Боби 14 — Дарвозаи баста

GSAM 214.1«Ҳангоме ки онҳо барои харид рафтанд, домод омад; ва онҳое, ки омода буданд, бо ӯ ба тӯй ворид шуданд; ва дар баста шуд.»¹

GSAM 214.2Омадани Домод, ки дар ин масал зикр шудааст, на омадани Масеҳ ба рӯи замин аст, балки ба тӯй аст. Арӯсӣ ҳодисаест, ки пеш аз омадани Худованд рух медиҳад. Ин дар Инҷили Луқо чунин ифода ёфтааст: «Камарҳоятон баста ва чароғҳоятон фурӯзон бошанд; ва шумо мисли онҳое бошед, ки интизори Худовандашон ҳастанд, то вақте ки ӯ аз арӯсӣ бармегардад; то вақте ки меояд ва дар мезанад, фавран барояш кушоянд.»²

GSAM 214Гирифтани Подшоҳӣ, ки онро «Никоҳ» меноманд

GSAM 214.3Омадани домод ба тӯй дар Китоби Дониёл 7:13, 14 тасвир ёфтааст, ки дар он Масеҳ ба назди Падар меояд, то подшоҳии худро қабул кунад. Дар замонҳои қадим омадани як шоҳ ба пойтахти худ барои гирифтани тахт ва подшоҳии худ «издивоҷ» номида мешуд. Ин рӯйдод — гирифтани пойтахтро ҳамчун арӯс — бо шукӯҳ ва намоиши як издивоҷи воқеӣ ҷашн гирифта мешуд. Пас, вақте Масеҳ аз Падари осмонӣ подшоҳии худро мегирад, гуфта мешавад, ки ӯ бо арӯси худ — Уршалими Нав (Ваҳй 21:9) — издивоҷ кардааст; ва ин дар масал «издивоҷ» номида мешавад.

GSAM 214.4Пас аз анҷоми ду ҳазору сесад рӯз, 22 октябри 1844, мардуми адвентистӣ, ки рӯйдодҳои таҷрибаи худро бо воқеаҳои марбут ба тӯйи шарқӣ муқоиса карданд, гуфтанд: «Масеҳ ба тӯй ворид шудааст». Вақте ки онҳо дар бораи табиати ҳодисае, ки дар охири ду ҳазору сесад рӯз рӯй медиҳад, рӯшноии равшантар пайдо карданд, имони онҳо дар кори наве, ки Масеҳ оғоз карда буд, Масеҳро пайравӣ кард; бинобар ин, бо имон онҳо «бо Ӯ ба тӯй дохил шуданд».

GSAM 215«Ман бармегардам»

GSAM 215.1Дар як рӯъёи додашуда ба мисс Хармон дар соли 1845, ки Масеҳ аз ҳуҷраи аввал ба ҳуҷраи дуюми қудси осмонӣ мегузашт, мо ин суханҳоро меёбем: «Инҷо интизор шавед; ман ба назди Падарам меравам, то подшоҳиро бигирам; либосҳои худро беайб нигоҳ доред, ва баъд аз андак вақт ман аз тӯй бармегардам ва шуморо ба назди худ мегирам.» Пас аробаи абрӣ, бо чархҳое мисли оташи сӯзон ва иҳоташуда бо фариштагон, ба он ҷо омад, ки Исо буд. Ӯ ба ароба баромад ва ба муқаддастарин ҷой бурда шуд, ки дар он ҷо Падар нишаста буд.³

GSAM 215Раҳм пас аз баста шудани дар

GSAM 215.2Ба назар мерасад, ки дари баста дар ин масал ба ҳодисае ишора мекунад, ки пеш аз омадани воқеии Писари Одам дар абрҳои осмон рух медиҳад; зеро пас аз баста шудани дар, духтарони дигар меоянд ва мезананд ва ба онҳо гуфта мешавад, ки «бедор бошед», зеро онҳо рӯз ва соати омадани Ӯро намедонанд. Боз, ин дар пас аз он баста мешавад, ки духтарони доно бо домод ба тӯй дохил мешаванд.

GSAM 215.3Аз забони истифодашуда дар ин масали духтарон бармеояд, ки пас аз ворид шудан ба тӯй ҳанӯз ҳам барои духтарони «нодон» имконият вуҷуд дорад, ки омодагии қобили қабул барои вохӯрӣ бо домодро ба ҷо оранд. Онҳоро фармудаанд, ки «бедор бошанд». Бедорӣ ва интизорӣ ҷузъи омодагии ҳақиқӣ барои вохӯрӣ бо Худованд мебошанд. Аз ин рӯ, ба назар мерасад, ки раҳмат ҳангоми баста шудани дар дар ин масал бардошта намешавад.

GSAM 215Не дарвозае, ки дар Луқо 13:25-28 зикр шудааст

GSAM 215.4Дар гузашта хатоҳое содир шудаанд, ки дар омехтани даре, ки дар ин масал зикр шудааст, бо даре, ки дар Луқо 13:25-28 омадааст, ки мегӯяд: «Вақте ки соҳиби хона бархоста, дарро бастааст, ва шумо дар берун истода, дарро мезанед ва мегӯед: "Эй Худованд, Худованд, ба мо боз кун!" Ва Ӯ дар ҷавоб ба шумо хоҳад гуфт: "Ман шуморо намешиносам, ки аз куҷоед."»... Аз ман дур шавед, ҳамаи шумо, коргарони беадолатӣ. Он гоҳ гиря ва дандонхӯрӣ хоҳад буд, вақте ки шумо Иброҳим ва Исҳоқ ва Яъқуб ва ҳамаи паёмбаронро дар Малакути Худо мебинед, ва худи шумо берун афканда мешавед." Аз ин суханон равшан аст, ки вақте ин дар баста мешавад, тақдири онҳое, ки берун мондаанд, ҳал мешавад. Малакути Худо он вақт фаро расидааст; зеро онҳо наҷотёфтагонро дар он Малакут хоҳанд дид. Баръакс, дар масали бокираҳо Худованд ҳанӯз ба шоҳигарии худ наомадааст, балки ба назди Падари худ рафтааст, то шоҳигариро бигирад.

GSAM 216Дари баста дар хидмати намунавӣ

GSAM 216.1Онҳое, ки бо имон дар кори Масеҳ пайравӣ карда буданд, пас аз поёни давраи ду ҳазору сесад рӯз — 22 октябри 1844 — диданд, ки вақте рӯзи каффора дар хидмати намунавӣ фаро расид, саркоҳини дарвозаи ҳуҷраи беруниро мебаст ва дарвозаи даромад ба Муқаддаси Муқаддасҳоро мекушояд, то кори нест кардани гуноҳҳои эътирофшуда дар қудсро анҷом диҳад; ва ин ки ҳамин тавр Масеҳ, саркоҳини мост, дарвозаи ҳуҷраи берунии маъбади осмонӣ баста, он ҳуҷраеро боз кардааст, ки дар он «сандуқи аҳди Ӯ» дида мешуд.⁴

GSAM 216Кӣ дар хато буданд?

GSAM 216.2Дар он замон миёни бовармандони адвентистҳо касоне буданд, ки ҳанӯз рӯшноии возеҳ дар бораи хидмати қудси Масеҳ нагирифта буданд, зеро диққати онҳо ҳанӯз ба муждаи фариштаи сеюм ҷалб нашуда буд. Онҳо дар он хато карданд, ки ин дари берунии қудсро бо дари баста дар Луқо 13:25-28 яксон донистанд. Аммо инҳо адвентистҳои рӯзи ҳафтум набуданд. Аммо мо кӯшиш мекунем нишон диҳем, ки онҳо кӣ буданд, ин таълим чӣ гуна пайдо шуд ва кадом ҳолатҳо ба чунин хулосаҳо оварданд.

