अध्याय १० — मध्यरात्रीची घोषणा
GSAM 160.1“मध्यरात्री कोणीतरी घोषणा केली, वर येत आहे! बाहेर जाऊन त्यास भेटा! सर्व कुमारिका जाग्या झाल्या आणि त्यांनी आपले दिवे तयार केले.”1
GSAM 160.2“दहा कुमारींच्या” या दाखल्यातील विलंबाच्या काळाबद्दल आपण आधीच बोललो आहोत, आणि आता वरील उताऱ्यात सादर केलेल्या त्या भागाकडे विशेष लक्ष देऊ, ज्याला अॅडव्हेंटिस्ट लोकांनी “मध्यरात्रीची घोषणा” असे नाव दिले आहे. या विषयावरील एका प्रमुख लेखकाने, Midnight Cry नावाच्या नियतकालिकात, ३ ऑक्टोबर १८४४ रोजी असे म्हटले आहे:—
GSAM 160.3“पण आपण या प्रतीक्षा रात्रीत कसे पोहोचलो? कारण आपण दृष्टांत [दोन हजार तीनशे दिवसांचा दृष्टांत] शरद ऋतूऐवजी वसंत ऋतूत, इ.स.पू. ४५७ मध्ये सुरू केला. आम्ही ठरलेले बंदर गाठण्यात सहा महिने आणि काही दिवस कमी पडलो. यामुळे आम्ही सहा महिन्यांसाठी प्रतीक्षा रात्रीत अडकलो.”
GSAM 160.4दुसरा लेखक, एस. एस. स्नो, यांनी २२ ऑगस्ट १८४४ च्या Cry-मध्ये, दोन हजार तीनशे दिवसांबद्दल बोलताना, असे म्हटले:—
GSAM 160.5“यरुशलेमची पुनर्स्थापना व पुनर्बांधणी करण्याचा आदेश निघाला तेव्हा ते दिवस सुरू झाले. हा आदेश प्रथम कोरेशने जारी केला, दारयावेशने त्याचे नूतनीकरण केले आणि अर्तहशश्त लोंगिमॅनसने आपल्या राज्यकार्याच्या सातव्या वर्षी तो पूर्ण केला. हा आदेश ई.पू. ४५७ च्या शरद ऋतूत जाहीर झाला आणि लागू झाला, तेव्हा एज्राने, प्रभूच्या कृपेने यरुशलेममध्ये पोहोचून, यहूदी राष्ट्र पुनर्संचयित केले, मजिस्ट्रेट व न्यायाधीश नेमले आणि भिंतीचे बांधकाम सुरू केले.”2
GSAM 160.6दृष्टांताचा काळ दोन हजार तीनशे पूर्ण वर्षे इतका असल्यामुळे, दोन हजार तीनशे पूर्ण होण्यासाठी ४५७ आणि १८४३ हे दोन्ही वर्षे आवश्यक ठरतात, आणि जर हा आदेश ई.पू. ४५७ च्या सातव्या महिन्यापर्यंत जाहीर झाला नाही, तर शिकवले गेले की हा काळ १८४४ च्या सातव्या महिन्यापर्यंत संपणार नाही. जसे सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवसाचे पालन हा कालावधी सुरू होण्याचे चिन्ह मानले जात होते, तसे ठोसपणे दाखवले गेले की सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी (यहूदी वेळेनुसार), २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी, दोन हजार तीनशे दिवस संपतील आणि पवित्रस्थान शुद्ध करण्याची वेळ येईल. १८४३ मध्ये कालावधी संपल्याचा पुरावा म्हणून वापरलेली सर्व माहिती १८४४ च्या गणनेवरही तितक्याच प्रभावीपणे लागू झाली, आणि त्यामुळे त्यांना त्यांच्या निराशेच्या कारणाचे निश्चित वाटणारे स्पष्टीकरण सापडल्याची खात्री झाली. अॅडव्हेंटिस्टांनी त्या काळी “खरी मध्यरात्रीची घोषणा” म्हणून ओळखली जाणारी घोषणा ज्या पद्धतीने केली, ती पद्धत त्या काळात या कार्यात प्रमुखपणे गुंतलेल्या लोकांच्या लेखनातून उद्धृत केल्याशिवाय चांगल्या प्रकारे स्पष्ट करता येणार नाही.
GSAM 161“बाहेर जाऊन त्यास भेटा”
GSAM 161.1३ ऑक्टोबर १८४४ च्या Cry-मध्ये जॉर्ज स्टॉर्स यांनी “बाहेर जाऊन त्यास भेटा” या शीर्षकाखाली एक लेख लिहिला होता, ज्यात त्यांनी म्हटले:—
GSAM 161.2“मी कधीही अनुभवले नसलेल्या भावना घेऊन माझी लेखणी हातात घेतो. माझ्या मनात शंका नाही की सातव्या महिन्याचा दहावा दिवस स्वर्गाच्या ढगांमध्ये आपल्या प्रभू येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा साक्षीदार होईल. आपण त्या घटनेपासून काही दिवसांच्या अंतरावर आहोत—अप्रस्तुत लोकांसाठी हा भयानक क्षण असेल, परंतु तयार असलेल्यांसाठी गौरवाचा क्षण असेल.
