अध्याय २ — तारण-योजना उलगडली

GSAM 38.1“जेव्हा आशा लांबणीवर पडते तेव्हा अंतःकरण तुटते, परंतु इच्छा पूर्ण होते तेव्हा ते जीवनाचे झाड आहे.”¹ “कारण सेनाधीश परमेश्वर असे म्हणतो, अगदी थोड्या वेळात मी पुन्हा एकदा आकाश आणि पृथ्वी, समुद्र आणि कोरडी जमीन हालवून सोडीन. आणि मी प्रत्येक राष्ट्रांना हालवून सोडीन, आणि सर्व राष्ट्रांची इच्छा येईल (KJV चे शब्दशः भाषांतर), आणि मी हे मंदिर वैभवाने भरून टाकीन! असे सेनाधीश परमेश्वर म्हणतो.”²

GSAM 38.2आदामाला एदेनच्या बागेतून आणि जीवनाच्या झाडापासून हकालून दिल्यापासून, स्त्रीच्या संततीविषयी सैतानाला उद्देशून सांगितलेले—“तो तुझे डोके ठेचील”—हे शब्द सैतानाच्या अंतिम पराभवाची, त्याच्या कपटी योजना उखडून टाकण्याची आणि जीवनाच्या झाडाकडे पुनर्स्थापनेची आशा देत आले आहेत. अपेक्षित असलेला—प्रतिज्ञित संतती—अशाप्रकारे “सर्व राष्ट्रांची इच्छा” (KJV चे शब्दशः भाषांतर) बनला.

GSAM 38.3हाग्गयमधील वरील उद्धरणात असे दिसते की या इच्छित व्यक्तीचे आगमन त्या काळाशी संबंधित आहे जेव्हा प्रभू स्वर्ग आणि पृथ्वी दोन्ही हलवेल. पौलाने इब्री लोकांना लिहिताना त्या कम्पनाला भविष्यात ठेवले आणि म्हटले, “'पुन्हा एकदा मी केवळ पृथ्वीच नव्हे तर आकाशही हालवीन.' 'पुन्हा एकदा' याचा अर्थ असा होतो की, ज्या गोष्टी उत्पन्न केलेल्या आहेत त्या काढून टाकण्यात येतील. ज्या गोष्टी हलवता येत नाहीत त्या तशाच राहतील. म्हणून, आम्हास अढळ असे राज्य कृपेने देण्यात येत असताना आपण त्याविषयी कृतज्ञता बाळगू या आणि आदराने व भयभीत होऊन देवाला मान्य होईल अशी त्याची सेवा करू.”³ येणाऱ्या एका कम्पनाविषयीचे हे विधान असे दिसते की ते ख्रिस्त, प्रतिज्ञित बीज, “सर्व राष्ट्रांची इच्छा” (KJV चे शब्दशः भाषांतर) यांच्या अधीन देवाच्या राज्याच्या अंतिम स्थापनेशी घनिष्ठपणे संबंधित आहे.

GSAM 39.1ख्रिस्ताद्वारे साध्य होणारी पुनर्स्थापना या अंतिम दिवसांत, ज्यांच्या समोर संपूर्ण बायबल उघडे आहे, त्यांच्यासाठी स्पष्टपणे दिसते. प्राचीनांच्या काळात तसे नव्हते. प्रभूचे वचन त्यांच्याकडे आले: “हुकूमावर हुकूम, हुकूमावर हुकूम, नियमावर नियम, नियमावर नियम, थोडे इकडे, थोडे तिकडे.”⁴ त्यांना तारण-योजनेच्या प्रकटीकरणात ते धर्मात्मा लोकांच्या मार्गासारखे होते, “जो उदयाच्या प्रकाशासारखा आहे; मध्यान्हापर्यंत अधिकाधिक प्रकाशणाऱ्यासारखा आहे.”⁵ त्यामुळे त्यांच्या प्राचीन लोकांपर्यंत त्या योजनेच्या हळूहळू उलगडण्याचा संक्षिप्त मागोवा घेणे खूपच मनोरंजक ठरते.

GSAM 39प्रारंभी विलंब उघड झाला नाही

GSAM 39.2प्रभूने त्यांच्या आशेला लगेचच विलंब दाखविला नाही; त्याने त्यांच्या हृदयाला दुखवले नाही, हे उघड करून की प्रतिज्ञित बीजामध्ये त्यांच्या आशेची पूर्तता होण्यासाठी शेकडो वर्षे लागतील. नोंदवलेल्या तथ्यांवरून असे निष्कर्ष काढता येतात की त्यांना असे वाटण्याची परवानगी होती की पहिला जन्मलेला मुलगा ते बियाणे असेल; आणि लवकरच, कशातरी प्रकारे, एदेन पुनर्संचयित होईल आणि त्यांना पुन्हा जीवनाच्या झाडापर्यंत प्रवेश मिळेल. काइन जन्माला आल्यावर, हव्वाने उद्गारले, “परमेश्वराच्या साहाय्याने मला पुरुषसंतान लाभले आहे.”⁶ काही हिब्रू विद्वानांच्या मते, शब्दशः आणि पूर्ण रूपात अनुवाद केल्यास मजकूर असे वाचतो, “मला पुरुष मिळाला, प्रभू.” म्हणजेच, हे ते बीज आहे जे सैतानाला पराभूत करण्याचे प्रभूचे कार्य करणार आहे. हाबेलाच्या जन्मावेळी हव्वाने असा कोणताही उदगार व्यक्त केल्याचा कोणताही पुरावा नाही. ती स्वाभाविकपणे गृहीत धरू शकत होती की पहिला जन्मलेला मुलगाच वचन पूर्ण करणारा असेल. काइनाचे स्वभाव विकसीत होत गेले आणि शेवटी त्याच्या भावाच्या वधाला कारणीभूत ठरलेले त्याचे दुष्ट आचरण तिने पाहिले, तेव्हा हव्वाच्या आशा कशा मोडल्या गेल्या असतील आणि अगदी नष्टही झाल्या असतील. हाबेलाचा बळी होण्यापूर्वी त्यांना त्यांच्या वतीने होणाऱ्या भविष्यातील बलिदानाबद्दल काही प्रकाश आणि ज्ञान प्राप्त झालेले असावे; कारण हाबेलाने दैवी आज्ञेनुसार बलिदानासाठी आपले कोकरू आणले, तर त्याचा भाऊ काइन, ज्यालाही त्याप्रमाणेच शिकवले गेले होते, त्याने जमिनीच्या फळांचा बळी आणला, आणि तो राग व ईर्षेच्या भावनेने भरलेला होता. हाबेलाचे अर्पण काइनाच्या अर्पणापेक्षा अधिक स्वीकारार्ह होते, कारण ते “विश्वासाने” केले गेले होते, आणि त्याबद्दल पौल लिहितो, “तो मरण पावला असताही अजूनही बोलतो.”⁷

GSAM 40शेथ हा बीज आहे का?

GSAM 40.1हाबेलाच्या मृत्यूनंतर शेथाचा जन्म झाला, तेव्हा आशा पुन्हा जागृत झाली; “देवाने,” असे हव्वा म्हणाली, “हाबेलाच्या ठिकाणी मला दुसरे संतान दिले आहे, कारण काइनाने त्यास जिवे मारले.”⁸ नंतर शेथाला आदामाच्या वंशपरंपरेत गणले गेले. (उत्पत्ति ५:३ पहा.) खरा पहिला जन्मलेला काइन वंशावळीत गणला गेला नाही. कदाचित हव्वाला वाटले की आता शेथच प्रतिज्ञित बीज आहे. नोंदीनुसार शेथाच्या जन्मानंतर लोक स्वतःला प्रभूच्या नावाने ओळखू लागले. (उत्पत्ति ४:२६ चे मार्जिन पहा.) कदाचित त्यांनी असे गृहित धरून केले की शेथच अंतिम शासक, प्रभू, होऊन सैतानाच्या जबरदस्तीने घेतलेल्या राज्याला पराभूत करणार आहे.

