Боби 10 — Нидои ними шаб
GSAM 160.1«Дар нимашаб шӯре бархост: "Инак, домод меояд; ба пешвозаш бароед!" Он гоҳ ҳамаи он духтарон бархоста, чароғҳояшонро оростанд.»1
GSAM 160.2Мо аллакай дар бораи давраи таъхире, ки дар ин масали «даҳ духтар» нишон дода шудааст, сухан гуфтаем ва ҳоло диққати махсусро ба он қисмате равона мекунем, ки дар матни боло зикр шудааст ва аз ҷониби аҳолии адвентистҳо «нидои ними шаб» ном гирифтааст. Яке аз нависандагони маъруф дар ин мавзӯъ, дар маҷаллае бо номи «Midnight Cry», 3 октябри 1844, чунин мегӯяд:—
GSAM 160.3"Аммо мо чӣ гуна ба ин шаби интизорӣ расидем? Зеро мо рӯъёро [рӯъёи ду ҳазору сесад рӯз] дар баҳор, ба ҷои тирамоҳ, соли 457 пеш аз милод оғоз кардем. Мо дар расидан ба бандари таъиншуда шаш моҳ ва чанд рӯз кам мондем. Ин моро шаш моҳ ба шаби интизорӣ андохт."
GSAM 160.4Нависандаи дигар, С. С. Сноу, дар нашрияи «Cry» аз 22 августи 1844, дар бораи ду ҳазору сесад рӯз гуфт:—
GSAM 160.5Онҳо аз лаҳзаи содир шудани фармон ба барқарорсозӣ ва бунёди Уршалим шурӯъ карданд. Қарор аввалин бор аз ҷониби Кир содир шуда, сипас аз ҷониби Дорои таҷдид гардид ва ниҳоят дар соли ҳафтуми ҳукмронии Артаксеркс Лонгиманус такмил дода шуд. Он дар тирамоҳи соли 457 пеш аз милод эълон ва ба иҷро даромад, вақте ки Эзра, бо дасти неки Худованд ба Уршалим расида, ҷамъияти яҳудиро барқарор кард, магистратҳо ва додрасонро таъин намуд ва сохтмони деворро оғоз кард.2
GSAM 160.6Азбаски вақти рӯъё 2300 сол пурра буд, барои расидан ба 2300 сол зарур буд, ки тамоми соли 457 ва тамоми соли 1843 гузаранд, ва агар фармон то моҳи ҳафтум соли 457 пеш аз милод содир нашавад, таълим дода мешуд, ки давра то моҳи ҳафтум соли 1844 ба поён намерасад. Чунон ки риояи рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум рӯйдоде менамуд, ки оғози давраро нишон медиҳад, ҳамин тавр бо далелҳои қатъӣ исбот шуд, ки дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум (ба вақти яҳудӣ), 22 октябри 1844, ду ҳазору сесад рӯз ба поён мерасад ва вақти поксозии қудс фаро мерасад. Ҳамаи далелҳое, ки барои поёни давра дар соли 1843 истифода мешуданд, бо ҳамон шиддат ба ҳисоббарорӣ барои соли 1844 низ татбиқ мешуданд ва бо ин итминон меовард, ки онҳо ҳалли возеҳи сабаби ноумедиашонро ёфтаанд. Тарзи эълони «нидои ҳақиқии ними шаб», тавре он замон ном дошт, аз ҷониби адвентистҳо беҳтар тасвир карда намешавад, ҷуз он ки аз навиштаҳои онҳое иқтибос оварда шавад, ки дар он замон дар ин кор нақши барҷаста доштанд.
GSAM 161«Ба пешвозаш бароед»
GSAM 161.1Дар нашрияи «Cry» аз 3 октябри 1844 мақолае аз Ҷорҷ Сторрс бо сарлавҳаи «Барои пешвоз рафтан баромада равед» нашр шуд, ки дар он ӯ гуфт:—
GSAM 161.2«Ман қалам бармедорам бо эҳсосоте, ки ҳеҷ гоҳ қаблан таҷриба накарда будам. Бе шак, дар зеҳни ман, даҳуми моҳи ҳафтум шоҳиди ошкор шудани Худованди мо Исо Масеҳ дар абрҳои осмон хоҳад буд. Мо дар чанд рӯзи охир ба он рӯйдод — лаҳзаи даҳшатнок барои онҳое, ки омода нестанд, вале барои онҳое, ки омодаанд, пуршараф — қарор дорем.