GSAM 161.3“‘वर येत आहे!’ या वर्षी; ‘बाहेर जाऊन त्यास भेटा!’ आपण नाममात्र चर्चांशी आणि सर्व दुष्टांशी आता संपले आहोत, हा आक्रोश त्यांच्यावर जो काही परिणाम करील तेवढे सोडून. आता आपले काम म्हणजे ज्या कुमारींनी ‘त्यांचे दिवे घेतले व वराला भेटण्यास गेल्या’ त्यांना जागृत करणे. आपण आता कुठे आहोत? ‘जरी त्यांने विलंब केला तरी, त्याची वाट पाहा!’ गेल्या मार्च किंवा एप्रिलपासून हेच आपले उत्तर नाही का?—होय. वराचा विलंब असताना काय घडले?—सर्व कन्यका झोपल्या आणि निद्रित झाल्या, नाही का? ख्रिस्ताचे शब्द अपयशी ठरलेले नाहीत; आणि ‘शास्त्रलेखाचा भंग होत नाही.’ आपण जागे होतो असे ढोंग करण्याचा काहीच उपयोग नाही; आपण ख्रिस्ताच्या आगमनाच्या तथ्यावर नव्हे, तर वेळेबाबत झोपलेलो होतो. आपण विलंबाच्या काळात आलो; ते ‘किती वेळ’ थांबेल हे आपल्याला माहीत नव्हते, आणि त्या बाबतीत आपण झोपलो आहोत. आपल्यापैकी काहींनी झोपेतच म्हटले आहे, ‘पुन्हा वेळ ठरवू नकोस!’ म्हणून आपण झोपलो. आता अडचण म्हणजे आपल्याला जागं करणं. प्रभू, मदत कर, कारण मनुष्याची मदत व्यर्थ आहे. प्रभू, स्वतः बोल. ओह, ‘पित्याने’ आता वेळ ‘जाहीर’ करावी.
GSAM 162संदेशाची मध्यरात्र
GSAM 162.1“विलंबाचा काळ किती काळ चालेल?—अर्धे वर्ष. तुम्हाला कसे ठाऊक?—कारण आपल्या प्रभूंनी सांगितले आहे, ‘मध्यरात्री,’ जेव्हा वराला विलंब झाला. हा दृष्टांत ‘दोन हजार तीनशे संध्याकाळ-सकाळ’ किंवा दिवसांसाठी होता. एक ‘संध्याकाळ’, किंवा रात्र, त्या भविष्यसूचक दिवसांपैकी एका दिवसाचा अर्धा भाग आहे, आणि म्हणून ती सहा महिन्यांची आहे. हीच विलंबाच्या काळाची संपूर्ण लांबी आहे. सध्याचा हा प्रबळ वेळेचा आक्रोश जुलैच्या मध्याच्या सुमारास सुरू झाला आणि तो अतिशय वेगाने व सामर्थ्याने पसरला आहे, आणि त्यासोबत आत्म्याचे प्रकटीकरणही आहे, जे मी ‘१८४३’ च्या आक्रोशाच्या वेळी कधीही पाहिले नव्हते. आता ते खरोखरच आहे, ‘बाहेर जाऊन त्यास भेटा!’ सर्वस्वाचा असा त्याग होत आहे जो पाहायला मिळेल असे मला कधी स्वप्नातही वाटले नव्हते. जेव्हा हा आक्रोश हृदयाला धरतो, तेव्हा शेतकरी त्यांच्या पिकांसह शेतांना सोडून जातात. हा अश्रूंसह होणारा तीव्र आक्रोश आणि सर्वकाही देवाला अर्पण करण्याची अशी घटना आहे, जशी मी कधीही पाहिली नव्हती. या सत्याबद्दल असा विश्वास आहे जो मागील आक्रोशामध्ये तितक्या प्रमाणात कधीच जाणवला नव्हता, आणि त्यात एक अश्रू-पूर्ण किंवा विरघळणारा महिमा आहे जो अनुभवलेल्यांशिवाय इतर कोणालाही समजू शकत नाही.
