अध्याय १४ — बंद दार

GSAM 214.1“त्या तेल विकत घ्यायला गेल्या तेव्हा वर आला. तेव्हा ज्या तयार होत्या त्या लग्नात (KJV चे शब्दशः भाषांतर) त्याच्याबरोबर आत गेल्या. मग दरवाजा बंद झाला.”¹

GSAM 214.2या दाखल्यात वर्णन केलेले वराचे आगमन हे ख्रिस्ताचे पृथ्वीवर येणे नव्हे, तर लग्नाला येणे आहे. विवाह हा प्रभूच्या आगमनापूर्वी घडणारा एक प्रसंग आहे. लूकने नोंदवलेल्या सुसमाचारात हे असे वर्णन केले आहे: “तुमच्या कंबरा बांधलेल्या आणि दिवे लागलेले असू द्या. लग्नावरून परतणाऱ्या (KJV चे शब्दशः भाषांतर) मालकाची वाट पाहणाऱ्या लोकांसारखे व्हा जेणेकरून, तो परत येतो व दरवाजा ठोकावतो तेव्हा त्याच्यासाठी त्यांनी ताबडतोब दरवाजा उघडावा.”²

GSAM 214राज्य प्राप्त करण्याला विवाह म्हणणे

GSAM 214.3वराचे लग्नात येणे हे दानीएल ७:१३, १४ मध्ये दाखवले आहे, जिथे ख्रिस्त आपले राज्य प्राप्त करण्यासाठी पित्याकडे येतो. प्राचीन काळात एखादा राजा आपल्या सिंहासन आणि राज्याचा स्वीकार करण्यासाठी राजधानीत येण्याला विवाह असे म्हटले जायचे. हा प्रसंग—राजधानीला वधू म्हणून स्वीकारण्याचा—खऱ्या विवाहाच्या भव्यतेने आणि शोभेने साजरा केला जात असे. म्हणून जेव्हा ख्रिस्त स्वर्गातील पित्याकडून आपले राज्य स्वीकारतो, तेव्हा त्याने त्याच्या वधू—नवी यरुशलेम (प्रकटीकरण २१:९)—बरोबर विवाह केल्याचे म्हटले जाते; आणि याला दाखल्यात “विवाह” असे म्हटले आहे.

GSAM 214.4२२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी २३०० दिवसांची समाप्ती झाल्यानंतर, आगमन लोकांनी, ज्यांनी त्यांच्या अनुभवातील घटनांची पूर्वेकडील लग्नाशी संबंधित तथ्यांशी तुलना केली होती, असे म्हटले: “ख्रिस्ताने लग्नात प्रवेश केला आहे.” जेव्हा त्यांना दोन हजार तीनशे दिवसांच्या शेवटी घडणाऱ्या घटनेच्या स्वरूपाबद्दल अधिक स्पष्ट प्रकाश मिळाला, तेव्हा त्यांचा विश्वास ख्रिस्ताने सुरू केलेल्या कार्यात त्याच्या पाठीमागून गेला; म्हणून विश्वासाने ते “त्याच्याबरोबर लग्नात गेले” (KJV चे शब्दशः भाषांतर).

GSAM 215“मी परत येईन”

GSAM 215.1१८४५ मध्ये मिस हार्मोन यांना दिलेल्या एका दृष्टांतात, जेव्हा ख्रिस्त स्वर्गीय पवित्रस्थानाच्या पहिल्या कक्षातून दुसऱ्या कक्षात जात होता, तेव्हा असे शब्द आढळतात: “‘इथे थांब; मी माझ्या पित्याकडे राज्य स्वीकारण्यासाठी जातो; तुझे वस्त्र निर्मळ ठेव, आणि थोड्याच वेळात मी लग्नातून परत येईन आणि तुला माझ्याकडे घेईन.’ मग धुकेदार रथ, ज्याची चाके जळत्या ज्वालेसारखी होती आणि ज्याभोवती देवदूत होते, जिथे येशू होता तिथे आला. तो रथात चढला आणि त्याला सर्वात पवित्र स्थळी नेण्यात आले, जिथे पिता बसले होते.”³

GSAM 215दार बंद झाल्यानंतरची दया

GSAM 215.2या दाखल्यातील बंद दरवाजा स्वर्गाच्या मेघांवर मनुष्याच्या पुत्राच्या प्रत्यक्ष आगमनापूर्वी घडणाऱ्या घटनेकडे निर्देश करतो असे वाटते; कारण दरवाजा बंद झाल्यानंतर, इतर कन्या येऊन ठोठावतात, आणि त्यांना “जागरूक राहा” असे सांगितले जाते कारण त्यांना त्याच्या आगमनाचा दिवस किंवा वेळ माहित नसतो. पुन्हा, हुशार कन्या वरासह लग्नात गेल्यानंतर हा दरवाजा बंद होतो.

GSAM 215.3या कन्यांच्या दाखल्यातील भाषेवरून असे दिसते की लग्नात प्रवेश केल्यानंतरही “मूर्ख” कन्यांनाही वराला सामोरे जाण्यासाठी स्वीकारार्ह तयारी करण्याची संधी आहे. त्यांना “जागरूक राहा” असे आदेश देण्यात आले आहेत. जागरूक राहणे आणि प्रतीक्षा करणे ही प्रभूला सामोरे जाण्यासाठी खऱ्या तयारीची वैशिष्ट्ये आहेत. म्हणूनच, या दाखल्यातील दरवाजा बंद झाल्यावरही दया मागे घेतली जात नाही असे दिसते.

GSAM 215लूक १३:२५-२८ मधील दरवाजा नाही

GSAM 215.4भूतकाळात, या दाखल्यातील दरवाजा आणि लूक १३:२५-२८ मध्ये उल्लेखित दरवाजा यात गोंधळ करण्याची चूक झाली आहे, ज्यात लिहिले आहे, “घराच्या मालकाने उठून दरवाजा बंद केल्यावर, तुम्ही बाहेर उभे रहाल व दरवाजा ठोठवाल आणि म्हणाला; प्रभू, आम्हासाठी दरवाजा उघडा! परंतु तो तुम्हास उत्तर देईल, तुम्ही कोठून आलात हे मला माहीत नाही.... अन्याय करणाऱ्यांनो तुम्ही सर्व माझ्यापासून दूर व्हा. तेथे रडणे व दात खाणे चालेल, तेव्हा तुम्ही अब्राहामाला आणि इसहाकाला आणि याकोबाला आणि सर्व संदेष्ट्यांना देवाच्या राज्यामध्ये पाहाल, पण तुम्ही स्वतः मात्र बाहेर टाकलेले असाल.” वरील भाष्यावरून हे स्पष्ट होते की जेव्हा हा दरवाजा बंद होतो, तेव्हा बाहेर ठेवलेल्या लोकांचे भवितव्य ठरलेले असते. तेव्हा देवाचे राज्य आलेले असते; कारण ते राज्यात तारण पावलेल्या लोकांना पाहतील. उलट, कुंवारी कन्यकांच्या दाखल्यात प्रभू अद्याप आपल्या राज्यात आलेला नाही, तर तो आपले राज्य प्राप्त करण्यासाठी आपल्या पित्याकडे गेलेला आहे.

GSAM 216प्रतीकात्मक सेवेतील बंद दरवाजा

GSAM 216.1ज्यांनी विश्वासाने ख्रिस्ताच्या कार्यात त्याचा पाठपुरावा केला, त्यांनी दोन हजार तीनशे दिवसांच्या कालावधीच्या समाप्तीनंतर—ऑक्टोबर २२, १८४४—पाहिले की जेव्हा प्रतीकात्मक सेवेत प्रायश्चिताचा दिवस आला, तेव्हा महायाजकाने बाह्य कक्षाचे दार बंद केले आणि पवित्रतम कक्षाचे दार उघडले, तेथे पवित्रस्थानी कबूल केलेल्या पापांना मिटविण्याचे आपले कार्य करण्यासाठी; आणि तसे ख्रिस्ताने, आपल्या महायाजकाने, स्वर्गीय मंदिराच्या बाह्य कक्षाचे दार बंद केले होते आणि त्या कक्षाचे दार उघडले होते जिथे “त्याच्या कराराचा कोश” दिसत होता.⁴

GSAM 216कोण चुकले होते?

GSAM 216.2त्या काळात अॅडव्हेंटिस्ट श्रद्धाळूंमध्ये असे काही लोक होते ज्यांना ख्रिस्ताच्या पवित्रस्थान सेवेबद्दल अद्याप स्पष्ट प्रकाश प्राप्त झालेला नव्हता, कारण त्यांचे लक्ष तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाकडे अद्याप वळलेले नव्हते. या लोकांनी पवित्रस्थानाच्या या बाह्य द्वाराची लूक १३:२५-२८ मधील बंद दरवाजाशी गल्लत करून चूक केली. तथापि, हे लोक सप्तम-दिवस अॅडव्हेंटिस्ट नव्हते. परंतु ते कोण होते, हा सिद्धांत कसा निर्माण झाला, आणि कोणत्या परिस्थितींमुळे असे निष्कर्ष काढले गेले, हे आम्ही दाखवण्याचा प्रयत्न करू.

