Боби 9 — Замони таъхир
GSAM 148.1«Он гоҳ подшоҳии осмон ба даҳ духтар монанд хоҳад шуд, ки чароғҳои худро бардошта, ба пешвози домод баромаданд. Ва панҷ нафари онҳо доно ва панҷ нафари дигар нодон буданд. Нодонҳо чароғҳои худро бардоштанд, вале бо онҳо равған набурданд; аммо доноҳо дар зарфҳои худ бо чароғҳояшон равған бурданд. Вақте ки домод таъхир кард, ҳамаашон хоболуд шуда, хоб карданд.»1
GSAM 148.2Масеҳ домоди ин масал аст.2 Пас, баромадан барои пешвоз гирифтан аз домод бояд ҳаракати мардуми Худовандро барои вохӯрӣ бо Масеҳ ҳангоми омаданаш ифода кунад, зеро мавзӯи сухани Матто 24 ва 25 омадани Худованд аст. Каломи Худованд чароғ аст.3 Ҳамаи духтарон чароғҳояшонро гирифтанд. Нодонӣ дар қисми духтарон дар он буд, ки онҳо танҳо назарияи ҳақиқатро қабул карданд, бе он таслими самимона ба Худованд, ки метавонист фазилатҳои Рӯҳро дар қалби боваркунанда рушд диҳад. Ин кор дар масал бо «равған дар зарфҳояшон» ифода ёфтааст. Таъхири домод бояд нишондиҳандаи ноумедии онҳое бошад, ки бо умеди вохӯрӣ бо Худовандашон баромада буданд.
GSAM 148Вақте ки масал татбиқ мешавад
GSAM 148.3Калимаи «он гоҳ», ки масал бо он оғоз меёбад, ба мо нишонае дар бораи вақти татбиқи он медиҳад. Он бевосита пас аз он чизе меояд, ки дар боби қаблӣ гуфта шуда буд, на пас аз омадани дуюми Худованд, балки пас аз он ки масали дарахти анҷир эълон шуда буд, ки омадани Масеҳ «дар дарҳост» ва он насли одамон расидааст, ки то худи Масеҳ дар абрҳои осмон пайдо нашавад, нагузарад. Ин ҳикоят ҳамчунин дар замоне татбиқ мешавад, ки баъзе аз хизматгорон, ки паёмро мерасонанд, дар дилҳояшон мегӯянд: «Худованди ман омаданашро таъхир мекунад;» ва ба задани хизматгорони ҳамраҳашон шурӯъ мекунанд ва бо мастҳо хӯрдану нӯшидан мекунанд.
GSAM 149Задани ҳамхизматҳояшон
GSAM 149.1Инҳо «ҳамхизмат»-ҳо буданд, ки ҳамоҳанг як паёмро таблиғ мекарданд; аммо ҳоло қисме аз онҳо аз он чи таълим дода буданд, рӯ мегардонанд ва «ҳамхизмат»-ҳояшонро, ки «ғизо дар вақти муносиб» медиҳанд — яъне омодагии заруриро барои пешвоз гирифтани Худованди наздик эълон мекунанд — мезананд. Онҳо ҳамон тавре мезананд, ки қаблан пешниҳод шуда буд Ирмиёро бизананд. Мардум гуфтанд: «Биёед, биёед, ки ӯро бо забон бизанем ва ба ягон сухани ӯ диққат надиҳем».4 Ҳамин тавр, ин хидматгорон ба тарзе таълим доданро оғоз карданд, ки кори хидматгорони «вафодор»-ро халалдор созанд. Ба ҳамин гурӯҳ чунин гуфта мешавад: «Пас ёд овар, ки чӣ гуна гирифта ва шунидаӣ; устувор бош ва тавба кун. Агар бошад, ки ту ҳушёр набошӣ, ман мисли дузд бар ту меоям, ва ту намедонӣ, ки дар кадом соат бар ту меоям.»5
GSAM 149.2Масали духтарон дар замоне татбиқ мешавад, ки «ҳамхизматҳо» аз паёми наздик омадани Худованд рӯ мегардонанд ва «ба задан шурӯъ мекунанд». Онҳо инчунин кори дигареро шурӯъ мекунанд — «бо мастҳо хӯрдан ва нӯшидан». Онҳо ба идона бо онҳое ҳамроҳ мешаванд, ки мехоҳанд ҳавасҳои худро қонеъ кунанд. Сулаймон дар бораи чунинҳо гуфтааст: «Дар миёни шаробхӯрон ва гӯштхӯрони пурхӯр набошед; зеро маст ва серхӯр ба фақр меафтанд».6
GSAM 149Аввалин ноумедӣ
GSAM 149.3Ҳоло савол ба миён меояд: «Дар таҷрибаи интизори Масеҳ чӣ буд, ки ба ин изҳорот мувофиқат мекард?» Ҳаракатҳое буданд, ки пурра бо пешгӯӣ мувофиқат мекарданд. Онҳое, ки паёмро то апрели соли 1844 мерасонданд, дар миёни калисоҳо заҳмат мекашиданд ва рӯҳониёни калисоҳои гуногун ба кӯшишҳои онҳо ҳамроҳ мешуданд. Ҳамин тавр, онҳо «ҳамхидматгорон» буданд.