GSAM 217.1Одамоне, ки дар зери эълони паёми адвентистӣ аз калисоҳои номиналӣ ҷудо шуда буданд, ва ҳамчунин онҳое, ки аз онҳо ҷудо шуда буданд, дар шаҳодатнома ба калисоҳои панҷум ва шашуми ҳафт калисои Китоби Ваҳй муроҷиат шудаанд. Пайғоми калисои панҷум, Сардис, чунин аст: «Пас ёд овар, ки чӣ гуна қабул кардӣ ва шунидӣ; ва онро нигоҳ дор ва тавба кун. Агар бинобар ин ҳушёр набошӣ, ман мисли дузд бар ту хоҳам омад ва ту намедонӣ, ки дар кадом соат ман бар ту хоҳам омад."⁵ Аз ин суханҳо равшан аст, ки шахсоне, ки ба онҳо муроҷиат шудааст, эълони омадани Худовандро шунида буданд. Онҳо даъво мекарданд, ки онро қабул кардаанд, вале ҳоло мехостанд аз он даст кашанд.

GSAM 217Калисои Филаделфия

GSAM 217.2Калисои Филаделфия, шашумин ҳолати калисои Инҷил, баъд зикр мешавад. Ин калисо мардумеро ифода мекунад, ки дар зери эълони паёмҳои якум ва дуюми Ваҳй 14 бароварда шуда буданд. Ба ин калисо Худованд мегӯяд: «Инак, ман зуд меоям; он чи дорӣ, маҳкам нигоҳ дор, то ҳеҷ кас тоҷатро нагирад.»⁶ Онҳоро боз бо суханҳои зерин муроҷиат мекунанд: «Ин суханҳоро мегӯяд он касе, ки муқаддас аст, он касе, ки рост аст, он касе, ки калиди Довудро дорад, он касе, ки мекушояд ва ҳеҷ кас намебандад; ва мебандад ва ҳеҷ кас намекушояд: Ман корҳои туро медонам; бин, Ман пеши ту дарвозаи кушодаеро гузоштаам ва ҳеҷ кас наметавонад онро бандад; зеро ту қувваи каме дорӣ, ва суханамро нигоҳ доштӣ ва номамро рад накардӣ.»⁷

GSAM 217Дар ин масал «дари баста» чист?

GSAM 217.3Дар матни зикршуда аз Китоби Муқаддас дар бораи дарҳои боз ва баста чӣ бояд фаҳмид? Мо бар он назарем, ки посухи қонеъкунанда ба ин саволро метавон дар шарҳи ҳамроҳшуда пайдо кард: Ҳангоме ки дар миёни адвентистҳо касоне буданд, ки нури пешрафтаро қабул карда буданд ва таълим медоданд, ки Наҷотбахш хидматашро аз ҳуҷраи аввал ба ҳуҷраи дуюми қудси осмонӣ гузаронидааст, ва саволи дарҳои боз ва бастаро ба онҳое, ки мехостанд гӯш кунанд, дуруст пешкаш мекарданд, гурӯҳи дигар бо ин ҳақиқат мухолифат карда, кӯшиш мекард, ки эътиқод ба он таълимотеро пойдор созад, ки дарҳои боз бастаанд ва дарҳои баста бозанд. Бо ин амал онҳо роҳро мепӯшонданд ва кори хидматгорони Худованд дар рӯи заминро халалдор мекарданд. Дарҳои қудси осмонӣ бо қудрати Масеҳ кушода ва баста мешаванд — «Ӯ кушода, ва ҳеҷ кас намебандад». Дар муроҷиат ба калисои Филаделфия, онҳое, ки устувор мемонанд, суханро нигоҳ медоранд ва номи Ӯро рад намекунанд, пирӯзие ба даст меоранд, ки дареро мекушояд, ки ҳеҷ кас наметавонад бибандад. Ин бешубҳа ба дари дастрасӣ ба мардум ишора мекунад, ки ба назар мерасид (тавре хоҳем дид), ки одамон онро самаранок баста буданд; аммо ҳамчун эътирофи устувории онҳо, Худованд пеши рӯи бовармандон «дари кушод»-еро мегузорад, ки ҳеҷ кас наметавонад бибандад.

GSAM 218Даргоҳи баён

GSAM 218.1Дар Китобҳои Муқаддас мисолҳои зиёде оварда шудаанд, ки дар онҳо дар ин маъно истифода шудааст. Павлус дар мактубаш ба Қӯринтиён мегӯяд: «Барои ман як дарвозаи бузург ва самарабахш кушода шуд, ва мухолифон зиёданд».⁸ Бори дигар, дар мактуби дуюмаш ба Қӯринтиён мегӯяд: «Вақте ки ман ба Троада омадам, то Инҷили Масеҳро таблиғ кунам, ва аз ҷониби Худованд бароям дарвозае кушода шуд, дар рӯҳам оромӣ надоштам, зеро бародарам Титсро наёфтам».⁹ Ӯ инчунин ба Қолоссиён чунин муроҷиат кард: «Дар ибодат пойдор бошед ва бо шукргузорӣ ҳушёр бимонед; ҳамзамон барои мо низ дуо кунед, то Худо ба мо дарвозаи суханро боз кунад, то сирри Масеҳро, ки ман барои он дар занҷир ҳастам, баён намоем.»¹⁰

GSAM 218.2Аз ин оятҳо бармеояд, ки имкониятҳо барои таблиғи ҳақиқат «дарҳои боз» номида мешаванд; ва аз суханҳое, ки ба калисои Филаделфия гуфта шудаанд, ба назар мерасад, ки дар он замон, вақте ин мардум даъват шуда буданд, одамон кӯшишҳои шадид мекарданд, то дари суханро барояшон бибанданд. Вақте ки калисои Филаделфия тавассути озмоиш мегузашт ва ба «калима» ва «ном»-и Ӯ сахт часпид, калимаи Худованд ба онҳо чунин буд, ки Ӯ пеши рӯяшон дари бозеро мегузорад, ки ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад.

GSAM 219Вазъият пас аз 22 октябри 1844

GSAM 219.1Ҳангоме ки парвандаро, тавре ки дар суханони пешгӯӣ омадааст, пеши назар дорем, биёед ба ҳолате, ки рӯйдодҳо чӣ гуна инкишоф ёфтанд, назари бозгашт андозем. Тавре аллакай нишон дода шуд, то апрели соли 1844 калисоҳо барои таблиғи паёми омадани Масеҳ боз шуданд ва даъватҳо ба коргарон бештар аз он буданд, ки таблиғгарони зинда метавонистанд таъмин кунанд. Пас аз ноумедӣ, дар баҳори соли 1844, онҳое, ки таълимотро бо самимият қабул накарда буданд, ба муқобили он шуданд. Вақте ки дар тобистони соли 1844 паёми фариштаи дуюм аз Ваҳй 14 ва «нидои ними шаб» (Матто 25) эълон шуданд, сахттарин таъқиб алайҳи онҳое сар зад, ки ҳанӯз ҳам ҷуръат мекарданд эътиқодашонро ба наздик омадани Худованд таъйид кунанд. Ин мухолифон бо роҳҳои гуногун мекӯшиданд, ки мавзӯъро саркӯб кунанд ва ба ҳар роҳе, ки имконпазир буд, кори онҳое, ки ҳанӯз ҳам эълон мекарданд «соати ҳукми Ӯ расидааст», халалдор созанд. Уильям Миллер дар бораи ин мухолифат гуфт: «Ин ғайритабиитарин ва ғайрифаҳмиданашпазиртарин аст.» Мухолифат дар наздикии поёни ду ҳазору сесад рӯз он қадар шадид буд, ки Ҷорҷ Сторрс дар бораи он гуфт: «Мо бо калисоҳои номиналӣ ва ҳамаи бадхоҳон корро хотима додем, ҷуз то ҳадде, ки ин фарёд метавонад ба онҳо таъсир расонад».