GSAM 217.1आगमन संदेशाच्या घोषणेअंतर्गत नाममात्र चर्चांपासून स्वतःला वेगळे केलेल्या लोकांना, तसेच ज्यांच्यापासून त्यांनी असे वेगळेपण केले होते, त्या लोकांना प्रकटीकरणातील सात चर्चांपैकी पाचव्या आणि सहाव्या चर्चांसाठीच्या साक्षीमध्ये संबोधित केले आहे. पाचव्या, सार्दीस, चर्चसाठीचा उपदेश असा आहे, “म्हणून जे तुम्ही स्वीकारले आणि ऐकले याची आठवण करा, त्याप्रमाणे वागा आणि पश्चात्ताप करा. पण जर तुम्ही जागे होत नाही, तर मी चोरासारखा येईन आणि की मी नेमक्या कोणत्या वेळेला तुमच्याकडे येईन हे तुम्हास कळणार नाही.”⁵ या भाषेतून हे स्पष्ट होते की ज्यांना हे संबोधन करण्यात आले होते, त्यांनी प्रभूच्या आगमनाची घोषणा ऐकली होती. त्यांनी ती स्वीकारल्याचा दावा केला होता, परंतु आता ते तिचा त्याग करण्याच्या तयारीत होते.

GSAM 217फिलदेल्फिया चर्च

GSAM 217.2फिलदेल्फिया चर्च, सुसमाचार चर्चची सहावी अवस्था, पुढे नमूद केले आहे. हे चर्च त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करते ज्यांना प्रकटीकरण १४ च्या पहिल्या आणि दुसऱ्या संदेशांच्या घोषणेअंतर्गत बाहेर आणले गेले होते. या चर्चला प्रभू म्हणतात, “मी लवकर येत आहे, जे तुझ्याकडे आहे त्यास घट्ट धरून राहा यासाठी की कोणीही तुझा मुकुट घेऊ नये.”⁶ त्यांना पुढील शब्दांत आणखी संबोधित केले आहे: “जो पवित्र व सत्य आहे त्याचे हे शब्द आहेत, ज्याच्याजवळ दाविदाची किल्ली आहे, जे तो उघडतो, ते कोणी बंद करू शकणार नाही आणि जे तो बंद करतो ते कोणी उघडू शकणार नाही. मला तुमची कामे माहीत आहेत, पाहा मी तुमच्यासमोर द्वार उघडे करून ठेवले आहे. जे कोणीही बंद करू शकणार नाही. मला माहीत आहे की, तुला शक्ती थोडी आहे, तरी तू माझा शब्द पाळला आहेस आणि माझे नाव नाकारले नाहीस.”⁷

GSAM 217या दाखल्यातील बंद दरवाजा म्हणजे काय?

GSAM 217.3आत्ताच उद्धृत केलेल्या शास्त्रात उघडलेला आणि बंद केलेला दरवाजा म्हणजे काय समजून घ्यावे? आम्हाला वाटते की या प्रश्नाचे समाधानकारक उत्तर सोबतच्या स्पष्टीकरणात मिळू शकते: जरी अॅडव्हेंटिस्टांमध्ये असे काही लोक होते ज्यांना प्रगत प्रकाश प्राप्त झाला होता, आणि ते शिकवत होते की तारणहाराने स्वर्गीय पवित्रस्थानाच्या पहिल्या कक्षातून दुसऱ्या कक्षात आपली सेवा बदलली होती, आणि जे ऐकतील त्यांच्यासाठी ते उघडे आणि बंद दार हा प्रश्न अचूकपणे मांडत होते, तरी दुसरा गट या सत्याचा विरोध करत होता आणि उघडे दार बंद आहे, आणि बंद दार उघडे आहे या शिकवणीवर विश्वास प्रस्थापित करण्याचा प्रयत्न करत होता. असे करताना ते पृथ्वीवरील प्रभूच्या सेवकांच्या मार्गात अडथळे आणत होते किंवा त्यांच्या कार्यात अडचणी निर्माण करत होते. स्वर्गीय पवित्रस्थानाचे दरवाजे ख्रिस्ताच्या सामर्थ्याने उघडले आणि बंद केले जातात—“जे तो उघडतो, ते कोणी बंद करू शकणार नाही.” फिलदेल्फिया चर्चला दिलेल्या संदेशात, जे लोक दृढ राहतात, वचन पाळतात आणि त्याचे नाव नाकारत नाहीत, त्यांना असा विजय मिळतो की एक असे दार उघडते जे कोणीही बंद करू शकत नाही. हे निःसंशयपणे लोकांपर्यंत पोहोचण्याच्या दाराकडे निर्देश करते, जे दार माणसांनी, वरकरणी (जसे आपण पाहू), प्रभावीपणे बंद केले होते; परंतु त्यांच्या दृढनिष्ठेची दखल घेऊन, प्रभू विश्वासू लोकांसमोर “द्वार उघडे” करून ठेवतो, जे कोणीही बंद करू शकत नाही.

GSAM 218उद्गाराचे दार

GSAM 218.1शास्त्रात अनेक उदाहरणे आहेत ज्यात या अर्थाने द्वार वापरले आहे. करिंथकरांना लिहिताना पौलाने म्हटले, “माझ्यासाठी मोठे आणि परिणामकारक द्वार उघडले आहे आणि असे अनेक आहेत जे मला विरोध करतात.”⁸ पुन्हा, करिंथकरांना लिहिलेल्या त्यांच्या दुसऱ्या पत्रात ते म्हणतात, “जेव्हा मी ख्रिस्ताच्या सुवार्तेसाठी त्रोवस शहरास आल्यावर आणि प्रभूकडून माझ्यासाठी एक द्वार उघडले गेले, माझा बंधू तीत हा मला सापडला नाही म्हणून माझ्या जीवाला चैन पडेना.”⁹ त्याने कलस्सैकरांनाही अशी विनंती केली: “प्रार्थनेत तत्पर असा व तिच्यांत उपकारस्तुती करीत जागृत रहा. आणखी आम्हासाठी देखील प्रार्थना करा; अशी की, कारण ख्रिस्ताच्या ज्या रहस्यामुळे मी बंधनातही आहे ते सांगावयास देवाने आम्हांसाठी वचनाकरिता द्वार उघडावे.”¹⁰

GSAM 218.2या शास्त्रांनुसार सत्य प्रसारणासाठी मिळणाऱ्या संधींना उघडे दरवाजे म्हणतात; आणि फिलदेल्फिया चर्चला सांगितलेल्या शब्दांनुसार, जेव्हा या लोकांना बाहेर बोलावण्यात आले, तेव्हा काही लोक त्यांच्या बोलण्याचा मार्ग बंद करण्यासाठी जोरदार प्रयत्न करत होते. फिलदेल्फिया चर्च जेव्हा परीक्षेच्या काळातून जात होते, त्याच्या “वचन” आणि “नावाला” घट्ट धरून ठेवत, तेव्हा प्रभूंचे त्यांच्यासाठी वचन होते की तो त्यांच्या समोर एक असे खुले दार उघडेल जे कोणीही बंद करू शकणार नाही.

GSAM 219२२ ऑक्टोबर १८४४ नंतरची परिस्थिती

GSAM 219.1भविष्यवाणीच्या शब्दांत नमूद केल्याप्रमाणे हा विषय आपल्यासमोर असताना, घडामोडी जसजशा घडत गेल्या तसतसा परिस्थितीचा मागील आढावा घेऊया. जसे आधीच मांडले गेले आहे, एप्रिल १८४४ पर्यंत चर्चे आगमन संदेशाच्या घोषणेसाठी उघडली होती, आणि कामगारांसाठीची आवाहने जिवंत प्रचारकांच्या उपलब्ध संख्येपेक्षा जास्त होती. निराशेनंतर, १८४४ च्या वसंत ऋतूत, ज्यांनी प्रामाणिकपणे या शिकवणीला स्वीकारले नव्हते, त्यांनी तिचा विरोध करायला सुरुवात केली. जेव्हा १८४४ च्या उन्हाळ्यात प्रकटीकरण १४ मधील दुसऱ्या देवदूताचा संदेश आणि “मध्यरात्रीची घोषणा” (मत्तय २५) देण्यात आले, तेव्हा प्रभूच्या लवकर येण्यावर अजूनही आपला विश्वास जाहीर करण्याचे धाडस करणाऱ्यांवर सर्वात तीव्र छळ सुरू झाला. या विरोधकांनी विविध मार्गांनी हा विषय दडपण्याचा प्रयत्न केला आणि “न्यायाची वेळ आली आहे” असे अजूनही जाहीर करणाऱ्यांच्या कार्यात शक्य तितक्या सर्व मार्गांनी अडथळा आणला. विल्यम मिलरने या विरोधाबद्दल म्हटले, “हे सर्वात अस्वाभाविक आणि अनाकलनीय आहे.” दोन हजार तीनशे दिवसांच्या समाप्तीच्या सुमारास विरोध इतका तीव्र होता की जॉर्ज स्टॉर्स म्हणाले, “आम्ही नाममात्र चर्चांशी आणि सर्व दुष्टांशी संबंध तोडला आहे, हे आवाहन त्यांच्यावर जो परिणाम करील तेवढे सोडून.”

