”

GSAM 193पवित्रस्थानावरील प्रकाश उलगडला

GSAM 193.1पोर्ट गिब्सन, न्यू यॉर्क येथील हिरॅम एडसन यांनी मला सांगितले की १८४४ मध्ये ठरलेल्या वेळेच्या संपल्यानंतर दुसऱ्या दिवशी ते शेतातील मक्याच्या ढिगाऱ्यांच्या मागे प्रार्थना करत असताना देवाचा आत्मा इतक्या प्रचंड सामर्थ्याने त्यांच्यावर अवतरला की ते जवळजवळ जमिनीवर कोसळले, आणि त्याच वेळी त्यांच्या मनावर असा ठसा उमटला, “शुद्ध करायचे पवित्रस्थान स्वर्गात आहे.” त्याने हा विचार ओ. आर. एल. क्रोसियर यांना सांगितला, आणि त्यांनी एकत्रितपणे या विषयाचा काळजीपूर्वक अभ्यास केला. १८४६ च्या सुरुवातीला, बायबलच्या दृष्टिकोनातून पवित्रस्थान प्रश्नाचे एक सविस्तर स्पष्टीकरण, जे श्री. क्रोसियर यांनी लिहिले होते, ते सिनसिनाटी, ओहायो येथे तेव्हा प्रकाशित होणाऱ्या Day Star या नियतकालिकात छापले गेले. त्या विस्तृत निबंधात असे दाखवले गेले होते की पवित्रस्थान शुद्धीकरणाचे कार्य हे आपल्या महायाजक ख्रिस्ताचे अंतिम कार्य आहे, जे १८४४ मध्ये सुरू झाले आणि तो खरोखरच स्वर्गाच्या मेघांवर राजाधिराज आणि प्रभूंचा प्रभू म्हणून परत येण्याच्या अगोदरच समाप्त होते.

GSAM 193गमावलेल्या सदस्यांना शोधणारी चर्चे

GSAM 193.2सातव्या महिन्याचा दहावा दिवस पार झाला होता, आणि चर्चांना वाटले की “मध्यरात्रीची घोषणा” आणि दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशामुळे त्यांच्यापासून वेगळे झालेल्या हरवलेल्या सदस्यांना परत मिळवणे सोपे जाईल; परंतु यात त्यांना मोठा धक्का बसला, जसे की २६ डिसेंबर १८४४ च्या Midnight Cry-मध्ये त्यांच्या माजी संघटनांकडे परत येण्याच्या आग्रहाला दिलेल्या पुढील उत्तरातून स्पष्ट होते:—

GSAM 193.3“पण तथ्ये काय आहेत? त्यांना चांगले माहीत आहे की या चर्चांच्या मोठ्या गटात प्रमुख विषय आहेत, ‘जगाचे धर्मांतर,’ ‘हजार वर्षांची सहस्राब्दी,’ आणि ‘यहूद्यांचे पॅलेस्टाईनला परत जाणे,’ उद्धारकर्त्याच्या वैयक्तिक आगमनापूर्वी. जे लोक अशा शास्त्रविरोधी, अतार्किक शिकवणींच्या झोपण्याच्या गाण्याखाली बसण्यासाठी परत जातात, ते डोळे उघडे ठेवूनच करतात; आणि त्यांच्याकडून हे खरोखरच ‘मागे परत जाणे’ असेल.

GSAM 194.1“शास्त्रीय अर्थाने ‘मुक्त’ झाल्यानंतर, ‘मागे जाणे’ किंवा ‘पाठीमागे सरकणे’ यापेक्षा ‘पुढे धडपडणे’ अधिक सुरक्षित आहे, विशेषतः या काळात, जेव्हा ख्रिस्त येशूमधील विश्वासूंना लवकरच गौरवाचा मुकुट दिला जाणार आहे.”

GSAM 194.2वरील शास्त्रविरोधी शिकवणुकींच्या पुरस्कारामुळे प्रभूचे आगमन पुढे ढकलणाऱ्या चर्चांच्या वर्तनाने अॅडव्हेंटिस्टांना संदेष्टा यहेज्केल यांचे हे शब्द आठवले: “मानवाच्या मुला पहा! इस्राएलाचे घराणे म्हणेल जो दृष्टांत अनेक दिवसा पासून पाहिला आणि पुढच्या काळासाठी भाकीत पूर्ण येत आहे.” त्याच संदर्भात अॅडव्हेंटिस्टांनी वापरलेले उत्तर आढळते, “यास्तव त्यांना सांग परमेश्वर देव असे म्हणतो; माझ्या शब्दाला उशीर होणार नाही, जो शब्द मी बोललो तो पूर्ण करणार आहे, हे परमेश्वर देव जाहीर करत आहे.”²⁰

GSAM 194“तू पुन्हा संदेश दिला पाहिजे”