GSAM 162.2“या वर्तमान सत्यावर, कृपेने, मी सर्व काही धोक्यात घालण्यास धैर्य करतो, आणि मला वाटते की याबद्दल शंका घेणे म्हणजे देवाला अपमानित करणे आणि स्वतःवर ‘शीघ्र नाश’ ओढवणे होय. मला खात्री आहे की आता ‘जो कोणी आपला जीव वाचवू पाहतो,’ जिथे हा आक्रोश प्रामाणिकपणे व्यक्त झाला आहे, ‘जर ते घडले नाही तर’ असा विचार करून किंवा या सत्यावर पाऊल टाकण्याच्या भीतीने, ‘तो आपला जीव गमवेल.’ यासाठी त्याच विश्वासाची गरज आहे ज्याने अब्राहामला इसहाक बलिदान करण्यास प्रवृत्त केले, नोहाला जहाज बांधण्यास, लोटाला सदोम सोडण्यास, इस्राएलच्या लोकांना मिसरमधून निघण्यासाठी संपूर्ण रात्र जागून थांबण्यास, दानीएलला सिंहकुंडात जाण्यास आणि तीन यहूदींना ज्वलंत भट्टीत जाण्यास प्रेरित केले. आम्ही असा विचार केला होता की आम्ही अशा विश्वासाच्या परीक्षेविना राज्यात प्रवेश करू, परंतु मला खात्री आहे की आम्ही तसे करत नाही. ही शेवटची सत्यता अशीच एक परीक्षा घेऊन येते, आणि फक्त तेच लोक त्यात धाडस करतील ज्यांना मूर्ख, वेडे किंवा इतर काहीही समजले जाण्याची पर्वा नाही—जसे जलप्रलयापूर्वीचे सदोमवासी, उदासीन चर्च किंवा झोपलेल्या कुमारिका त्यांच्यावर आरोप लावतात. पुन्हा एकदा मी ओरडू इच्छितो, ‘पळा व तुमचे जीव वाचवा’; ‘मागे वळून पाहू नका’; ‘लोटाच्या पत्नीची आठवण करा.’”
GSAM 163स्टॉर्सचे फ्लॅट रॉक
GSAM 163.1१० ऑक्टोबर १८४४ च्या Midnight Cry-मध्ये जॉर्ज स्टॉर्स यांच्या लेखणीतून “समारोप” या शीर्षकाखाली पुढीलप्रमाणे प्रकाशित झाले, परंतु अॅडव्हेंटिस्टांनी त्यास “स्टॉर्सचा फ्लॅट रॉक” असे नाव दिले:—
GSAM 163.2“त्या दिवसासाठी आपण कसे तयार राहू?—देवाच्या सत्यावर विश्वास ठेवा, आणि देवाला महिमा देणाऱ्या दृढ विश्वासाने त्यावर धाडस करा. आपल्याला त्याच मानसिक अवस्थेत रहावे लागेल जशी आपल्याला त्या दिवशी मरणार आहोत हे माहीत असताना असते, देवाला पूर्णपणे समर्पित होणे आणि जगाशी मृत होणे.
GSAM 163.3“माझ्या म्हणण्याचे उत्तम उदाहरण म्हणजे समुद्राच्या मध्यभागी असलेल्या एका मोठ्या सपाट खडकाची कल्पना करणे. एका गौरवशाली आणि सामर्थ्यवान राजकुमाराने वचन दिले आहे की ठराविक वेळी तो एक भव्य स्टीमशिप पाठवेल, जी त्या ठिकाणी आढळणाऱ्या सर्वांना, ज्यांनी त्याच्या वचनावर पूर्ण विश्वास ठेवल्याचे पुरावे दाखवले आहेत, एका गौरवशाली देशात घेऊन जाईल. अनेकजण त्या खडकाकडे धाडस करून निघतात. काही जण, जेव्हा ते खडकावर सुरक्षित पोहोचतात, तेव्हा दोरी कापतात आणि ज्या बोटीने ते तिथे आले होते ती त्यांच्यापासून दूर वाहून जाते, आणि ते तिच्याकडे परत पाहत नाहीत, परंतु ते वाफेच्या जहाजाच्या आगमनाची वाट पाहतात. त्यांना वचनाच्या सत्याबद्दल कोणताही संशय नसतो, आणि ते त्यावर सर्व काही पणाला लावतात. इतर जे तिथे येतात त्यांना वाटते की ते खडकावर असणे पुरेसे आहे. परंतु ते ‘हुशार’ राहू इच्छितात आणि जास्त धोका पत्करत नाहीत.
GSAM 164.1“‘तुमच्या विश्वासाप्रमाणे तुमच्यासोबत घडो’ हे वाक्य स्टीमर येण्याच्या अपेक्षेच्या आधीच ऐकवले गेले होते. तो दिवस येतो. कदाचित सावध लोक असा विचार करतात की जर त्यांना स्टीमर येताना दिसला, तर ते त्यांच्या बोटी सुटवून वाहून जाऊ देतील. तो दिसू लागतो; परंतु आता त्यांच्या बोटी कोणाच्या नजरेस न येता सोडायला खूप उशीर झालेला असतो; आणि शिवाय, तोच सावधपणा त्यांना आता हेही सुचवतो की येणाऱ्या जहाजाबद्दल ते चुकत नाहीत याची खात्री होईपर्यंत त्यांनी बोटी वाहून जाऊ देऊ नयेत. आता तो इतका जवळ येतो की ते कोणाच्या नजरेस न येता बोटी सुटवूच शकत नाहीत.
