Боби 28 — Даре, ки ҳеҷ кас наметавонад бибандад

GSAM 462.1«Ман пеши ту дарвозаи боз гузоштаам ва ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад; зеро ту қувваи каме дорӣ, суханамро нигоҳ доштӣ ва номамро рад накардӣ.»¹

GSAM 462.2Ин ҳамон забонест, ки ба онҳое, ки дар ҳолати Филаделфияи калисои Инҷил қарор доранд, равона шудааст. Ин калисо ҳамон калисое буд, ки бо таблиғи наздик будани омадани Масеҳ рушд ёфта буд, ё онҳое, ки ба он чи дар ин бора шунида буданд, устуворона пойбанд монда буданд; зеро Ӯ дар бораи калисои Сардис (калисое, ки бевосита пеш аз Филаделфия буд) мегӯяд: «Пас ёд овар, ки чӣ гуна қабул кардӣ ва шунидӣ; ва устувор бош ва тавба кун. Пас, агар ҳушёр набошӣ, ман мисли дузд бар ту меоям, ва ту намедонӣ, ки дар кадом соат бар ту меоям.»²

GSAM 462.3Пас, калисои Сардис таълимоти наздик будани омадани Худовандро шунид. Онҳое, ки ба он чи шунида буданд пойбанд монданд, ҳангоми бардошта шудани «чароғдон» дар ҳақиқат пеш рафтанд ва калисои Филаделфияро ташкил доданд, ки ба он гуфт: «Зеро ту каломи сабру тоқати маро нигоҳ доштӣ, ман низ туро аз соати озмоиш, ки бар тамоми ҷаҳон хоҳад омад, то онҳое, ки бар рӯи замин зиндагӣ мекунанд, озмоиш шаванд, ҳифз хоҳам кард. «Нигаред, ман зуд меоям: он чи дорӣ, маҳкам бигир, то ҳеҷ кас тоҷатро нагирад.»³ Пас, ба ҳамин калисои Филаделфия Ӯ мегӯяд: «Ман пеши ту дарвозаи боз гузоштаам ва ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад.»

GSAM 462.4Пас, ин аст эълони таъкидии Китоби Муқаддас, ки онҳое, ки дар тақдири Худо барои ҳушдор додани ҷаҳон аз омадани Худованд ва даъвати мардум ба омодагӣ барои вохӯрӣ бо Худо фиристода шудаанд, дар кори худ лутфи махсуси Худоро доранд. Одамон метавонанд кӯшиш кунанд, ки ҳаракатҳои онҳоро монеъ шаванд, онҳоро ноком гардонанд, «дарвозаи сухан»-ро бибанданд, аммо боз ҳам садои Худо аз болои ҳама шӯру ғавғо баланд садо медиҳад: «Ман пеши рӯят як дарвозаи боз гузоштаам.»

GSAM 463Пешрафти ҳафтоду чор сол

GSAM 463.1Дар саҳифаҳои пешини ин китоб мо мухтасаран давраи ҳафтоду чор солро, аз соли 1831 то 1905, баррасӣ кардем ва болоравӣ ва пешрафти паёмҳои адвентистиро, бахусус муждаи фариштаи сеюмро, пайгирӣ намудем. Мо нишон додем, ки чӣ гуна ин паём аз гумномӣ ва фақр сол ба сол бо қувва ва тавоноии афзоянда пеш рафта, то ба миссияҳое расид, ки тамоми рӯи заминро фаро мегиранд. Албатта, ин пешрафт аз он сабаб нест, ки паём ба дилҳои ҷисмонӣ писанд аст; зеро он пеш аз ҳама шанбеи Худовандро пеш мебарад, риояи он салиби сангин меорад ва ҷудо шудан аз корҳои дунёро дар серталоштарин рӯзи дунявии ҳафта талаб мекунад. Ин паём на аз он сабаб пеш рафтааст, ки мухолифат набуд; зеро аз ибтидо бо муқобилияти шадид аз берун рӯбарӯ шудааст, инчунин бо мушкилоте, ки шахсони нопок, ки муддате ба сафҳояш роҳ ёфта буданд, ба вуҷуд оварданд. Дар бораи вазъияти ба нақшаҳо ва кӯшишҳои душманони беруна вобаста, мо метавонем бо суханони Довуд, Забурхон, бигӯем, «Агар Худованд бо мо намебуд, — ҳоло Исроил бигӯяд: агар Худованд бо мо намебуд, вақте ки одамон бар мо бархостанд; пас онҳо моро зинда мехӯрданд, вақте ки ғазаби онҳо бар мо афрӯхта буд; пас обҳо моро фаро мегирифтанд, ҷӯй болои рӯҳи мо мерехт; пас обҳои ғурурнок болои рӯҳи мо мерехтанд. Баркатнок бод Худованд, ки моро ҳамчун сайд ба дандонҳояшон насупурд. Рӯҳи мо чун парранда аз доми сайёдон халос шуд; доми онҳо шикаст ва мо раҳо гаштем. Кӯмаки мо ба номи Худованд аст, ки осмон ва заминро офаридааст.»⁴