GSAM 40नोहावर केंद्रित आशा

GSAM 40.2आदामाच्या काळापासून नोहाच्या जन्मापर्यंतच्या घटनांच्या संक्षिप्त नोंदीत, वंशावळीव्यतिरिक्त फारच कमी माहिती दिली आहे. नोहाच्या जन्माने (“धर्मनिष्ठ,” मार्जिनमध्ये) पुन्हा आशा निर्माण झाली, आणि लोकांनी म्हटले, “परमेश्वराने भूमी शापित केली आहे तिच्यापासून येणाऱ्या कामात आणि आमच्या हातांच्या श्रमात हाच आम्हांला विसावा देईल.”⁹ दैवी वचन ते कसे किंवा कोणत्या मार्गाने सांत्वन मिळेल याबद्दल मौन आहे; परंतु अशी आशा होती की पृथ्वीवरील शाप काही प्रमाणात कमी होईल. नोहाच्या काळात अस्तित्वात असलेल्या दुष्टपणाची माहिती—जेव्हा माणसांनी पाप आणि हिंसेने जग इतके भरून टाकले की मानववंश महापुरातून नष्ट होणार होता आणि फक्त नोहा व त्याचे कुटुंबच विनाशापासून वाचले; तसेच तो एकशे वीस वर्षे जगाला येणाऱ्या विनाशाची चेतावणी देत राहिला—या सर्व गोष्टी त्यांना अज्ञात होत्या.

GSAM 41बाबेलची निर्मिती

GSAM 41.1प्रलयानंतर लोकांना नोहाद्वारे पृथ्वी पुनःभरण्याचे निर्देश देण्यात आले; परंतु ते वाढू लागल्यावर त्यांनी प्रभूची राज्ययोजना नाकारली. निम्रोदाने बाबेलचे राज्य स्थापन केले (नंतर बाबेल म्हणून ओळखले गेले, हे पृथ्वीवरील पहिले राज्य होते).¹⁰ थोड्याच काळाने लोकांनी स्वतःसाठी नाव कमावण्यासाठी आणि विखुरले जाण्यापासून बचावण्यासाठी बाबेलचा मनोरा बांधण्यास सुरुवात केली, जे प्रभूने नोहाद्वारे शिकवलेल्या शिकवणीच्या अगदी विरुद्ध होते. प्रभू आपले हेतू पूर्ण करेपर्यंत संयमाने वाट पाहण्याऐवजी त्यांनी गोष्टी स्वतःच्या हाती घेतल्या, तेव्हा देवाने त्यांची भाषा गोंधळून टाकली आणि त्यामुळे ते विखुरले गेले.

GSAM 41अब्राहाम जगाचा वारस

GSAM 41.2नोहापासून दहाव्या पिढीपर्यंतचा संक्षिप्त इतिहास पाहता, अब्राहाम यांना बोलावण्यात आले, ज्यांना प्रभू म्हणाले, “तू पाहतोस हा सगळा प्रदेश मी तुला आणि तुझ्यानंतर तुझ्या संततीला कायमचा देईन. मी तुझी संतती या पृथ्वीवरील धुळीच्या कणांइतकी करीन, ते असे की, जर कोणाला ते धुळीचे कण मोजता येतील तर तुझे संतानही मोजता येईल. ऊठ, देशातून येथून तेथून चालत जा आणि त्याची लांबी व त्याची रुंदी पाहा, कारण तो मी तुला देणार आहे.”¹¹ या अब्राहामाला दिलेल्या वचनानंतरही की त्याने ती भूमी मिळवावी, प्रभूने त्याला सांगितले की तो मरेल. पौल म्हणतो की तो “त्यास जे ठिकाण वतन मिळणार होते तिकडे” गेला.¹² या वचनाच्या पूर्ततेचा प्रश्न निःसंशयपणे देवाकडून आलेल्या एका दृष्टांताद्वारे अब्राहामला स्पष्ट झाला, कारण “ज्याचा योजणारा व बांधणारा देव आहे अशा नगराची अब्राहाम वाट पाहत होता.”¹³ रोमकरांस ४:१३ मध्ये असे सांगितले आहे की वचन “तू जगाचा वारीस होशील” असे होते; सध्याच्या अवस्थेत नव्हे, तर लवकर किंवा नंतर, जेव्हा तो पुन्हा जिवंत होईल तेव्हा.

GSAM 42.1मानवी दृष्टीने अब्राहामला हे दिसले नाही की प्रतिज्ञित बीज कसे त्याचे स्वतःचे वंशज असू शकते. म्हणून त्याने आपल्या कारभारी अलिएजरलाच बीज म्हणून सुचवले. प्रभू म्हणाला, असे नाही; तर तो “तुझ्या पोटी येईल.” आता प्रभू त्याला हे उघड करण्यास सुरुवात करतात की त्याच्या संततीचे अंतिम कार्य तत्काळ पूर्ण होणार नाही. त्याने अब्राहामला सांगितले, “तुझे वंशज जो देश त्यांचा नाही त्या अनोळखी देशात राहतील आणि ते तेथे गुलाम होतील आणि चारशे वर्षे त्यांचा छळ होईल.... तू स्वतः फार म्हातारा होऊन शांतीने आपल्या पूर्वजांकडे जाशील आणि चांगला म्हातारा झाल्यावर तुला पुरतील.”¹⁴

GSAM 42.2अब्राहामच्या पत्नीने वचनाच्या पूर्ततेला गती आणण्यासाठी एक अविवेकी योजना सुचवली; परंतु इसहाक, अब्राहाम आणि त्याची कायदेशीर पत्नी सारा यांचा खरा पुत्र, जन्मल्यानंतर, प्रभूने इश्माएल आणि त्याची आई हागार यांच्याबद्दल सांगितले, “या दासीला व तिच्या मुलाला येथून बाहेर घालवून द्या.”

GSAM 42.3वेदीवर इसहाकाचे बलिदान देण्याच्या वेळी अब्राहामच्या विश्वासाच्या परीक्षेत, त्याला मृत्यूतून पुनरुत्थानाच्या विषयावर एक धडा शिकायला मिळाला. त्याच्याबद्दल असे म्हटले आहे, “देव त्यास [इसहाकाला] मरण पावलेल्यातून उठवायलादेखील समर्थ आहे असे त्याने मानले. तो त्यास तेथून, जणू लाक्षणिक अर्थाने, परतही मिळाला.”¹⁵

GSAM 42खरे बियाणे

GSAM 42.4अब्राहामला एकदा सांगितले गेले की खरे बीज, ज्याद्वारे सर्व राष्ट्रांना आशीर्वाद मिळणार होता, जरी तो मांसानुसार त्याच्या वंशजांपैकी असेल, तरी प्रत्यक्षात तो देवाचा ख्रिस्तच असेल; कारण प्रभू त्याला “'संतानांना' असे अनेकाविषयी म्हणत नाही, पण 'तुझ्या संतानाला' असे एकाविषयी म्हणतो आणि तो एक ख्रिस्त आहे.”¹⁶ प्रेषित पौलाने याबद्दल म्हटले, “देव परराष्ट्रीयांना विश्वासाने नीतिमान ठरवणार या पूर्वज्ञानामुळे शास्त्रलेखाने, अब्राहामाला पूर्वीच शुभवर्तमान सांगितले की, 'तुझ्याकडून सर्व राष्ट्रांना आशीर्वाद मिळेल.'”¹⁷ अब्राहामाला दिलेले वचन इसहाक आणि त्याच्या वंशजांनाही¹⁸ तसेच याकोबालाही पुन्हा दिले गेले.¹⁹

GSAM 42.5याकोबाचे बारा पुत्र होते, त्यामुळे आता स्वाभाविकपणे प्रश्न उद्भवतो की खऱ्या बियाण्याचा वंश कोणत्या माध्यमातून मांडला जाईल? याकोबाने आपल्या पुत्रांविषयी दिलेल्या प्रेरित साक्षीनुसार हा प्रश्न सुटला: “शिलो येईपर्यंत यहूदाकडून राजवेत्र जाणार नाही, किंवा अधिकाराची काठी त्याच्या पायामधून निघून जाणार नाही. राष्ट्रे त्याच्या आज्ञा पाळतील.”²⁰ याच्या पूर्ततेबाबत हे लक्षात घेणे योग्य ठरेल की इस्राएल लोक विविध राष्ट्रांच्या अधीन असतानाही त्यांना त्यांचा सानहेड्रिन (परमपरिषद) ठेवण्याची परवानगी होती. अशाप्रकारे यहूदा—यहूदाच्या नावावरून ओळखली जाणारी यहूदी जमात—त्यांच्या शासनात काही प्रमाणात आवाज ठेवू शकला, जोपर्यंत शिलो (ख्रिस्त) प्रत्यक्ष आला नाही.

