7. kapitulua — Mezuaren Aurrerapen Azkarra

GSAM 126.1"eta ikusi nuen beste aingeru boteretsu bat zerutik jaisten, hodei batez jantzita; eta bere buruan ortzadar bat zuen, eta bere aurpegia eguzkia bezalakoa zen, eta bere oinak suzko zutabeak ziruditen; eta bere eskuan liburu txiki irekia zuen; eta bere oin eskuina itsasoaren gainean jarri zuen, eta ezkerra lurraren gainean, eta oihu egin zuen ahots handiz, lehoiak orro egiten duen moduan: eta oihukatu zuenean, zazpi trumoiek beren ahotsak entzunarazi zituzten.... Eta itsasoaren eta lurraren gainean zutik ikusi nuen aingeruak bere eskua zerura altxatu zuen, eta betiko bizi denaren —zerua eta bertan dauden gauzak, lurra eta bertan dauden gauzak, eta itsasoa eta bertan dauden gauzak sortu zituenaren— izenean zin egin zuen ez zela denbora gehiago izango: baina zazpigarren aingeruaren ahotsaren egunetan, hark soinua jotzen hasi bezain pronto, Jainkoaren misterioa amaituko da, bere zerbitzari profetei adierazi bezala."¹

GSAM 126Aingerua gizaki mezularien sinboloa

GSAM 126.2Lehenago erakutsi denez, ebanjelioa predikatzeko lana gizakiari esleitu zaio, eta Jaunak bere bedeinkapena agindu du tresna horretan "munduko amaierara" arte.² Beraz, mezu hau daraman aingerua Lurreko biztanleei predikatuko zaien denborari buruzko mezu baten sinboloa izan behar da. Mezua "irekita" dagoen liburu batetik iragartzen da, argi uzten duena behin itxita zegoela. Mezu-eramaile hauek Jainkoaren estimuan daude; izan ere, Jainkoaren itunaren seinale den "arkua" haien gainean dago, Jainkoaren aintzaren argiz jantzita daude, eta gauza guztien Sortzailearen aginpidez mezu hau iragartzen dute. Hemen adierazten dena denborari buruzko mezu bat da, behin "zigilatua" zena, baina orain "ireki" den liburu batetik iragartzen dena.

GSAM 127.1Aurreko kapituluetan frogatu da Jaunak markatu zuela noiz eman behar zen argia, ikerketa-epaia ekarriko zuen profezia-epe handiaren—bi mila eta hirurehun egun—amaierari dagokionez; eta ezagutza handituko zela zioen iragarpena zehazki bete zela argi hori agerian jarri zien askoren altxamenduari esker; eta halaber zehaztu zuela "pikondoaren parabola" ikasi beharreko unea, orduan eta han bere irakasleak altxatuz, parabola hori munduari iragartzeko. Era berean zehazki markatu zuen noiz zabalduko zen denboraren mezua bere oihu handian, eta halaber zehazki bete zen hori.

GSAM 127Lehen Mezuko Oihu Handia

GSAM 127.2Proklamazio honen oihu handia noiz egin behar zen jakitea intereseko auzia da. Hemen kokatzen da seigarren eta zazpigarren tronpeten soinuen artean, eta hori ez bakarrik Bibliako erregistroan duen kokapenagatik ikus daiteke, baita mezu beraren bidez ere, honela dioena: "Zazpigarren aingeruaren ahotsaren egunetan, hark tronpeta jotzen hasi bezain pronto, Jainkoaren misterioa amaituta egon beharko luke, bere zerbitzari profetei adierazi bezala." Hau froga erabakigarria da mezu honetan aldarrikatutako denbora zazpigarren tronpeta jotzera arte luzatzen dela.

GSAM 127Oihu Handiaren Ordua

GSAM 127.3Zazpigarren aingeruak soinua ematen duenean, irakurtzen dugu "Jainkoaren tenplua zeruan ireki zela, eta bere tenpluan bere testamentuaren arka ikusi zela."³ Lurreko santutegiaren zerbitzuan, arka gordetzen zuen gela—leku santuena—urtean behin bakarrik irekitzen zen; barkamen egunean, bekatuak ezabatzeko helburuarekin—santutegiaren garbiketa. Profetek aipatzen duten garaia, Kristok burututako garbiketa-lana gertatuko denekoa, 2.300 egunen amaieran dago.⁴ Era berean, zazpigarren aingeruak soinua egiten duenean, zeruan ahotsek esaten dute hildakoak epaitzeko garaia iritsi dela.⁵