GSAM 464Ёрӣ дар Худованд

GSAM 464.1Худованд эълон мекунад, ки дар назди халқаш «дареро боз кардааст, ки ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад». Пас, ҳеҷ тааҷҷубовар нест, ки паём пайваста пеш меравад. Ин паёми Худо ба мардум аст ва он бояд муваффақ шавад. Дар Китоби Ваҳй 7:2 кори омода кардани мардум барои истодан дар рӯзи бузурги ғазаби Худо бо фариштае, ки «аз шарқ боло меояд», рамзӣ шудааст, ё, чунон ки баъзеҳо тарҷума мекунанд, «монанди баромадани офтоб». Нигоҳ кунед, субҳ медамад — аввал нурҳо дар шарқ пайдо мешаванд; онҳо то равшантар шудан омезиш меёбанд, то даме ки диски васеъ ва возеҳи офтоб дида мешавад. Ҳангоме ки «Подшоҳи Рӯз» ба авҷи осмон мерасад, нур, гармӣ ва қудраташ торафт равшантар мешавад.

GSAM 464.2⁵Ҳақиқатан, ҳамин тавр пешрафти муждаи фариштаи сеюм аз соли 1848 инҷониб буд, вақте ки ҳақиқатҳои таркибии он ба шакли возеҳ оварда шуданд, ва аз он замон мо рушди барҷаста ва устувореро нишон додем, ки аҷиб аст. Инро мо наметавонем ҷуз аз рӯи он асос шарҳ диҳем, ки Худованд каломи худро барои онҳое тасдиқ мекунад, ки дар ин замон, вақте наҷоти Ӯ наздик аст, «шанберо аз олуда кардан нигоҳ медоранд» ва пойи худро аз иҷрои хоҳишҳои шахсии худ дар рӯзи муқаддаси Худо бозмедоранд; ва ба ин васила, тавассути «имон ба Исо», чунон ки дар муждаи фариштаи сеюм дар Китоби Ваҳй 14 эълон шудааст, ҳамаи «фармонҳои Худо»-ро нигоҳ медоранд. Дар бораи чунинҳо Худованд тавассути паёмбар Ишаъё гуфтааст: «Он гоҳ нури ту чун субҳ медурахшад, ва саломатиат зуд мерӯяд; ва адолати ту [«Худованд адолати мост». Иеремия 23:6] пеши ту хоҳад рафт; ва ҷалоли Худованд посбони ақибгоҳи ту хоҳад буд».⁶ Бо чунин кафолатҳо чӣ гуна метавонистем интизори чизе ҷуз муваффақияти кор бошем? «Агар Худо бо мост, кӣ бар зидди мост?»

GSAM 464Чӣ гуна инҳо метавонанд фаровонӣ ёбанд?