GSAM 43लपलेला काळ

GSAM 43.1कुलपित्यांना पुनर्स्थापना आणि प्रतिज्ञित बियाण्याविषयी काही माहिती होती; परंतु तो कधी किंवा किती काळानंतर येणार हे त्यांच्यासाठी अजूनही गूढच होते. जसे याकोबाचे वंशज मिसरमध्ये वाढले, आणि अस्सिरियन—फारो (यशया ५२:४)—ज्याला “योसेफाच्या स्मरणाची काही काळजी नव्हती,”²¹ यांनी त्यांचा छळ केला, तेव्हा त्यांचे मन नैसर्गिकरित्या अब्राहामला सांगितलेल्या ४०० (प्रत्यक्षात ४३०) वर्षांकडे वळले, जे त्यांच्या दु:खकाळाचे आणि परदेशी वास्तव्य काळाचे होते, आणि त्यांना आशा होती की या छळातून सुटका झाल्यावर त्यांना प्रतिज्ञित वारसा मिळेल.

GSAM 43.2मोशेच्या जन्मावेळी त्याच्या पालकांना दिसले की “मूल सुंदर आहे.”²² त्यांना नक्कीच प्रकाश देण्यात आला असेल की तो देवाच्या कृपेने इस्राएल लोकांना त्यांच्या क्रूर गुलामगिरीतून मुक्त करणारा ठरणार आहे. निःसंशयपणे हे ज्ञान मोशेला प्राप्त झाले होते; कारण चाळीस वर्षांच्या वयात त्याने दडपलेल्या इस्राएल लोकांबरोबर जाण्याचा आणि त्यांच्या दुःखात सहभागी होण्याचा पूर्ण निर्णय घेतला, फारोच्या मुलीचा पुत्र आणि इजिप्शियन सिंहासनाचा वारस म्हणून ओळखले जाण्यापेक्षा,²³ आणि जेव्हा त्याने आपल्या लोकांची बाजू मांडायला सुरुवात केली आणि त्यांच्या रक्षणासाठी एका इजिप्शियनला ठार मारले, तेव्हा त्याला खूप आश्चर्य वाटले की त्यांनी त्याचे कार्य ओळखले नाही; “देव त्याच्या हातून त्याच्या बांधवाची सुटका करत आहे हे त्यांना समजले असेल असे त्यास वाटले होते.”²⁴

GSAM 44.1जेव्हा इस्राएल लोकांना मिसर सोडण्याची प्रभूची वेळ आली, तेव्हा ते भाकीत केलेल्या वेळी अगदी त्याच दिवशी निघाले. निर्गम १२:४०, ४१. ते मोशेला त्यांचा अंतिम शासक आणि ज्याला वचन देण्यात आले होते तो वंशज, असा मानू शकत नव्हते, कारण तो लेवी वंशाचा होता, आणि प्रेरित भविष्यवाणीत याकोबाने घोषित केले नव्हते का की शिलो येईपर्यंत यहूदा त्यांचा शासक राहील?

GSAM 44“मी त्यास पाहीन, पण तो आता इथे नाही.”

GSAM 44.2जेव्हा इस्राएल लोक कनानच्या मार्गावर होते, तेव्हा मवाबाचा राजा बालाक (लोटाचा वंशज) यांनी इस्राएलवर शाप घालण्यासाठी बलामाला बोलावले. प्रभूने त्याचा शाप आशीर्वादात बदलला, ज्याद्वारे त्यांना अतिरिक्त प्रकाश प्राप्त झाला, ज्याचा उद्देश कनानात प्रवेश करताच सैतानाच्या अतिक्रमणातून अंतिम सुटका तत्काळ होईल, असा विचार दूर करणे हा होता. त्याचे शास्त्रातील वर्णन असे आहे की, देवाकडून मिळालेल्या एका दृष्टांतात बलामाने म्हटले, “मी त्यास पाहीन, पण तो आता इथे नाही. मी त्याच्याकडे पाहीन, पण तो जवळ नाही. याकोबातून एक तारा बाहेर येईल, आणि इस्राएलातून एक राजदंड निघेल. तो मवाबाच्या नेत्यांना चिरडून टाकील आणि शेथाच्या सर्व मुलांचा तो नाश करील.”²⁵

GSAM 44.3अब्राहामपासून निर्माण झालेल्या या असंख्य संततीबद्दल पौलाने असे सांगितले आहे: “म्हणून केवळ एकापासून आणि अशा मृतवत झालेल्या पासून संख्येने आकाशातील तार्‍यांप्रमाणे, समुद्राच्या किनार्‍यावरील वाळूप्रमाणे असंख्य संतती निर्माण झाली. हे सगळे विश्वासात टिकून मरण पावले; त्यांना वचनांची प्राप्ती झाली नव्हती. पण त्यांनी ती दुरून बघून त्यांना वंदन केले आणि त्यांनी मानले की, आपण पृथ्वीवर परके आणि प्रवासी आहोत.”²⁶

GSAM 44.4इस्राएलच्या हृदयाला बलामाच्या भाकिताने—की त्यांच्या आशेची पूर्तता “आता इथे नाही” किंवा “जवळ नाही”—निराश किंवा हतबल होण्याची गरज नव्हती; कारण या भविष्यवाणीच्या काही काळापूर्वीच प्रभूने स्वतःच्या जीवाची शपथ घेतली होती की तो गौरवशाली काळ अखेरीस येईल. मोशेद्वारे त्याने म्हटले, “पण खचित जसा मी जिवंत आहे आणि सारी पृथ्वी परमेश्वराच्या वैभवाने भरली जाईल (KJV चे शब्दशः भाषांतर).”²⁷ ८६३ वर्षांनी, संदेष्टा हबक्कूक यांच्या काळात, हेच सत्य पुन्हा सांगितले गेले, परंतु ते अजूनही येणारे भविष्य म्हणून मांडले गेले: “जसे पाणी समुद्राला झाकते, तशी पृथ्वी परमेश्वराच्या गौरवाच्या ज्ञानाने भरेल.”²⁸