GSAM 219.2Пас аз поёни он давра, вақте ки мухолифат ва масхара аз ҷониби бадхоҳон дучанд ва сечанд шиддат гирифт, Уильям Миллер дар бораи вазъият гуфт: «Мо кори худро дар ҳушдор додани гуноҳкорон ва кӯшиши бедор кардани як калисои расмӣ анҷом додем. Худо дар ҳидояти худ дарро бастааст».¹¹

GSAM 219Сарсахтии умумии гуноҳкорон

GSAM 219.3Ин рафтори масхараомези ҷаҳон на танҳо гуноҳкоронро нисбат ба таълимоти омадани дуюм сахттар кард, балки шаҳодати онҳое, ки дар калисоҳои номиналӣ буданд, чунин буд: «Вақте ки мо ба ёд меорем, ки ҳолатҳои табдили ҳақиқӣ чӣ қадар кам ва дур аз ҳам ҳастанд, ва беадобӣ ва сахтии қариб беназири гуноҳкорон, мо қариб беихтиёр фарёд мезанем: "Оё Худо фаромӯш кардааст, ки раҳм кунад? Ё дар раҳмат баста шудааст?"»¹²

GSAM 220.1Аз як коргари дигар мо боз ҳам бештар дар бораи вазъият пас аз поёни давраи пешгӯӣ мехонем: «Он вақт қариб ғайриимкон буд, ки ба нобоварҳо дастрасӣ пайдо кунем, зеро ноумедӣ дар соли 1844 ақли бисёр касонро саргардон карда буд ва онҳо ба ҳеҷ гуна шарҳи ин масъала гӯш намекарданд.»¹³

GSAM 220Ҳамаи дарҳои дастрасӣ ба нобоварон баста шуданд

GSAM 220.2Ин ҳолат, дар он замон, ба назар мерасид, ки дарро барои ҳама ба ҷуз онҳое, ки боварӣ ва умеди худро ба зуд омадани Масеҳ маҳкам нигоҳ медоштанд, мебандад. Азбаски дар суханронӣ комилан баста менамуд ва аҳли адвентист диданд, ки дар масал дарвозаи бастае вуҷуд дорад, ки ба таҷрибаи онҳо дахл дорад, ба осонӣ метавон фаҳмид, ки онҳо ба хулосае расиданд, ки дигар барои гуноҳкорон раҳмат нест: ё, чунон ки баъзеҳо иброз доштанд, «дарвозаи раҳмат баста шуд», махсусан агар онҳо фикр мекарданд, ки дарвозаи баста дар ин масал ва дарвозаи баста дар Луқо 13 якхелаанд. Агар мардум комилан аз шунидан сарпечӣ карда, дилҳояшон сахт мешуд, чӣ гуна метавонистанд табдил ёбанд?

GSAM 220Кӣ аввалин шуда таълимоти бардурӯғи дарвозаи бастаро омӯзонд?

GSAM 220.3Ҳоло савол ба миён меояд: кӣ таълимоти «набудани раҳмат барои гуноҳкорон»-ро оғоз кард? кӣ ба он бовар кард? ва кӣ онро рад кард? Барои посух ба саволи аввал, мо диққатро ба гузориши сафари Ҷ. В. Ҳаймс дар баҳори соли 1845 ба штати Мэн ҷалб мекунем. Ӯ мегӯяд:—

GSAM 220.4"Бародари Ҷозеф Тернер ва дигарон бар ин назаранд, ки мо дар шанбеи бузург ҳастем — ки шаш ҳазор сол ба поён расидааст — бинобар ин ҳеҷ як адвентист набояд дигар кори дастиро иҷро кунад. Аз назари онҳо, ин кор албатта ба нобудии ниҳоии онҳо меанҷомад.

GSAM 220.5"Дар ҳоле ки дар ин мавқеи бекорӣ нисбат ба меҳнати дастӣ дар дунё интизор буданд, нури нав, чун гумон мешуд, дар зеҳни бародари Тернер тобид, яъне домод омада буд — ки ӯ дар даҳуми моҳи ҳафтуми соли гузаштаи яҳудӣ омада буд — ки он замон тӯй баргузор шуд — ки ҳамаи духтарон он замон, ба маъное, бо ӯ ба тӯй дохил шуданд ва дар баста шуд!— ҳеҷ кадоме аз инҳо наметавонистанд гум шаванд ва ҳеҷ кадоме аз берун наметавонистанд наҷот ёбанд. Ҳамин тавр ҳамаи умури рӯҳонии ин курраи бузург ба анҷом расиданд.»¹⁴

GSAM 221Кӣ ба ин назарияи бардурӯғ сахт муқобилат кард?

GSAM 221.1Пастор Тернер таълимоти худро бо номи «дигар раҳмат нест» дар шаҳри Париж, штати Мэн, оғоз кард ва муддате дар он минтақа пайравони зиёде пайдо кард. Азбаски дари дастрасӣ ба мардуме, ки берун аз адвентистҳо буданд, хоҳ эътирофкунанда ва хоҳ эътирофнакунанда, комилан баста буд, бисёриҳо ба таври табиӣ ба назари Тернер дар ин бора майл карданд.

GSAM 221.2Барои он ки истилоҳи «адвентистҳо» нодуруст фаҳмида нашавад, аз ин ба баъд мо ин мардумро «адвентистҳои рӯзи якум» меномем; ва бисёре аз ҳамин гурӯҳ назари ҷаноби Тернерро қабул мекарданд. Онҳо то ҳол ҳақиқати шанберо надида ва нашунида буданд, ва муждаи фариштаи сеюмро низ нашунида буданд. Дар бораи ҳаминҳост, ки хонум Уайт дар яке аз нашрияҳои худ чунин мегӯяд:—

GSAM 221.3"Пас аз гузашти муҳлати интизорӣ дар соли 1844, адвентистҳо ҳанӯз ҳам бовар доштанд, ки омадани Наҷотбахш хеле наздик аст; онҳо бар ин назар буданд, ки ба як буҳрони муҳим расидаанд ва кори Масеҳ ҳамчун шафоатгари инсон назди Худо хотима ёфтааст. Пас аз он ки онҳо ҳушдори наздик будани доварӣ дода буданд, эҳсос карданд, ки кори онҳо барои ҷаҳон ба поён расидааст ва дигар ғами наҷоти гуноҳкоронро надоштанд, дар ҳоле ки масхараҳои дағалона ва лаънатии бединҳо ба назарашон далели дигари он буд, ки Рӯҳи Худо аз радкунандагони раҳматаш бардошта шудааст. Ҳамаи ин онҳоро дар эътиқод устувор сохт, ки давраи озмоиш хотима ёфтааст, ё, чунон ки онҳо ифода мекарданд, «дарвозаи раҳмат баста шудааст». Тавре ки қайд шудааст, адвентистҳо муддати кӯтоҳе дар эътиқоди баста шудани дарвозаи раҳмат муттаҳид буданд.¹⁵

GSAM 222.1Дар ин иқтибос хонум Уайт мавқеи адвентистҳои рӯзи якумро баён мекунад. Вай ҳатто ишора намекунад, ки ба он бовар доштааст. Тавре ки дар боло нишон дода шуд, ин таълим аввалин бор аз ҷониби Ҷозеф Тернер дар Париж, штати Мэн, таълим дода шудааст. Хонум Уайт (он вақт бо номи мисс Хармон) дар аввали баҳори соли 1845 дар макони зикршуда бо Ҷозеф Тернер вохӯрд ва аз ӯ таълимоти «дигар ягон кори дастӣ барои адвентистҳо ва дигар ягон раҳмат барои гуноҳкорон» набуданиро шунид ва ба ӯ равшан гуфт, ки ӯ «таълимоти бардурӯғ меомӯзонад; ки ҳанӯз ҳам раҳмат барои гуноҳкорон ва барои онҳое, ки ҳақиқатро бо дарк рад накардаанд, вуҷуд дорад».