GSAM 464.3Ба ҳолате назар андозем, ки дар соли 1846 Пастор Ҷозеф Бейтс навиштани он китоби аввалро оғоз кард, аввалин китобе, ки адвентистҳои рӯзи ҳафтум оид ба масъалаи шанбе нашр карда буданд, бо дувоздаҳ сент ва ним ҳамчун ягона маблағе, ки ӯ дар ҷаҳон дошт, ва маҷбур шуд онро пеш аз он ки рӯзи аввали навиштанаш ба поён расад, сарф кунад; ва боз ба ҳолати Пастор Ҷеймс Уайт менигарем, ки аввалин варақаи хурди худро, «Present Truth», бо пуле, ки аз даравидани алаф дар майдони алафзор ба даст оварда буд, чоп карда, онро ройгон ба ҳамаи хоҳишмандон мефиристод ва онро ҳамчун паёме, ки бояд то ба дуртарин гӯшаҳои рӯи замин мерасид, муаррифӣ мекард,—ба ин оғозҳои ночиз нигариста, метавонӣ, ба забони мардуми замони Амос, пурсид: «Кӣ Яъқубро бархоста хоҳад кард? Зеро ӯ хурд аст."⁷ Муқоиса кардани ин бо вазъияти соли 1905, вақте ки нашри ҳақиқатҳои паём дар бист нашриёт, воқеъ дар гӯшаҳои гуногуни ҷаҳон, аксар вақт то ҳадди ниҳоии иқтидори худ барои қонеъ кардани талабот ба маводи хониш анҷом меёфт, мо воқеан метавонем бигӯем: «Нигаред, "даре боз" ки ҳеҷ кас то ҳол онро набастааст.»

GSAM 465.1Дар бораи онҳое, ки дар замонҳои гузашта гумон мекарданд, ки ин кор ҳеҷ гоҳ муваффақ нахоҳад шуд, мо метавонем бо калимаҳое, ки паёмбар Закария онҳое, ки мехостанд кори Худоро дар барқарорсозии Уршалим монеъ шаванд, танқид карда буд, бигӯем: «Кӣ рӯзи корҳои хурдро нодида гирифтааст?»⁸ Дар бораи чизҳое, ки дар роҳашон мисли кӯҳҳои душвориҳо менамуданд, Худованд тавассути паёмбар гуфт,—

GSAM 465Кӯҳ ба Дашт табдил ёфт

GSAM 465.2«Ту кистӣ, эй кӯҳи бузург? Дар пеши Зерубобил ту ба ҳамворӣ табдил хоҳӣ ёфт; ва ӯ сангпораи болоиро бо фарёдҳо меорад, фарёд мезанад: "Неъмат, неъмат бар он!"»⁹ Ҳамин тавр дар кори муждаи фариштаи сеюм буд ва ҳамин тавр хоҳад буд то он даме ки «сангпораи болоӣ» оварда шавад, яъне то он даме ки кор ба анҷом расад.

GSAM 465.3Ба чанд нафаре, ки дар соли 1846 буданд, назар кунед: онҳо дар захираҳо камбудӣ доштанд, дар ҳама ҷиҳат камбудӣ доштанд, ҷуз дар имон ба Худо ва захираи ҳақиқат, ва бубинед, ки кори онҳо то чӣ андоза афзудааст. Ба имкониятҳои ҳозира назар кунед: китобҳо ҳама омода, ба забонҳои гуногуни рӯи замин тарҷума ва чоп шудаанд, ва садҳо фурӯшандагон ҳар сол ба арзиши 400 000 доллар ин китобҳоро ба хонаҳои мардум мерасонанд. Бо идомаи баракати Худо бар ин кор, мо метавонем ба муваффақият умедвор бошем. Бо ин имкониятҳо ва воситаҳо, ки моҳ ба моҳ афзуда истодаанд, ва бо эътимод ба Масеҳ, мо чизе ҷуз он чизеро, ки Сулаймон дар бораи калисои Худо, вақте ки аз ҳолати биёбонии худ берун омад, сурудааст, интизор шуда наметавонем: «ба дасти Дӯстдоштааш такя карда», вақте ки ӯ онро чунин тасвир мекунад: «мисли моҳ зебо, мисли офтоб равшан ва мисли артиши пур аз парчамҳо даҳшатнок».¹⁰