GSAM 150.1Онҳое, ки паёмро мерасонданд, таълим медоданд, ки ду ҳазору сесад рӯзи Дониёл 8:14 бо соли яҳудии 1843, ки дар соли мо 1844 буд, ба поён мерасад. Онҳо эълон карданд, ки соати ҳукми Худо дар поёни он давра фаро мерасад. Ҳар як мазҳаб дар он замон дар он кишвар бовар дошт, ки рӯзи доварӣ бо омадани дуюми Худованди мо оғоз меёбад. Ҳамин тавр, ба осонӣ маълум мешавад, ки адвентистҳо гумон мекарданд, ки Худованд дар поёни он давраи пешгӯӣ хоҳад омад. Онҳо гуфтанд: «Ин давра метавонад бо моҳи 21 марти соли 1844, ки охирин рӯзи соли табии яҳудии 1843 аст, ба поён расад». Аз ин рӯ, онҳо ба охири март ё аввали апрели соли 1844 ҳамчун вақти эҳтимолии омадани Наҷотбахш нигаристанд.
GSAM 150Хизматгорони бад инкишоф ёфтанд
GSAM 150.2Вақте ки охири моҳи март расид ва гузашт, ва Худованд наомад, онҳое, ки қаблан бо паёмбарони Худованд кор карда буданд, аммо ҳаётҳояшонро аз рӯи дил пурра ба паём бахшида набуданд, бар зидди он шуданд, ба ин кор мухолифат карданро оғоз карданд ва ҳама кореро, ки аз дасташон меомад, анҷом доданд, то роҳи онҳое, ки ҳанӯз таълимоти наздик омадани Худованд ва паёми соати ҳукмро таълим медоданд, баста кунанд. «Дар дилҳояшон» гуфтанд: «Худовандам дар омаданаш таъхир мекунад». Бо лабҳояшон ҳоло таълим медоданд, ки пеш аз омадани Худованд бояд тамоми ҷаҳон табдил ёбад; яҳудиён бояд ҳама ба Фаластин баргарданд ва ибодати маъбадашонро дар Уршалим барқарор кунанд, то Масеҳ биёяд. Баъзеҳо ҳатто таълим медоданд, ки омадани Масеҳ «омадани рӯҳонӣ» аст, ки он ҳангоми табдил ва ҳамчунин ҳангоми марги мардуми Ӯ рӯй медиҳад.
GSAM 151Додан «Ғизо дар фасли муносиб»
GSAM 151.1Дар ҳоле ки инҳо бар зидди ҳамхизматҳояшон шуданд, онҳое, ки ҳанӯз ба эътиқод устувор буданд, мӯъминонро дар толорҳо ва боғҳо ҷамъ меоварданд ва ба онҳо «ғизо дар фасли муносиб» медоданд — нишон медоданд, ки нишонаҳои замон ва пешгӯии иҷрошуда, ҳамон тавре ки пеш аз ноумедӣ, эълом мекунанд, ки омадани Масеҳ «наздик, ҳатто назди дарҳо» аст.