GSAM 222Муқобил ба назарияи «дигар раҳмат нест»

GSAM 222.2Ҷ. Н. Эндрюс, ки дар солҳои 1844 ва 1845 дар Париж, штати Мэн зиндагӣ мекард ва бо рафтори мардуми он ҷо ва инчунин бо рафтори Ҷозеф Тернер, ки таълим медод, ки дигар барои гуноҳкорон раҳмат нест, пурра ошно буд, дар бораи мавқеи мисс Хармон дар он замон дар ин мавзӯъ мегӯяд: «Ба ҷои он ки рӯъёҳо онҳоро ба қабули ин назар расонанд, он касонеро, ки ҳанӯз ба он пойфишорӣ мекарданд, ислоҳ намуд.»¹⁶

GSAM 222.3Мисс Хармон дар тобистони соли 1845 бори дувум ба Париж, штати Мэн, ташриф овард. Дар бораи ин сафар ман аз хонум Труздейл, ки он замон дар Париж зиндагӣ мекард, иқтибос меорам. Вай мегӯяд:—

GSAM 222.4«Дар давоми боздиди мисс Хармон аз Париж, штати Мэн, дар тобистони соли 1845 ман ба ӯ ҷузъиёти ҳолати дӯсти азизамро нақл кардам, ки падараш ӯро аз иштирок дар ҷамъомадҳои мо маҳрум карда буд; бинобар ин ӯ нурро рад накарда буд. Ӯ бо табассум ҷавоб дод: "Худо ҳеҷ гоҳ ба ман нишон надодааст, ки барои чунин шахсон наҷот вуҷуд надорад. Танҳо онҳое ҳастанд, ки нури ҳақиқат ба онҳо пешкаш шудааст ва онҳо онро бо огоҳӣ рад кардаанд."»¹⁷

GSAM 222.5Вай инчунин дар бораи сеюмин сафари мисс Хармон ба Париж дар соли 1846 чунин мегӯяд:—

GSAM 222Ислоҳи дигари назарияи бардурӯғ

GSAM 222.6Яке дигар ҳодисае, ки арзандаи зикр аст, рӯъёе буд, ки дар соли 1846 дар шаҳри Париж, штати Мэн дода шуд. Ба мисс Хармон нишон дода шуд, ки вақте Шайтон наметавонист дилҳои ростқавлро аз иҷрои тамоми вазифаашон боздорад, ӯ маҳорати худро ба кор мебарад, то онҳоро аз ҳадди вазифаашон дур созад. Як хоҳари нек ба калисоҳо мегуфт, ки Худо онҳоро рад кардааст, зеро онҳо паёмеро, ки аз осмон барои наҷоти онҳо фиристода шуда буд, рад карда буданд. Ба хоҳар Хармон нишон дода шуд, ки дар паёми ӯ ҳеҷ ҳақиқат нест, зеро дар калисоҳо бисёриҳо ҳастанд, ки ҳанӯз ҳақиқатро қабул хоҳанд кард; ки фариштагони нек боз барои наҷоти рӯҳҳо дар он калисоҳо ба кор хоҳанд шуруъ кард, ва вақте ки онҳо ин корро мекунанд, онҳо [фариштагон] ин хоҳарро бо паёми ӯ [яъне паёми «бе раҳм»] дар беруни дарвоза мегузоранд.»¹⁸

GSAM 223Ҳеҷ зиддият нест

GSAM 223.1Азбаски баъзеҳо хеле ҳавасманданд, ки исбот кунанд хонум Уайт як вақтҳо назарияи «дигар раҳм ба гуноҳкорон нест»-ро таълим медод, аммо ҳоло баръаксро таълим медиҳад, ман шаҳодатномаҳоро аз онҳое, ки бо кори ӯ аз соли 1845 ошно ҳастанд, дар бораи заҳматҳояш барои тавбаи гуноҳкорон пешкаш мекунам. Зерин изҳороти Ира Эбби аз Брукфилд, ноҳияи Мэдисон, штати Нью-Йорк аст:—

GSAM 223.2«Дар солҳои 1846 то 1850 бародари Уайт ва хоҳари Уайт ба хонаи мо омаданд ва барои кӯдакон ва онҳое, ки ҳақиқатро рад накарда буданд, хеле ғайратманд буданд. Онҳо барои наҷоти рӯҳҳои табдилнашуда заҳмат мекашиданд ва ман ҳеҷ гоҳ ёд надорам, ки хоҳари Уайт гуфта бошад, ки барои бозгаштагон ва онҳое, ки ҳақиқатро рад накардаанд, умеде нест.»¹⁹

GSAM 223Гувоҳии Адвентистҳои рӯзи якум

GSAM 223.3Дар бораи он ки адвентистҳои рӯзи якуми Ню-Ингланд дар бораи таълимоти «дари бастаи шадид» чӣ медонанд, бигзор мактуби зерин гувоҳӣ диҳад:—

GSAM 223.4«Аз 5 то 9 августи соли 1891 ман дар Брукстон, шаҳри тақрибан 30 000 нафар аҳолӣ, бо Пастор Майлз Грант баҳс доир кардам. Баҳс дар хаймаи калон баргузор шуд ва онро ҷаноби Ҷон Барбур, ки як вақт раиси шӯрои шаҳр буд, раҳбарӣ мекард. Ин шаҳр тақрибан бист мил дуртар аз Бостон ҷойгир аст. Мунозира дар бораи масъалаи шанбе буд, аммо ҷаноби Грант кӯшиш кард, ки масъалаи таҷрибаи хоҳар Уайтро дар ин кор ба баҳс кашад. Ӯ иддао кард, ки «ба ӯ, аллакай дар соли 1844, нишон дода шуда буд, ки давраи озмоиш гузаштааст ва дигар барои гуноҳкорон раҳме нест».»

GSAM 224.1Дар посух ман ба ӯ гуфтам, ки адвентистҳои рӯзи якум қариб ҳамаашон як вақт, пеш аз он ки мо аз онҳо ҷудо шавем, ҳамин мавқеъро доштанд, ва баръакс, хонум Уайт ҳеҷ гоҳ ин мавқеъро ҷонибдорӣ накардааст, балки яке аз аввалин чизҳое, ки ба ӯ нишон дода шуд, ин буд, ки он мавқеъ «нодуруст» аст ва барои гуноҳкорон ҳанӯз ҳам раҳмат вуҷуд дорад. Ман гуфтам: «Ин дуруст аст ва Пастор Грант медонад, ки ин дуруст аст.» Вақте ки ман инро гуфтам, шуморе аз аъзои ҷамъияти адвентистҳои рӯзи якум, ки пеши ман буданд [он гурӯҳ қисми зиёди хаймаи калонро ташкил медод], сарҳояшонро бо ишораи таъкидӣ ва мусбӣ ба он изҳори розӣ намуданд. Ба қадри кофӣ аст, ки бигӯем, Пастор Грант дигар дар баҳс ба он нукта ишора накард." Имзо: "Дж. Э. Фифилд, Саут Ланкастер, Массачусетс, 6 декабри 1895."