GSAM 466Бо ёрии Ҳадяи Пайғамбарӣ

GSAM 466.1На танҳо мо дидаем, ки тадбири Худованд роҳи паҳншавии ҳақиқатро боз кардааст ва баракати беназири Ӯ ҳамроҳи кӯшишҳое шудааст, ки дар роҳҳои тадбири Ӯ анҷом дода мешаванд, балки дар болоравӣ ва пешрафти муждаи фариштаи сеюм Ӯ тавассути неъмати пайғамбарӣ бо халқаш муошират кардааст. Ин на дар шакли ошкоршавии нави илоҳӣ барои иваз кардани Китоби Муқаддас ва на ба тарзе, ки таълимоти Муқаддасро таҳриф кунад, балки барои нишон додан аст, ки дар ин аср дар куҷо хатари дур шудан аз соддагии Инҷили Масеҳ вуҷуд дорад, ки мардум дар зери таъсири тамоюли замон қарор гирифта, бо зоҳирпарастии бе қудрат қаноат мекунанд.

GSAM 466.2Агар ба ин мавзӯъ аз рӯи намунаи¹¹ пайғамбарони қадим, ки Худованд онро ҳамчун яке аз меъёрҳое додааст, ки бояд чунин намоишҳоро бо он санҷид, назар кунем, ҳамон сабабҳое пайдо мешаванд, ки чаро чунин намоишҳо ҳоло ҳам мисли он замон заруранд; яъне хатари дар ҳар аср аз хатти ҳақиқат бо таълимот ва амалҳои ҳукмфармо ва хоси он аср дур шудан. Ҳаворий Павлус, дар бораи намоиши неъматҳое, ки Худованд дар калисо гузоштааст, мегӯяд, ки онҳо «барои такмили муқаддасон, барои кори хизмат, барои бунёди бадани Масеҳ; то даме ки ҳамаи мо ба воҳидияти имон ва дониши Писари Худо расем, ба марди комил, ба андозаи қомади пуррагии Масеҳ; то дигар кӯдак набошем, ки ба ин тараф ва он тараф партофта мешавем ва бо ҳар боди таълим, бо найранг ва ҳилакории инсонҳо, ки бо он барои фиреб додан камин мегиранд, ба ин тараф ва он тараф кашида мешавем; балки дар ҳама чиз ҳақиқатро бо муҳаббат гуфта ба Ӯ афзоиш ёфта, ба Ӯ, яъне сар, яъне Масеҳ, расем; аз Ӯ тамоми бадан, ки бо ҳам пайваст ва мустаҳкам шудааст, тавассути он чи ҳар буғум таъмин мекунад, мувофиқи кори самарабахш дар ҳадди ҳар узв афзоиш меёбад, то бадан дар муҳаббат бино шавад.¹²

GSAM 467.1Ҳамин эътирозҳое, ки ҳоло алайҳи намоишҳои ҳадяи пайғамбарӣ матраҳ мешаванд, метавонистанд дар замонҳои қадим низ бо ҳамон шиддат баён шаванд; яъне, мо Китоби Муқаддасро дорем ва бинобар ин ба чунин ҳадяҳо ниёз надорем. Аммо ҳамин Китобҳои Муқаддас ба мо мегӯянд, ки Масеҳ ин неъматҳоро дар калисо гузоштааст, то то он даме, ки «чизе, ки комил аст [ҳолати комил] меояд», кори худро анҷом диҳанд, ва калисо набояд дар ягон неъмат ақиб монад, балки интизори омадани Худованди мо Исо Масеҳ бошад.¹³

GSAM 467Мо ба пайғамбарон чӣ ниёз дорем?

GSAM 467.2Мардум дар замонҳои қадим метавонистанд чунин мантиқ кунанд, ки онҳо қонуни ахлоқии Худоро доранд, ки бо ангушти Худо бар лавҳаҳои сангин навишта шудааст; ки онҳо фармонҳо, ҳукмҳо ва дастурҳоро доранд, ки аз даҳони Худо ба Мусо гуфта шудаанд ва бодиққат навишта шудаанд; ва боз ба чӣ ниёз буд? Аммо бо вуҷуди ҳамаи он ҳақиқатҳои олиҷанобе, ки онҳо дар ихтиёрашон доштанд, Худо хушнуд шуд, ки «дар замонҳои гуногун ва ба роҳҳои мухталиф тавассути паёмбарони муқаддаси худ» бо онҳо сухан гӯяд.