GSAM 164.2“वाफेचे जहाज त्या खडकाजवळ येते. ‘वाफेचे जहाज येईल या वचनावर तुमचा पूर्ण विश्वास होता, याचे पुरावे काय?’—‘आमच्या नौका सोडून दिल्या आहेत आणि त्या आमच्यापासून दूर तरंगून गेल्या आहेत, त्यामुळे आम्ही किनाऱ्यावर पोहोचू शकत नव्हतो, आणि जर वाफेचे जहाज आले नसते तर आम्ही नक्कीच मरण पावलो असतो, कारण हा एक असा खडक आहे जिथे इतर कोणतेही जहाज कधीही येत नाही.’ ‘इतकं पुरेसं,’ वाफेच्या जहाजाचा कमांडर ओरडतो; ‘बोटीवर चढा; असा विश्वास कधीच फसणार नाही.’
GSAM 164.3“ज्यांनी आपल्या नावा खडकाला बांधून ठेवल्या होत्या, ते आता गर्दी करून स्टीमरवर चढण्याचा प्रयत्न करतात. कमांडर विचारतो, ‘त्या नावांचं काय, ज्या मी दूर खडकाला बांधलेल्या पाहतो, किंवा ज्यांची दोरी मी दृष्टीस पडल्यानंतरच कापण्यात आली आहे?’ ते उत्तर देतात, ‘आम्ही सावधगिरी बाळगण्याचा विचार केला, कारण जर स्टीमर आला नाही, तर किनाऱ्यावर परत जाण्यासाठी आमच्याकडे काही तरी असेल.’ ‘तर मग तुम्ही देहाची तरतूद केली,’ कमांडर ओरडतो, ‘असं का, आणि माझ्या शब्दांवर शंका केली? तुझ्या विश्वासानुसार तुला तसेच होवो. पुरावे तुमच्या विरोधात आहेत. तुम्ही परत येण्याची तयारी केली, आणि आता तुम्हाला तुमच्या अविश्वासाचे फळ भोगावे लागेल.’ म्हणून ‘ते लोक देवाच्या विसाव्याच्या ठिकाणी त्यांच्या अविश्वासामुळे येऊ शकले नाहीत.’ ओ, निराशेची भयानक अवस्था!
GSAM 164.4“भावांनो, आतां तुमचे दोर कापा; तुमच्या बोटी दृष्टीआड तरंगू द्या; होय, ‘मनुष्याच्या पुत्राच्या येण्याचे चिन्ह’ दिसण्यापूर्वी घाई करा. तेव्हा खूप उशीर होईल. आतां धाडस करा, आणि सर्वकाही पणाला लावा. अरे, माझ्या हृदयाला तुमची वेदना होते; वेळ वाया घालवू नका; ती बोट ढकलून द्या, नाहीतर तुम्ही नष्ट व्हाल; कारण ‘जो कोणी आपला जीव वाचवू पाहतो तो आपला जीव गमवेल,’ असे आमचे प्रभू आणि न्यायाधीश येशू ख्रिस्त सांगतात. मग घाई करा, पुन्हा एकदा मी तुम्हाला विनंती करतो, अरे, घाई करा! प्रत्येक बोट सोडून द्या ज्याद्वारे तुम्ही आता ‘जर ते आले नाही तर’ किनाऱ्यावर पलायन करण्याचा हिशोब करत आहात. तो ‘जर’ तुम्हाला नष्ट करेल. आता ही शेवटची परीक्षा आणि प्रलोभन आहे. जसे आपल्या प्रभूने सैतानाच्या शेवटच्या प्रलोभनावर केले तसे करा—‘अरे सैताना, माझ्यापासून दूर हो!’ असे त्यांनी म्हटले. मग सैतान त्याला सोडून गेला, आणि ‘देवदूत येऊन येशुंची सेवा करू लागले.’ जेव्हा तुम्ही हा विजय मिळवाल तेव्हा तुमच्या बाबतीतही तसेच होईल.”