GSAM 151Маҷлисҳои хӯрокхӯрӣ дар калисо
GSAM 151.2Дар ҳоле ки онҳо ин корро мекарданд, дар калисоҳои протестантӣ чизе сар шуд, ки қаблан номаълум буд — ҷамъ овардани мардум дар калисо барои идона ва «фароғат». Ҳар касе, ки меомад, даъват мешуд, ки бо онҳо аз таомҳои болаззаташон баҳра барад.
GSAM 151.3Аввалин бор дар Амрико мо дар бораи чизе аз ин навъ дар моҳи майи соли 1844, дарҳол пас аз ноумедӣ, шунидем. Ин ҳодиса чунин буд: Ҳангоме ки Уильям Миллер дар толори Рочестер, штати Нью-Йорк, ба чандсад адвентист таълим медод ва онҳоро ташвиқ мекард, ба онҳо мегуфт: «Мо дар давраи интизори Маттои 25 ҳастем; имони худро устувор нигоҳ доред; мо ба зудӣ дар ин бора равшании бештар хоҳем ёфт», дар таҳхонаи яке аз бузургтарин маҷлисгоҳҳои Рочестер «як ҷашн» баргузор карда шуд. Гурӯҳи одамон, ҳам аъзои калисо ва ҳам бединҳо, ҷамъ омаданд ва дар ҳоле ки президенти як коллеҷи теологӣ бо масхара кардани Уильям Миллер барои ҳозирин шӯхӣ мекард, ба онҳо устрицаҳо, яхмос, шириниҳо ва барои бисту панҷ сент як варақаи хурдеро, ки ҳамин мард омода карда буд, мефурӯхтанд. Китоб «Ошкорсозии миллеризм» ном дошт.
GSAM 151.4Дар давоми камтар аз ду ҳафта аз он замон, як мазҳаби дигар дар ҳамон шаҳр «ҷашн»-ро дар толори ҷамъиятӣ таъин кард, барои воридшавӣ бисту панҷ сент талаб намуда, ҳамаи хоҳишмандонро даъват намуд, то бо онҳо устрицаҳо, яхмос, торт ва шириниҳоро бихӯранд. Он замон ва дар он ҷо ин идонаи муосир дар калисоҳо оғоз ёфт, ки ба «ҷамъомадҳои девонавор», «халтаҳои тасодуфӣ», «ҳавзҳои моҳӣ», «маҷлисҳои бӯсидан» ва ғайра табдил ёфт. Ин ҷузъи идона дар калисоҳо то ҳадде рушд кардааст, ки ҳоло бинои муосири калисоӣ ба меъёр ҷавобгӯ нест, агар ошхона, анбор ва зали хӯрокхӯрӣ надошта бошад. Ин ҳолат ҳамон чизест, ки дар «вақти интизорӣ», ки дар масал зикр шудааст, оғоз ёфт.
GSAM 152.1Уильям Миллер худаш дар бораи ҳодисае, ки дар Рочестер рух дод, бо ин суханҳо нақл мекунад:
GSAM 152.1Яке аз докторҳои динӣ дар Рочестер, ҷаноби _____, аз калисои _____, бар зидди Миллерӣ як варақа навишта, хонумҳо ва ҷанобонро ба хонаи Худованд даъват намуд, як зиёфати бузург бо устрицаҳо ва дигар «пикникҳо» орост, Мисли Белшасар, қаҳва ва чой нӯшиданд, таомҳои гаронбаҳояшонро хӯрданд, яхмос ва шириниҳояшонро фурӯхтанд ва ҳамчунин варақаи ӯро бар зидди омадани дуюми Наҷотбахши азиз фурӯхтанд.