GSAM 467.3Мо мебинем, ки гувоҳии пайғамбарони гуногун, мисли Ишаъё, Иеремия, Ҳизқиёл, Дониёл, Осия ва дигарон, дар ҳар маврид як принсипи бузурги итоат ба Худоро таълим медод; вале ҳар пайғамбар танқидҳои хоси худро нисбат ба мардуми замони худ дошт, зеро онҳо тамоюл доштанд, ки аз принсипҳои муқаддас ва поки адолат бо одатҳои маъмул дар он давра, ки паёмбарӣ сурат гирифт, дур шаванд.

GSAM 468Ниёз ба неъматҳо

GSAM 468.1Ҳарчанд метавон баҳс кард, ки мо на танҳо таълимоти олиҷаноби Китобҳои Аҳди Қадимро дорем, балки ҳамчунин суханони худи Наҷотдиҳандаамон ва апостолонро низ, пас боз ба кадом равшании иловагӣ ниёз дорем? Аммо ҳақиқат ин аст, ки ҳамин апостолони муқаддас ба рӯзҳои охир ишора кардаанд, вақте ки «замонҳои хатарнок хоҳанд омад», ва вақте ки мардум «шакли тақво хоҳанд дошт, вале қудрати онро рад мекунанд», ва ба мо низ мегӯянд, ки «баъзеҳо аз имон хоҳанд баромад, ба рӯҳҳои гумроҳкунанда ва таълимоти шайтонҳо гӯш хоҳанд дод».

GSAM 468.2Бо назардошти ҳамаи ин, он мардуме, ки Павлус дар мактубаш ба Таслӯникиён дар бораи онҳо сухан мегӯяд, ки дар торикӣ нахоҳанд буд, то рӯзи Масеҳ мисли дузд бар онҳо наояд, балки фарзандони рӯшноӣ хоҳанд буд, ташвиқ мешаванд, ки ҳама чизро дар роҳи «пайғамбариҳо» «санҷанд» ва «чизеро, ки нек аст, устувор нигоҳ доранд».¹⁴ Ин баробар аст ба он, ки ба онҳо гӯянд, ки онҳое, ки интизори омадани Худованд Исо Масеҳ хоҳанд буд ва дар ниҳоят барои он рӯз омода хоҳанд шуд, дар миёни худ «хуб», ҳақиқии намоишҳои неъмати паёмбарӣ хоҳанд дошт.

GSAM 468Нишонаҳои охир

GSAM 468.3Мо дар замоне ҳастем, ки нишонаҳо аз ҳар тараф фаровонанд, ки рӯзи Худованд наздик аст. Мо дар ҳамин давра ҳастем, ки мардуме бояд бархезанд, ки ҳамаи фармонҳоро риоя мекунанд ва ҳамчунин «шаҳодати Исо»-ро доранд¹⁵ — «руҳи пешгӯӣ».¹⁶ Мо чӣ меёбем? Дар шаст соли охир чунин мардум пайдо шудаанд, ки ҳамин паёмро мебаранд ва дар миёни онҳо ҳадяи пайғамбарӣ зоҳир шудааст. Бо санҷиши ин ҳадя, ки тавассути хонум Э. Г. Уайт зоҳир шудааст, бо қоидаҳои Китоби Муқаддас мо дидем, ки он дар ҳар ҷиҳат аз санҷиш мегузарад. Дар тамоми навиштаҳои хонум Уайт, аз аввали то охир, ягон сатр пайдо нашудааст, ки ҳадди ақал иҷозати гуноҳ карданро диҳад ё дар ҳадди камтарин аз Каломи Худо саркашӣ карданро таҳаммул кунад. Ин навиштаҳо ҳеҷ гоҳ худро болотар аз Китоби Муқаддас қарор надодаанд, балки ҳамеша ба омӯзиши бодиққаттарини Каломи Худо ташвиқ мекунанд ва онро ҳамчун меъёри бузург нишон медиҳанд, ки бар асоси он парвандаҳои мо дар ҳукми ниҳоӣ баррасӣ хоҳанд шуд. Дар навиштаҳои ӯ Масеҳ ҳамчун ягона намуна барои пайравӣ ба мо баланд бардошта шудааст. Ӯ ба таври возеҳ эълон мешавад, ки ягона умеди мост барои пирӯзӣ дар ин ҷо, ягона паноҳгоҳи мост аз ғазаби оянда ва ягона ном ва воситаест, ки тавассути он мо наҷот меёбем.