GSAM 219.2त्या कालावधीच्या समाप्तीनंतर, दुष्ट लोकांकडून होणारा विरोध आणि उपहास दुहेरी-तिहेरी तीव्र झाला, तेव्हा विल्यम मिलरने त्या परिस्थितीबद्दल म्हटले, “पाप्यांना इशारा देण्याचा आणि औपचारिक चर्चला जागृत करण्याचा प्रयत्न करण्याचा आमचा कार्यभाग आम्ही पूर्ण केला आहे. देवाने आपल्या व्यवस्थेनुसार दार बंद केले आहे.”¹¹

GSAM 219पाप्यांची सर्वसाधारण कठोरता

GSAM 219.3हा उपहास करणाऱ्या जगाचा प्रवाह केवळ पाप्यांना आगमनाच्या शिकवणीविरुद्ध कठोर करत नव्हता, तर नाममात्र चर्चांमधील लोकांची साक्ष अशी होती: “जेव्हा आपण खऱ्या परिवर्तनाची प्रकरणे किती ‘कमी आणि दुर्मिळ’ आहेत, आणि पाप्यांची जवळजवळ अतुलनीय अशिष्टता आणि कठोरता यांचा विचार करतो, तेव्हा आपण जवळजवळ अनैच्छिकपणे उद्गारतो, ‘देव कृपाळू होण्यास विसरला आहे का? किंवा दयेचा दरवाजा बंद झाला आहे का?’”¹²

GSAM 220.1दुसऱ्या एका कार्यकर्त्याकडून आम्ही भविष्यवाणीच्या कालावधीच्या समाप्तीनंतरच्या परिस्थितीबद्दल आणखी वाचतो: “तेव्हा अविश्वासूंपर्यंत पोहोचणे जवळजवळ अशक्य झाले होते, कारण १८४४ मधील निराशेमुळे अनेकांच्या मनात गोंधळ निर्माण झाला होता, आणि ते या विषयावरील कोणतेही स्पष्टीकरण ऐकण्यास तयार नव्हते.”¹³

GSAM 220अविश्वासूंपर्यंत पोहोचण्याचे सर्व मार्ग बंद

GSAM 220.2त्या काळापुरते, अशा परिस्थितीमुळे, ज्यांनी अजूनही ख्रिस्ताच्या लवकर येण्यावर आपला विश्वास आणि आशा दृढपणे ठेवली होती, त्या लोकांशिवाय इतरांपर्यंत पोहोचण्याचे दार बंद झाल्यासारखे वाटत होते. प्रवचनाचे दार इतके पूर्णपणे बंद झाल्याचे दिसल्यामुळे, आणि अॅडव्हेंटिस्ट लोकांना त्यांच्या अनुभवाशी संबंधित दाखल्यात एक बंद दरवाजा असल्याचे दिसल्यामुळे, पापी लोकांसाठी आता पुढे कोणतीही दया उरली नाही, या निष्कर्षावर ते कसे पोहोचले हे सहज समजू शकते: किंवा, जसे काहींनी व्यक्त केले, की “दयेचे दार बंद झाले,” विशेषतः जर त्यांनी या दाखल्यातील बंद दरवाजा आणि लूक १३ मधील बंद दरवाजा एकच असल्याचे समजले असेल तर. जर लोकांनी पूर्णपणे ऐकण्यास नकार दिला आणि हृदय कठोर केले, तर ते कसे परिवर्तित होऊ शकले असते?

GSAM 220खोट्या बंद दाराचे शिक्षण प्रथम कोणी दिले?

GSAM 220.3आता प्रश्न उद्भवतो, “पाप्यांसाठी दया नाही” या शिकवणीची सुरुवात कोणी केली? कोणी त्यावर विश्वास ठेवला? आणि कोणी ती नाकारली? पहिल्या प्रश्नाच्या उत्तरासाठी, आपण १८४५ च्या वसंत ऋतूत जे. व्ही. हाइम्स यांनी मेन राज्याला दिलेल्या भेटीच्या अहवालाकडे लक्ष वेधू. ते म्हणतात:—

GSAM 220.4“भाऊ जोसेफ टर्नर आणि इतरांनी असा दावा केला की आपण महान शब्बाथामध्ये आहोत—की सहा हजार वर्षे संपली आहेत—म्हणून कोणत्याही अॅडव्हेंटिस्टने पुढे कोणतेही शारीरिक काम करू नये. त्यांच्या मते, असे केल्याने त्यांचा निश्चितच अंतिम नाश होईल.

GSAM 220.5“पृथ्वीवरील शारीरिक कामाबाबत या आळशी अवस्थेत प्रतीक्षा करत असताना, जसा समजला गेला, एक नवीन प्रकाश भाऊ टर्नर यांच्या मनात उजळला, म्हणजेच वराचे आगमन झालेले होते—तो गेल्या यहूदी वर्षाच्या सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी आला होता—तेव्हाच विवाह पार पडला—तेव्हा सर्व कुंवारी कन्या, एखाद्या अर्थाने, विवाहात त्याच्याबरोबर आत गेल्या आणि मग दरवाजा बंद झाला!—यापैकी कोणाचाही नाश होऊ शकत नव्हता, आणि बाहेरचे कोणीही वाचवले जाऊ शकत नव्हते. अशाप्रकारे या प्रचंड ग्रहावरील सर्व आध्यात्मिक व्यवहार पूर्ण झाले.”¹⁴

GSAM 221खोट्या सिद्धांताला ठामपणे कोणी विरोध केला?

GSAM 221.1पास्टर टर्नर यांनी मेनमधील पॅरिस येथे त्यांचा “आता-कधीही-दया-नाही” हा सिद्धांत शिकवायला सुरुवात केली, आणि काही काळासाठी त्या प्रदेशात त्यांना बरेच अनुयायी मिळाले. अॅडव्हेंटिस्ट नसलेल्या, मग ते विश्वास जाहीर करणारे असोत किंवा न करणारे, अशा लोकांपर्यंत पोहोचण्याचा मार्ग पूर्णपणे बंद असल्यामुळे, अनेकजण नैसर्गिकरित्या टर्नर यांच्या या विषयावरील मताकडे वळले.

GSAM 221.2अॅडव्हेंटिस्ट हा शब्द चुकीच्या अर्थाने घेतला जाऊ नये म्हणून, पुढे आपण या लोकांना प्रथम-दिवस अॅडव्हेंटिस्ट असे संबोधू; आणि या वर्गातील अनेकांनी श्री. टर्नर यांचे विचार स्वीकारले होते. त्यांनी अद्याप शब्बाथ सत्य पाहिले किंवा ऐकले नव्हते, तसेच तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाबद्दलही त्यांना काहीच माहिती नव्हती. त्यांच्याबद्दलच श्रीमती व्हाईट यांनी त्यांच्या एका प्रकाशनात असे म्हटले आहे:—

GSAM 221.3“१८४४ मध्ये अपेक्षेचा काळ संपल्यानंतरही अॅडव्हेंटिस्टांचा विश्वास होता की तारणहाराचे आगमन अगदी जवळ आहे; ते मानत होते की त्यांनी एका महत्त्वाच्या वळणावर पाऊल ठेवले आहे, आणि देवापुढे मनुष्याचा मध्यस्थ म्हणून ख्रिस्ताचे कार्य थांबले आहे. जवळ येणाऱ्या न्यायाची चेतावणी दिल्यानंतर, त्यांना वाटले की जगासाठी त्यांचे कार्य संपले आहे, आणि त्यांनी पाप्यांच्या तारणासाठीची आपली काळजी गमावली; तर अधर्मी लोकांचा धाडसी, अपवित्र उपहास त्यांना याचा आणखी एक पुरावा वाटला की देवाचा आत्मा त्याच्या दयेला नकार देणाऱ्यांपासून परत घेतला गेला आहे. या सर्वामुळे त्यांना असा विश्वास अधिक दृढ झाला की परीक्षेची मुदत संपली आहे, किंवा, जसे ते म्हणत, ‘दयेचे दार बंद झाले आहे.’ जसे वर नमूद केले आहे, अॅडव्हेंटिस्ट थोड्या काळासाठी दयेचे दार बंद झाले आहे या विश्वासात एकत्र होते.”¹⁵

GSAM 222.1या उद्धरणात श्रीमती व्हाईट यांनी प्रथम-दिवस अॅडव्हेंटिस्टांनी घेतलेली भूमिका मांडली आहे. ती स्वतः यावर विश्वास ठेवत होती असेही सूचित करत नाही. वर दाखविल्याप्रमाणे, हा सिद्धांत प्रथम जोसेफ टर्नर यांनी मेनमधील पॅरिस येथे शिकवला होता. श्रीमती व्हाईट (तेव्हा मिस हार्मोन) यांनी १८४५ च्या सुरुवातीच्या वसंत ऋतूत वरील नमूद ठिकाणी जोसेफ टर्नर यांची भेट घेतली, आणि त्यांच्या “अॅडव्हेंटिस्टांसाठी आता कोणतेही शारीरिक श्रम नाहीत, आणि पाप्यांसाठी आता कोणतीही दया नाही” या शिकवणीचे विधान ऐकले, आणि त्यांना स्पष्टपणे सांगितले की ते “खोटी शिकवण देत आहेत; पाप्यांसाठी आणि ज्यांनी सत्य समजून नाकारले नाही त्यांच्यासाठी अजूनही दया आहे.”