GSAM 152.2Шаби пеш аз рафтанам, яке дигар аз он ҷанобони муҳтарам дар як меҳмонхонаи ҷамъиятӣ ё толор як идонаи пикник барпо кард ва, мисли боло, чиптаҳояш, яхмос ва шириниҳояшро фурӯхт. Ман хурсанд шудам, ки баъзе аз калисоҳои гуногунмазҳаб чунин ҷашнҳои бобилониро маъқул намекарданд; ва ман аз рӯи қалб умед дорам, ки ҳангоми омадани Масеҳ на ҳамаи ин калисоҳои мазҳабӣ «бо мастҳо хӯрда ва нӯшида» ёфт хоҳанд шуд. Ман ҳайронам, ки ин ҷанобони муҳтарам худро дар оинаи каломи Худо намебинанд; ва ба онҳо тавсия медиҳам, ки Луқо 14:12-14; Матто 24:48-51; Луқо 13:25-28; 2 Петрус 2:13; Юда 10-21-ро бихонанд. Албатта, ин замонҳои охиранд."
GSAM 152.3Агар Пастор Миллер медонист, ки аз он вақт ба баъд калисоҳо дар чорабиниҳои хайриявӣ бо «тортҳои тахминзании ангуштарин, маҳфилҳои бӯсабозии даҳсентӣ, намоишҳои хар, ҷамъомадҳои девонавор, лотереяҳои муқаддас» ва дигар бозиҳои тасодуфӣ машғул шудаанд, ӯ бо даҳшати муқаддас қафо мекашид.
GSAM 152Замони Мунтазирӣ
GSAM 152.4Адвентистҳо тасаллӣ меёфтанд дар ҳақиқати Китоби Муқаддас, ки вақте эълон карда мешуд наздик омадани Худованд, бо он «вақти интизорӣ» ҳамроҳ хоҳад буд. Инро онҳо дар суханони Наҷотбахши мо дар Матто 25:5, 6 ва дар Ҳабаққуқ 2:1-3 диданд.
GSAM 153.1Дар бораи муносибати онҳо дар баҳори соли 1844, мо аз нашрияи «Midnight Cry» аз 9 майи 1844 иқтибос меорем:—
GSAM 153.2«Пас аз он ки мо нуқтаи ба назар расидани поёни давраҳои пешгӯиро убур кардем, мо дар мавқее қарор дорем, ки Худо пешбинӣ карда буд, ки фарзандонаш дар охири рӯъё қарор хоҳанд гирифт; ва барои он Ӯ тавассути паёмбар Ҳабаққуқ чора андешида буд, вақте ки мегӯяд, 'Ман бар нозириам меистам ва бар бурҷ меистам ва менигарам, то бубинам, ки ба ман чӣ хоҳад гуфт ва ман чӣ ҷавоб хоҳам дод, вақте ки маро танқид мекунанд,' ё чунон ки дар канор навишта шудааст, 'бо ман баҳс мекунанд.' 'Ва Худованд ба ман ҷавоб дод ва гуфт: "Рӯъёро навис ва онро рӯшан бар тахтаҳо бинвис, то ҳар касе, ки мехонад, давида равад." Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, вале дар охир [аз давраҳои паёмбарӣ] он сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад гуфт; гарчанде дер кунад [пас аз поёни зоҳирии онҳо], интизор бош, зеро он албатта хоҳад омад, [дар пуррагии замонҳои паёмбарӣ, ки аз он пас] дер нахоҳад кард.'7
GSAM 153.3Ин ҳушдор ба замони ҳозира дахл дорад, аз иқтибоси он аз ҷониби Павлус дар Мактуби Ибриён 10:36-39 бармеояд: «Зеро шумо ба сабр ниёз доред, то пас аз иҷрои иродаи Худо ваъдаро бигиред. Зеро боз каме вақт мондааст, ва Он ки меояд, хоҳад омад ва таъхир нахоҳад кард. Ҳоло адолатманд ба имон зинда хоҳад монд; вале агар касе ба қафо баргардад, ҷони ман аз ӯ хушҳол нахоҳад шуд. Аммо мо аз онҳо нестем, ки ба ҳалокат қафо мегарданд, балки аз онҳоем, ки ба наҷоти ҷон имон меоранд."