GSAM 165मध्यरात्रीच्या घोषणेचे द्रुत कार्य
GSAM 165.1“मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या” संदेशाच्या वेग, सामर्थ्य आणि परिणामाबद्दल, आपल्याला अचूक कल्पना मिळते ती एन. साउथार्ड यांच्या शब्दांतून, जे त्या नियतकालिकाचे संपादक आहेत ज्यातून आपण आधीच उद्धृत केले आहे—Midnight Cry. ३१ ऑक्टोबर, १८४४ रोजीच्या आवृत्तीत तो म्हणतो:—
GSAM 165.2“सुरुवातीला निश्चित वेळेला सर्वसामान्यपणे विरोध होता; परंतु त्याच्या घोषणेबरोबर एक अदम्य शक्ती असल्याचे दिसत होते, जी सर्वांना नमन करायला भाग पाडत होती. ती वादळाच्या वेगाने देशभर पसरली, आणि ती वेगवेगळ्या व दूरच्या ठिकाणांतील हृदयांपर्यंत जवळजवळ एकाच वेळी पोहोचली, आणि अशा प्रकारे की फक्त देवच त्यात होता असे गृहीतक धरल्यासच त्याचे स्पष्टीकरण देता येईल. यामुळे सर्वत्र हृदयाची खोलवर चौकशी आणि उच्च स्वर्गासमोर आत्म्याची नम्रता निर्माण झाली. त्यामुळे या जगातील गोष्टींविषयीच्या प्रेमाची कमी, वादविवाद व द्वेषभावनांचे निवारण, चुकांची कबुली, देवासमोर आत्मसमर्पण, आणि क्षमा व स्वीकृतीसाठी पश्चात्तापी, भग्नहृदयी प्रार्थना घडल्या. यामुळे आत्मनिंदेची व आत्मनम्रतेची अशी अवस्था निर्माण झाली, जी आम्ही यापूर्वी कधीही पाहिली नव्हती. जसे देवाने योएलद्वारे आज्ञा केली होती, जेव्हा देवाचा महान दिवस समीप येईल, तेव्हा त्याने वस्त्रांचे नव्हे तर हृदयांचे फाटणे घडवून आणले, आणि उपासाने, रडण्याने व शोकाने प्रभूंकडे परतण्याचे कारण निर्माण केले. जसे देवाने जखऱ्याच्या द्वारा सांगितले, तसे त्याच्या लेकरांवर कृपेचा आणि विनंतीचा आत्मा ओतला गेला; त्यांनी ज्याला त्यांनी भेदले होते त्याच्याकडे पाहिले, आणि त्या देशात मोठा शोक झाला, प्रत्येक कुटुंब वेगळे आणि त्यांच्या स्त्रियाही वेगळ्या; आणि जे प्रभूची वाट पाहत होते त्यांनी त्याच्यासमोर आपल्या आत्म्यांना क्लेश दिला.”
GSAM 166अलौकिक शक्तीने प्रेरित लोक
GSAM 166.1पुन्हा, या उत्साहवर्धक घोषणेबद्दल तो म्हणतो:—
GSAM 166.2“आम्हाला असे वाटले की हे मानवी कारवाईपासून इतके स्वतंत्र होते की आम्हाला ते ‘मध्यरात्रीच्या घोषणेची’ पूर्तता म्हणूनच मानावे लागले, जेव्हा वराचा विलंब झाला होता आणि कन्यका झोपून गेल्या होत्या, तेव्हा सर्वजणी उठून आपले दिवे तयार करणार होत्या. आणि शेवटचे कार्य पूर्ण झाले असे दिसते; कारण यापूर्वी कधीही असे झालेले नव्हते की आगमनाचे वेगवेगळे गट प्रभूच्या आगमनासाठी इतक्या चांगल्या तयारीत असतील.”
GSAM 166सांसारिक संपत्तीचे वितरण
GSAM 166.3आगमनाच्या तत्त्वाच्या प्रेरक घोषणेखाली, अनेकांनी त्यांची सांसारिक संपत्ती वाटून टाकली, त्यांचा माल सार्वजनिक वक्त्यांच्या कार्याला आधार देण्यासाठी, छापलेली नियतकालिके व पत्रके पसरवण्यासाठी, किंवा गरजू लोकांच्या गरजा भागवण्यासाठी वापरला, अशा प्रकारे त्यांनी जगाला त्यांच्या प्रामाणिकपणाचा आणि गंभीरतेचा सर्वोत्तम पुरावा दिला; तर जे लोक त्यांच्या सांसारिक संपत्तीशी चिकटून राहिले आणि कार्यासाठी कोणताही विशेष त्याग केला नाही, त्यांना सांसारिक लोकांनी त्यांच्या घोषणेवर खरोखरच विश्वास ठेवत नसल्याचे ठरवले. उदाहरणार्थ मी या प्रश्नाच्या दोन्ही बाजूंचे प्रत्येकी एक उदाहरण देईन.
GSAM 166बटाट्यांचे शेत
GSAM 166.4पहिले उदाहरण न्यू इप्सविच, न्यू हैम्पशायर येथील हेस्टिंग्ज नावाच्या एका श्रद्धाळू व्यक्तीचे आहे, ज्याच्याकडे उत्कृष्ट बटाट्यांचे एक मोठे शेत होते, जे त्याने खोदून काढले नाही. त्याच्या शेजाऱ्यांना त्या बटाट्यांची काळजी वाटत होती, आणि त्यांनी त्याला सांगितले की जर तो परवानगी देईल तर ते मोफत खोदून त्याच्या तळघरात ठेवतील, “कारण,” “कदाचित तुला त्यांची गरज भासेल.” “नाही!” श्री. हेस्टिंग्ज म्हणाले, “मी त्या बटाट्यांच्या शेताला प्रभूंच्या लवकरच प्रकट होण्यावरील माझ्या विश्वासाचे प्रवचन देऊ देणार आहे.”