GSAM 222“दया-रहित” सिद्धांताविरुद्ध

GSAM 222.2जे. एन. अँड्र्यूज, जे १८४४ आणि १८४५ मध्ये मेनमधील पॅरिसमध्ये राहत होते आणि तेथील लोकांच्या तसेच जोसेफ टर्नरच्या (जो पाप्यांसाठी आणखी दया नाही असे शिकवत होता) वर्तनाशी पूर्णपणे परिचित होते, ते त्या वेळी मिस हार्मोनच्या या विषयावरील भूमिकेबद्दल म्हणतात, “दृष्टांतांनी त्यांना हा दृष्टिकोन स्वीकारण्यासाठी प्रवृत्त करण्याऐवजी, ज्यांनी अजूनही तो स्वीकारला होता, त्यांचे मत दुरुस्त केले.”¹⁶

GSAM 222.3मिस हार्मोन यांनी १८४५ च्या उन्हाळ्यात मेनमधील पॅरिसला दुसऱ्यांदा भेट दिली. या भेटीबद्दल मी तेव्हा पॅरिसमध्ये राहणाऱ्या श्रीमती ट्रुस्डेल यांच्या उद्धरणातून सांगणार आहे. त्या म्हणतात:—

GSAM 222.4“१८४५ च्या उन्हाळ्यात मेनमधील पॅरिस येथे मिस हार्मोन यांच्या भेटीदरम्यान, मी तिला माझ्या एका प्रिय मैत्रिणीविषयी सविस्तर सांगितले, जिच्या वडिलांनी तिला आमच्या सभांना उपस्थित राहण्यापासून वंचित केले होते; त्यामुळे तिने प्रकाश नाकारला नव्हता. तिने हसतमुखाने उत्तर दिले, ‘देवाने मला कधीच दाखवले नाही की अशा लोकांसाठी कोणतेही तारण नाही. हे फक्त तेच आहेत ज्यांना सत्याचा प्रकाश दाखविला गेला आणि त्यांनी जाणूनबुजून तो नाकारला.’”¹⁷

GSAM 222.5ती १८४६ मध्ये मिस हार्मोन यांच्या पॅरिसच्या तिसऱ्या भेटीबद्दलही पुढीलप्रमाणे बोलते:—

GSAM 222खोट्या सिद्धांतावर आणखी एक फटकार

GSAM 222.6“उल्लेखनीय आणखी एक प्रसंग म्हणजे १८४६ मध्ये मेनमधील पॅरिसमध्ये दिलेला एक दृष्टांत. मिस हार्मोनला दाखवण्यात आले की जेव्हा सैतान प्रामाणिक मनाच्या लोकांना त्यांचे संपूर्ण कर्तव्य पार पाडण्यापासून रोखू शकत नाही, तेव्हा तो त्यांना कर्तव्याच्या पलीकडे ढकलण्यासाठी आपले कौशल्य वापरतो. एका चांगल्या भगिनीने चर्चांना सांगितले होते की देवाने त्यांना नाकारले कारण त्यांनी स्वर्गातून त्यांचे तारण करण्यासाठी पाठवलेला संदेश नाकारला होता. बहीण हार्मोन यांना दाखवण्यात आले की तिच्या संदेशात काहीच सत्य नाही, कारण चर्चांमध्ये अजूनही अनेकजण सत्य स्वीकारणार आहेत; चांगले देवदूत अजूनही त्या चर्चांमध्ये आत्म्यांसाठी कार्य करतील, आणि जेव्हा ते तसे करतील, तेव्हा ते [देवदूत] या भगिनीला तिच्या संदेशासह [म्हणजे तिच्या “दयारहित” संदेशासह] दाराबाहेर सोडतील.”¹⁸

GSAM 223कोणताही विरोधाभास नाही

GSAM 223.1जसे काही लोक हे सिद्ध करण्यासाठी खूप उत्सुक आहेत की श्रीमती व्हाईट यांनी एकदा “पाप्यांसाठी आता दया नाही” हा सिद्धांत शिकवला होता, परंतु आता त्या त्या उलट शिकवतात, म्हणून मी १८४५ पासून त्यांच्या कार्याची माहिती असलेल्या लोकांकडून पाप्यांच्या परिवर्तनासाठी त्यांच्या परिश्रमांबद्दलची साक्ष्ये सादर करणार आहे. पुढील विधान न्यूयॉर्क राज्यातील मॅडिसन काउंटीच्या ब्रुकफील्ड येथील इरा अॅबी यांचे आहे:—

GSAM 223.2“१८४६ ते १८५० या काळात, भाऊ आणि बहीण व्हाईट आमच्या घरी आले, आणि ते मुलांसाठी व ज्यांनी सत्य नाकारले नव्हते त्यांच्यासाठी खूप उत्साही होते. त्यांनी अनपरिवर्तित आत्म्यांसाठी परिश्रम केले, आणि मला कधीही आठवत नाही की मी बहीण व्हाईटला असे म्हणताना ऐकले की परत गेलेल्या पाप्यांसाठी आणि ज्यांनी सत्य नाकारले नव्हते त्यांच्यासाठी कोणतीही आशा नाही.”¹⁹

GSAM 223प्रथम-दिवस अॅडव्हेंटिस्टांचे साक्ष्य

GSAM 223.3न्यू इंग्लंडमधील प्रथम-दिवस अॅडव्हेंटिस्टांना अत्यंत बंद दरवाजा या सिद्धांताबद्दल काय माहिती आहे, हे पुढील पत्र साक्ष देईल:—

GSAM 223.4“ऑगस्ट ५ ते ९, १८९१ दरम्यान, मी ब्रुकस्टन येथे पास्टर माइल्स ग्रँट यांच्याशी वादविवाद केला, हे शहर सुमारे ३०,००० रहिवाशांचे आहे. हा वादविवाद मोठ्या तंबूत पार पडला आणि त्याचे अध्यक्षत्व श्री. जॉन बार्बर यांनी केले, जे कधी शहर परिषदेचे अध्यक्ष होते. हे शहर बोस्टनपासून सुमारे वीस मैलांवर आहे. हा वादविवाद शब्बाथ प्रश्नावर होता, परंतु श्री. ग्रँट यांनी या चर्चेत बहीण व्हाईट यांच्या या कार्यातील अनुभवाचा मुद्दा ओढण्याचा प्रयत्न केला. त्यांनी आरोप केला की, ‘तिला १८४४ मध्येच दाखवले गेले होते की परीक्षेची मुदत संपली आहे आणि पापी लोकांसाठी आता कोणतीही दया उरलेली नाही.’”

GSAM 224.1“त्यावर उत्तर देताना मी त्याला सांगितले की, आम्ही त्यांच्यापासून वेगळे होण्यापूर्वी, प्रथम-दिवस अॅडव्हेंटिस्टांनी जवळजवळ सर्वांनीच एकदा तोच दृष्टिकोन स्वीकारला होता, आणि श्रीमती व्हाईटने त्या दृष्टिकोनाला कधीच पाठिंबा दिला नाही, उलट तिला दाखवण्यात आलेल्या पहिल्या गोष्टींपैकी एक म्हणजे तो दृष्टिकोन ‘खोटा’ होता आणि पाप्यांसाठी अजूनही दया आहे. मी म्हटले, ‘हे खरे आहे, आणि पास्टर ग्रँटला हे माहीत आहे.’ मी हे सांगताच, माझ्यासमोर बसलेल्या अनेक प्रथम-दिवस अॅडव्हेंटिस्ट लोकांनी [त्या वर्गाने मोठ्या तंबूचा बराच भाग व्यापला होता] त्या विधानाशी ठाम आणि सकारात्मक सहमती दर्शवण्यासाठी माना डोलावल्या. एवढेच सांगणे पुरेसे आहे की, पास्टर ग्रँट यांनी त्या वादविवादात पुन्हा त्या मुद्द्याचा उल्लेख केला नाही.” स्वाक्षरी: “जीओ. ई. फिफील्ड, साउथ लँकेस्टर, मॅस., डिसेंबर ६, १८९५.”