GSAM 153.4Мо бовар дорем, ки мо дар он давра қарор дорем, ки Наҷотбахш дар бораи он сухан гуфтааст, вақте ки домод таъхир мекунад (Матто 25:5)—ки ба он бояд подшоҳии осмон монанд карда шавад,—вақте ки «он хизматгори бад [бо сабаби нокомии зоҳирӣ дар он замон] дар дилаш хоҳад гуфт, Худовандам омаданашро таъхир мекунад ва ба задани ҳамхизматҳояш шурӯъ мекунад ва бо мастҳо мехӯрад ва менӯшад,' ва Худованд 'дар рӯзи, ки ӯ интизораш нест, хоҳад омад.'
GSAM 154.1Мо бовар дорем, ки ҳоло дар он давра қарор дорем, ки Петрус дар бораи онҳо сухан гуфтааст, вақте ки «ҳукми онҳо, ки дер боз интизор аст, дер намешавад ва маҳкумияташон хоб намешавад»; вақте ки онҳо бояд «махфӣ таълимоти гумроҳкунандаро ворид кунанд».8 Инҳо, ба гуфтаи Петрус, бояд пайдо мешуданд, ҳамон тавре ки паёмбарони дурӯғин ҳангоми навиштани Китобҳои Муқаддас буданд. Чунон ки аз хонадони Исроил гуфтанд: «Рӯзҳо дароз шуданд ва ҳар рӯъё ноком мемонад»,9 пас бояд замоне мебуд, ки гузаштани вақти таъиншуда ба назар мерасид, то масхаракунандагони 2 Петрус 3:4 пурсанд: «Ваъдаи омадани ӯ дар куҷост?» ва худро тасаллӣ диҳанд, ки «ҳама чиз мисли замони оғози офариниш боқӣ мемонад».
GSAM 154.2Мо бовар дорем, ки маҳз бо назардошти чунин таъхири рӯъё апостол Яъқуб гуфтааст: «Пас, бародарон, то омадани Худованд сабр кунед; шумо низ сабр кунед ва дилҳои худро устувор созед, зеро омадани Худованд наздик аст». Ва: «Инак, Додрас назди дар аст».
GSAM 154.3"Ва мо бовар дорем, ки Наҷотбахши мо бо пешбинии гузашти вақти интизоршуда дар боби дувоздаҳуми Луқо моро насиҳат кардааст: «Камарҳои худро баста, чароғҳои худро фурӯзон нигоҳ доред; ва худатонро мисли он мардоне созед, ки интизори омадани Худовандашон ҳастанд, то вақте ки ӯ аз тӯй бармегардад ва мезанад, фавран барояш бикушоянд.»10 Интизор шудан маънои гузашти вақтро дорад, зеро то он замон мо интизор намешавем. Аз ин рӯ, Худованди мо илова мекунад: «Хушбахтанд он хидматгорон, ки Худованд, вақте меояд, онҳоро ҳушёр меёбад.»
GSAM 154.4Мо, агар Худо хоҳад, идома хоҳем дод ба эълон кардан: «Инак, домод меояд; бароед, то ӯро пешвоз гиред»; ва: «Соати ҳукми ӯ расидааст». Ва мо бовар дорем, ки дар баланд фарёд задан ба ҷаҳон ва калисо, барои бедор кардани онҳо аз сурудҳои «сулҳ» ва гӯш кардан ба пешниҳодҳои раҳмати Худо, мо аз идомаи ин кор бознахоҳем монд. Мо ният дорем, ки интизорӣ ва ҳушёрӣ нисбати омадани Худовандро идома диҳем, бо боварӣ, ки он наздик аст.