GSAM 128.1Apokalipsiaren 10. kapituluan agertzen den profezia-ikur honek mezua "ahots ozenarekin" zabalduko den unea aurkezten du, eta, azkenik, "lehoiak orro egiten duen moduan". Profezia honen arabera, mezua bere "oihu handira" handitu behar zen denbora seigarren tronpeta amaitzen denetik santutegiaren garbiketara eramango zuen profezia-epearen amaierara artekoa da, beste modu batean esanda, 2.300 egunen amaierara artekoa. Lehen lau tronpetek betetzea aurkitu zuten Gotoen, Bandaloen, Hunen eta beste batzuen gerretan, zeinek Mendebaldeko Erroma hamar zatitan edo erresumatan banatu zuten.

GSAM 128Bosgarren tronpeta

GSAM 128.2Bosgarren tronpeta Muhamadismoaren gorakadaren aurkezpena da, akatsen lainopean, baina bereziki "bost hilabeteko" epealdia, edo ehun eta berrogeita hamar urte literal, "haien gaineko errege bat" izan zutenetik. 1299ko uztailaren 27an, Otomandar Inperioaren sortzailea den Otmanek Nikomedia lurraldea inbaditu zuen. Ordutik aurrera, otomandarrek Erromako Ekialdeko Inperioa jazarri eta "torturatu" zuten 1449ko uztailaren 27ra arte, bosgarren tronpeta jo zenetik ehun eta berrogeita hamar urte igaro zirenean. Orduan turkiarrak beren indarrez Konstantinopla hiriaren aurka etorri ziren, borrokan bolbora erabiliz; eta Gibbon historialariak dioenez arrastatzeko hirurogei idi behar zituen kanoi astun batetik harri handiak jaurti zituzten Konstantinoplako harresien aurka.

GSAM 128Seigarren tronpeta amaiera

GSAM 128.3Garai hartan hil zen Joan Palaiologos, historialariek azken inperadore greziar gisa jotzen dutena. Konstantino Dekozes tronurako oinordeko legitimoa zen, baina diote Amurath turkiar sultanaren —haren aurka gerra egiten ari zenaren— beldur zela, eta horrek Amurathi tronura igotzeko baimena eskatzera eraman zuela. Ekintza horrek ia tronua turkiarrei uztea dirudike. Egiaz, oso laster otomandarrek Konstantinopla hiria eta Erromatar Inperio Ekialdekoa eskuratu zituzten. Horrela, (politikoki) "hil" zuten inperio hori, aurretik "tormentatu" zutena. "Ordu batez, egun batez, hilabete batez eta urte batez" "hiltzeko" zeuden.

GSAM 129.1Hau denbora profetiko gisa hartuta, egun batek urte bat adierazten badu, zenbat denbora izango litzateke? Arazoa erraza da: urte batek 360 egun edo urte ditu; hilabete batek 30 egun edo urte; eta egun batek urte bat — guztira, 391 egun edo, hitzez hitz, 391 urte. Ordu bat egun baten hogeita lau zatietako bat izanik, sinbolo gisa, erdi hilabete edo hamabost egun izango litzateke. Beraz, Ekialdeko Erromatar lurraldeko musulmanen aginte independente osoa 391 urte eta 15 egunekoa izango litzateke. Hau 1449ko uztailaren 27ari gehituta, 1840ko abuztuaren 11ra eramaten gaitu, seigarren tronpeta azpian ezarritako Turkiaren independentzia-aldiaren amaierarako.

GSAM 129Dr. Josiah Litch-ek Otomandar Inperioaren erorketa iragarri zuen

GSAM 129.21838an, Filadelfiako (Pennsylvania) Dr. Josiah Litch, William Millerrek azaldu zuen egia onartuta, mezua zabalago zabaltzeko lanera batu zen. Apokalipsiaren zazpi tronpeten gaiaz prentsan argitaratzeko artikuluak prestatu zituen. Posizio irmoa hartu zuen: seigarren tronpeta 1840ko abuztuaren 11n isilduko zela eta Otomandar boterea eroriko zela, eta horrek munduari erakutsiko ziola profezia sinbolikoan egun batek urte literal bat adierazten duela.