GSAM 224श्रीमती व्हाईट पाप्यांच्या तारणासाठी सदैव प्रयत्नशील

GSAM 224.3श्रीमती व्हाईट यांनी १८४४ पासून आजपर्यंत पाप्यांच्या परिवर्तनासाठी परिश्रम घेतले आहेत, हे पुढील तथ्यांमुळे सिद्ध होते: त्यांनी आणि पास्टर व्हाईट यांनी कनेक्टिकटमधील रॉकी हिल येथील अल्बर्ट बेल्डेन यांच्या घरी २० एप्रिल १८४८ रोजी सुरू झालेली एक सभा घेतली. या सभेत जगातील काही लोकांसाठी प्रयत्न केले गेले. पास्टर व्हाईट आणि त्यांच्या पत्नीने अशा आत्म्यांसाठी विशेष स्वारस्य दाखवले. या बाबतीत आम्ही या वर्गातील एका व्यक्तीचे साक्ष्य देणार आहोत ज्याने पास्टर व्हाईट यांच्या हस्ते बाप्तिस्मा घेतला. जॉन वाय. विलकॉक्स यांनी केन्सिंग्टन, कनेक्टिकट येथून २२ फेब्रुवारी १८९१ रोजी लिहिले:—

GSAM 224.4“मला सत्यात आणले गेले तेव्हा कॉन. येथील रॉकी हिल येथील भाऊ ए. बेल्डेन यांच्या अपूर्ण खोलीत सभा घेतल्या जात होत्या. मला वर्तमान सत्याचा प्रकाश मिळाला तो भाऊ आणि बहीण व्हाईट यांच्या परिश्रमांमुळेच. मला त्यानंतर लवकरच भाऊ व्हाईट यांनी बाप्तिस्मा दिला. त्यांच्याकडून मला मिळालेले प्रोत्साहन आणि बळ नसते, तर मी प्रभूने स्वीकारलेला आहे असा विचार करण्याचे किंवा तसे वाटण्याचे धैर्य मला कधी झाले असते की नाही, हे मला माहीत नाही. ते माझ्याबद्दल मनापासून काळजी घेत होते आणि मला मदत करण्यासाठी परिश्रम घेत होते.”

GSAM 225.1पास्टर व्हाईट यांनी स्टॉकब्रिज हॉवलँड, टॉपशॅम, मेन यांना लिहिलेल्या पत्रात त्या बैठकीबद्दल म्हटले, “भाऊ बेट्स यांनी आज्ञा अतिशय स्पष्टपणे मांडल्या, आणि अतिशय सामर्थ्यवान साक्ष्यांद्वारे त्यांचे महत्त्व ठामपणे अधोरेखित केले. या वचनाचा परिणाम असा झाला की, जे आधीच सत्यात होते त्यांना त्याने अधिक दृढ केले आणि ज्यांनी अद्याप पूर्णपणे निर्णय घेतला नव्हता त्यांना जागृत केले.”

GSAM 225ओस्वेगो, न्यूयॉर्कमधील पाप्यांसाठी परिश्रम.

GSAM 225.2१८४९ मध्ये पास्टर जेम्स व्हाईट आणि त्यांच्या पत्नी यांनी ओस्वेगो, न्यूयॉर्क येथे सेवा केली. त्या सभांमध्ये हिरॅम पॅच आणि मिस बेंसन, ज्यांचा साखरपुडा झाला होता, ते देवाकडे आणि वर्तमान सत्याकडे परिवर्तित झाले.

GSAM 225.3मार्च १८५० मध्ये ओस्वेगो येथे पुन्हा सभा घेण्यात आल्या. एप्रिलच्या Present Truth-मध्ये पास्टर व्हाईट यांनी त्या सभांबद्दल बोलताना म्हटले:

GSAM 225.3“या शहरातील अवशेषातील मुलांमध्ये सध्या एक अत्यंत रोचक कार्य सुरू आहे. गेल्या दोन शब्बाथ दिवसांत आमच्या सभांमध्ये त्यांचे तारण हा मुख्य विषय होता, आणि देवाने आम्हाला आश्चर्यकारकपणे आशीर्वादित केले आहे. सत्याचा आमच्यावर तसेच आमच्या मुलांवर चांगला परिणाम झाला आहे. मागील पहिल्या दिवसानंतरच्या संध्याकाळी, त्यांच्या विशेष फायद्यासाठी आम्ही एक सभा घेतली, आणि प्रभूचा आत्मा आमच्यामध्ये ओतला गेला. सर्व मुलांनी प्रभूसमोर नमन केले, आणि आज्ञा पाळण्याचे, विशेषतः पाचवी आज्ञा पाळण्याचे आणि येशू ख्रिस्ताद्वारे तारण मिळवण्याचे महत्त्व त्यांना जाणवत असल्याचे दिसले. ही मी कधीही अनुभवलेल्या सभांपैकी सर्वात मनोरंजक सभांपैकी एक होती.”

GSAM 225.4नोव्हेंबर १८४९ च्या Present Truth-मध्ये पास्टर व्हाईट यांनी काही लोकांच्या धर्मांतर आणि बाप्तिस्मा याबाबत एक अहवाल प्रकाशित केला; आणि १८५० मध्ये या नियतकालिकाच्या शेवटच्या अंकात वेट्सफील्ड, व्हीटी येथे झालेल्या बैठकीचा आणि नुकताच जगातून धर्मांतरित झालेल्या हेमन चर्चिल यांच्या उपस्थितीचा अहवाल आहे. लेखात त्यांचा “भाऊ” म्हणून उल्लेख केला आहे. जर पापी लोकांसाठी आणखी दया नसेल तर ते कसे शक्य आहे?

GSAM 226एकवीस साक्षीदारांची गवाही

GSAM 226.1या संदर्भात आम्ही १८८८ मध्ये एकत्र एकवीस व्यक्तींनी स्वाक्षरी केलेले एक साक्षपत्र देतो, ज्यापैकी प्रत्येकजण १८४४ मध्ये आगमनाच्या चळवळीत होता आणि त्याला तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या उदयाबद्दल माहीत होते. सर्वजण १८५१ पूर्वी या संदेशात होते, त्यापैकी बहुतेक जण संदेशाच्या उदयापासून जवळजवळ सप्तम-दिवस अॅडव्हेंटिस्टांशी संबंधित होते:—

GSAM 226.2“आम्ही, खाली सही करणारे, १८४४ मध्ये समय संपला तेव्हाच्या आगमनाच्या चळवळीशी चांगल्या प्रकारे परिचित होतो आणि १८५० मध्येच तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या सत्याला स्वीकारले होते; आम्ही आनंदाने पुढील विधानावर सह्या करतो, जे तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशावर विश्वास ठेवणाऱ्यांनी त्याच्या उदयापासून ते वर नमूद केलेल्या तारखेपर्यंत आणि त्यानंतरही पाळलेल्या बंद दरवाजा सिद्धांताविषयी आहे.

GSAM 226.3“ते प्रकटीकरण ३:७, ८ आणि इतर शास्त्रांनुसार असा विश्वास ठेवत होते की दानीएल ८:१४ मधील दोन हजार तीनशे दिवसांच्या समाप्तीनंतर ख्रिस्ताने स्वर्गीय पवित्रस्थानाच्या पहिल्या विभागातील आपले कार्य समाप्त केले, आपली सेवा पवित्रतम विभागात हलवली आणि न्यायाचे कार्य सुरू केले, ज्यामुळे तारण योजनेच्या संदर्भात त्याचे नाते बदलले. येथे एक दरवाजा उघडला गेला आणि एक दरवाजा बंद झाला.

GSAM 226.4“त्यांना विश्वास होता की ज्यांना पहिल्या देवदूताच्या संदेशावर स्पष्ट प्रकाश मिळाला होता आणि त्यांनी त्याचा विरोध करून त्याचा तीव्र प्रतिकार केला, त्यांना देवाने नाकारले. परंतु त्यांना असेही वाटत नव्हते की ज्यांना प्रकाश मिळाला नव्हता किंवा जे १८४४ पूर्वी जबाबदारीच्या वयाला पोहोचले नव्हते, जर ते प्रामाणिक अंतःकरणाने देवाला शोधतील, तर त्यांना नाकारले जाईल.

GSAM 226.5“जरी समयसीमा संपल्यानंतर लगेचच त्यांनी विल्यम मिलर आणि बहुसंख्य अॅडव्हेंटिस्टांसोबत हे मानले की जगासाठी त्यांचे कार्य संपले आहे आणि प्रभू लवकरच येणार आहेत, तरीही पवित्रस्थानावर मिळालेल्या प्रकाशाने आणि तिसऱ्या संदेशाने त्यांच्या निराशेचे स्पष्टीकरण केल्यानंतर, त्यांनी असा विश्वास ठेवला नाही की दया त्या प्रकाशाला नाकारणाऱ्या लोकांसाठी वगळता संपली आहे.”