GSAM 155Ҳимояи кори онҳо
GSAM 155.1Барои дарёфти тасаввури хуб дар бораи он ки адвентистҳо кори худро пеш аз 21 марти 1844 ва фавран пас аз он сана чӣ гуна мешумурданд, метавонед иқтибоси зеринро бихонед, ки аз мақолае бо унвони «Ҳимоятнома» дар нашрияи Advent Herald аз 13 ноябри 1844, нашркардаи Ҷ. В. Ҳаймс, С. Блисс ва А. Ҳейл, гирифта шудааст:—
GSAM 155.2Мо дар қабул кардани назари худ шитоб накардем. Мо бовар дорем, ки дар ҷустуҷӯи ҳақиқат бо ростқавлӣ ва самимият амал мекардем. Мо фармони Наҷотбахши худро барои ҷустуҷӯи Китобҳои Муқаддас иҷро кардем. Мо ба ҳикмати худ такя накарда, ба Худо барои роҳнамоӣ ва ҳидоят муроҷиат намудем ва кӯшиш кардем, ки худро дар қурбонгоҳи Ӯ бигузорем, бо эътимод ба он ки Ӯ қадамҳои моро ба роҳи рост раҳбарӣ хоҳад кард. Мо ҳамаи далелҳоеро, ки бар зидди мо пеш оварда мешуданд, бо хоҳиши самимона барои донистани ҳақиқат ва дур мондан аз хатогӣ баррасӣ кардем; аммо бояд эътироф кунем, ки мавқеъҳои гуногунранг ва сершакли мухолифони мо танҳо назари моро тақвият бахшид. Мо дидем, ки новобаста аз он ки мо дуруст будем ё не, мухолифон наметавонистанд дуруст бошанд; ва онҳо дар миёни худ ягон мувофиқат надоштанд. Ҳуҷҷатҳои ҳар кадоме он қадар заиф ва кӯдакона буданд, ки онҳо маҷбур мешуданд пайваста он чиро, ки худ карда буданд, бекор кунанд; ва бо назари муқобил ва мутақобилан зидди ҳамдигар нишон доданд, ки новобаста аз он ки онҳо ба назари мо чӣ гуна менигаристанд, ба назари якдигар эътимод надоранд. Ва, бар илова, дар тамоми мавқеи мо ягон нуқтаи асосӣ набуд, ки дар он мо аз ҷониби яке ё чанд нафаре, ки барои рад кардани омадани фаврии Худованд мекӯшиданд, дастгирӣ нашавем. Дар ҳоле ки мо тарҷумаи ҳарфии Китобҳои Муқаддасро барои пуштибонӣ доштем, мухолифони мо беҳуда кӯшиш мекарданд, ки исбот кунанд, Китобҳои Муқаддас набояд ба таври ҳарфӣ фаҳмида шаванд, ҳарчанд ҳар як пешгӯие, ки иҷро шудааст, дар ҳамаи ҷузъиёти хурдтарин ба таври комилан ҳарфӣ иҷро гардидааст.
GSAM 156Тавзеҳи ноумедӣ
GSAM 156.1Аммо он замон — соли 1843, соли яҳудӣ — гузашт, ва мо дар надидани Подшоҳ дар зебоии Ӯ ноумед шудем. Ва ҳамаи онҳое, ки бо мо мухолифат мекарданд, самимона гумон мекарданд, ки ҳар як хусусияти хоси эътиқоди мо бардурӯғ собит шудааст; ва он ки мо, ҳамчун мардони ростқавл, бояд тамоми мавқеи худро тарк кунем. Ва бинобар ин, онҳо бо ҳайрат диданд, ки мо ҳанӯз ба умеди худ часпидаем ва ҳанӯз Подшоҳи худро интизорем.
GSAM 156.2Аммо мо дар ноумедии худ ҳеҷ сабабе барои дилшикастагӣ надидем. Мо дидем, ки Китобҳои Муқаддас нишон медиҳанд, ки бояд давраи интизорӣ бошад ва то даме ки рӯъё таъхир мекунад, мо бояд интизор шавем. Мо инчунин дидем, ки бо поёни сол он давра пурра ба анҷом намерасад, ҳатто агар тахмини хронологияи мо дуруст мебуд; ва он танҳо дар ягон вақт дар соли ҷорӣ иҷро мешуд; ва бо вуҷуди ин мо ба таври ошкоро ва комил ба ҷаҳон эътироф кардем, ки дар он нуқтаи мушаххасе, ки бо чунин эътимод ба он нигариста будем, хато карда будем; аммо дар ҳоле ки мо чунин хато карда будем, мо дасти Худоро дар он масъала мебинем. Мо мебинем, ки Ӯ аз он эълон ҳамчун ҳушдор ба ҷаҳон ва озмоиш барои калисо истифода бурд. Он мардуми Ӯро дар ҳолати интизорӣ қарор дод. Он онҳое, ки барои номи Ӯ омодаи азият кашидан буданд, ба майдон овард. Он нишон дод, ки барои кӣ омадани Худованд хабарҳои бузурги шодмонӣ буд ва барои кӣ он садои номатлуб дар гӯшҳояшон буд. Ин ба тамоми олам нишон дод, ки кӣ бозгашти Худовандро хуш омад мегӯяд ва кӣ дар бозгашти дуюмаш, мисли яҳудиён дар омадани аввалияш, ӯро рад мекунад. Ва мо онро ҳамчун қадаме дар иҷрои мақсади Худо дар ин «рӯзи омодагии Ӯ» мешуморем, то мардумеро пеш биёрад, ки танҳо иродаи Худовандро ҷустуҷӯ мекунанд, то барои омадани Ӯ омода шаванд.