GSAM 224Хонум Уайт ҳамеша дар ҷустуҷӯи наҷоти гуноҳкорон

GSAM 224.3Ин ки хонум Уайт аз соли 1844 то имрӯз барои тавбаи гуноҳкорон заҳмат кашидааст, бо ин далелҳо боз ҳам исбот мешавад: Ӯ ва Пастор Уайт дар хонаи Алберт Белдэн дар Роки Ҳилл, Коннектикут, аз 20 апрели 1848 ҷамъомад баргузор карданд. Дар ин ҷамъомад барои наҷоти баъзе нафарон аз дунё кӯшиш карданд. Пастор Уайт ва ҳамсараш ба чунин рӯҳҳо таваҷҷӯҳи махсус нишон доданд. Дар ин бора мо шаҳодати яке аз ин гурӯҳро, ки аз дасти Пастор Уайт таъмид гирифтааст, меорем. Ҷон Й. Уилкокс, ки аз Кенсингтон, Коннектикут, 22 феврали 1891 менависад, мегӯяд:—

GSAM 224.4«Ман дар он замон, вақте ки маҷлисҳо дар ҳуҷраи нотамоми хонаи бародари А. Белдэн дар Роки-Ҳилл, Коннектикут баргузор мешуданд, ба ҳақиқат роҳ ёфтам. Рӯшноии ҳақиқати муосирро ман дар натиҷаи заҳматҳои бародари Уайт ва хоҳар Уайт ба даст овардам. Ман дере нагузашта баъд аз он аз ҷониби бародари Уайт таъмид дода шудам. Аммо агар дастгирӣ ва қуввате, ки аз онҳо гирифтам, намебуд, намедонам, ки оё ҳеҷ гоҳ ҷуръат мекардам фикр кунам ё эҳсос кунам, ки аз ҷониби Худованд пазируфта шудаам. Онҳо ба ман амиқан таваҷҷӯҳ доштанд ва барои ёрӣ расонидан ба ман заҳмат кашиданд."

GSAM 225.1Пастор Уайт дар бораи он вохӯрӣ дар номае ба Стокбридж Ҳоуленд, Топшам, Мэн, чунин гуфт: «Бародари Бейтс фармонҳоро дар нури хеле равшан пешкаш кард ва аҳамияти онҳо бо шаҳодатҳои хеле пурқувват таъкид шуд. Калима таъсир кард, то онҳое, ки аллакай дар ҳақиқат буданд, устувор шаванд ва онҳое, ки пурра қарор нагирифта буданд, бедор гарданд.»

GSAM 225Кор барои гуноҳкорон дар Освего, Нью-Йорк.

GSAM 225.2Дар соли 1849 Пастор Ҷеймс Уайт ва ҳамсараш дар Освего, штати Нью-Йорк, хидмат карданд. Дар он ҷамъомадҳо Ҳирам Патч ва як мисс Бенсон, ки ба издивоҷ ваъда дода буданд, ба Худо ва ҳақиқати муосир имон оварданд.

GSAM 225.3Дар моҳи марти соли 1850 боз дар Освего вохӯриҳо баргузор шуданд. Дар шумораи апрели нашрияи «Present Truth» Пастор Уайт, дар бораи он вохӯриҳо сухан карда, гуфт:

GSAM 225.3"Ҳоло дар миёни кӯдакони боқимонда дар ин шаҳр кори хеле ҷолиб ҷараён дорад. Наҷоти онҳо мавзӯи асосии маҷлисҳои мо дар ду шанбеи охир буд ва Худо моро ба таври аҷиб баракат дод. Ҳақиқат ба мо ва инчунин ба фарзандонамон таъсири нек расонд. Дар шоми рӯзи якшанбеи гузашта мо барои манфиати махсуси онҳо ҷамъомад доир кардем ва Рӯҳи Худованд дар миёни мо пош ёфт. Ҳамаи кӯдакон дар назди Худованд сар ба замин фурӯ оварданд ва ба назар мерасид, ки аҳамияти риояи фармонҳо, бахусус фармони панҷум, ва ҷустуҷӯи наҷот тавассути Исо Масеҳро дарк мекунанд. Ин яке аз ҷолибтарин ҷамъомадҳое буд, ки ман то ҳол шоҳид шудаам."

GSAM 225.4Дар шумораи моҳи ноябри нашрияи «Present Truth» соли 1849 Пастор Уайт ҳисоботи чанд нафареро нашр кард, ки табдил ёфта, таъмидёфта буданд; ва дар шумораи охирини ҳамин нашрия дар соли 1850 ҳисоботе оид ба ҷаласае, ки дар Вейтсфилд, Вермонт баргузор шуд, ва ҳузури Ҳеман Черчилл, ки нав аз ҷаҳон табдил ёфта буд, оварда шудааст. Дар мақола ӯро «бародар» меноманд. Чӣ тавр ин мумкин буд, агар дигар барои гуноҳкорон раҳм намешуд?

GSAM 226Гувоҳии бисту як шоҳид

GSAM 226.1Дар ин замина мо шаҳодатномаи имзошударо дар соли 1888 аз ҷониби бисту як нафар пешниҳод мекунем, ки ҳар кадоми онҳо дар ҳаракати адвентистӣ дар соли 1844 буданд ва бо пайдоиши муждаи фариштаи сеюм ошно буданд. Ҳамаи онҳо то соли 1851 дар ин мужда буданд, ва аксари онҳо қариб аз замони пайдоиши мужда бо адвентистҳои рӯзи ҳафтум алоқаманд буданд:—

GSAM 226.2"Мо, имзокунандагон, ки ҳангоми гузашти вақт дар соли 1844 бо ҳаракати адвентистӣ хуб ошно будем ва аллакай дар соли 1850 ҳақиқати муждаи фариштаи сеюмро пазируфтем, бо хушнудӣ номҳои худро ба изҳороти зерин оид ба таълимоти «дарҳои баста», ки боваркунандагон дар муждаи фариштаи сеюм аз замони пайдоиши он то санаи зикршуда ва баъд аз он риоя мекарданд, илова мекунем.

GSAM 226.3"Онҳо бо мувофиқати Ваҳй 3:7, 8 ва дигар навиштаҷот бовар доштанд, ки дар поёни ду ҳазору сесад рӯзи Дониёл 8:14 Масеҳ кори худро дар ҳуҷраи аввалини қудси осмонӣ ба анҷом расонид, хидматашро ба муқаддастарин қисми он гузаронд ва ба кори доварӣ шурӯъ кард, ки дар ин ҷиҳат муносибати худро нисбат ба нақшаи наҷот тағйир дод. Дар ин ҷо як дар кушода шуд ва як дар баста шуд.

GSAM 226.4"Онҳо бовар доштанд, ки онҳое, ки рӯшноии равшани паёми фариштаи аввалро доштанд ва бар зидди он бархостанд ва шадидан мухолифат карданд, аз ҷониби Худо рад шудаанд. Аммо онҳо бовар надоштанд, ки онҳое, ки то соли 1844 ин рӯшноиро надоштанд ё ба синни ҷавобгарӣ нарасида буданд, агар бо дилҳои пок Худоро ҷустуҷӯ кунанд, рад хоҳанд шуд.

GSAM 226.5«Ҳарчанд онҳо бо Уильям Миллер ва аксарият адвентистҳо фавран пас аз гузашти вақт бовар доштанд, ки кори онҳо барои ҷаҳон ба поён расидааст ва Худованд хеле зуд хоҳад омад, аммо пас аз он ки рӯшноӣ дар бораи қудс ва паёми сеюм ноумедии онҳоро шарҳ дод, онҳо бовар надоштанд, ки раҳмат ҷуз барои онҳое, ки рӯшноиро рад карда буданд, хотима ёфтааст.»