GSAM 161.3«Инак, домод меояд» — дар ин сол; «баромада, ӯро пешвоз гиред». Мо бо калисоҳои номиналӣ ва ҳамаи бадхоҳон корро тамом кардем, ҷуз то ҳадде ки ин фарёд ба онҳо таъсир расонад. Ҳоло кори мо бедор кардани «духтаронест, ки чароғҳояшонро гирифта, барои пешвоз гирифтани домод баромаданд». Мо ҳоло дар куҷоем? «Агар рӯъё дер кунад, интизор шавед». Оё ин ҷавоби мост аз моҳи март ё апрели гузашта? — Бале. Чӣ рӯй дод, вақте ки домод дер кард? — Ҳама духтарон хоболуд шуда, хоб карданд, не? Суханҳои Масеҳ ноком нашудаанд; ва «Навиштаҳоро шикастан ғайриимкон аст». Бефоида аст, ки мо худро бедор нишон диҳем; мо на дар бораи худи омадани Масеҳ, балки дар бораи вақти он хоб бурдаем. Мо ба давраи интизорӣ ворид шудем; намедонистем, ки он «чӣ қадар» дер хоҳад кард, ва дар ҳамин нуқта хоб бурдаем. Баъзе аз мо дар хоб гуфтаанд: «Вақти дигар таъин накун!» ва аз ин рӯ хоб мондем. Ҳоло мушкил дар он аст, ки моро бедор кунанд. Худованд, ёрӣ кун, зеро ёрии инсон беҳуда аст. Худат сухан бигӯ, Худованд. О, кош «Падар» ҳоло вақтро ошкор мекард.
GSAM 162Нисфи шаби Паём
GSAM 162.1«Ин муддати интизорӣ чанд вақт аст? — Ним сол. Чӣ гуна медонӣ? — Зеро Худованди мо мефармояд: «дар нимашаб», дар ҳоле ки домод таъхир мекард. Ин рӯъё барои «ду ҳазор се сад шомгоҳ ва субҳгоҳ», яъне рӯзҳо буд. Як «шомгоҳ», ё шаб, ним аз яке аз он рӯзҳои паёмбарӣ аст ва бинобар ин шаш моҳ аст. Ин тамоми дарозии муддати интизорӣ аст. Ин нидои пурқуввати ҳозираи замон тақрибан дар миёнаи июл оғоз ёфт ва бо суръат ва қудрати бузург паҳн шуд, ва бо намоиши Рӯҳ ҳамроҳ аст, ки ман ҳеҷ гоҳ ҳангоми нидои «1843» надида будам. Ҳоло он ба таври буквалӣ аст: «Бароед, то ӯро пешвоз гиред». Ҳама чизеро тарк мекунанд, ки ман ҳеҷ гоҳ тасаввур намекардам, ки метавон онро дид. Вақте ки ин нидо ба дил мерасад, деҳқонон фермаҳояшон ва ҳосилашонро тарк мекунанд. Нидои пурқувват бо ашк ва бахшиш кардани ҳама чиз ба Худо вуҷуд дорад, ки ман ҳеҷ гоҳ шоҳид набудам. Дар ин ҳақиқат эътимоде вуҷуд дорад, ки дар нидои қаблӣ дар ҳамин дараҷа ҳеҷ гоҳ эҳсос нашуда буд, ва дар он шарафест, ки бо гиря ва обшавӣ ҳамроҳ аст ва аз фаҳмиши ҳама касе ҷуз онҳое, ки онро эҳсос кардаанд, болотар аст.