GSAM 157ТАРИХИ ҲАРАКАТ ПАС АЗ МАРТИ 1844
GSAM 157.1Таърихи мухтасари ҳаракати адвентистӣ пас аз 21 марти 1844 дар матнҳои зерин, ки аз нашрияи Signs of the Times, 31 октябри 1844 гирифта шудаанд, оварда шудааст:—
GSAM 157.2«Пас аз гузашти соли 1843 — Соли яҳудӣ — аксари бузурги адвентистҳо ба ин эътиқод расиданд, ки аз ин ба баъд мо наметавонем ба вақтҳои мушаххас бо ягон дараҷаи қатъият такя кунем. Онҳо бовар доштанд, ки мо дар он нуқта қарор дорем, ки хронологияи мо нишон медиҳад, яъне дар поёни ҳамаи давраҳои пешгӯӣ, ки дар анҷоми онҳо омадани Масеҳ интизор меравад; ва гарчанде ки мо бояд танҳо муддати кӯтоҳе интизор шавем, ки хронологияи мо аз вақти Худо фарқ кунад, боз ҳам бовар доштанд, ки дигар ҳеҷ нишонае ба вақти муайян надорем. Ҳама чароғҳои худро гирифта, барои пешвоз гирифтани домод баромада буданд; аммо домод аз вақти (1843) интизоршуда таъхир карда буд. Дар ин муддати таъхири рӯъё, ба назар мерасид, ки ҳама қарор дода буданд, ки интизор шаванд, бо боварӣ ба он ки он наметавонад таъхир шавад ва метавонад дар як лаҳза интизор карда шавад. Аммо зуд равшан шуд, ки бисёриҳо нақшаҳои оянда мекашиданд, ки агар бовар медоштанд, ки Худованд ҳамин сол меояд, ин нақшаҳоро намекашиданд; ва онҳо аз дарки зуҳури фаврии Худованд хоб монда буданд. Ба ибораи дигар, онҳо фикр мекарданд, ки ӯ метавонад ҳар рӯз биёяд ё каме таъхир кунад, ки дар ин муддат метавонистанд аз оромии тароватбахш баҳра баранд. Хуб, ин ҳамон буд, ки Наҷотбахши мо гуфта буд: «Ҳангоме ки домод таъхир кард, ҳамаашон хоболуд шуда, хоб карданд».
GSAM 157Таваҷҷӯҳ ба тирамоҳи соли 1844 ҷалб шуд
GSAM 157.3Ҳанӯз дар моҳи майи соли 1843 бародари Миллер диққати моро ба моҳи ҳафтуми соли муқаддаси яҳудӣ ҷалб карда буд, ҳамчун вақти риояи он намунаҳое, ки ба омадани дуюми Масеҳ ишора мекунанд; ва тирамоҳи гузашта мо ба он нуқтаи вақт бо шавқи зиёд менигаристем. Пас аз он ки он гузашт, бародари С. С. Сноу пурра ин ақидаро пазируфт, ки тибқи намунаҳо омадани Худованд, вақте ки рӯй медиҳад, бояд дар даҳуми моҳи ҳафтум бошад; аммо ӯ дар бораи сол мутмаин набуд. Баъдтар ӯ фаҳмид, ки давраҳои паёмбарӣ дар асл то соли ҳозира, 1844, ба поён намерасанд; Ӯ он гоҳ бар ин ақида истод, ки тақрибан 22-юми октябр — даҳуми моҳи ҳафтум дар ин соли ҷорӣ — мо шоҳиди омадани Худованди ҷалол хоҳем шуд. Инро ӯ дар баҳор ва тобистони гузашта дар Нью-Йорк, Филаделфия ва дигар ҷойҳо таблиғ кард; ва гарчанде бисёриҳо ақидаҳои ӯро пазируфтанд, аммо то моҳи июл ҳеҷ нишонаи мушаххаси он дида намешуд.