GSAM 227.1Имзошуда: «Ҷ. Б. Свит, Саут-Сагино, Мичиган; Самюэл Мартин, Вест Риндж, Ню Ҳэмпшир; Айра Эбби, Норт Брукфилд, Нью-Йорк; хонум Р. Б. Эбби, Норт Брукфилд, Нью-Йорк; хонум Диана Эбби, Норт Брукфилд, Нью-Йорк; хонум Л. Б. Эбби, Норт Брукфилд, Нью-Йорк; Ҳеман С. Гёрни, Мемфис, Мичиган; Энн Е. Гёрни, Мемфис, Мичиган; Уильям Гиффорд, Мемфис, Мичиган; хонум Мэри С. Чейз, Батл-Крик, Мичиган; С. М. Ҳоуленд, Батл-Крик, Мичиган; хонум Ф. Ҳ. Лунт, Батл-Крик, Мичиган; хонум Мелора А. Эшли, Батл-Крик, Мичиган; хонум Каролина А. Додж, Батл-Крик, Мичиган; хонум Сара Б. Уиппл, Батл-Крик, Мичиган; Хонум Урия Смит, Батл-Крик, Мичиган; Хонум Паулина Р. Хелигасс, Молин, Канзас; Р. Г. Локвуд, Сент-Ҳелена, Калифорния; Хонум Р. Г. Локвуд, Сент-Ҳелена, Калифорния; Рубен Лавленд, Норт-Ҳайд-Парк, Вермонт; Хонум Белинда Лавленд, Норт-Ҳайд-Парк, Вермонт.

GSAM 227Рӯъёи нодуруст фаҳмидашуда

GSAM 227.2Кӯшиш карда шуд, ки рӯъёе, ки ба хонум Уайт дар Топшам, штати Мэн, 24 марти 1849 дода шуда буд, ҳамчун таълимоти хато — «дигар раҳм ба гуноҳкорон нест» — тафсир карда шавад. Ин рӯъё ҳамон вақт пешниҳод шуд, ки «тақ-тақи Рочестер» (спиритуализм) ҷорӣ мешуд. Хонум Уайт дид, ки нишонаҳои сиррӣ ва мӯъҷизаҳо ва ислоҳоти бардурӯғ афзоиш ёфта, паҳн хоҳанд шуд. Ин ислоҳот на аз хатогӣ ба ҳақиқат буданд (ӯ нагуфт, ки чунин ислоҳот ҳеҷ гоҳ нахоҳанд буд, балки гуфт, ки намуди нишондодашуда ба ӯ, ки дар он онҳо аз таъсири инсонӣ истифода мекарданд, ҳамин гуна буданд), балки аз бад ба бадтар; зеро онҳое, ки тағйири дилро эътироф мекарданд, танҳо либоси мазҳабиро бар худ мепӯшиданд, ки беадолатии дили бадро пинҳон мекард. Баъзеҳо воқеан табдилёфта менамуданд ва бо ин роҳ метавонистанд мардуми Худоро фиреб диҳанд; вале агар дилҳояшонро мебинистанд, онҳо мисли ҳамеша сиёҳ менамуданд.

GSAM 227.3Сипас ӯ гуфт: «Фариштаи ҳамроҳам ба ман фармуд, ки барои ташвиши рӯҳ барои гуноҳкорон, ки қаблан буд, назар афканам. Ман нигаристам, вале надидам; зеро вақти наҷоти онҳо гузаштааст.»²⁰

GSAM 228.1Гуфта шудааст, ки ин рӯъё таълим медод, ки дигар барои гуноҳкорон раҳмат нест, аммо мо мепурсем: чӣ гуна ин метавонист бошад, дар ҳоле ки ӯ аз замони аввали таълими он таълимот аз ҷониби Ҷозеф Тернер дар баҳори соли 1845 бар зидди он муқобилат карда, то охир барои тавба ва наҷоти гуноҳкорон бо тамоми қуввааш заҳмат мекашид?

GSAM 228.2Дар илова ба «Таҷриба ва Назарҳо», ки соли 1854 нашр шудааст, хонум Уайт мегӯяд: «Ислоҳоти бардурӯғе, ки зикр шудаанд, ҳанӯз бояд пурратар дида шаванд. Ин рӯъё махсусан ба онҳое дахл дорад, ки нури таълимоти омадани Масеҳро шунида, рад кардаанд. Онҳо ба фиребҳои қавӣ супурда шудаанд. Чунинҳо дигар "ташвиши рӯҳ барои гуноҳкорон"-ро, мисли пештара, нахоҳанд дошт.»²¹

GSAM 228.3Мухолифон даъво доранд, ки дар бораи он чи хонум Уайт дар ин рӯъё дидааст, бештар аз худи ӯ медонанд. Биёед як лаҳза онро дар заминаи тафсири онҳо баррасӣ кунем; яъне, ки ӯ ба ҷои эҳёгарон вазъи гуноҳкоронро тамошо мекардааст. Пас ӯ ба гуноҳкорон нигарист, то «ташвиши рӯҳ барои гуноҳкорон»-ро ёбад, аммо натавонист онро бубинад. Кӣ танҳо бо нигаристан ба гуноҳкорон азоби рӯҳӣ барои гуноҳкоронро ёфтааст? Аммо мо мепурсем, чӣ дар бораи он шахсоне, ки дар шаҳодати боло зикр шудаанд ва танҳо аз нуфузи инсонӣ ва гипноз барои ҷалби пайравон истифода мекарданд ва онро кори Рӯҳи Худо меномиданд? Оё ин мухолифон, ки хеле мехостанд нишон диҳанд, ки хонум Уайт назарияи ифротии «дар баста»-ро таълим медод, омодаанд эътироф кунанд, ки ин эҳёгарон одамони муқаддас буданд ва пайравони ҳақиқиро ба даст меоварданд?

GSAM 228.4Барои ҳар зеҳни ростқавл равшан аст, ки он гурӯҳи одамоне, ки дар ин замина сухан меравад, онҳое буданд, ки даъво мекарданд, ки ин азоби рӯҳӣ доранд, дар ҳоле ки нур ва ҳақиқатро рад карда буданд ва барои ҷалби пайравон аз месмеризм истифода мебурданд. Чунинҳо наметавонистанд барои гуноҳкорон азоби воқеии рӯҳӣ дошта бошанд, зеро худи онҳо мавриди лаънат қарор доштанд; зеро «вақти наҷоти онҳо [худи онҳо] гузаштааст».

GSAM 229.1Аз рӯи рӯъёи хонум Уайт аз 24 марти 1849, баъзе афрод кӯшиш кардаанд хулоса бароранд, ки он таълим медод, ки дигар барои гуноҳкорон раҳмат нест; аммо мо аллакай нишон додаем, ки дар соли 1845, дар Париж, Мэн, ӯ таълим медод, ки барои ҳамаи онҳое, ки бо дониста ва бо дарк нуру ҳақиқатро рад накардаанд, раҳмат вуҷуд дорад. Дар як рӯъё, ки дар ҳамон ҷо дар соли 1846 дода шуд, нишон дода шуд, ки Худованд «мардуме дар калисоҳо дорад, ки ҳақиқатро рад накардаанд». Ба он шахсоне, ки дигаргуна фикр мекарданд, танбеҳе дода шуд, ки фариштагони Худо ҳанӯз барои онҳо кор хоҳанд кард, ва вақте ки онҳо кор мекунанд, онҳое, ки онҳоро маҳкум мекарданд, берун хоҳанд монд.

GSAM 229.2Бори дигар, дар апрели соли 1848, Пастор Уайт ва ҳамсараш дар Роки Ҳилл, Коннектикут, барои тавбаи гуноҳкорон заҳмат мекашиданд. Ҳамаи ин собит мекунад, ки рӯъёи 24 марти соли 1849 бо он рӯъёе, ки дар соли 1846 дар Париж, Мэн дода шуда буд, ва бо роҳи паймоиши ин бандагони Худо дар апрели соли 1848 ҳамоҳанг аст.