GSAM 167.1त्या शरद ऋतूत, Claremont (N.H.) Eagle, New York True Sun आणि इतर विविध सार्वजनिक वृत्तपत्रांमधून असे जाणून घेता येते की, “बटाट कुज” या रोगामुळे बटाट्याचे पीक जवळजवळ पूर्णपणे नष्ट झाले. Sun-मध्ये व्यक्त केल्याप्रमाणे, “या मौल्यवान खाद्यपदार्थाच्या संपूर्ण पिकांचा कुजल्यामुळे नाश झाल्याचे जाणून घेणे किती वेदनादायक आहे. फिलाडेल्फियाच्या एका नियतकालिकाच्या पत्रलेखकाने सांगितले आहे की त्या राज्यातील बटाट्याचे पीक नष्ट झाले आहे. ज्या भागातून फारशी तक्रार ऐकू येत नाही, तो भाग म्हणजे मेन, परंतु तिथेही पिकाला या रोगापासून सुटका झालेली नाही.”
GSAM 167.2शरद ऋतु सौम्य असल्यामुळे आणि श्री. हेस्टिंग्ज यांचे बटाटे जमिनीत नोव्हेंबरपर्यंत राहिल्यामुळे त्यापैकी एकही कुजला नाही. परिणामी, त्याच्याकडे स्वतःसाठी आणि त्याच्या दुर्दैवी शेजाऱ्यांसाठी मुबलक पुरवठा होता, जे मागील ऑक्टोबरमध्ये त्याच्या कल्याणासाठी इतके चिंतित होते, आणि ज्यांना वसंत ऋतूत त्याच्याकडून बियाणे बटाटे विकत घ्यावे लागले आणि ते त्यासाठी चांगली किंमत देण्यास आनंदी होते. जे त्यांना श्री हेस्टिंग्जसाठी मोठी आपत्ती ठरणार असे वाटत होते, ते देवाने ऐहिक आशीर्वादात बदलले, आणि ते फक्त त्याच्यासाठीच नव्हे तर त्याच्या शेजाऱ्यांसाठीही झाले.
GSAM 167त्याच्या विश्वासाला नकार
GSAM 167.3दुसरा प्रसंग माझ्या स्वतःच्या निवासस्थानी घडला. तो एका चर्च सदस्याचा होता ज्याने सभेत १८४४ च्या शरद ऋतूत प्रभू येणार असल्याबद्दल बरेच काही सांगितले होते. तो मोठ्या संपत्तीचा माणूस होता आणि इतर गोष्टींबरोबरच, त्याच्याकडे वसंत ऋतूच्या बाजारासाठी ठेवण्यासाठी योग्य वयाचे बरीच डुकरे होती. माझा एक काका, जे धार्मिक असल्याचा दावा करत नव्हते आणि ज्यांचे काम जनावरांची खरेदी-विक्री करणे होते, ते या स्वघोषित अॅडव्हेंटिस्टकडे त्याची डुकरं विकत घेण्यासाठी गेले, पण त्यांना कळले की त्याला ती विकण्याची इच्छा नाही, कारण तो ती पुढच्या वसंत ऋतूपर्यंत “पुढे वाढवून पुष्ट करण्यासाठीची डुकरे” म्हणून ठेवणार आहे. काका माझ्या आजोबांकडे आले, जे अॅडव्हेंटिस्ट श्रद्धाळू होते, आणि म्हणाले, “तो माणूस त्याचे म्हणणे खरं मानत नाही.” “का?” आजोबांनी विचारले. “कारण,” काका म्हणाले, “तो म्हणतो की प्रभू येत आहे आणि या शरद ऋतूत जगाचा अंत होणार आहे, पण तो आपली डुकरं पुढच्या वसंतापर्यंत ठेवू इच्छितो. त्याला माझ्याशी बोलण्याची गरज नाही; त्यातल्या एका शब्दावरही त्याचा विश्वास नाही.”