GSAM 45पवित्रस्थानाची सेवा खऱ्या सेवेची सावली

GSAM 45.1जेव्हा प्रभूने इस्राएलला मिसरमधून बाहेर आणले, तेव्हा त्याने शिबिरातील सर्वांसमोर नैतिक उपदेशांचा कायदा जाहीर केला आणि त्यांना त्याची एक प्रत त्याच्या स्वतःच्या बोटाने कोरलेल्या पाषाणावर दिली, जेणेकरून ते सतत त्या तारणहाराकडे निर्देशित होतील जो शेवटी त्यांच्यासाठी स्वतःचा बळी देणार होता; आणि त्याच्या मौल्यवान रक्ताच्या सामर्थ्याने त्यांच्या पापांची शुद्धी होईल, म्हणून त्याने वाळवंटात एक पवित्रस्थान उभारले. या तंबू किंवा पवित्रस्थानाच्या संपूर्ण रचनेबाबत मोशे यांना डोंगरावर प्रभूने दाखविलेल्या नमुन्याप्रमाणे अचूक बनविण्याचे निर्देश देण्यात आले.²⁹ या पवित्रस्थळातील सेवा ख्रिस्ताच्या स्वर्गीय पवित्रस्थळातील खऱ्या सेवेची सावली होती.³⁰ पवित्रस्थळातील अर्पण आणि बलिदानांचा देवाचा हेतू माणसांच्या समोर “पुढे होणाऱ्या चांगल्या गोष्टी” यांची सावली ठेवणे हा होता,³¹ परंतु सैतानाचा प्रयत्न होता की लोकांनी ख्रिस्त आणि त्याच्या खऱ्या सेवेऐवजी—जिचे ते फक्त एक उदाहरण होते—अर्पणाकडेच लक्ष द्यावे. अशा प्रकारे त्याने लोकांना तारणासाठी त्यांच्या स्वतःच्या कर्मांवर अवलंबून राहण्यास प्रवृत्त करण्याचा प्रयत्न केला.

GSAM 45.2प्रभूचा हेतू होता की तो आपल्या लोकांचा—इस्राएल लोकांचा—शासक व्हावा, त्याने त्यांच्या लढाया लढाव्यात आणि राष्ट्रांना वश करावे. त्याची राज्य करण्याची पद्धत होती, जी पुढील उताऱ्याने दाखवली आहे: “देवाने कनानच्या प्रदेशातील सात राष्ट्रांना नाश केला, देवाने त्यांच्या जमिनी त्याच्या लोकांस दिल्या. हे सर्व साधारणपणे चारशेपन्नास वर्षात घडले, त्यानंतर देवाने शमुवेल संदेष्ट्यापर्यंत आपल्या लोकांस न्यायाधीश नेमून दिले.”³²

GSAM 45इस्राएलने राजा मागणे

GSAM 45.3इस्राएल लोकांना प्रभूची त्यांच्यावर राज्य करण्याची पद्धत स्पष्टपणे आवडली नाही. तथापि, प्रभूचा हेतू आणि इच्छा होती की ते त्यांच्या भोवतालच्या इतर सर्वांपेक्षा वेगळे, एक खास लोक असावेत. जर त्यांनी त्याच्या सूचनांचे काटेकोरपणे पालन केले असते, तर राष्ट्रेही त्यांच्याबद्दल म्हणाली असती, “खरेच, हे महान राष्ट्र बुद्धिमान व समंजस लोकांचे आहे. आपण आपला देव परमेश्वर ह्याचा धावा करतो तेव्हा तो आपल्या जवळच असतो, असे देव जवळ असणारे महान राष्ट्र दूसरे कोणते आहे?”³³

GSAM 46.1त्यांच्या असंतोषात त्यांनी शमुवेलाकडे त्यांच्यावर राजा नेमण्याची मागणी केली, आणि प्रभूने शमुवेलाला सांगितले, त्यांनी “मला नाकारले आहे, जेणेकरून मी त्यांच्यावर राज्य करू नये (KJV चे शब्दशः भाषांतर).”³⁴ पुन्हा त्यांनी शमुवेलाला थोड्या अधिक ठामपणे सांगितले, “आता सर्व राष्ट्रांप्रमाणे आमचा न्याय करायला आम्हावर राजा नेमा.”³⁵ शमुवेलाने काळजीपूर्वक त्यांना राजा असल्यास त्यांच्यावर येणाऱ्या अत्याचाराबद्दल सांगितले, परंतु “लोक शमुवेलाचा शब्द ऐकायला नाकारून म्हणाले, 'असे नाही! आम्हांवर राजा पाहिजेच म्हणजे आम्ही इतर सर्व राष्ट्रांसारखे होऊ, आणि आमचा राजा आमचा न्याय करील व आम्हापुढे चालून आमच्या लढाया लढेल.'”³⁶

GSAM 46.2अशाप्रकारे सुमारे पाचशे वर्षे त्यांना राज्यकर्ते होते: प्रथम शौल, दावीद आणि शलमोन यांच्या अधीन एकच राज्य म्हणून; नंतर ते इस्राएल आणि यहूदा या दोन राज्यांमध्ये विभागले गेले. त्यातील फारच कमी राजे चांगले आणि न्यायप्रिय होते, परंतु बहुतेक दुष्ट होते, ज्यांनी लोकांना मूर्तिपूजेकडे आणि गंभीर पापांकडे नेले. अशाप्रकारे लोक फक्त राजा असण्याच्या बाबतीतच नव्हे तर दुष्टपणातही, आपल्या पूर्वजांच्या देवाला सोडून देण्यात आणि मूर्ती व आकाशातील सैन्याची पूजा करण्यातही आपल्या सभोवतालच्या राष्ट्रांसारखे झाले.

GSAM 46.3या राजेशाही राज्याविषयी प्रभूने संदेष्टा होशेय यांच्या तोंडून म्हटलं, “इस्राएला हा तुझा नाश आहे जो येत आहे, कारण तू माझ्या म्हणजे तुझ्या सहाय्यकर्त्यांच्या विरोधात गेला आहेस. तुझा राजा कोठे आहे? जो तुझ्या सर्व नगरांचे रक्षण करतो तुझे अधीपती कोठे आहेत? ज्याविषयी तू मला म्हटले, 'मला राजा आणि अधिपती दे?' मी क्रोधाने तुला राजा दिला आणि रागाने त्यास काढूनही घेतले.”³⁷

GSAM 47उलटवलेले राज्य

GSAM 47.1चाल्देयांनी यरुशलेम जाळले, मंदिरातील भांडी नेली आणि यहूदाला कैद करून बाबेलमध्ये नेले—जिथे ते त्यांच्याविरुद्ध केलेल्या भाकितानुसार सत्तर वर्षे राहिले—तोपर्यंत हे राजेशाही राज्य चालू राहिले. या राजेशाही शासनाच्या समाप्तीनंतर, प्रभूने त्यांचा शेवटचा राजा सिद्कीया याला, यहेज्केल या संदेष्ट्याद्वारे म्हटले, “तू पवित्रते बद्दल अनादर दाखवला आणि दुष्ट इस्राएलचे शास्ते त्यांच्यावर शासन करण्याचा दिवस येत आहे, त्याने केलेल्या अपराधांचा समय संपला आहे. प्रभू परमेश्वर देव हे सांगत आहे. आपल्या डोक्यावरील पगडी मुकुट बाजुला सारा, सर्व काही एक समान राहाणार नाही, जे उंचावलेले नमवले जातील [यहूदा वंशाचा हा अत्यंत आत्म-उंच केलेला शासक] आणि नम्र उंच केले जातील [बाबेलचा शासक]. मी ते उलथवीन, उलथवीन, उलथवीन; तो येईपर्यंत ते राहणार नाही (KJV चे शब्दशः भाषांतर), ज्याला हक्क आहे त्यास तो मिळेल.”³⁸

GSAM 47.2हा न्याय्य शासक, खरे बीज म्हणजे ख्रिस्त होय. त्याच्याविषयी संदेष्टा मीखा यांनी लिहिले, “तू, कळपासाठीच्या बुरूजा, सियोन कन्येच्या टेकड्या, तुझे पूर्वीचे राज्य [ख्रिस्तात पुनर्संचयित झालेले पृथ्वीवरील राज्य] तुला परत येईल. यरूशलेमेच्या कन्येचे राज्य तुला प्राप्त होईल.”³⁹

GSAM 47.3जेव्हा इस्राएलने राजदंड गमावला, तेव्हा तो बाबेलच्या राजाच्या हाती गेला. ते मादे-पर्शिया, ग्रीस आणि रोम यांच्या सलग राज्याखाली असताना, त्या राज्याची तीन वेळा उलथापालथ झाली. रोमचा सम्राट सीझर ऑगस्टस यांच्या राज्यकाळात, दावीदाच्या सिंहासनाचा योग्य वारस, स्त्रीचे, अब्राहामचे आणि दावीदाचे खरे बीज असलेला ख्रिस्त, सांगितलेल्या प्रकारे जन्मला.