GSAM 129.3Anaia batzuek, puntu honetan berarekin bat zetoztenek ere, beldurrez dardaratu ziren hark esan bezala "gertatuko ez balitz". Hala ere, horrek ez zuen beldurrik eman; aurrera jarraitu zuen bere ahalmen guztia erabiliz Turkiako gaiaz zituen iritziak zabaltzeko. Aldizkari publikoek zabaldu zuten gai horri buruz egin zuen aldarrikapenaren berri. Sinesmen gabekoen klubek eztabaidatu zuten gaia euren bileretan, eta esan zuten: "Hona hemen ausartzen den gizona; eta kontu hau hark dioen bezala gertatzen bada, zalantzarik gabe egiaztatuko du profezian egun batek urte bat adierazten duela, eta bi mila eta hirurehun egun beste horrenbeste urte direla, eta 1844an amaituko direla."

GSAM 130.1Dr. Litch-en hitzaldiaren argitalpenak zalaparta orokorra sortu zuen, eta milaka lagun deitu zituen Mehemet Aliren, Egiptoko paxaren, eta Turkiako sultanaren arteko zailtasunen amaiera adi-adi zaindu zezaten. Ehunka lagunek esan zuten: "Gai hau doktoreak aldarrikatu duen moduan amaitzen bada, sinbolozko denbora interpretatzeko 'urte-egun' printzipioa ezarriko du, eta Adventistak izango gara."

GSAM 130Turkiako sultana Egiptoko paxarekin gerretan

GSAM 130.21840aren aurreko zenbait urtetan, sultana Mehemet Ali Egiptoko paxarekin gerra batean murgilduta egon zen. 1838an, sultanaren eta bere Egiptoko basailuaren arteko gatazka kanpoko enbaxadoreen eraginez une batez geldiarazi zuten. Hala ere, 1839an berriro hasi ziren hostilitateak, eta jarraitu egin zuten, sultanaren eta Mehemeten armaden arteko borroka orokor batean, sultanaren armada erabat zatitu eta suntsitu zuten arte, eta bere flota Mehemetek hartu eta Egiptora eraman zuen arte. Sultanaren egoera hain zen txarra, ezen abuztuan gerra berriro hasi zenean, behin boteretsu izan zen Turkiako itsas-armadaren penazko hondakin gisa lehen mailako bi itsasontzi eta hiru fragata besterik ez baitzituen. Itsas-armada hori sultanari itzultzeari erabat uko egin zion Mehemetek, eta adierazi zuen botereek kendu nahi badiote, erre egingo zuela. Egoera horretan zeuden gauzak 1840an, Ingalaterra, Errusia, Austria eta Prusiak esku hartu eta gatazka konpontzea erabaki zutenean; izan ere, argi baitzegoen, utzita, Mehemetek laster sultanaren tronua bere esku hartuko zuela.

GSAM 131Aliatuen esku-hartzea

GSAM 131.1"Sultanak aliatuen esku-hartze hau onartu zuen, eta, horrela, auzia borondatez haien esku utzi zuen. Botere horien konferentzia bat egin zen Londresen, eta bertan Otomandar ahal osoko ordezkari gisa Effendi Bey Likgis sheikh-a egon zen. Ultimatum bat prestatu zen Egiptoko paxari aurkezteko, non sultanak Egiptoko gobernu hereditarioa eskainiko zion, eta, bizitza osorako, Suezeko golkotik Tiberiasko aintzirara hedatzen den Siriako zatia, baita Akre probintzia ere; hark, bere aldetik, okupatuta zituen sultanaren gainerako lurralde guztiak hustu eta Otomandar flota itzuli beharko zuen. Sultanaren eskaintza hau baztertuz gero, lau potentziek kontua beren esku hartuko zuten, eta egoki ikusten zituzten beste edozein bitarteko erabiliko zuten hura baldintzak onartzera behartzeko.

GSAM 131.2"Argi zegoen ultimatum hau Mehemet Aliren eskuetara iristen zen unean bertan, gaia betiko lehenagokoaren [sultanaren] kontroletik kanpo geratuko zela, eta haren aferen kudeaketa une hartatik aurrera atzerriko potentzien esku egongo zela.

GSAM 131Profezia bete zen—Turkiako independentziaren amaiera

GSAM 131.3"Sultanak Rifat Bey bidali zuen gobernuaren lurrunontzi batean Aleksandriara, ultimatuma paxari jakinarazteko. 1840ko abuztuaren 11n bere eskuetara eman zioten, eta hark hartu zuen kargu! Egun berean, sultanak lau potentzien enbaxadoreei nota bat bidali zien, paxak ultimatumaren baldintzak betetzea ukatu balu zer plan hartuko zen galdetuz; haiek erantzun zioten neurriak hartuta zeudela eta ez zela beharrezkoa bere burua edozein gertakarirekin beldurtzea. Egun hartan amaitu zen Otomandar boterearen iraupenerako aurreikusitako 391 urte eta hamabost eguneko epea; eta non zegoen sultanaren independentzia?—Galdu egin zen!"⁶

GSAM 132.1Egun hartatik gaur arte, sultanak botere handien agindupean ibili behar izan du, eta bere erresumaren zatiketa ikusi du, zatika haien mesedetan esleitzen zihoan bitartean.