GSAM 162.2Дар ин ҳақиқати муосир ман, бо лутф, ҷуръат мекунам ҳама чизро ба хатар гузорам ва эҳсос мекунам, ки шубҳа кардан дар бораи он маънои норозигии Худоро ба бор овардан ва барои худ «ҳалокати фаврӣ»ро ҷалб кардан аст. Ман қонеъам, ки ҳоло 'ҳар касе, ки ҷустуҷӯ кунад, то ҳаёти худро наҷот диҳад,' дар он ҷое, ки ин нидо ба таври одилона баён шудааст, бо додани роҳ ба 'агар наёяд,' ё бо тарси он ки бар асоси ин ҳақиқат қадам занад, 'ҳаёти худро аз даст медиҳад.' Ин ба ҳамон имон ниёз дорад, ки Иброҳимро водор сохт, то Исҳоқро қурбонӣ кунад, ё Нӯҳро киштии наҷот созад, ё Лутро аз Содом равад, ё фарзандони Исроилро шабона то саҳар мунтазири баромадан аз Миср бимонанд, ё Дониёлро ба чоҳи шерҳо равад, ё се яҳудиро ба танӯри оташин. Мо гумон мекардем, ки бидуни чунин озмоиши имон ба подшоҳӣ меравем, аммо ман қонеъам, ки мо чунин нестем. Ин ҳақиқати охирин чунин озмоишро меорад ва касе ҷуръат намекунад, ҷуз онҳое, ки омодаанд, ки онҳоро аҳмақ, девона ё бо ҳар лақаби дигаре, ки содомитҳои пеш аз тӯфон, калисои гарм-сард ё духтарони хоболуд мехоҳанд бар онҳо бор кунанд, ҳисоб кунанд. Бори дигар мегӯям: «Барои ҳаёти худ гурез;» «Ба қафо нанигаред;» «Зани Лутро ёд оред.»
GSAM 163Флэт-Роки Сторрс
GSAM 163.1Дар нашрияи «Midnight Cry» аз 10 октябри 1844, аз қалами Ҷорҷ Сторрс матне зери сарлавҳаи «Анҷом» нашр шуд, ки адвентистҳо онро «Флэт-Роки Сторрс» меномиданд:—
GSAM 163.2"Чӣ гуна барои он рӯз омода хоҳем шуд? — Ба ҳақиқати Худо бовар кунед ва бо эътиқоди қавӣ, ки ба Худо ҷалол мебахшад, бар он вобаста шавед. Мо бояд ҳамон ҳолати рӯҳиро дошта бошем, ки гӯё медонистем дар он рӯз мемирем, ҳамон таслимшавии комил ба Худо ва мурдагӣ нисбат ба ҷаҳон.
GSAM 163.3Ман наметавонам беҳтар фаҳмонам, чӣ мехоҳам бигӯям, ҷуз бо тасаввури як санги калони ҳамвор дар миёнаи уқёнус. Ваъдае аз ҷониби як шаҳзадаи пуршараф ва қудратманд дода шудааст, ки дар як вақти муайян ӯ як киштии буғии олиҷанобро мефиристад, то ҳамаи онҳое, ки дар он ҷо пайдо мешаванд ва далели пурра эътимод доштан ба каломи ӯро нишон медиҳанд, ба як кишвари пуршараф барад. Бисёриҳо ба сӯи он санг ҷуръат мекунанд. Баъзеҳо, вақте ки дар санг бехатар мешаванд, арконро мебуранд ва киштии онҳо, ки бо он омада буданд, аз назди онҳо дур мешавад ва дигар ба он нигоҳ намекунанд, балки интизори омадани киштии буғӣ мешаванд. Онҳо дар ҳақиқат будани ваъда шакке надоранд ва ҳама чизро ба он мегузоранд. Баъзеи дигар, ки меоянд, фикр мекунанд, ки танҳо дар санг будан кофист. Аммо онҳо мехоҳанд «ҳикматомез» бошанд ва хатари зиёдро намепазиранд.