GSAM 194.3ज्यांनी “पुस्तक खाल्ले” आणि “वेळेची” घोषणा केली, त्यांनी असे मानले की जगासाठी त्यांचे कार्य पूर्ण झाले आहे; म्हणूनच पुन्हा राष्ट्रे, भाषा आणि राजे यांना शिकवावे लागेल, अशी घोषणा करण्यात आली. कामाचा आणखी एक भाग, जो आतापर्यंत दिसला नव्हता, तो आता पूर्ण करणे आवश्यक आहे—लोकांना स्वर्गातील देवाच्या मंदिराचे खरे स्वरूप आणि त्याच्या वेदीवरील सेवा यांचे दर्शन घडविणे. भविष्यवाणीच्या काळाच्या समाप्तीला घडणाऱ्या घटनेच्या स्वरूपाची माहिती मिळवण्यासाठी मंदिर मोजण्याचा आदेश²¹ आवश्यक आहे, आणि अशा प्रकारे “नंतर पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल” (KJV चे शब्दशः भाषांतर) या शब्दांचे स्पष्टीकरण देता येईल.

GSAM 194.4लक्षात घ्या की या काळाच्या घोषणेचा देवदूत स्वर्गातून आला होता, आणि त्याचे कार्य पूर्ण होण्यापूर्वीच त्याने लोकांना पुन्हा शिकवण्याची जबाबदारी सोपवली. म्हणून, जो संदेश पवित्रस्थान प्रश्नाचे स्पष्टीकरण देतो, निराश झालेल्या लोकांना आत्मविश्वास देतो, आणि त्याच वेळी त्यांना एक “बोरू,” किंवा “काठी,” किंवा नियम पुरवतो, ज्याद्वारे देवाचे लोक त्याच्यासमोर आपले नैतिक स्थान तपासू शकतात, त्यावर तो स्वर्गातून आलेला आहे, मानवी मूळचा नाही, याचे स्पष्ट ठसे असावेत.

GSAM 195पूर्वाग्रहामुळे लोकांपर्यंत प्रवेशावर बंदी

GSAM 195.1आगमन सिद्धांताविरुद्धचा विद्यमान पूर्वग्रह लोकांसाठी जवळजवळ पार करता येणार नाही अशी अडचण होती; आणि निराशेच्या कारणाबद्दल स्पष्ट आणि ठोस प्रकाश न देता त्यांना पुन्हा शिकवण्याचा प्रयत्न करणे निरर्थक ठरेल. लोकांना योग्यरित्या शिकवण्यापूर्वी अॅडव्हेंटिस्ट श्रद्धाळूंचे स्वतःचे आत्मे स्वर्गीय आदेशाने पुन्हा प्रेरित होणे आवश्यक होते; आणि हे कसे साध्य होईल? हे फक्त मानवी बुद्धिमत्तेने होऊ शकते का? किंवा ज्यांनी मागील चळवळीत देवाच्या आत्म्याच्या खोल कामाचा अनुभव घेतला होता, ते फक्त मानवी तर्काने समाधानी राहतील का? “तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशा”सारखेच काम²² त्यांना त्यांच्या गोंधळातून बाहेर काढू शकत होते; आणि हे, जसे ते स्वीकारू शकत होते, तसे टप्प्याटप्प्याने योग्यरित्या सुरू करण्यात आले, ज्यात ते स्वर्गीय उगमाचे असल्याचे अत्यंत ठोस पुरावे होते.

GSAM 195मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे

GSAM 195.2येथे एका अर्थाने मार्गदर्शक नसलेल्या मेंढ्यांसारखी एक महान आगमनाची मंडळी होती, ज्यापैकी हजारो जणांनी काही आठवडे अगोदरच सर्व चर्च आणि पंथांपासून स्वतःला वेगळे केले होते, आणि त्यांच्या आध्यात्मिक कल्याणासाठी कोणतीही मानवी संघटना जबाबदार नव्हती. त्यांना विश्वास ठेवण्यासाठी कोणतेही सांसारिक सल्लागार नव्हते; त्यांचा एकमेव विश्वास देवावर होता.

GSAM 195.3तथापि, त्यांना एका गोष्टीची खात्री होती, आणि ती त्यांच्यासाठी एका लंगरासारखी होती—वेळेची घोषणा बरोबर होती.²³ परंतु एक लोकसमुदाय म्हणून ते अशा स्थितीत होते की, जर देवाने त्यांना मार्गदर्शन आणि संरक्षण केले नाही, तर ते खोटे स्पष्टीकरण स्वीकारू शकत होते किंवा “सहनशीलता” गमावून त्यांच्या भूतकाळातील अनुभवावरील विश्वास गमावू शकत होते. काहींनी तसे केले; तर इतरांनी, त्यांच्या आत्म्याने ज्याच्यावर प्रेम केले त्याच्यावर विश्वासाची दृष्टी स्थिर ठेवून, उत्सुकतेने विचारले, “पहारेकऱ्या, रात्री काय राहिल? पहारेकऱ्या, रात्री काय राहिल? पाहारेकरी म्हणाला, सकाळ येते व रात्रही येते, जर तुम्ही विचाराल तर विचारा आणि परत या.”²⁴

GSAM 196जे. एन. अँड्र्यूज यांचे निराशेवरील भाष्य

GSAM 196.1पास्टर जे. एन. अँड्र्यूज, जे १८४४ मध्ये या अनुभवातून गेले, त्यांनी या निराशेबद्दल असे सांगितले:—