GSAM 47.4लोकांना हे कळले पाहिजे की योग्य शासक, खरे बीज, हा केवळ अल्पकाळ टिकणाऱ्या राज्याचा साधा नश्वर माणूस नव्हता, म्हणून प्रभूने स्तोत्रकार यांना असे लिहिण्यास प्रेरित केले: “आणि मी त्यास माझा प्रथम जन्मलेला पुत्र करीन, पृथ्वीवरील राजांत त्यास परमश्रेष्ठ करीन. मी आपला विश्वासाचा करार त्यांच्यासाठी सर्वकाळ विस्तारील, आणि त्यांच्याबरोबरचा माझा करार सर्वकाळ टिकेल. त्याचे वंश सर्वकाळ राहील, आणि त्याचे राजासन आकाशाप्रमाणे टिकेल.” “त्याची संतती सर्वकाळ राहील, आणि त्याचे राजासन माझ्यासमोर सूर्याप्रमाणे कायम राहील. ते चंद्राप्रमाणे सर्वकाळ टिकेल. आकाशात विश्वसनीय साक्षीदार आहेत.”⁴⁰

GSAM 48.1यशयाच्या भविष्यवाणीत आपण या शासकाविषयी पुढे असे वाचतो: “आम्हासाठी बाळ जन्मले आहे, आम्हांला पुत्र दिला आहे; आणि त्याच्या खाद्यांवर सत्ता राहिल; आणि त्यास अद्भूत मंत्री, समर्थ देव, सनातन पिता, शांतीचा राजा असे म्हणतील. त्याच्या शासनाच्या वृद्धीला व शांतीला अंत राहणार नाही, दावीदाच्या सिंहासनावर बसून त्याचे साम्राज्य न्यायाने व धार्मिकतेने स्थापित व स्थिर करण्यासाठी तो या वेळे पासून सदासर्वकाळ चालवील, सेनाधीश परमेश्वराचा आवेश हे सिद्धीस नेईल.”⁴¹

GSAM 48हनोख आणि एलीया यांचे स्वर्गारोहण

GSAM 48.2प्राचीन काळात काही लोक मृत्यूचा स्वाद न चाखता स्वर्गात नेण्यात आल्याची उदाहरणे नोंदवली आहेत. आदामापासून सातवे हनोख यांच्याबद्दल असे म्हटले आहे की, तो “देवाबरोबर चालला, आणि त्यानंतर तो दिसला नाही, कारण देवाने त्यास नेले.”⁴² “हनोखाला मरणाचा अनुभव घेऊ नये म्हणून, त्यास विश्वासाने लोकांतरी नेण्यात आले; आणि तो कोठे सापडला नाही, कारण देवाने त्यास नेले. त्यास लोकांतरी नेण्यापूर्वी त्याच्याविषयी अशी साक्ष देण्यात आली की, तो देवाला संतोषवीत असे.”⁴³

GSAM 48.3पुन्हा, एलीया आणि अलीशा एकत्र चालत असताना, “एलीया आणि अलीशा बोलत पुढे चालले होते, तेवढयात अग्नीचा रथ व अग्नीचे घोडे तेथे अवतीर्ण झाले आणि त्यांनी त्या दोघांना एकमेकांपासून दूर केले, आणि एका वावटळीमधून एलीया वर स्वर्गात गेला. अलीशा हे पाहून मोठ्याने ओरडला, 'माझ्या बापा! माझ्या बापा! इस्राएलचा रथ आणि त्याचे घोडेस्वार!' त्याने एलीयाला पुन्हा पाहिले नाही.”⁴⁴

GSAM 48.4हनोखाने सर्व पृथ्वीचा न्यायाधीश म्हणून ख्रिस्ताच्या आगमनाबद्दल या शब्दांत भविष्यवाणी केली: “बघा, प्रभू आपल्या लाखो पवित्र जनांसहित आला. तो सर्वांचा न्यायनिवाडा करावयास व त्यांच्यातील सर्व भक्तिहीन लोकांस, त्यांनी भक्तिहीनपणे केलेल्या भक्तिहीन कृतीविषयी आणि भक्तिहीन पाप्यांना, त्याच्याविरुध्द त्यांनी म्हटलेल्या सर्व कठोर गोष्टींविषयी दोषी ठरविण्यास येत आहे.”⁴⁵

GSAM 49ईयोबाने प्रभूच्या आगमनाबद्दल शिकवले

GSAM 49.1मोशेच्या काळात जिवंत असल्याचे मानले जाणाऱ्या ईयोबाला ख्रिस्ताच्या आगमनाबद्दल आणि पुनरुत्थानाबद्दल काही माहिती होती; कारण त्याने म्हटले, “अहो, मी जे बोलतो ते कुणीतरी लिहून ठेवावे! अहो, ते पुस्तकात नमुद करून ठेवायला हवेत. अहो, मी जे बोलतो ते लोखंडी कलमाने शिश्यावर किंवा पाषाणावर कोरुन कायम करायला हवे. माझा तारण करणारा जिवंत आहे याची मला खात्री आहे. आणि शेवटी तो या पृथ्वीतलावर येऊन उभा राहील. जरी माझ्या कातडीनंतर किडे हे शरीर नष्ट करतील, तरी मी माझ्या देहात देवाला पाहीन (KJV चे शब्दशः भाषांतर). मी देवाला बघेन, तर मी स्वत:च त्यास पाहीन, माझे डोळे त्यास पाहतील, आणि ते परक्यासारखे राहणार नाही.”⁴⁶

GSAM 49दावीदाचे सिंहासन, प्रभूचे सिंहासन

GSAM 49.2दावीदाच्या सिंहासनाला प्रभूचे सिंहासन असे म्हटले जात असे. “परमेश्वराच्या राजासनावर शलमोन स्थानापन्न झाला. शलमोनाने आपला पिता दावीदाची जागा घेतली.”⁴⁷ प्रभूने “त्यास [दावीदाला] अभिवचन दिले की तुझ्या संतानातील एकाला तुझ्या राजासनावर बसवीन. ह्याचे पूर्वज्ञान असल्यामुळे तो ख्रिस्ताच्या: पुनरुत्थानाविषयी असे बोलला की, त्यास मृतलोकात सोडून दिले नाही, व त्याच्या देहाला कुजण्याचा अनुभव आला नाही.”⁴⁸ आणि ख्रिस्ताच्या भविष्यातील राज्याविषयी पुढे असेही म्हटले आहे, तो दावीदाच्या सिंहासनावर बसणार आहे. (पहा यशया ९:७.) पुन्हा, “पृथ्वीचे राजे परमेश्वराविरूद्ध व त्याच्या अभिषिक्त्याविरूद्ध एकत्र उभे झाले आहेत, आणि राज्यकर्ते एकत्र मिळून कट रचत आहेत.... मी माझ्या पवित्र डोंगरावर, सीयोनावर, माझ्या राजास अभिषेक केला आहे. मी परमेश्वराचा फर्मान घोषीत करीन, तो मला म्हणाला, 'तू माझा पुत्र आहेस.' या दिवशी मी तुझा पिता झालो आहे.”⁴⁹ पुन्हा, “माझ्या प्रभूला परमेश्वर म्हणतो 'तुझ्या शत्रूंना तुझे पादासन करीपर्यंत माझ्या उजव्या बाजूला बस.'”⁵⁰