GSAM 227.1स्वाक्षरी, “जे. बी. स्वीट, साउथ सॅगिनॉ, मिशिगन; सॅम्युअल मार्टिन, वेस्ट रिंज, न्यू हैम्पशायर; आयरा अॅबी, नॉर्थ ब्रुकफील्ड, एन.वाय.; श्रीमती आर. बी. अॅबी, नॉर्थ ब्रुकफील्ड, एन.वाय.; श्रीमती डायना अॅबी, नॉर्थ ब्रुकफील्ड, एन.वाय.; श्रीमती एल. बी. अॅबी, नॉर्थ ब्रुकफील्ड, एन.वाय.; हेमन एस. गर्नी, मेम्फिस, मिशिगन; अॅन ई. गर्नी, मेम्फिस, मिशिगन; विल्यम गिफोर्ड, मेम्फिस, मिशिगन; श्रीमती मेरी एस. चेस, बॅटल क्रीक, मिशिगन; एस. एम. हॉवलँड, बॅटल क्रीक, मिशिगन; श्रीमती एफ. एच. लंट, बॅटल क्रीक, मिशिगन; श्रीमती मेलोरा ए. अॅशले, बॅटल क्रीक, मिशिगन; श्रीमती कॅरोलिन ए. डॉज, बॅटल क्रीक, मिशिगन; श्रीमती सारा बी. व्हिपल, बॅटल क्रीक, मिशिगन; श्रीमती उरियाह स्मिथ, बॅटल क्रीक, मिशिगन; श्रीमती पॉलिना आर. हेलिगॅस, मोलिन, कॅन्सस; आर. जी. लॉकवुड, सेंट हेलेना, कॅलिफोर्निया; श्रीमती आर. जी. लॉकवुड, सेंट हेलेना, कॅलिफोर्निया; रूबेन लव्हलँड, नॉर्थ हाइड पार्क, व्हर्माँट; श्रीमती बेलिंडा लव्हलँड, नॉर्थ हाइड पार्क, व्हर्माँट.”

GSAM 227एका दृष्टांताचा चुकीचा अर्थ लावला गेला

GSAM 227.2टॉपशॅम, मेन येथे २४ मार्च १८४९ रोजी श्रीमती व्हाईट यांना दिलेल्या दृष्टांताला पाप्यांसाठी आता कोणतीही दया नाही असा चुकीचा सिद्धांत शिकवणारा म्हणून अर्थ लावण्याचा प्रयत्न केला गेला आहे. हा दृष्टांत “रॉचेस्टर नॉकइंग्ज” (आध्यात्मिकवाद) सादर होत असतानाच दिला गेला. श्रीमती व्हाईट यांनी पाहिले की रहस्यमय चिन्हे आणि चमत्कार व खोट्या सुधारणा वाढतील आणि पसरतील. या सुधारणा चुकीपासून सत्याकडे होणाऱ्या नव्हत्या (तिने असे म्हटले नाही की अशा सुधारणा कधीच होणार नाहीत, परंतु मानवी प्रभाव वापरून केलेल्या ज्या सुधारणा तिला दाखवण्यात आल्या, त्या अशा होत्या), तर वाईटापासून आणखी वाईट होणाऱ्या होत्या; कारण ज्यांनी हृदयपरिवर्तनाचा दावा केला होता, त्यांनी फक्त धार्मिक वस्त्र परिधान केले होते ज्यामुळे दुष्ट हृदयाच्या अधर्माला झाकले गेले होते. काही लोक खरोखरच परिवर्तित झाल्याचे भासत होते, ज्यामुळे ते देवाच्या लोकांना फसवू शकत होते; परंतु जर त्यांची हृदये पाहता आली असती, तर ती पूर्वीइतकीच काळी दिसली असती.

GSAM 227.3मग तिने म्हटले: “माझ्या सोबत असलेल्या देवदूताने मला पाप्यांसाठी पूर्वीप्रमाणे आत्म्याची वेदना शोधायला सांगितले. मी पाहिले, पण ती मला दिसली नाही; कारण त्यांचा तारणाचा काळ संपला आहे.”²⁰

GSAM 228.1असा दावा केला गेला आहे की या दृष्टांताने पाप्यांसाठी आणखी दया नाही असे शिकवले, परंतु आम्ही विचारतो, ते कसे शक्य आहे जेव्हा तिने १८४५ च्या वसंत ऋतूत जोसेफ टर्नरने प्रथम हा सिद्धांत शिकवला तेव्हापासून त्याचा विरोध केला होता आणि पाप्यांच्या परिवर्तनासाठी व तारणासाठी ती सतत कटिबद्धपणे कार्यरत होती?

GSAM 228.2१८५४ मध्ये प्रकाशित Supplement to Experience and Views या पुस्तकात श्रीमती व्हाईट म्हणतात, “संदर्भित ‘खोट्या सुधारणा’ अजूनही अधिक पूर्णपणे पाहण्याच्या आहेत. हा दृष्टांत विशेषतः त्या लोकांशी संबंधित आहे ज्यांनी आगमनाच्या शिकवणीचा प्रकाश ऐकला आणि नाकारला. त्यांना प्रबळ भ्रांतांना सोपवले गेले आहे. अशा लोकांना पूर्वीप्रमाणे ‘पाप्यांसाठी आत्म्याचा त्रास’ होणार नाही.”²¹

GSAM 228.3विरोधक असा दावा करतात की श्रीमती व्हाईट या दृष्टांतात काय पाहत होत्या, हे त्यांना स्वतः श्रीमती व्हाईट यांच्यापेक्षा अधिक माहीत आहे. चला त्यांच्या आवृत्तीच्या संदर्भात थोडक्यात तपासूया; म्हणजेच, ती पुनरुज्जीवन प्रचारकांऐवजी पाप्यांची स्थिती पाहत होती. म्हणून तिने पाप्यांकडे पाहिले, “पाप्यांसाठी आत्म्याची वेदना शोधण्यासाठी, परंतु ती दिसली नाही.” फक्त पाप्यांकडे पाहून कोणाला कधी पाप्यांसाठी आत्मिक वेदना आढळली आहे का? परंतु, आम्ही विचारतो, वरील साक्षीपत्रात उल्लेख केलेल्या त्या लोकांबद्दल काय, जे फक्त मानवी प्रभाव आणि सम्मोहन वापरून धर्मांतर करवत होते आणि त्याला देवाच्या आत्म्याचे कार्य म्हणत होते? हे विरोधक, जे श्रीमती व्हाईट यांनी अत्यंत “बंद दरवाजा” सिद्धांत शिकवला हे दाखवण्यासाठी इतके उत्सुक होते, ते आता कबूल करण्यास तयार आहेत का की हे पुनरुज्जीवन प्रचारक पवित्र लोक होते आणि ते खऱ्या अर्थाने धर्मांतरित करत होते?

GSAM 228.4प्रत्येक प्रामाणिक मनाला हे स्पष्ट आहे की या संदर्भात संबोधित केलेली व्यक्तींची श्रेणी अशी होती की त्यांनी आत्म्याचा हा संघर्ष असल्याचा दावा केला, परंतु त्यांनी प्रकाश आणि सत्य नाकारले होते आणि धर्मांतरितांना आकर्षित करण्यासाठी सम्मोहनशास्त्र वापरत होते. जे स्वतःच शापग्रस्त होते, त्यांच्यासाठी पाप्यांसाठी खरा आत्मिक संघर्ष होऊ शकत नाही; कारण “त्यांचा [त्यांचा स्वतःचा] तारणाचा काळ संपला आहे.”

GSAM 229.1श्रीमती व्हाईट यांच्या २४ मार्च १८४९ च्या दृष्टांतावरून काही लोकांनी असा निष्कर्ष काढण्याचा प्रयत्न केला आहे की त्या दृष्टांताने पाप्यांसाठी आता कोणतीही दया उरलेली नाही असे शिकवले; परंतु आम्ही आधीच दाखवले आहे की १८४५ मध्ये मेनमधील पॅरिसमध्ये तिने शिकवले की ज्यांनी जाणूनबुजून आणि समजून प्रकाश आणि सत्याला नाकारले नाही, त्यांच्यासाठी दया आहे. १८४६ मध्ये त्याच ठिकाणी दिलेल्या एका दृष्टांतामध्ये दाखवले गेले की प्रभूंकडे “चर्चांमध्ये असे लोक आहेत ज्यांनी सत्य नाकारलेले नाही.” ज्यांनी वेगळे विचार केले त्यांना एक फटकार देण्यात आली, ज्यात सांगितले की देवाचे देवदूत अजूनही अशा लोकांसाठी कार्य करतील, आणि जेव्हा ते कार्य करतील, तेव्हा जे त्यांचा निषेध करत आहेत ते बाहेर उरतील.

GSAM 229.2पुन्हा, एप्रिल १८४८ मध्ये, पास्टर व्हाईट आणि त्यांच्या पत्नी कॉन. येथील रॉकी हिल येथे पाप्यांच्या परिवर्तनासाठी कार्यरत होते. हे सर्व हे सिद्ध करते की २४ मार्च १८४९ च्या दृष्टांताला १८४६ मध्ये मेनमधील पॅरिस येथे दिलेल्या दृष्टांताशी आणि एप्रिल १८४८ मध्ये या देवाच्या सेवकांनी अवलंबलेल्या मार्गाशी सुसंगतता आहे.