GSAM 229Як эҳёгари бардурӯғ мағлуб шуд

GSAM 229.3Ин рӯъё бори аввал дар штати Коннектикут, дар соли 1849 нашр шуд. Як рӯҳонӣ онҷо хеле ҷиддӣ кор мекард, то табдилёфтагонро ба даст орад, ҳатто даъво мекард, ки неъмати забонҳоро дорад. Ӯ мекӯшид, ки ба гурӯҳи хурди риоякунандагони шанбе дар Роки-Ҳилл таъсир расонад. Яке аз онҳоро «муқаддаси азизи Худованд» меномид. Дар ҳузури ӯ хонум Уайт як рӯъё дид, ки табиати фиребомези кори ӯро нишон медод ва он ки «муқаддаси азизаш» роҳеро пеш мегирифт, ки бо фармони ҳафтум мувофиқат намекард. Ин «муқаддаси» хонум айбро рад кард ва рӯҳонӣ бо шиддат баҳс карда, кӯшиш мекард барои «муқаддаси бечораи Худованд», чунон ки ӯ меномид, ҳамдардӣ ба даст орад. Дар шаби баъдӣ ин духтар гирифтори бемории холера морбус шуд ва гумон мекард, ки мемирад. Вай хонум Уайтро даъват кард ва иқрор шуд, ки он чи дар бораи ӯ нишон дода шуда буд, дуруст аст; ки вай дар ҳамон коре гунаҳкор буд, ки хонум Уайт зикр карда буд. Ҳамин тавр, ин сохтакори бардурӯғ натавонист он ҷамъиятро фиреб диҳад ва табиати кори ӯ ошкор гардид, ки ин ба таври ногаҳонӣ кӯшишҳояшро дар он ҷо хотима бахшид.

GSAM 230Яке дигар аз қаллобони эҳё дар Освего, Нью-Йорк

GSAM 230.1Ҳамчун намунаи иловагӣ аз принсипе, ки дар гувоҳии мазкур оварда шудааст, ва барои нишон додани он ки чӣ гуна Пастор Уайт ва ҳамсараш дар солҳои 1849-50 барои тавбаи гуноҳкорон кор мекарданд, мо далелҳои зеринро пешниҳод мекунем, ки онҳоро ба ман Элиас Гудвин ва дигар аъзои аввалини калисо дар Освего, штати Нью-Йорк нақл кардаанд:—

GSAM 230.2Он замон (1849) дар он ҷо ҷавоне бо номи Ҳирам Патч зиндагӣ мекард. Ӯ бо як духтари ҷавон номзад шуда буд ва баъд аз муддате бо ӯ издивоҷ кард. Онҳо то ҳол табдилёфта набуданд, вале дар ҷамъомадҳое, ки Пастор Уайт ва ҳамсараш баргузор мекарданд, ширкат меварзиданд ва қариб бовар карда буданд, ки масеҳӣ шаванд. Дар он замон дар яке аз калисоҳои Освего эҳёи рӯҳӣ оғоз ёфт, на аз ҷониби рӯҳониён, балки аз тарафи як узви маъруфи ғайрируҳонӣ, хазинадори фонди ноҳия. Ин мард хеле ғайратманд менамуд ва даъво мекард, ки барои гуноҳкорон ғамхории бузург дорад. Вай ҳангоми дуо барои нафарони табдилнаёфта дастонашро мепечонд ва ба назар мерасид, ки аз сабаби ҳолати гумшудаи онҳо дар азоби бузург қарор дорад.

GSAM 230.3Ҷаноби Патч ва арӯсаш ба ин ҷамъомадҳои эҳёшавӣ меомаданд ва дар қабули қарор шубҳа доштанд. Як бор онҳо ҳозир буданд, ки хонум Уайт рӯъёе дид, ки дар он ба Ҳошеа 5:6, 7 ишора шуд, ки дар он омадааст: «Онҳо бо гӯсфандону чорвои худ барои ҷустуҷӯи Худованд хоҳанд рафт; вале Ӯро нахоҳанд ёфт; зеро Ӯ аз онҳо дур шудааст.» Онҳо ба Худованд хиёнат карданд; зеро фарзандони бегонаро ба дунё овардаанд: ҳоло моҳ онҳоро бо насибаҳояшон мехӯрад." Ба ӯ нишон доданд, ки онҳое, ки ин эҳёро роҳбарӣ мекарданд, бо Худо рост набуданд ва дар ҳақиқат барои гуноҳкорон ғамхории самимӣ надоштанд.

GSAM 231Пешгӯии нокомӣ

GSAM 231.1Сипас ӯ ба ҷаноби Патч гуфт: «Ба ман гуфтанд, ки ба шумо бигӯям, дар ин ҳолат матн ба таври ҳарфӣ иҷро мешавад. Як моҳ мунтазир шавед ва шумо худатон хоҳед донист, ки шахсоне, ки дар ин эҳё машғуланд ва даъво доранд, ки ғами бузурге барои гуноҳкорон доранд, чӣ гунаанд.» Ҷаноби Патч гуфт: «Ман мунтазир мешавам.»

GSAM 231.2Дар давоми ду ҳафта аз замони дода шудани ин рӯъё, ҳамон хазинадор, ки даъво мекард барои гуноҳкорон чунин андӯҳи рӯҳӣ дорад, дар азоби сохтаи худ як раги шикамаш таркид ва аз сабаби хунрезии зиёд маҷбур шуданд ӯро ба бистар баранд. Корҳои идораи хазинадорӣ ба дасти шерифи ноҳия супурда шуданд, ки ӯ бо яке аз констеблҳо маблағи дар китоби хазинадор зикршударо баррасӣ карда, сипас барои қабули масъулияти кор пулҳоро шумурданд, ва дар он замон, ба ҳайрат, дар пулҳо камбудие ба маблағи дақиқ 1000 доллар ба вуҷуд омад.

GSAM 231.3Ба шериф ва констебл ғайриимкон менамуд, ки шахсе, ки дар эҳёи динӣ ин қадар ҷиддӣ буд, гунаҳкор бошад, ки пулро гирифта бошад. Онҳо фикр карданд, ки эҳтимол ӯ пулро пардохта, фаромӯш кардааст, ки дар дафтар сабти дуруст кунад; ё шояд онро дар бонк гузоштааст ва он дар ҳисоби сейф дида намешавад. Дар ҳар сурат, онҳо бояд аз ӯ шарҳи қонеъкунанда талаб кунанд, аммо ин корро бояд бо эҳтиёт анҷом диҳанд; зеро агар пул дар дасти ӯ мебуд, бешубҳа кӯшиш мекард, ки онро пинҳон кунад. Аз ин рӯ, қарор шуд, ки яке аз онҳо пештар равад ва дар анбори пушти хона пинҳон шавад, то дарҳои қафоро назорат кунад, дар ҳолате ки ягон ҳаракати шубҳанок сурат гирад, дар ҳоле ки шериф аз дари пеш ворид мешавад. Вақте ки шериф ба назди хона расид ва аз дари пеш ворид шуд, ӯ либоси як занро, ки ҳамон лаҳза аз дари қафо берун мерафт, мушоҳида кард. Марде, ки дар анбор буд, дид, ки зан зуд ба як кӯҳи барф рафт, дар барф сӯрохӣ канд ва чизеро дар он ҷо гузошта, бо барф пӯшонд ва ба хона баргашт.

GSAM 232.1Шериф назди бистари хазинадор омад ва пас аз пурсиш дар бораи ҳолати саломатиаш, дар бораи мушкилоти онҳо дар идора ишора кард ва пешниҳод намуд, ки эҳтимол метавонад ин мушкилотро шарҳ диҳад. Мард, ки хеле изтиробзада буд, дасташро ба осмон бардошта, Худоро шоҳид гирифта гуфт, ки дар бораи пул ҳеҷ намедонад. Дар ҳамин лаҳза занаш ворид шуд ва хост бидонад, ки чӣ шудааст ва чаро шавҳараш ин қадар асабонӣ аст. Мард ҷавоб дод: «Онҳо гумон мекунанд, ки мо пули онҳоро дорем». Зан низ дастонашро ба ҳамон шакл боло бардошта, Худоро шоҳид гирифт, ки онҳо пулро надоранд ва дар ин бора ҳеҷ чиз намедонанд. Ҳамин ки ӯ ин ҷумларо ба анҷом расонд, констебл, ки ҳангоми ворид шудани ӯ ба хона аз ҷои пинҳониаш ба сӯйи тӯдаи барф давида буд, дахолат карда, бо ин суханҳо гуфт: «Хонум, ин чӣ аст? Ман дидам, ки шумо аз хона баромадед ва инро дар тӯдаи барф гузоштед, ва ин аст он халтаи гумшудаи пул, ки болояш навишта шудааст $1,000.»