GSAM 164.1«Барои ту ҳамон тавр шавад, ки ба имони туст» пеш аз он ки киштии буғӣ интизор мерафт, эълон шуда буд. Рӯз мерасад. Шояд эҳтиёткорон ният доранд, ки қайиқҳояшонро озод кунанд ва бигзоранд, ки онҳо рафта раванд, агар киштии буғӣ дар назарашон пайдо шавад. Он дар назар пайдо мешавад; аммо ҳоло барои озод кардани қайиқҳояшон бидуни ошкор шудан хеле дер шудааст; ва ғайр аз ин, ҳамон эҳтиёткорӣ ҳоло ба онҳо мегӯяд, ки қайиқҳояшонро то он даме, ки аз киштии наздикшаванда хато накардаанд, боварӣ ҳосил накарда, раҳо накунанд. Ҳоло он қадар наздик мешавад, ки онҳо дигар имкони озод кардани қайиқҳояшонро бидуни ошкор шудан надоранд.
GSAM 164.2Киштии буғӣ ба санг мерасад. «Кадом далел аст, ки шумо ба ваъдаи омадани киштии буғӣ комилан бовар доштед?» — «Киштиҳои мо озод шуда, аз мо дур рафтаанд, то мо дигар наметавонистем ба соҳил расем ва агар киштии буғӣ намеомад, мо ҳатман ҳалок мешудем, зеро ин сангест, ки ҳеҷ киштии дигар аз он намегузарад.» «Ин кофист», фарёд мезанад фармондеҳи киштии буғӣ; «ба киштӣ бароед; чунин эътимод ноумед нахоҳад шуд».
GSAM 164.3Онҳое, ки киштиҳояшонро ба санг баста буданд, ҳоло гирди ҳам ҷамъ шуда, мекӯшанд ба киштии буғӣ савор шаванд. Фармондеҳ мепурсад: «Ин киштиҳое, ки ман мебинам ба сангҳо баста шудаанд, ё ресмонҳояшон танҳо пас аз дар назар пайдо шудани ман бурида шудаанд, чӣ маъно доранд?» Онҳо ҷавоб медиҳанд: «Мо фикр кардем, ки эҳтиёткор бошем, то агар киштии буғӣ нарасад, чизе дошта бошем, ки бо он ба соҳил баргардем.» «Пас шумо барои ҷисми худ чора андешидед, — фарёд мезанад фармондеҳ, — оё чунин кардед ва ба суханони ман шубҳа кардед? Ба имони шумо амал хоҳад шуд. Далел бар зидди шумо аст. Шумо барои бозгашт чора андешидед ва ҳоло бояд меваи беимониатонро бичашед.» «Пас онҳо ба хотири беимонӣ ворид шуда натавонистанд.» О, ҳолати даҳшатноки ноумедӣ!
GSAM 164.4«Ҳоло арконро буред, бародарон; бигзор киштиҳои шумо аз назар дур шаванд; ҳа, шитобед, пеш аз он ки "нишонаи Писари Одам" пайдо шавад. Он гоҳ хеле дер мешавад. Ҳоло ҷуръат кунед ва ҳама чизро ба хатар гузоред. О, дили ман барои шумо месӯзад; вақтро талаф накунед; он киштиро ба об тела диҳед, вагарна нобуд мешавед; зеро «ҳар касе, ки ҷони худро наҷот додан мехоҳад, онро аз даст медиҳад», чунин мегӯяд Исо Масеҳ, Худованд ва Додраси мо. Пас, шитобед, боз як бор аз шумо илтиҷо мекунам, О, шитобед! Ҳар киштиро, ки ҳоло бо он ҳисоб мекунед, то ба соҳил расед «агар он наёяд», раҳо кунед. Ин «агар» туро нобуд мекунад. Ҳоло ин охирин озмоиш ва васваса аст. Чунон кун, ки Худованди мо бо охирин васвасаи шайтон кард — «Аз назди ман дур шав, эй Шайтон», гуфт Ӯ. Он гоҳ шайтон аз назди Ӯ рафт ва «нигаред, фариштагон омаданд ва ба Ӯ хизмат карданд». Ҳамин тавр бо ту низ хоҳад шуд, вақте ки ту ин пирӯзиро ба даст меоварӣ.