GSAM 469Эҳтироми шахсӣ

GSAM 469.1Дар робита ба хонум Уайт ва хусусияти кори ӯ, матни зерин оварда шудааст, ки соли 1877 аз ҷониби касе навишта шудааст, ки ӯро мешинохт ва солҳои зиёд кори ӯро омӯхта буд; ва пас аз тақрибан панҷоҳу се соли озмоиш, солҳои мушоҳидаи бодиққат, ман пурра аз ҳар як андешае, ки дар он ифода ёфтааст, ҷонибдорӣ мекунам:—

GSAM 469.2Дар бораи хислати масеҳии хоҳар Уайт, иҷозат мепурсам бигӯям, ки ман фикр мекунам дар ин бора чизе медонам. Ман ӯро ҳаждаҳ сол мешиносам — бештар аз нисфи таърихи халқи мо. Ман борҳо дар хонаводаи онҳо будам, баъзан чанд ҳафта пай дар пай. Онҳо низ борҳо дар хонаву оилаи мо буданд. Ман қариб дар ҳама ҷо бо онҳо сафар кардаам; дар хилват ва дар ҷамъият, дар вохӯриҳо ва берун аз онҳо бо онҳо будам ва беҳтарин имкониятҳоро доштам, то дар бораи ҳаёт, характери ва рӯҳи бародари ва хоҳари Уайт маълумот пайдо кунам. Ҳамчун як рӯҳонӣ ман бо ҳама гуна одамон ва ҳама гуна характерҳо сарукор доштам, то ки, ба назари ман, ҳадди ақал пас аз солҳои шиносоии наздик метавонам дар бораи шахс ҳукм кунам.

GSAM 470.1Ман хоҳар Уайтро зане хоксор, камсухан, меҳрубон ва олиҷаноб мешиносам. Ин сифатҳо дар характери ӯ на танҳо сунъӣ ва парваришёфтаанд, балки ба таври зебо ва осон аз табиати аслии ӯ сарчашма мегиранд. Ӯ худписанд, худҳақбин ва худбузургбин нест, чун фанатикҳо ҳамеша ҳастанд. Ман борҳо бо шахсони фанатик рӯ ба рӯ шудаам ва ҳамеша онҳоро пур аз даъво, пур аз ифтихор, омода ба иброз кардани назари худ, ифтихор аз покии худ ва ғайра меёфтам, аммо хоҳари Уайтро ҳамеша баръакси ҳамаи инҳо ёфтам.

GSAM 470Дӯсти фақирон

GSAM 470.2Ҳар кас, ҳатто камбизоаттарин ва фурӯтантарин, метавонад озодона барои маслиҳат ва тасаллӣ ба ӯ муроҷиат кунад ва рад нашавад. Ӯ ҳамеша аз ҳоли ниёзмандон, бечорагон ва ранҷкашон хабар мегирад, барои онҳо ғамхорӣ мекунад ва ҳимояи ҳуқуқҳои онҳоро ба ӯҳда мегирад.