GSAM 168खूप उशिराने दिलेली साधने
GSAM 168.1असेही काही लोक होते ज्यांनी आपली साधने जपून ठेवली, आणि ते सदैव या ठाम विश्वासाखाली संघर्ष करत होते की त्यांनी ती कामाला पुढे नेण्यासाठी वापरायला हवीत, परंतु गुंतवणूक करण्यासाठी खूप उशीर झाला होता. अशा लोकांनी संदेश छापण्यात गुंतलेल्या लोकांकडे येऊन अश्रूगाळत आपले पैसे स्वीकारण्याचा आग्रह केला, परंतु उत्तर मिळाले, “तुम्ही खूप उशिरा आलात! आम्ही अंत येण्यापूर्वी आम्हाला वाटता येईल अशा सर्व छापील साहित्यासाठी आधीच पैसे भरले आहेत. आम्ही दिवस-रात्र चालवण्यासाठी अनेक पॉवर प्रेसेस भाड्याने घेतल्या आहेत; आम्हाला आणखी पैसे नकोत.” एका प्रत्यक्षदर्शीने मला सांगितले की त्याने पाहिले की काही पुरुषांनी Voice of Truth-च्या प्रकाशकासमोर मेजावर हजारो डॉलर्स ठेवले आणि वेदनेने त्याला ते घेऊन वापरावे म्हणून विनंती केली. उत्तर होते, “तुम्ही खूप उशीर केलात! आम्हाला आता तुमचे पैसे नकोत! आम्ही ते वापरू शकत नाही!” मग त्यांनी विचारले, “हे गरीबांना देता येणार नाही का?” उत्तर तेच होते, “आम्ही ज्यांच्यापर्यंत पोहोचू शकतो अशा सर्वांच्या तातडीच्या गरजा भागविण्याची व्यवस्था आम्ही केली आहे.” व्यथित होऊन त्या पुरुषांनी आपले पैसे परत घेतले, घोषणा करत की त्यांच्या अविश्वासामुळे आणि लोभामुळे, जेव्हा देवाच्या कार्यासाठी पैशांची गरज होती आणि ती आनंदाने वापरली गेली असती, तेव्हा त्यांनी ती साधने रोखून ठेवली, आणि त्यामुळे देवाचा क्रोध त्यांच्यावर आहे.
GSAM 168पालक नेमण्यात आले
GSAM 168.2ज्यांनी आपली पिके कापणी न करता उभी ठेवली आणि आपली दुकाने रिकामी ठेवली, छापील शब्द पसरवण्यासाठी किंवा घरोघरी जाऊन लोकांशी बोलण्यासाठी आणि प्रार्थना करण्यासाठी, त्यांचा स्वभाव आणि तत्त्वे टीकातीत होती. लोकांना या शंका नव्हत्या की असे पुरुष आणि स्त्रिया त्यांच्या प्रत्येक शब्दावर विश्वास ठेवतात, आणि त्याचबरोबर, त्यांच्याबरोबर अशी शक्ती होती की प्रामाणिक मनाला त्यांच्या शब्दांना नकार देता आला नाही किंवा विरोध करता आला नाही. हजारो लोकांना या माध्यमातून सत्यावर विश्वास ठेवण्यास प्रवृत्त करण्यात आले आणि त्यांनी देवाची दया शोधून ती प्राप्त केली.
GSAM 169.1उपहास करणाऱ्या पाप्याने आणि सांसारिक ढोंगी माणसाने मात्र ठरवलं की या आगमनाच्या प्रकाशनांच्या वितरणाचं काम थांबवणं गरजेचं आहे. हे लोक, जे एखाद्या तालुक्याला किंवा संपूर्ण जिल्ह्याला घेऊन या आगमनाच्या शिकवणुकीसह घरोघरी जात होते आणि आपला व्यवसाय व आपले कुटुंब दुर्लक्षित करत होते, ते नक्कीच वेडेच असावेत, असं त्यांना वाटलं आणि म्हणून त्यांच्यावर संरक्षक नेमण्याची गरज असल्याचं त्यांनी ठरवलं. विश्वासूंनी दाखविलेली कथित मानसिक अस्थिरतेची लक्षणे (जी फक्त त्यांच्या सहमानवांच्या तारणासाठी केलेली सेवा होती, आणि त्यांनी व्यवसाय सोडल्यामुळे कुटुंबांना त्रास होत असल्याचा कोणताही पुरावा नव्हता) मानसिक विकाराचे अपुरे पुरावे ठरले; परिणामी फारच कमी लोकांना संरक्षकांच्या ताब्यात ठेवण्यात आले. आजकालचे विरोधक जे सहजतेने या घटनेबद्दल बोलतात, ते पाहून असे वाटते की अशी अनेक उदाहरणे असावीत; परंतु अॅडव्हेंटिस्ट पादरी म्हणून छप्पन्न वर्षांहून अधिक काळ केलेल्या माझ्या सर्व कार्यात, मला संरक्षकांच्या ताब्यात ठेवण्यात आलेल्या “मिलरवादी” लोकांची फक्त दोन प्रकरणेच आढळली. या प्रकरणांची थोडक्यात माहिती देणे अयोग्य ठरणार नाही.