GSAM 132Profeziaren inguruko interesa piztu zen jendearengan

GSAM 132.2Profeziaren betetze harrigarri honek eragin handia izan zuen jendearen gogoan. Jendearen interesa handitu zuen bete diren eta betetzen ari diren profezien gaiaz entzuteko. Dr. Litch-ek esan zuen 1840ko abuztuaren 11tik hilabete gutxira mila infidel ospetsu baino gehiagoren gutunak jaso zituela, horietako batzuk infidel kluben buruzagiak, eta gutun horietan adierazi zutela Bibliaren aurkako borroka utzi zutela eta Jainkoaren gizakientzako agerpen gisa onartu zutela. Horietako batzuk erabat bihurtu ziren Jainkoarengana, eta asko bihurtu ziren bigarren etorreraren mugimendu handiko hizlari trebeak. Batzuek modu honetan adierazi zioten Dr. Litch-i: "Profeziaren interpretatzaileek ustezko profezia-betetzeak frogatzeko historiaren orri zahar eta usaintsuetatik aipuak hartzen dituztela esan dugu; baina kasu honetan, errealitate biziak ditugu gure begien aurrean."

GSAM 132.3Seigarren tronpeta amaitzean bertan adventu-mezua "ahots handiz" nola zabaltzen hasi zen erakusteko, mezuko parte-hartzaileetako batek kontatu zidan kasu bat aipatuko dut.

GSAM 132.41840. urtean, E. C. Williams, Rochester (N.Y.)-ko karpa eta belak eskala handian egiten zituen egile batek, mezua onartu zuen eta Miller eta Himes pastoreak gonbidatu zituen Rochester-era etortzera eta hiriko milaka pertsonei hitz egitera. Haiek erantzun zuten jendea hartzeko nahikoa handia izango zen areto bat lortzeko beharrezko dirurik ez zutela. Hark erantzun zuen: "120 oineko diametroa duen karpa zirkular bat daukat. Nik muntatuko, eserlekuz hornituko eta zainduko dut doan. Etorri eta zabaldu mezua." "Etorri ziren," esan zidan, "eta kanpin-toldoak ez zituen entzuleen erdiak ere hartzen, beraz, 40 oineko luzapena gehitu nuen, 160 x 120 oineko toldo bihurtuz. Toldo hori egunero jendez gainezka egoten zen, eta ehunka lagun kanpoan pilatzen ziren, hitzak entzuteko irrikan."

GSAM 133Mezuaren aldarrikatzaile ehunka

GSAM 133.1Interes gero eta handiagoari erantzuteko, kanpin-tenda handiak erabili ziren, eta udan baso-bilkurak egin ziren. Neguan, eliza eraikin handienetako batzuk eta areto publiko handiak erabili ziren, eta guztiak interesdun entzulez bete-bete egin ziren. Miller pastoreak mezua 1840. urtera arte bezala "ia bakarrik" iragarri beharrean, hirurehun inguru batu zitzaizkion bi mila eta hirurehun eguneko epealdiaren amaiera publikoan aldarrikatzera eta "Ez da gehiago denborarik izango" eta "Bere epaia emateko ordua iritsi da" oihukatzera. Horrela ikusten dugu nola, Jaunaren garaia iritsi zenean mezua mundu osoan zabaltzeko, bere hitza bete zen eta milioika lagun deia entzuteko gogoarekin mugitu ziren.

GSAM 133.2Amerikako mugimenduan egia zen hori beste herrialdeetan ere egia zen. 1840. urtetik aurrera, zenbait pertsona beren argitalpenak banatzen aritu beharrean, hamarka lagun atera ziren aurrera, oihu hori aldarrikatzera. Ingalaterran, Ingalaterrako Elizan bakarrik zazpiehun ministrok mezua zabaltzen zuten, eta beste hainbat hamarka ere lan berean murgilduta zeuden. Lurreko hogei herrialde nagusitan baino gehiagotan, mezua sutsutasunez zabaltzen ari zen, ikuslea "Jende hau oso serio ari da" esatera eraman zuena.