GSAM 470.3"Ман ҳеҷ гоҳ шахсеро надидаам, ки ин қадар пайваста тарси Худоро пеши назар дошта бошад. Ҳеҷ коре бе дуои самимона ба Худо оғоз намешавад. Вай Каломи Худоро бодиққат ва пайваста меомӯзад. Ман садҳо маротиба хоҳари Уайтро суханронӣ шунидаам, ҳамаи гувоҳиномаҳояшро аз сар то по хондаам, аксари онҳоро борҳо такрор кардаам, ва ҳеҷ гоҳ натавонистам дар тамоми онҳо як ҷумлаи ғайриахлоқӣ ё чизеро, ки пурра пок ва масеҳӣ нест, ёбам; ҳеҷ чизе, ки аз Китоби Муқаддас ва аз Масеҳ дур мебарад; балки дар он ҷо ман ҷиддитарин даъватҳоро ба итоат ба Худо, дӯст доштани Исо, бовар кардан ба Навиштаҳои Муқаддас ва доимо ҷустуҷӯ кардани онҳо меёбам. Ман борҳо ва борҳо аз ин шаҳодатҳо манфиати бузурги рӯҳонӣ гирифтаам. Дар ҳақиқат, ман ҳеҷ гоҳ онҳоро нахондаам, ки дар он ҳангом худро барои камбуди имон ба Худо, камбуди садоқат ва камбуди ҷиддият дар наҷоти ҷонҳо мазамматшуда эҳсос накунам. Агар ман каме ҳукм, каме дарки рӯҳонӣ дошта бошам, ман шаҳодатҳоро бо ҳамон рӯҳ ва ҳамон мазмун, ки Китобҳои Муқаддас доранд, эълон мекунам.

GSAM 470.4«Барои сию сол [ҳоло метавонем бигӯем, шаст сол] ин шаҳодатномаҳо дар миёни мардуми мо бовар карда шуда ва хонда шудаанд. Ин ба онҳо чӣ гуна таъсир кардааст? Оё онҳоро аз қонуни Худо дур кардааст? Оё онҳоро водор кардааст, ки ба Масеҳ эътиқод накунанд? Оё онҳоро водор кардааст, ки Китоби Муқаддасро партоянд? Оё онҳоро ба мардуми фасодзада ва беахлоқ табдил додааст? Ман медонам, ки онҳо дар муқоиса бо ҳар як мазҳаби дигари масеҳӣ беҳтар баромаданд.

GSAM 471.1«Як чизеро ман мушоҳида кардам, ва он ин аст, ки шадидтарин мухолифони рӯъёҳои хоҳар Уайт иқрор мекунанд, ки ӯ масеҳӣ аст. Чӣ гуна онҳо метавонанд ин иқрорро кунанд, ман намедонам. Онҳо кӯшиш мекунанд инро бо гуфтани он ислоҳ кунанд, ки гӯё ӯ фиреб хӯрдааст. Онҳо наметавонанд дар тамоми ҳаёти ӯ ягон доғ ва дар тамоми навиштаҳояш ягон ҷумлаи ғайриахлоқиро нишон диҳанд. Онҳо маҷбур мешаванд иқрор кунанд, ки қисмати зиёди навиштаҳои ӯ аълоанд ва ҳар касе, ки ҳама чизеро, ки ӯ мегӯяд, ба ҷо меорад, як масеҳии хуб хоҳад буд, ки ба биҳишт итминон дорад. Ин хеле аҷиб аст, агар ӯ асбоби шайтон, илҳомбахшида аз Сатан бошад, ё агар навиштаҳояш ғайриахлоқӣ ё хаёлоти бепояи зеҳни худаш бошанд.

GSAM 471Шаҳодати бегонагон дар бораи навиштаҳо

GSAM 471.2Ҳангоме ки нашрияҳои мо, ки навиштаҳои хонум Уайтро дар бар мегиранд, паҳн мешаванд, онҳоро фурӯтантарин, Худотарсо ва содиқон ҷустуҷӯ мекунанд. Дар бораи он чи мехонанд, мегӯянд: «Мо махсусан ба навиштаҳои хонум Уайт таваҷҷӯҳ дорем. Онҳо хеле амалӣанд, пур аз таълимоте, ки барои наздиктар бурдани инсон ба Худованд ва сохтани ӯ фурӯтантар, Худотарсо ва содиқтар равона шудаанд. Ин навиштаҳо то ҳадде ба услуби Китоби Муқаддас мувофиқанд, ки ҳангоми хондан чунин менамояд, ки хонум Уайт бояд илҳом ёфта бошад, то ба ин тарз навишта бошад." Ин гувоҳиест дар даҳҳо ҳолат аз онҳое, ки бо коргарони миссионерии мо мукотиба доранд, ва онҳое низ, ки ҳеҷ гуна тасаввур надоранд, ки андешаҳои хонум Уайт дар рӯъёи муқаддас ба ӯ дода шудаанд.