GSAM 169त्याचा स्वतःचा संरक्षक
GSAM 169.2पहिले प्रकरण न्यूयॉर्क राज्यात, मी राहत होतो त्या ठिकाणापासून तीस मैलांपेक्षा कमी अंतरावर घडले. सुमारे $१००,००० ची संपत्ती असलेल्या एका माणसाने आगमन सिद्धांत स्वीकारला. त्याने या रकमेतील सुमारे अर्धा भाग आपल्या पत्नी आणि मुलांना दिला, जे त्याच्यासोबत विश्वासात नव्हते. उरलेली रक्कम आपली असून तिचा वापर तो आपल्याला योग्य वाटेल तसा करू शकतो, असे त्याला वाटले; आणि त्यातील काही रक्कम आगमन चळवळीसाठी गेली असल्याने, त्याच्या मुलांनी आक्षेप घेतला आणि न्यायाधीशांशी सल्लामसलत करून त्यांच्या वडिलांवर संरक्षक नेमण्याची विनंती केली. न्यायाधीशांनी त्यांना मालमत्ता व्यवस्थापित करण्याबाबत संरक्षकाच्या कर्तव्यांबद्दल आणि अधिकारांबद्दल समजावून सांगितल्यानंतर, त्यांनी त्यांना विचारले की त्यांनी कोणाला नेमण्याची शिफारस करायची. काही काळ विचारविनिमय केल्यानंतर, त्यांनी ठरवले की त्यांना अशी कोणतीही व्यक्ती माहीत नाही ज्याच्यावर ते मालमत्ता सांभाळण्याची जबाबदारी देण्यास धैर्य दाखवतील, आणि त्यांनी न्यायाधीशांना सांगितले की त्यांनी त्यांच्या वडिलांनाच त्यांचा स्वतःचा संरक्षक म्हणून निवडले आहे. न्यायाधीशांनी त्या माणसाकडे पाहिले आणि म्हणाले, “श्री. _____, तुमच्या मुलांनी तुम्हाला तुमची स्वतःची मालमत्ता सांभाळण्यासाठी योग्य व्यक्ती म्हणून निवडले आहे. तुमचे सर्व व्यवहार अगदी तसेच आहेत जसे तुम्हाला न्यायालयात आणण्यापूर्वी होते.”3
GSAM 170एक हास्यास्पद परिस्थिती
GSAM 170.1दुसरे प्रकरण टॉपशॅम, मेन येथील स्टॉकब्रिज हॉवलँड यांचे होते. तो त्या प्रदेशातील सर्वोत्तम कारागिरांपैकी एक होता, चक्की आणि पूल बांधण्यात पारंगत कामगार. या “मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या” चळवळीत, श्री. हॉवलँड घोड्यावर बसून अनेक तालुक्यांतून फिरत, घरोघरात आगमनाविषयीची नियतकालिके आणि पत्रके वाटत होते, ज्यामुळे विरोधक आणि उपहास करणाऱ्यांना खूप त्रास झाला, आणि त्यांनी तक्रार केली की या पत्रक वितरणात तो आपले काम दुर्लक्षित करतो. म्हणून त्यांनी ताबडतोब एक संरक्षक नेमला, ज्याला अपेक्षेपेक्षा जास्त काम करावे लागले, कारण श्री. हावलँडने सर्व कर वसूल करणाऱ्यांना आणि प्रत्यक्षात पैसे वसूल करण्यासाठी हिशोब घेऊन येणाऱ्या प्रत्येकाला त्याच्याकडे पाठवले; “कारण,” तो म्हणाला, “मला कोणतेही व्यवहार करण्यास सक्षम मानले जात नाही.” लवकरच काउंटीने केनेबेक नदीवर एक पूल बांधण्याचा निर्णय घेतला—असा पूल जो वसंत ऋतूतील प्रचंड पाण्याच्या प्रवाहाला आणि तरंगणाऱ्या बर्फाच्या झोताला तोंड देऊ शकेल. काउंटीचे आयुक्त आणि गावातील निवडून आलेल्या प्रतिनिधींनी ठरवले की स्टॉकब्रिज हॉवलँड हेच त्या कामासाठी योग्य व्यक्ती आहेत. जेव्हा ते त्याच्याकडे पूल बांधण्यासाठी तपशील आणि करार घेऊन आले, तेव्हा त्याने उपहासात्मकपणे म्हटले, “सज्जनांनो, तुम्हाला माझ्या संरक्षकाकडे जावे लागेल. तुम्हाला माहीत आहे की मला माझ्या स्वतःच्या व्यवसायाची काळजी घेण्यास सक्षम मानले जात नाही, आणि तुम्ही माझ्याकडे पूल बांधण्यासाठी आलात!” ही परिस्थिती विवेकी पुरुषांसाठी जरा जास्तच हास्यास्पद होती, आणि संरक्षकत्व अचानक संपले. इतकंच सांगायला पुरे की, त्याचा छळ करणाऱ्यांनी नंतर त्यांनी केलेल्या अन्यायकारक आणि अनावश्यक वर्तनाबद्दल अत्यंत नम्रपणे माफी मागितली.