GSAM 229एका खोट्या पुनरुज्जीवन प्रचारकाचा पराभव

GSAM 229.3हा दृष्टांत प्रथम १८४९ मध्ये कनेक्टिकटमध्ये प्रकाशित झाला. एक पादरी तेथे धर्मांतरित लोक मिळवण्यासाठी खूपच उत्सुकतेने कार्यरत होता, अगदी परकी भाषा बोलण्याचे वरदान असल्याचा दावाही करत होता. तो रॉकी हिल येथील शब्बाथ पाळणाऱ्या लहान गटावर प्रभाव मिळवण्याचा प्रयत्न करत होता. त्यापैकी एका व्यक्तीला त्याने “प्रभूचा प्रिय संत” असे संबोधले. त्याच्या उपस्थितीत, श्रीमती व्हाईट यांना एक दृष्टांत झाला ज्यात त्याच्या कार्याची फसवणूक करणारी प्रकृती आणि त्याची “प्रिय संत” सातव्या आज्ञेशी सुसंगत नसलेला मार्ग अवलंबत असल्याचे दाखवले गेले. या “संत” महिलेने हा आरोप नाकारला, आणि त्या पादरीने “प्रभूची गरीब संत” असे संबोधत तिला सहानुभूती मिळवून देण्याचा प्रयत्न करत जोरदार युक्तिवाद केला. त्यानंतरच्या रात्री, या तरुणीला कोलेरा मोर्बसचा झटका आला आणि तिला वाटले की ती मरत आहे. तिने श्रीमती व्हाईट यांना बोलावले आणि कबूल केले की तिच्याबद्दल जे दाखवले गेले होते ते खरे होते; श्रीमती व्हाईट यांनी जे सांगितले होते त्यात ती दोषी होती. अशा प्रकारे या खोट्या कार्यकर्त्याला त्या गटाला फसवण्यात अपयश आले, आणि त्याच्या कामाचे स्वरूप उघड झाले, ज्यामुळे त्या ठिकाणी त्याचे प्रयत्न अचानक थांबले.

GSAM 230ओस्वेगो, न्यूयॉर्कमधील आणखी एक खोटा पुनरुज्जीवन प्रचारक

GSAM 230.1वरील साक्षीपत्रात मांडलेल्या तत्त्वाचे आणखी एक उदाहरण म्हणून, आणि पास्टर व्हाईट आणि त्यांची पत्नी १८४९-५० मध्ये पाप्यांच्या परिवर्तनासाठी अजूनही कसे परिश्रम घेत होते हे दाखवण्यासाठी, आम्ही खालील तथ्ये देत आहोत, जी मला न्यूयॉर्क राज्यातील ओस्वेगो येथील चर्चच्या सुरुवातीच्या सदस्यांपैकी एलियास गुडविन आणि इतरांनी सांगितली:—

GSAM 230.2त्या वेळी (१८४९) त्या ठिकाणी हिराम पॅच नावाचा एक तरुण राहत होता. तो एका तरुणीशी साखरपुडा करून होता आणि लवकरच तिच्याशी विवाहबद्ध झाला. ते अजून परिवर्तित झालेले नव्हते, परंतु ते पास्टर व्हाईट आणि त्यांच्या पत्नी यांनी आयोजित केलेल्या सभांना उपस्थित राहत होते आणि ख्रिश्चन होण्यास जवळजवळ तयार झाले होते. त्या वेळी ओस्वेगो येथील एका चर्चमध्ये पुनरुज्जीवन सुरू झाले, ते पाळकवर्गाकडून नव्हे, तर एका प्रमुख सामान्य सदस्याकडून, जो जिल्हा निधीचा कोषाध्यक्ष होता. हा माणूस खूप उत्साही दिसत होता आणि पाप्यांसाठी त्याला मोठे दुःख आहे असे तो सांगत असे. तो अनपरिवर्तित लोकांसाठी प्रार्थना करताना आपले हात पिळत असे, त्यांच्या हरवलेल्या अवस्थेमुळे तो खूपच त्रस्त दिसत असे.

GSAM 230.3श्री पॅच आणि त्याची मंगेतर या पुनरुज्जीवन सभांना गेले, आणि त्यांना निर्णय कसा घ्यावा याबद्दल शंका होती. ते एका प्रसंगी उपस्थित होते जेव्हा श्रीमती व्हाईटला एक दृष्टांत झाला, ज्यात त्यांना होशेय ५:६, ७ कडे निर्देशित करण्यात आले, ज्यात असे लिहिले आहे, “ते परमेश्वराचा शोध आपली मेंढरे व गुरे घेऊन करतील, परंतू तो त्यांना सापडणार नाही, कारण त्याने त्यांचा त्याग केला आहे. ते परमेश्वराशी अविश्वासू राहिले; कारण त्यांनी अनैरस मुलांना जन्मास घातले आता एक महिना त्यांना त्यांच्या वाट्यांसहित खाऊन टाकेल (KJV चे शब्दशः भाषांतर).” तिला दाखवण्यात आले की हे पुनरुज्जीवन चालवणारे देवाशी बरोबर नव्हते आणि त्यांना पापी लोकांसाठी खऱ्या अर्थाने आत्म्याची काळजी नव्हती.

GSAM 231अपयशाचा अंदाज

GSAM 231.1मग तिने श्री. पॅच यांना सांगितले, “मला तुम्हाला सांगण्यास सांगितले गेले आहे की या प्रकरणात या उताऱ्यातील विधान अक्षरशः पूर्ण होईल. एक महिना थांबा, आणि या पुनरुज्जीवनात गुंतलेल्या आणि पापी लोकांसाठी इतका मोठा भार असल्याचा दावा करणाऱ्या व्यक्तींचे स्वभाव तुम्हाला स्वतःच कळतील.” श्री. पॅच म्हणाले, “मी थांबणार आहे.”

GSAM 231.2हा दृष्टांत मिळालेल्या चौदा दिवसांच्या आत, पाप्यांसाठी इतकी आत्मिक वेदना असल्याचा दावा करणाऱ्या त्या कोषाध्यक्षाच्या बनावट वेदनेत पोटातील रक्तवाहिनी फुटली आणि रक्तस्त्रावामुळे त्याला पलंगावर नेऊन ठेवावे लागले. कोषाध्यक्षाच्या कार्यालयाच्या व्यवहारांची जबाबदारी जिल्ह्याच्या शेरिफने स्वीकारली. त्याने एका पोलीस अधिकाऱ्यासह कोषाध्यक्षाच्या पुस्तकात नोंदवलेल्या रकमेची तपासणी केली आणि नंतर व्यवहाराची जबाबदारी स्वीकारण्याच्या तयारीत पैसे मोजले, तेव्हा काय आश्चर्य, पैशात अगदी बरोबर $१,००० इतकी कमतरता आढळली.

GSAM 231.3शेरिफ आणि कॉन्स्टेबलला असं शक्यच वाटत नव्हतं की पुनरुज्जीवनाच्या कार्यात इतका उत्साही असलेला माणूस पैसे घेतल्याचा दोषी ठरू शकेल. त्यांना वाटले की त्याने पैसे खर्च केले असतील आणि पुस्तकात योग्य नोंद करायला विसरले असेल; किंवा कदाचित त्याने ते बँकेत जमा केले असतील आणि सेफमधील खात्यात ते दिसत नसावेत. कशाही परिस्थितीत, त्यांना त्याच्याकडून समाधानकारक स्पष्टीकरण मागावे लागले; परंतु ते काळजीपूर्वक करायचे होते; कारण जर त्याच्याकडे पैसे असतील, तर तो नक्कीच ते लपवण्याचा प्रयत्न करेल. म्हणून असे ठरवले गेले की त्यापैकी एकजण आधी जाऊन घरामागील शेडमध्ये लपून बसेल, जेणेकरून मागील दारावर कोणतीही हालचाल दिसली तर तो पाहू शकेल, तर शेरिफ मुख्य दारातून प्रवेश करेल. जेव्हा शेरिफ घराजवळ पोहोचला आणि मुख्य दरवाजातून आत शिरला, तेव्हा त्याला मागील दरवाजातून बाहेर निघत असलेल्या एका स्त्रीचा पोशाख दिसला. शेडमध्ये असलेल्या माणसाने पाहिले की ती स्त्री झपाट्याने बर्फाच्या ढिगाऱ्याकडे गेली, बर्फात एक खड्डा खोदला, त्यात काहीतरी ठेवले, ते बर्फानं झाकले आणि परत घरात गेली.

GSAM 232.1शेरीफ कोषाध्यक्षाच्या पलंगाजवळ आला आणि त्याच्या तब्येतीची चौकशी केल्यानंतर, कार्यालयातील गोंधळाबद्दल इशारा देत म्हणाला की तो कदाचित ही अडचण स्पष्ट करू शकेल. तो माणूस, खूपच अस्वस्थ होऊन, हात आकाशाकडे करून देवाला साक्षीला बोलवून म्हणाला की त्याला पैशांबद्दल काहीच माहिती नाही. तेवढ्यात त्याची पत्नी आत आली आणि तिने विचारले की काय झाले आहे आणि तिचा नवरा इतका का घाबरला आहे. त्याने उत्तर दिले, “त्यांना वाटते की आमच्याकडे त्यांचे पैसे आहेत.” त्यानंतर त्या महिलेनेही तशाच प्रकारे हात वर करून देवाला साक्षीदार मानले की त्यांच्याकडे पैसे नाहीत आणि त्यांना त्याबद्दल काहीच माहिती नाही. ती हे वाक्य संपवताच, ती घरात गेली तेव्हा बर्फाच्या ढिगाऱ्याजवळ आपल्या लपण्याच्या जागेतून धावत आलेला कॉन्स्टेबल मध्ये बोलला, “मॅडम, हे काय आहे? मी तुम्हाला घरातून धावत बाहेर येताना आणि हे बर्फाच्या ढिगाऱ्यात ठेवताना पाहिले, आणि हे आहे, हरवलेले पैशांचे पोते, ज्यावर $१,००० असा शिक्का आहे.”