GSAM 471Манбаи мухолифат

GSAM 471.3Бо дарназардошти таъсири ин неъмат, савол ба миён меояд: аз куҷо ва чаро муқобилат нисбат ба намоиши ин неъмат сар задааст? ва натиҷаи онҳое, ки муқобилат карданд, чӣ шудааст? Аз соли 1852 ин масъаларо бодиққат мушоҳида карда, ман фаҳмидам, ки дар аксари ҳолатҳо муқобилат нисбат ба ин намоиш аз ҷониби онҳое сар задааст, ки барои нуқсонҳои хусусият, одатҳои нодуруст ё баъзе рафторҳои нодуруст дар тарзи ҳаёти худ танқид шуда буданд. Бисёре аз онҳое, ки танқид шуда буданд, эътироз мекарданд, ки онҳо он қадар бад нестанд, ки шаҳодат нишон дода буд, ва мехостанд исбот кунанд, ки метавонанд ба ҳақиқат пойбанд бимонанд, ҳатто агар бар хилофи танбеҳи додашуда амал кунанд. Вақт нишон дод, ки аксари калонтарини онҳо имони худро рад карда, комилан аз сафҳо берун шуданд. Баъзеҳо хатои худро дарк карда, ҳақиқатро боз ҳам устувортар дарк намуданд. Саволе ба миён меояд: агар онҳое, ки бо ин неъмат мухолифат мекунанд, аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ шаванд, пас чаро онҳо рӯҳонияти худро аз даст дода, аз Худо дур мешаванд? Қоидаи Наҷотбахши мо ин аст, ки дарахтро аз меваи он бояд шинохт. Ӯ бо таъкиди қавӣ мегӯяд: «Дарахти пӯсида наметавонад меваи нек диҳад».

GSAM 472Нокомии мухолифон

GSAM 472.1Мо ҳолатҳоро ба ёд меорем, ки дар онҳо мухолифати ташкилёфта бар зидди шаҳодатҳои хонум Уайт бардошта шуда, эълон мешуд, ки ба корҳои онҳо комёбии бузург даст хоҳад ёфт, ҳамон лаҳзае ки онҳо аз шаҳодатҳо халос мешаванд. Аммо дар амалӣ сохтани умедҳояшон онҳо комилан ноком монданд. Пас аз солҳо мубориза онҳо дар паҳн кардани ҳақиқати шанбе назди ҷаҳон ҳеҷ далели бештар нишон надоданд, нисбат ба онҳое, ки чилу нуҳ сол пеш аз онҳо буданд. Агар кори онҳо кори махсуси Худованд мебуд, пас чаро паёми онҳо бо фаровонии бештар ҳамроҳ нашуд?

GSAM 472Муваффақият куҷост?

GSAM 472.2Аз тарафи дигар, вақте ки мо ба он паём менигарем, ки тавассути он фармонҳои Худо ва имони Исо ба ҷаҳон эълон мешаванд — паёме, ки бо он ин намоиши неъмати паёмбарӣ, бо маслиҳатҳо, дастурҳо ва танқидҳояш алоқаманд аст — мо мебинем, ки он аз ибтидо то кунун пешрафти устувор ва боэътимод доштааст. Бо гӯш кардан ба маслиҳатҳои Худованд тавассути он неъмат ва бо пеш рафтан бо қувваи Худованд, ин паём, чунон ки нишон додем, тамоми рӯи заминро фаро гирифта, босуръат ба «ҳар қавм, ва хонадон, ва забон, ва халқ» мерасад.

GSAM 473.1Дар бораи пешрафти он дар гузашта мо метавонем бигӯем, ки каломи Худо собит шуд, зеро Ӯ фармуд: «Ҳеҷ силоҳе, ки бар зидди ту сохта мешавад, муваффақ нахоҳад шуд.» Ростӣ, дасти Худо дар муваффақиятҳои болоравӣ ва пешрафти ин ҳаракати бузурги адвентистӣ то кунун намоён буд, ва барои оянда мо ба иҷрои мутлақи каломи Ӯ такя мекунем: «Ман пеши ту дарро боз кардам ва ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад.» Бо ин эътимод мо метавонем бо тамоми итминон суруд хонем:—