GSAM 165Кори босуръати «Нидои ними шаб»
GSAM 165.1Дар бораи суръат, қудрат ва таъсири паёми «нидои ними шаб» мо тасаввури дуруст аз суханони Н. Саутҳард, муҳаррири рӯзномае, ки қаблан аз он иқтибос карда будем — «Midnight Cry», ба даст меорем. Дар шумораи санаи 31 октябри 1844 ӯ мегӯяд:—
GSAM 165.2«Аввал вақти муайянро одатан рад мекарданд; аммо ба назар мерасид, ки қудрати боздоштанаш номумкин ҳамроҳ бо эълони он буд, ки ҳамаро пеши роҳаш ба замин мекашид. Он бо суръати тӯфон бар саросари кишвар паҳн шуд ва қариб ҳамзамон ба дилҳои манотиқи гуногун ва дур мерасид, ва ба тарзе, ки танҳо бо тахмини дар он будани Худо шарҳ дода мешавад. Он дар ҳама ҷо чуқуртарин ҷустуҷӯи дил ва поин омадани рӯҳро пеши осмони баланд ба вуҷуд овард. Ин боиси канор рафтани муҳаббат ба чизҳои ин дунё, шифои баҳсҳо ва адоватҳо, эътирофи гуноҳҳо, фурӯпошии назди Худо ва дуоҳои тавбаомез ва дилшикаста барои омурзиш ва пазируфта шудан гардид. Ин худпойӣ ва саҷдаи рӯҳро ба вуҷуд овард, ки мо ҳеҷ гоҳ қаблан шоҳиди он набудем. Чунон ки Худо тавассути Юил фармуд, вақте рӯзи бузурги Худо наздик мешуд, он боиси шикастани дилҳо, на либосҳо, ва боиси рӯ овардан ба Худованд бо рӯза, гиря ва мотам шуд. Чунон ки Худо тавассути Закария фармуд, рӯҳи лутф ва илтиҷо бар фарзандонаш рехта шуд; онҳо ба он касе, ки сӯияш тир зада буданд, нигаристанд, ва дар он сарзамин мотамҳои бузург барпо шуд, ҳар хонавода ҷудогона ва занонашон низ ҷудогона; ва онҳое, ки ба Худо умед баста буданд, дар назди Ӯ рӯҳҳояшонро азоб доданд.
GSAM 166Мардуме, ки бо қувваи фавқуттабиӣ ба ҳаракат даромаданд
GSAM 166.1Боз, дар бораи ин эълони пурҳаяҷон ӯ мегӯяд:—
GSAM 166.2«Ба назарамон чунин мерасид, ки он то ҳадде аз дахолати инсонӣ мустақил буд, ки мо онро ҷуз ҳамчун иҷрои «нидои ними шаб», пас аз таъхири домод ва хоб ва хоболудии духтарон, вақте ки ҳамаи онҳо бояд бархезанд ва чароғҳояшонро омода кунанд, наметавонистем бидонем. Ва ба назар мерасад, ки кори охирин анҷом ёфтааст; зеро ҳеҷ гоҳ пештар набуд, ки гурӯҳҳои мухталифи интизори омадани Худованд дар ҳолати омодагии ин қадар хуб қарор дошта бошанд."
GSAM 166Моликияти дунёвӣ тақсим карда шуд
GSAM 166.3Дар зери даъвати пуршиддати таълимоти адвентистӣ, бисёриҳо моликияти дунявии худро тақсим карданд, сармояи худро барои дастгирии сухангӯёни ҷамъиятӣ дар кори онҳо, ё паҳн кардани варақаҳои чопшуда ва трактатҳо, ё қонеъ кардани ниёзҳои ниёзмандон сарф карданд ва ба ин васила ба ҷаҳон беҳтарин далели самимият ва ҷиддияти худро нишон доданд; дар ҳоле ки онҳое, ки ба моликияти дунявии худ часпиданд ва барои ин кор қурбонии махсус накарданд, аз назари дунявиён ҳамчун касоне, ки воқеан ба он чи мегуфтанд, бовар надоранд, шинохта мешуданд. Барои мисол ман ду ҳодисаро меорам, яке аз тарафи мусбат ва дигаре аз тарафи манфӣ.