GSAM 196.2“जे लोक १८४३ आणि १८४४ मध्ये प्रभूच्या आगमनाची अपेक्षा करत होते, त्यांना निराशा झाली. अनेकजणांसाठी या प्रकरणातील सर्व साक्षी नाकारण्यासाठी हे एक पुरेसे कारण आहे. आम्ही निराशा मान्य करतो, परंतु हे या कामात देवाचा हात नाकारण्यासाठी योग्य कारण आहे, असे आम्ही मान्य करू शकत नाही. यहूदी चर्चलाही निराशा झाली होती, जेव्हा बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाच्या कार्याच्या शेवटी येशूने स्वतःला अभिवचनात सांगितलेला मसीहा म्हणून सादर केले. आणि ज्याच्यावर त्यांनी विश्वास ठेवला होता, तो इस्राएलला मुक्त करेल अशी अपेक्षा असताना दुष्ट हातांनी पकडला गेला आणि ठार मारला गेला तेव्हा विश्वास ठेवणारे शिष्य अत्यंत दु:खी व निराश झाले. आणि त्याच्या पुनरुत्थानानंतर, जेव्हा त्यांनी तो इस्राएलचे राज्य पुन्हा स्थापन करेल अशी अपेक्षा केली, तेव्हा त्यांना निराश होणेच भाग होते, कारण त्यांना कळले की तो आपल्या पित्याकडे परत जाणार आहे आणि त्यांना दीर्घकाळ क्लेश व वेदना सहन कराव्या लागतील. परंतु निराशा हे सिद्ध करत नाही की देवाचा आपल्या लोकांच्या मार्गदर्शनात हात नाही. ती त्यांना त्यांच्या चुका दुरुस्त करण्यास प्रवृत्त करायला हवी, परंतु ती त्यांना देवावरील त्यांचा विश्वास गमावण्यास प्रवृत्त करू नये. इस्राएलचे लोक वाळवंटात निराश झाले होते, म्हणूनच त्यांनी अनेकदा दैवी मार्गदर्शनाचा इन्कार केला. ते आपल्यासाठी एक शिकवण म्हणून मांडले आहेत, की आपण अविश्वासाच्या त्याच उदाहरणावर चालू नये.”²⁵

GSAM 196सत्याला अलोकप्रियतेचा बाप्तिस्मा मिळतो

GSAM 196.3असे दिसते की प्रभूची योजना महत्त्वाच्या सत्यांना अशा अल्पलोकप्रिय मार्गात ठेवण्याची आहे जिथे त्यांना स्वीकारणे आणि त्यांचे पालन करणे हे एक क्रूस ठरेल²⁶. हे विशेषतः या अंतिम दिवसांत खरे आहे. पेत्र, त्या काळाबद्दल बोलताना जेव्हा सर्व गोष्टींचा शेवट “जवळ” असेल आणि जेव्हा “देवाच्या घराण्यापासून न्यायनिवाड्यास आरंभ” होईल, तेव्हा तो म्हणतो, “प्रियांनो, तुमच्या परीक्षेसाठी, तुमची अग्निपरीक्षा होण्यात तुम्हास काही अपूर्व झाले, असे वाटून त्याचे नवल मानू नका. उलट तुम्ही ख्रिस्ताच्या दुःखात भागीदार होत आहात म्हणून आनंद करा. म्हणजे त्याचे गौरव प्रकट होईल तेव्हाही फार मोठ्या आनंदाने तुम्ही उल्लासित व्हावे. ख्रिस्ताच्या नावाकरता तुमची निंदा होत असेल तर तुम्ही धन्य! आहात कारण गौरवाचा आत्मा म्हणजे देवाचा आत्मा तुमच्यावर येऊन राहिला आहे. त्यांच्या बाजूने त्याची निंदा केली जाते, पण तुमच्या बाजूने त्याची महिमा केली जाते.”²⁷

GSAM 197.1जेव्हा सत्याला अलोकप्रियतेचा बाप्तिस्मा प्राप्त होतो, तेव्हा त्याला स्वीकारण्यासाठी फक्त जनसामान्यांच्या विश्वासाचे अनुसरण करण्यापेक्षा अधिक कृपेची गरज असते. ढोंगी लोकांना कृतीची मागणी करणारे सत्य स्वीकारण्यात काहीच मोठे आकर्षण दिसत नाही, जसे की “वाऱ्याच्या व प्रवाहाच्या विरुद्ध” वल्ही मारून वरच्या दिशेने जाणे. अशाप्रकारे सत्य निष्ठावान, प्रामाणिक, सच्चे आणि विवेकशील लोकांसाठी एक कसोटी बनते.

GSAM 197.2आम्ही पूर्वीच दाखवले आहे की आगमनाच्या चळवळीच्या भविष्यवाणीत निराशा अपेक्षित होती. ती निराशा आली; आणि अशा प्रकारे, देवाच्या योजनेनुसार त्या संदेशाच्या स्वीकाराबरोबर त्याचा क्रूसही आला.