GSAM 232.2Чунон ки интизор мерафт, он эҳё ногаҳон поён ёфт. Ҷаноби Патч ва арӯсаш, пас аз огоҳ шудан аз сифатҳои роҳбари он эҳё, барои ҳимояи ҳақиқат мавқеашонро гирифта, ба адвентистҳои рӯзи ҳафтум ҳамроҳ шуданд ва то рӯзи маргашон узви арзандаи он калисо буданд.

GSAM 232.3Ин рӯъё, чун равшан дида мешавад, дар манфиати ва барои фоидаи махсуси онҳое дода шуда буд, ки тавба накарда буданд, ва ба тавбаи гуноҳкорон анҷом ёфт, дар ҳоле ки таъсири бевоситаи он ба онҳое равона шуда буд, ки худашон гуноҳкор буданд ва аз ҷониби Худованд бинобар риёкориашон рад шуда буданд. Онҳо «ба Худованд хиёнат карда буданд»; бо даъво кардани он ки барои гуноҳкорон дарди калон дар рӯҳ доранд, онҳо танҳо «фарзандони бегона» ба дунё оварданд.

GSAM 232Як коргари риёкор дар Камден, Нью-Йорк

GSAM 232.4Дар миёни дигар ҷойҳое, ки Пастор ва хонум Уайт дар зимистони 1849–50 боздид карданд, шаҳри Камден дар штати Нью-Йорк буд, ки тақрибан чил мил дуртар аз Освего қарор дошт, ҷое ки онҳо ҳанӯз зиндагӣ мекарданд. Дар бораи ин вохӯрӣ хонум Уайт мегӯяд:

GSAM 232.4«Пеш аз рафтан ба ман нишон доданд он гурӯҳи хурдеро, ки дар он ҷо ҳақиқатро эътироф мекарданд, ва дар миёни онҳо ман як занеро дидам, ки тақводории зиёдро даъво мекард, вале риёкор буд ва мардуми Худоро фиреб медод.»²²

GSAM 233.1Дар январи соли 1884, ҳангоми фаъолият дар штати Нью-Йорк, ман тафсилоти зеринро аз ҷаноби Престон, ки дар замони конфронси зикршуда сокини Камден буд ва бо ӯ Пастор Уайт ва ҳамсараш дар он мулоқот иқомат карда буданд, фаҳмидам:—

GSAM 233.2"Ин зан дар мавзӯи муқаддасшавӣ назари ифротӣ дошт, мегуфт, ки ҳолати комилие вуҷуд дорад, ки дар он шахс комилан аз қонуни Худо болотар мешавад; ва даъво мекард, ки ба он ҳолати комил расидааст. Бо ин таълимоти муқаддасӣ ӯ зеҳни баъзе аз мардуми моро дар Камден ноором мекард. Ба хоҳари Уайт нишон дода шуд, ки бо тамоми ин муқаддасии сохтаи ин зан, дили ӯ аз гуноҳ сиёҳ буд ва дар зиндагӣ вай фасодзада буд.

GSAM 233.3"Ҳангоми ҳузур дар ин ҷо, хоҳар Уайт дар назди ҳамин зан боз як рӯъё дид, ки он зан ба назар мерасид барои наҷоти табдилнаёфтагон ғамхории бузург дошта бошад; аммо хоҳар Уайт ба ӯ гуфт, ки ин азоби ҳақиқии рӯҳ барои гуноҳкорон нест, зеро тарзи ҳаёти худи ӯ чунин буд, ки дар назари Худо рост истода наметавонист. «Пас», гуфт ҷаноби Престон, «чизе, ки "рӯъёи Камден" номида мешавад, дақиқ ва махсусан ба ҳолати он зан дахл дошт, на ба вазъи гуноҳкорон дар маҷмӯъ, ва мо онро дар он замон ҳамин тавр фаҳмидем».

GSAM 233.4Пас аз он ки хонум Уайт рӯъёи худро нақл кард, он зан бархост ва гуфт: «Худо дили маро медонад ва агар шумо онро мебинед, мебинед, ки он пок ва тоза аст». Ҳамин тавр маҷлис хотима ёфт. Аммо чанде пас он зан сахт бемор шуд ва гумон мекард, ки мемирад. Вай гуфт: «Ман бояд Хоҳар Уайтро бубинам; ба ӯ як иқрори гуноҳ дорам. Ман ба ӯ гуфта будам, ки зани нек ҳастам, пок ҳастам. Аммо ин тавр нест. Ман зани бад ҳастам. Ин марде, ки бо ӯ зиндагӣ мекунам, шавҳарам нест. Ман дар Англия шавҳари хуб ва як фарзанди хурдро тарк кардам ва бо ҳамин мард гурехтам. Мо ҳеҷ гоҳ никоҳ накардаем. Ман худро духтур муаррифӣ мекардам ва доруҳое мефурӯхтам, ки дар суд қасам хӯрда гуфта будам, як шишааш 1 доллар арзиш дорад, дар ҳоле ки воқеан як шишааш танҳо 12 сент арзиш дошт. Ман инчунин қасам хӯрдам, ки гове, ки ба як марди камбизоат фурӯхтем, 30 доллар арзиш дошт, дар ҳоле ки воқеан 20 доллар арзиш дошт."²³

GSAM 234.1Ба чунин риёкорони даъвокунанда суханони хонум Уайт дар бораи «азоби рӯҳ барои гуноҳкорон» дахл доранд, на ба гуноҳкорон дар маҷмӯъ. Бо дарназардошти далелҳои зикршуда, ки нишон медиҳанд, таълимоти «дигар раҳмат нест» барои гуноҳкорон аз аввали таблиғи он дар баҳори соли 1845 комилан маҳкум шуда буд; ва он ки хонум Уайт аз он замон то кунун бо тамоми қуввааш барои тавбаи гуноҳкорон заҳмат кашидааст, кӣ метавонад бовар кунад, ки дар соли 1851, вақте ки асари ӯ бо номи «Таҷриба ва Назарҳо» нашр шуд, ӯ мехост таълим диҳад, ки «дигар наҷоте барои гуноҳкорон нест»?

GSAM 234Шахси бе раҳм

GSAM 234.2Ҳатто то соли 1848 дар инҷо ва онҷо шахсоне буданд, ки бовар доштанд, дигар барои гуноҳкорон раҳмат нест. Аммо онҳо адвентистҳои рӯзи ҳафтум набуданд. Яке аз ин гурӯҳ, бо номи Свит, дар шаҳри Рочестер, штати Нью-Йорк зиндагӣ мекард. Дарҳол пас аз он ки ман эътиқоди диниамро ба таври оммавӣ эълон кардам ва дар миёни адвентистҳои рӯзи якум таъмид ёфтам, ман дар як ҷамъомади хаймавӣ дар Канандагуа, штати Нью-Йорк, ки аз ҷониби Пасторҳо Ҷ. С. Байвотер ва Ҷорҷ В. Бёрнҳам баргузор мешуд, иштирок мекардам. Ин мард, Свит, ҳозир буд ва нисбат ба ҳақиқии таҷрибаи динии ман шубҳаҳои хеле ҷиддӣ дошт, зеро ӯ «фикр мекард, ки ҳоло дигар имконнопазир аст, ки гуноҳкорон табдил ёбанд».