GSAM 49यहूदी गोंधळले

GSAM 49.3या वचनांनी यहूद्यांना गोंधळात टाकले. ही अशी समस्या होती जी ते सोडवू शकले नाहीत: जर दावीदाने त्याला प्रभू म्हटले, तर तो त्याचा पुत्र कसा? तो दावीदाच्या वंशातून जन्मलेला पुत्र कसा असू शकतो, आणि तरीही इम्मानुएल—आम्हाबरोबर देव—कसा? तरीही त्यांच्या स्वतःच्या यशया संदेष्ट्याने जाहीर केले, “एक तरुण स्त्री गर्भवती होऊन मुलाला जन्म देईल, आणि त्यास इम्मानुएल हे नाव देईल.”⁵¹

GSAM 50.1ख्रिस्ताला माहीत होते की हा प्रश्न वाद घालणाऱ्या परूश्यांना गप्प करू शकेल, म्हणून त्याने त्यांना विचारले, “‘ख्रिस्ताविषयी तुमचे काय मत आहे? तो कोणाचा पुत्र आहे?’ परूश्यांनी उत्तर दिले, ‘ख्रिस्त हा दाविदाचा पुत्र आहे.’ त्यावर येशू त्यांना म्हणाला, ‘तर दावीद देवाच्या आत्म्याद्वारे, त्याला प्रभू असे कसे म्हणतो? तो म्हणतो, ‘परमेश्वराने माझ्या प्रभूला सांगितले की, ‘मी तुझे वैरी तुझे पादासन करीपर्यंत, माझ्या उजव्या बाजूला बैस.’ आता, मग जर दावीद त्यास प्रभू म्हणतो तर तो दाविदाचा पुत्र कसा होऊ शकतो?”⁵²

GSAM 50.2या विषयाचा पुन्हा एकदा स्तोत्र ४५:६, ७ मध्ये उल्लेख केला आहे: “देवा तुझे सिंहासन सर्वकाळासाठी आहे. तुझा न्यायाचा राजदंड हा तुझ्या राज्याचा राजदंड आहे. तू न्यायीपणावर प्रीती केली आणि दुष्टाईचा हेवा केला. यास्तव देवाने, तुझ्या देवाने, हर्षाच्या तेलाने तुला तुझ्या सोबत्यांपेक्षा अधीक अभिषेक केल आहे.”⁵³ या शास्त्रांचा विचार करता, यहूदी लोकांना भविष्यातील शासक आणि पुनर्स्थापक यांच्या चरित्राची उदात्त कल्पना असावीच लागली. अन्यथा ते शक्यच नव्हते.

GSAM 50दैवी उत्पत्तीचे बीज

GSAM 50.3ख्रिस्त आणि त्याच्या जन्माविषयी सूक्ष्म सूचना देण्यात आली, कारण प्रभूने मीखा या संदेष्ट्याद्वारे त्याच्या दैवी उत्पत्तीचे आणि अगदी त्या लहान गावाचेही निर्देश केले होते जिथे त्याचा जन्म होणार होता: “पण हे, बेथलहेम एफ्राथा. जरी तू यहूदातील सर्व कुळांत सर्वात लहान आहेस. तरी तुझ्यातून माझ्यासाठी इस्राएलात अधिकारी व्हायला एकजण निघेल. त्याचा प्रारंभ पुरातन काळापासून, प्राचीन काळापासून आहे” (मार्जिन, हिब्रूमध्ये “अनंतकाळाच्या दिवसांपासून”).⁵⁴

GSAM 50शेकिनाह आणि मेघात प्रकट झालेली देवाची उपस्थिती

GSAM 50.4इस्राएलच्या इतिहासात नंतर, जेव्हा शलमोनाने मंदिर बांधून पूर्ण केले, ज्याबद्दल त्याने म्हटले की ते अत्यंत “भव्य” असावे, तेव्हा देवाच्या महिमेची शेकिनाह दया-आसनावरील करुबिमच्या मध्ये आपले स्थान घेऊ लागली. नोंदीनुसार, मंदिराच्या उद्घाटन प्रसंगी, जेव्हा पुरोहित पवित्र स्थळातून बाहेर आले, तेव्हा “परमेश्वराचे मंदिर मेघाने व्यापले. परमेश्वराच्या तेजाने मंदिर भरुन गेले, व मेघामुळे याजकांना उभे राहता येईना.”⁵⁵ या मंदिरात प्रभूची उपस्थिती लोकांच्या डोळ्यांसमोर गौरवाच्या ढगात प्रकट झाली. या प्रसंगी प्रभूने शलमोनाच्या प्रार्थनेला उत्तर देत त्याला म्हटले, “तुझी प्रार्थना मी ऐकली आहे. हे स्थळ यज्ञगृह म्हणून मी निवडले आहे.”⁵⁶

GSAM 51.1लोकांनी पाप केले—मूर्तिपूजेत गेले—आणि परिणामी त्यांचे शहर व पवित्रस्थान सत्तर वर्षे उद्ध्वस्त अवस्थेत राहिले. कैदगिरीनंतर मंदिर जरुब्बाबेल यांच्या हस्ते पुन्हा बांधले गेले. जरी ते शलमोनाने बांधलेल्या मंदिराच्या वैभवापेक्षा कमी असले, तरी प्रभूने आपल्या संदेष्ट्याद्वारे त्याबद्दल म्हटले, “या मंदिराचे शेवटचे वैभव ह्याच्या पूर्वीच्या वैभवापेक्षा अधिक मोठे होईल.”⁵⁷ हे घर हेरोदने सुशोभित केले, आणि त्याच्या प्रांगणात तारणहाराने उपदेश केला. पहिल्या घरात प्रभूचे प्रतिनिधित्व करणारा गौरवाचा मेघ होता, परंतु दुसऱ्या घरात सर्व गोष्टींचा निर्माता असलेला तारणहार स्वतः आला.

GSAM 51इशायाच्या बुंध्याचे गौरवशाली राज्य

GSAM 51.2यशयाच्या काळात आशा बाळगून वाट पाहणाऱ्या लोकांसाठी, त्यांच्या भविष्यवाणीद्वारे अंतिम मोक्षाशी संबंधित गौरवशाली गोष्टींचे वर्णन नक्कीच ताकद आणि प्रोत्साहनाचा स्रोत ठरले असेल. या भविष्यवाण्या पुन्हा एकदा अत्यंत स्पष्टपणे दाखवतात की हा अपेक्षित उद्धारकर्ता कोणत्या वंशातून येणार आहे, असे: “इशायाच्या बुंध्याला अंकुर फुटेल, व त्याच्या मुळातून निघालेल्या शाखेला फळ येईल. परमेश्वराचा आत्मा, सुज्ञानाचा व समंजसपणाचा आत्मा, मार्गदर्शन व सामर्थ्याचा आत्मा, परमेश्वराच्या ज्ञानाचा व भयाचा आत्मा त्याजवर येईल, परमेश्वराचे भय त्याचा हर्षोल्हास होईल; त्याच्या डोळ्यांनी काय पाहिले त्यावरून तो न्याय करणार नाही, त्याच्या कानांनी काय ऐकले यावरुन तो निर्णय करणार नाही. याउलट तो दीनांचा न्याय चांगुलपणाने करील व पृथ्वीवरील दिनांचा यथार्थ निर्णय करील. तो आपल्या मुख दंडाने पृथ्वीला तडाखा देईल. आणि फुंकराने दुष्टांना ठार करील.”⁵⁸