GSAM 158Ҳосилҳо дар заминҳо монданд
GSAM 158.1Дар аввали мавсим баъзе аз бародарони мо дар шимоли Ню Ҳэмпшир ба ин эътиқод чунон қавӣ боварӣ доштанд, ки Худованд пеш аз фаро расидани зимистони дигар хоҳад омад, ки онҳо заминҳояшонро кишт накарданд. Дар миёнаҳои июл — ки он шоми нисфи шаби рӯз-соли яҳудӣ (шом-субҳ, ҳисоб аз моҳи нави апрел, оғози ин соли яҳудӣ) буд — дигароне, ки заминҳояшонро киштукор карда буданд, то ҳадде бо эътиқоди омадани фаврии Худованд таъсир ёфтанд, ки наметавонистанд, мувофиқи эътиқодашон ҳосилро ҷамъ кунанд. Баъзеҳо, ҳангоми ворид шудан ба заминҳояшон барои буридани алаф, комилан натавонистанд идома диҳанд ва, мувофиқи ҳисси масъулияти худ, ҳосилашонро дар замин монданд, то бо амалҳояшон имонро нишон диҳанд ва ба ин васила ҷаҳонро маҳкум кунанд. Ин ҳодиса босуръат дар шимоли Ню-Ингланд паҳн шуд.
GSAM 158Ҳукм пеш аз омадани Масеҳ
GSAM 158.2Дар ҳамин замон бародарони мо дар Мэн ба ин назар расида буданд, ки ҳукм бояд пеш аз омадани Масеҳ бошад; ки он бо ҷамъоварии ҳосил ҳамзамон аст ва на танҳо дар охири ҷаҳон, балки дар давраи фавран пеш аз он сурат мегирад. Мувофиқи ин назар, онҳо бар ин бовар буданд, ки мо дар давраи ҳукм қарор дорем, хатти ҷудосозӣ кашида мешавад ва хидматгорони Худо дар пешонӣ муҳр карда мешаванд, ки иҷрои он нишонаест барои чор фариштае, ки чор боди заминро нигоҳ медоранд (Ваҳй 7:1), то онҳоро раҳо созанд.
GSAM 159Бедории нисфашабӣ
GSAM 159.1«Дар миёнаҳои июл баракати Худо дар бозгардонидани онҳое, ки аз роҳи рост дур шуда буданд, ба таблиғи он замон ҳамроҳ шуд, ва онҳое, ки яке аз ин назариҳоро пазируфта буданд, дар рафторашон тағйири возеҳ нишон доданд ва, чунон ки пешгӯӣ шуда буд, ногаҳон аз хоб бедор шуданд. Дар нисфашаб фарёде баланд шуд: «Инак, домод меояд; бароед, то ӯро пешвоз гиред.» Он гоҳ ҳамаи он духтарон бархоста, чароғҳояшонро омода карданд.» Аз моҳи июл ин ҳаракатҳо дар қисматҳои гуногуни Ню-Ингланд, ва ҷудогона аз ҳамдигар, сар заданд; вале ҳамаи онҳо бо баракати Худо дар бозгардонидани бисёриҳое, ки чароғҳояшон қариб хомӯш шуда буд, ва дар муқаддас гардонидани қудсиёни Ӯ ҳамроҳ буданд. Дар ҷамъомади лагерии Эксетер, ҳамаи ин таъсирот якҷоя шуда, ба як ҳаракати бузург омехта гардиданд ва босуръат дар байни ҳамаи гурӯҳҳои адвентистӣ дар саросари кишвар паҳн шуданд.»