GSAM 232.2जसे अपेक्षित होते, तसे ते पुनरुज्जीवन अचानक कोलमडले. श्री. पॅच आणि त्यांची होणारी पत्नी, पुनरुज्जीवन चालवणाऱ्या व्यक्तीचे चरित्र समजल्यावर, त्यांनी सत्याची बाजू घेतली आणि सप्तम-दिवस अॅडव्हेंटिस्ट चर्चमध्ये सामील झाले, ज्या चर्चचे ते त्यांच्या मृत्यूपर्यंत पात्र सदस्य राहिले.

GSAM 232.3हा दृष्टांत, जसे स्पष्टपणे दिसते, अनपरिवर्तित लोकांच्या हितासाठी आणि त्यांच्या विशेष फायद्यासाठी देण्यात आला होता, आणि त्यातून पाप्यांचे परिवर्तन घडले, तर त्याचा थेट परिणाम त्यांच्यावर झाला जे स्वतः पापी होते आणि त्यांच्या ढोंगीपणामुळे प्रभूने त्यांना नाकारले होते. ते “परमेश्वराशी अविश्वासू राहिले”; पाप्यांसाठी आत्म्याचा मोठा त्रास असल्याचा दावा करून, त्यांनी फक्त “अनैरस मुलांना” जन्मास घातले.

GSAM 232कॅम्डेन, न्यू यॉर्कमधील एक ढोंगी कार्यकर्ता

GSAM 232.4१८४९–५० च्या हिवाळ्यात पास्टर आणि श्रीमती व्हाईट यांनी भेट दिलेल्या इतर ठिकाणांपैकी एक न्यू यॉर्कमधील कॅम्डेन हे शहर होते, जे ओस्वेगोपासून सुमारे चाळीस मैल दूर आहे, जिथे ते अजूनही राहत होते. या बैठकीबद्दल श्रीमती व्हाईट म्हणतात:

GSAM 232.4“जाण्यापूर्वी मला तेथे सत्य स्वीकारणाऱ्या त्या लहान गटाचे दर्शन घडले, आणि त्यात मला एक स्त्री दिसली जी खूप धार्मिक असल्याचा दावा करत होती, परंतु ती ढोंगी होती आणि देवाच्या लोकांना फसवत होती.”²²

GSAM 233.1जानेवारी १८८४ मध्ये, न्यूयॉर्क राज्यात कार्यरत असताना, मला खालील तपशील श्री. प्रेस्टन यांच्याकडून कळले, जे वरील कॉन्फरन्सच्या वेळी कॅम्डेनचे रहिवासी होते आणि ज्यांच्या घरी पास्टर व्हाईट आणि त्यांच्या पत्नीने त्या बैठकीदरम्यान मुक्काम केला होता:—

GSAM 233.2“या स्त्रीने पवित्रतेच्या विषयावर अतिवादी मतं मांडली, असे सांगत की एक अशी परिपूर्णता प्राप्त करता येते जिथे व्यक्ती देवाच्या कायद्याच्या पूर्णपणे वर असते; आणि तिने दावा केला की ती त्या परिपूर्ण अवस्थेत पोहोचली आहे. पवित्रतेच्या या शिकवणुकीने ती कॅम्डनमधील आपल्या काही लोकांच्या मनात गोंधळ निर्माण करत होती. बहीण व्हाईट यांना दाखवण्यात आले की या स्त्रीच्या पवित्रतेचा सर्व दिखावा असूनही तिचे हृदय पापाने काळे होते आणि तिचे जीवन भ्रष्ट होते.

GSAM 233.3“या ठिकाणी असताना, बहीण व्हाईट यांना त्या स्त्रीच्या उपस्थितीत आणखी एक दृष्टांत झाला, जी परिवर्तन न झालेल्या लोकांसाठी आत्म्याचा मोठा भार बाळगत असल्याचे दिसत होते; परंतु बहीण व्हाईट यांनी तिला सांगितले की ही पापी लोकांसाठी खरी आत्मिक वेदना नव्हती, कारण तिचे स्वतःचे जीवन असे होते की ती स्वतः देवाच्या दृष्टीने योग्य स्थितीत नव्हती. ‘म्हणून,’ श्री प्रेस्टन म्हणाले, ‘ज्याला कॅम्डेनचा दृष्टांत म्हणतात तो निश्चितपणे आणि विशेषतः त्या स्त्रीच्या प्रकरणाशी संबंधित होता, सर्वसामान्य पाप्यांच्या स्थितीशी नव्हे, आणि त्या वेळी आम्ही ते तसेच समजले.’”

GSAM 233.4श्रीमती व्हाईट यांनी त्यांचा दृष्टांत सांगितल्यानंतर, ती महिला उठली आणि म्हणाली, “देवाला माझ्या हृदयाची माहिती आहे, आणि जर तुम्ही ते पाहू शकलात, तर तुम्हाला ते शुद्ध आणि स्वच्छ असल्याचे दिसेल.” अशाप्रकारे सभेचा समारोप झाला. तथापि, काही काळानंतर ती महिला गंभीर आजारी पडली आणि तिला वाटले की ती मरत आहे. तिने म्हटले, “मला बहीण व्हाईट यांना भेटणे आवश्यक आहे; मला त्यांच्याकडे एक कबुली द्यायची आहे. मी त्यांना सांगितले होते की मी एक चांगली स्त्री आहे, की मी शुद्ध आहे. तसे नाही. मी एक दुष्ट स्त्री आहे. हा माणूस ज्याच्यासोबत मी राहते तो माझा नवरा नाही. मी इंग्लंडमध्ये एक चांगला नवरा आणि एक लहान मूल सोडून या माणसासोबत पळून आले. आमचे कधीच लग्न झालेले नाही. मी डॉक्टर असल्याचे ढोंग केले आहे आणि औषधे विकली आहेत, ज्याबद्दल मी कोर्टात शपथ घेतली की ती प्रति बाटली $१ ची पडली, पण प्रत्यक्षात ती फक्त बारा सेंटची पडली. मी अशीही शपथ घेतली की एका गरीब माणसाला विकलेली गाय आम्हाला $३० ची पडली, जेव्हा ती प्रत्यक्षात फक्त $२० ची पडली होती.”²³

GSAM 234.1अशा ढोंग करणाऱ्या लोकांनाच श्रीमती व्हाईट यांच्या “पाप्यांसाठी आत्म्याची तळमळ” या शब्दांचा अर्थ लागू होतो, सर्वसामान्य पाप्यांना नव्हे. वरील मांडलेल्या तथ्यांचा विचार करता, पाप्यांसाठी “आणखी दया नाही” हा सिद्धांत १८४५ च्या वसंत ऋतूत प्रथम प्रवचन सुरू होताच पूर्णपणे निंदित झाला होता; आणि त्या तारखेपासून आतापर्यंत पाप्यांच्या परिवर्तनासाठी श्रीमती व्हाईट यांनी सातत्याने कष्ट केले आहेत, तर १८५१ मध्ये जेव्हा त्यांचे Experience and Views हे पुस्तक प्रकाशित झाले, तेव्हा पाप्यांसाठी “पुढे कोणतेही तारण नाही” असे शिकवण्याचा त्यांचा हेतू होता, असे कोण विश्वास ठेवू शकेल?

GSAM 234दयारहित माणूस

GSAM 234.2इतक्या उशिरा म्हणजेच १८४८ सालीही, इथे-तिथे काही लोक असे होते जे पाप्यांसाठी आता अधिक दया नाही असे मानत होते. तथापि, हे लोक सप्तम-दिवस अॅडव्हेंटिस्ट नव्हते. या वर्गातील एक, स्वीट नावाचा, न्यूयॉर्कमधील रॉचेस्टर शहरात राहत होता. मी सार्वजनिकपणे धर्माचा स्वीकार जाहीर केल्यानंतर आणि प्रथम-दिवस अॅडव्हेंटिस्ट चर्चमध्ये बाप्तिस्मा घेतल्यानंतर लगेचच, मी न्यूयॉर्कमधील कॅनान्डाइगुआ येथे पास्टर जे. सी. बायवॉटर आणि जीओ. डब्ल्यू. बर्नहम यांच्या मार्गदर्शनाखालील एका तंबू-सभेत उपस्थित होतो. हा स्वीट नावाचा माणूस उपस्थित होता आणि माझ्या धार्मिक अनुभवाच्या प्रामाणिकपणाबद्दल त्याने गंभीर शंका व्यक्त केल्या, कारण त्याला “वाटत होते की आता पाप्यांचे परिवर्तन होणे शक्यच नाही.”