GSAM 52संदेष्ट्यांनी शिकवलेले पुनरुत्थान

GSAM 52.1यशया या संदेष्ट्यानेही मृतांच्या पुनरुत्थानाचा सिद्धांत या सांत्वनादायी शब्दांत शिकविला: “तेव्हा या सीयोन डोंगरावर म्हणजेच येरुशलेमेत सेनाधीश परमेश्वर आपल्या लोकांस मेजवानी तेथे उत्तमोत्तम चवदार पदार्थ असतील मांसाचे मज्ज सहीत तुकडे असतील, तसेच चवदार द्राक्षमध देण्यात येईल ते सर्व खाऊन पिऊन तृप्त होतील. त्यावेळी पापाचे मेघपटल व मृत्यूछायेचे सावट तो या डोंगरावरून लोकांपासून दूर करील व त्यांना मोकळे करील. तो मरणाला कायमचे नाहीसे करील, परमेश्वर सर्वांच्या डोळ्यांचे अश्रू पुसून टाकील देशातील त्यांच्या लोकांवरील सर्व अन्याय अपमान दूर करील परमेश्वर देव हे बोलला आहे हे तो करीलच. सर्व लोक त्या दिवशी म्हणतील व घोषणा देऊन सांगतील, 'पाहा हा आमचा देव आहे त्याच्यावर आमचा विश्वास आहे त्याची आम्ही वाट पाहातो, कारण तोच आमचे तारण करणारा आहे, हा आमचा परमेश्वर आहे, आम्ही सर्व आंनदी आहो कारण त्याच्याकडून आम्हांला तारण प्राप्ती होईल.”⁵⁹

GSAM 52नवीन पृथ्वीचे राज्य

GSAM 52.2तोच संदेष्टा म्हणतो की ही एक नूतनीकृत पृथ्वी असेल ज्यात अंतिम राज्य स्थापन होईल: “कराण पाहा! मी नवा स्वर्ग [वातावरणीय आकाशे] आणि नवी पृथ्वी निर्माण करणार, आणि भूतकाळातील गोष्टींची आठवण होणार नाही, त्यातील एकही मनात येणार नाही [मार्जिन, हिब्रूमध्ये, ‘हृदयावर येणे,’ म्हणजे पुन्हा इच्छित असणे]. पण तर जे मी तयार करणार त्यामध्ये तुम्ही सदासर्वकाळ आनंद व उल्लास कराल. पाहा! मी यरूशलेमेला हर्ष आणि तिच्या लोकांस आनंद असे अस्तित्वात आणीन. ‘मी यरूशलेमविषयी हर्ष आणि माझ्या लोकांविषयी आनंद करेन सुखी होईन.’ तिच्यात आक्रोश व रडणे पुन्हा ऐकू येणार नाही. तिच्या मध्ये [नवीन पृथ्वी निर्माण झाल्यापासून] काही दिवस जगेल असे तान्हे बाळ [अल्पायुषी मूल], किंवा वृद्ध मनुष्य त्याच्या काळाआधी मरण पावणार नाही. [अकाल वृद्धावस्था] जो शंभर वर्षांचा होऊन मरण पावला, तर तो एक तरुण व्यक्ती म्हणून गणला जाईल. [त्या काळात जेव्हा माणसांचे आयुष्य नऊशे वर्षांचे असे, तेव्हा बाळे शंभर वर्षांची असू शकत होती] शंभर वर्षात मरण पावलेला एक पापी मनुष्य [शंभर वर्षांच्या आयुष्याच्या नंतरच्या काळात] शाप समजला जाईल. [जेव्हा नवीन पृथ्वी स्थापन केली जाईल तेव्हा जे मरतील ते ‘अधर्मी पुरुषांच्या नाशात’ नष्ट होणारे आहेत. २ पेत्र ३:७.] ‘ते घरे बांधतील आणि त्यामध्ये वस्ती करतील, आणि ते द्राक्षाचे मळे लावतील व त्याचे फळ खातील.’ एकाने घर बांधायचे व त्यामध्ये दुसऱ्याने राहायचे किंवा एकाने द्राक्षमळा लावायचा व दुसऱ्याने त्या मळ्यातील द्राक्षे खायची असे तेथे पुन्हा कधीही होणार नाही. कारण झाडाच्या [जीवनवृक्ष, Septuagint] दिवसांप्रमाणे माझ्या लोकांचे दिवस होतील. मी निवडलेले लोक, त्यांनी स्वत: तयार केलेल्या गोष्टींचा, आनंद लुटतील.”⁶⁰

GSAM 53.1यहेज्केल दीर्घ काळाच्या दृष्टीने मृतांच्या पुनरुत्थानाकडे पाहतो. त्याच्याद्वारे प्रभू म्हणतो, “पाहा, माझ्या लोकांनो, मी तुमच्या कबरी उघडून तुम्हास कबरीतून बाहेर काढीन. आणि मी तुम्हास इस्राएलाच्या भूमीत परत आणीन.”⁶¹

GSAM 53“त्याने आमचे दुःख भोगले”

GSAM 53.2यशया यांना, सुसमाचाराचा संदेष्टा म्हणून, मनुष्यांसाठी तारणहाराची परीक्षा, दु:ख आणि मृत्यू अधिक पूर्णपणे प्रकट झाले. “आम्ही जे ऐकले त्यावर कोणी विश्वास ठेवला आहे?” असे संदेष्टा म्हणतो, “आणि परमेश्वराचा भुज कोणास प्रगट झाला आहे? कारण तो एखाद्या रोपट्याप्रमाणे परमेश्वरासमोर वाढला आणि शुष्क भूमीवर अंकुराप्रमाणे वाढला; त्याच्यात उल्लेखनीय रुप किंवा सौंदर्य नव्हते. जेव्हा आम्ही त्यास पाहीले, आम्हास आकर्षित करून घेईल अशी सुंदरता त्याच्यात नव्हती. लोकांनी तुच्छ मानलेला आणि नाकारलेला; दुःखी आणि यातनेशी परिचित तो मनुष्य होता. ज्याच्यापासून लोक आपले तोंड लपवत, असा तो तुच्छ होता; आणि आम्ही त्यास किरकोळ मानले. पण खरोखर त्याने आमचे विकार आणि आमचे दुःख आपल्यावर घेऊन वाहिले; तरी आम्ही देवाने त्यास शिक्षा केलेली, देवाने त्यास हाणलेला आणि पीडलेला असा आम्ही विचार केला. पण आमच्या बंडखोर कृत्यांच्या कारणांमुळे तो भोसकला गेला; आमच्या अपराधांमुळे तो चिरडला गेला. आमच्या शांतीसाठी त्याच्यावर शिक्षा आली, त्याच्या जखमांनी आम्हास आरोग्य मिळाले.”⁶²

GSAM 53.3माझ्या काळात हे सर्व इतके अद्भुत घडणार आहेत का? असा प्रश्न लोक आणि संदेष्टा दोघांनीही विचारला असता. उत्तर असे असते की, आता ते घडणार नाहीत; या महान उद्धारकर्त्याच्या आगमनाची वेळ अजून आलेली नाही. परंतु संदेष्टा म्हणतो, “तुझे नेत्र राजाला त्याच्या शोभेत पाहतील; ते विस्तीर्ण भूमी पाहतील.”⁶³

GSAM 54दानीएलच्या भविष्यवाण्या भविष्य उलगडतात

GSAM 54.1तथापि, दानीएल या संदेष्ट्याद्वारे प्रभूने आपल्या लोकांना सलग राज्यांबद्दल मार्गदर्शन करायला सुरुवात केली, जी उदयास येऊन त्याच्या शाश्वत राज्याच्या स्थापनेपर्यंत राज्य करतील; आणि त्याने एक विशेष कालावधी उघड केला, जो तेव्हा अद्याप न घडलेल्या घटनेपासून मसीहाच्या प्रत्यक्ष प्रकट होण्यापर्यंत आणि त्याचा वध होण्यापर्यंतचा होता. नबुखद्नेस्सराच्या स्वप्नाच्या अर्थानुसार जगावर राज्य करणाऱ्या चारही राज्यांची शक्ती आणि वैभव सोनं, चांदी, पितळ आणि लोखंड या घटत्या मूल्याच्या प्रमाणात कमी होतील; आणि शेवटी त्या तुटलेल्या, विखंडित राज्यांची अवस्था चिखलात मिसळलेल्या लोखंडाच्या नाजूकपणासारखी असेल. नंतर स्वर्गाचे राज्य येणार होते, जे त्या राज्यांच्या विनाशानंतर येणार होते, जे उन्हाळ्याच्या मळणीच्या खळ्यावरील भुसासारखे होणार होते, ज्यामुळे त्यांना कुठेही स्थान मिळणार नाही, तर देवाचे राज्य संपूर्ण पृथ्वी व्यापून टाकणार होते.

GSAM 54.2मग, सातव्या प्रकरणाच्या दृष्टांतात, चार महान जनावरांच्या प्रतीकांखाली, त्याच विषयावर पुन्हा प्रकाश टाकण्यात आला आहे आणि या राज्यांच्या इतर वैशिष्ट्यांचे दर्शन घडवले आहे. या प्रकरणात चौथ्या राज्याचे दहा भागांमध्ये विभाजन झाल्यानंतर उदयास येणाऱ्या “लहान-शिंगाच्या” शक्तीचा कारभार आणि कार्य दाखवले आहे, जी त्यापैकी तीन भाग उद्ध्वस्त करून किंवा ताब्यात घेऊन सर्वांवर आध्यात्मिक शासक म्हणून स्वतःला स्थापित करते. ही पोपशाही सत्ता चौथ्या राज्याच्या विभाजित आणि नाजूक अवस्थेत अगदी १२६० वर्षे टिकून राहणार आहे. अशाप्रकारे त्या घटना उघडकीस आल्या ज्या त्या काळापर्यंत पोहोचतात जेव्हा ख्रिस्त आपल्या पित्याकडून राज्य प्राप्त करतो आणि ते सर्वोच्च परमेश्वराच्या संतांना देतो; एक राज्य जे शेवटी संपूर्ण पृथ्वीवर राज्य करेल आणि सदैव टिकून राहील.

GSAM 55दोन हजार तीनशे दिवस

GSAM 55.1दानीएलच्या आठव्या अध्यायात, मेंढ्याच्या, बोकड्याच्या आणि “अत्यंत मोठ्या प्रमाणात वाढलेल्या लहान शिंगाच्या” दृष्टांताखाली, संदेष्टा पुन्हा एकदा काळाच्या शेवटपर्यंत नेला जातो. १३ आणि १४ व्या श्लोकात त्याचे लक्ष न्यायापर्यंत पसरलेल्या २३०० दिवसांच्या कालावधीकडे वेधले जाते. हा काळ खूपच दीर्घ होता, आणि संदेष्ट्यालाही तो तसाच समजला; कारण देवदूताने त्याला सांगितले की हा दृष्टांत अजूनही अनेक दिवसांसाठी आहे. अद्याप त्या दिवसांच्या सुरूवातीची कोणतीही तारीख देण्यात आलेली नव्हती, आणि म्हणूनच तो अध्याय अशा शब्दांत संपवतो, “तो दृष्टांत मी सगळ्यांना सांगितला पण त्यास समजणारा कोणीच नव्हता.”

GSAM 55मसीहापर्यंतची सत्तर सप्तके

GSAM 55.2नवव्या अध्यायात सांगितले आहे की दानीएलच्या प्रार्थनेला प्रतिसाद म्हणून देवदूत त्याच्याकडे कौशल्य आणि समज देण्यासाठी आला. त्याने त्याला सत्तर आठवड्यांच्या कालावधीबद्दल माहिती दिली. या वर्षांच्या एकोणसत्तर आठवड्यांचा कालावधी [“आठवडे” असा अनुवाद केलेल्या शेवूइम या शब्दाचा अर्थ, आपल्याला सांगितल्याप्रमाणे, वर्षांचे आठवडे असा आहे] मसीहापर्यंत वाढणार होता. ज्या बिंदूपासून हा कालावधी सुरू होणार होता, म्हणजेच “यरूशलेमेची पुनर्बांधणी करण्याची आज्ञा”, ती अद्याप देण्यात आलेली नव्हती. प्रश्न उपस्थित होतो की, दानीएलला कसे कळू शकले असते की ते एकोणसत्तर आठवडे कुठे संपतील? बाराव्या अध्यायात वेळेच्या या प्रश्नाचा पुन्हा विचार केला आहे, आणि त्याच्या “ह्याचा परिणाम काय?” या चौकशीला त्याला सांगितले जाते की तो आपल्या मार्गाने जावा, कारण ही वचने “मुद्रित करून अंतसमयापर्यंत गुप्त ठेवण्यात आली” आहेत, जेव्हा “ज्ञानी ते समजतील.”

GSAM 55.3निःसंशय, हा काळाचा प्रश्न म्हणजे त्या उदाहरणांपैकी एक आहे ज्याचा उल्लेख प्रेषित पेत्र यांनी केला आहे जेव्हा ते म्हणतात, “तुम्हास प्राप्त होणार्‍या कृपेविषयी ज्या संदेष्ट्यांनी संदेश सांगितले ते या तारणाविषयी विचार व शोध करीत होते. त्यांच्यामधील ख्रिस्ताचा आत्मा जेव्हा ख्रिस्ताच्या दुःखांविषयी व त्यानंतरच्या त्याच्या जिवंत उठण्याच्या गौरवी गोष्टींविषयी पूर्वीच सांगितले होते, तेव्हा त्याने कोणता किंवा कोणत्या प्रकारचा काळ दर्शवला याचा ते विचार करीत होते.”⁶⁴

GSAM 56अधर्मी लोकांचे भवितव्य

GSAM 56.1मलाखी, जुन्या करारातील शेवटचा संदेष्टा, दुष्टांच्या अंतिम नाशाचे रोमांचकारी वर्णन करतो: “पाहा, तो दिवस येत आहे, तो भट्टीसारखा जळतो, आणि सर्व गर्विष्ठ आणि प्रत्येक दुष्ट धसकट बनतील. येणारा दिवस त्यांना जाळून टाकील, म्हणजे एकही फांदी किंवा मूळ शिल्लक ठेवले जाणार नाही.' सेनाधीश परमेश्वर असे म्हणतो. 'परंतु जे तुम्ही माझ्या नावाचे भय धरता त्या तुम्हासाठी न्यायीपणाचा सूर्य उगवेल. आणि त्याच्या पंखात निरोगी करण्याचा उपाय आहे. मग तुम्ही गोठ्यातून सुटलेल्या वासरांप्रमाणे, मुक्त व आनंदी व्हाल. तुम्ही दुष्टांना तुडवाल, कारण मी हे करीन त्या दिवशी ते तुमच्या तळपायाखाली राख होतील.' सेनाधीश परमेश्वर असे म्हणतो.”⁶⁵

GSAM 56.2इस्राएल लोकांच्या ताब्यातील जुन्या करारात नोंदवलेल्या या सर्व तथ्यांमुळे, ज्यांनी त्यांना तारणाच्या योजनेची अनेक वैशिष्ट्ये उलगडून दाखवली, त्या वचनभक्त आणि अभ्यासू लोकांना किती प्रचंड उत्सुकता वाटली असेल, जेव्हा त्यांनी पाहिले आणि जाणवले की ते या वचनानुसार येणाऱ्या बियाण्याच्या आगमनाच्या काळाजवळ पोहोचत आहेत. जरी जनसामान्य आणि प्रत्येक शब्बाथाला सभाघरात धर्मग्रंथ वाचणारे लोकही त्या वचनाचा अर्थ समजू शकले नाहीत (प्रेषितांची कृत्ये १३:२७), तरी आत्म्याच्या मार्गदर्शनाखाली निष्ठापूर्वक धर्मग्रंथांचा अभ्यास करणारे भक्तीशील लोक निःसंशयपणे कळकळीने प्रार्थना करीत होते, जसे या युगात प्रेषित योहानने केले, “ये प्रभू येशू, ये,” आणि लवकर ये.