GSAM 166Майдони картошка
GSAM 166.4Аввалин ҳодиса дар бораи як боваркунанда аст, ки дар Ню Ипсвич, штати Ню Ҳэмпшир, бо номи Ҳастингс зиндагӣ мекард ва як замини калони картошкаи аъло дошт, ки онро бе кандан монда буд. Ҳамсояҳояш дар бораи онҳо нигарон шуда, ба ӯ пешниҳод карданд, ки онҳоро канда, ройгон дар подвал барои ӯ нигоҳ доранд, агар иҷозат диҳад, «зеро», гуфтанд онҳо, «шояд ба онҳо ниёз пайдо кунед». «Не!» гуфт ҷаноби Ҳастингс, «ман мехоҳам он замини картошка эътиқоди маро ба зуд омадани Худованд таблиғ кунад».
GSAM 167.1Он тирамоҳ, чунон ки аз нашрияҳои «Клермонт Игл» (Ню Ҳэмпшир), «Нью-Йорк Тру Сан» ва чандин рӯзномаҳои дигар бармеояд, ҳосили картошка қариб пурра аз «пӯсиши картошка» нобуд шуд. Чӣ тавре дар нашрияи «Тру Сан» иброз ёфтааст: «Чӣ қадар дардовар аст, ки тамоми ҳосили ин маҳсулоти арзишманди хӯрокворӣ аз пӯсиш нобуд шудааст. Як мухбири рӯзномаи Филаделфия мегӯяд, ки ҳосили картошка дар он штат пурра нобуд шудааст. Танҳо минтақае, ки шикояти камтар аз он шунида мешавад, Мэн аст, аммо ҳатто дар он ҷо низ ҳосил аз ин беморӣ наҷот наёфтааст».
GSAM 167.2Азбаски тирамоҳ мулоим буд ва картошкаи ҷаноби Ҳастингс то моҳи ноябр дар замин монда буд, ҳеҷ кадоме аз онҳо пӯсида нашуд. Дар натиҷа ӯ захираи фаровон барои худ ва ҳамсояҳои бадбахташ дошт, ки дар октябри гузашта барои некии ӯ хеле нигарон буданд ва дар баҳор маҷбур шуданд, ки аз ӯ картошкаи тухмӣ бихаранд ва бо хушнудӣ барои он нархи хуб пардохт карданд. Чизе, ки онҳо гумон мекарданд барои ҷаноби Ҳастингс фалокате хоҳад буд, Худо онро ба баракати дунявӣ табдил дод, ва на танҳо барои ӯ, балки барои ҳамсояҳояш низ.
GSAM 167Имони худро рад кард
GSAM 167.3Мисоли дуюм дар маҳалли зисти худи ман рух дод. Ин ҳодисаи узви калисое буд, ки дар ҷаласа оид ба омадани Худованд дар тирамоҳи соли 1844 бисёр сухан меронд. Вай марди доро буд ва дар байни дигар чизҳо, теъдоди зиёди хукҳоро дошт, ки дар синни мувофиқ барои нигоҳдорӣ то бозори баҳорӣ буданд. Як амакам, ки даъвои динӣ намекард ва кори ӯ хариду фурӯши чорво буд, барои харидани хукҳояш ба назди ҳамин адвентисти эътирофшуда рафт, аммо аз ӯ фаҳмид, ки намехоҳад онҳоро фурӯшад, зеро мехост онҳоро то баҳори оянда ҳамчун «хукҳо барои парвариши минбаъда» нигоҳ дорад. Амакам ба назди бобоям, ки бовардори адвентист буд, омад ва гуфт: «Он мард ба он чизе, ки эътироф мекунад, бовар надорад». «Чаро?» — пурсид бобоям. «Зеро, — гуфт амакам, — мегӯяд, ки Худованд меояд ва ҷаҳон дар ин тирамоҳ ба поён мерасад, вале мехоҳад хукҳояшро то баҳори оянда нигоҳ дорад. Ба ӯ лозим нест, ки бо ман сӯҳбат кунад; ба як калимаи он бовар надорад.»
GSAM 168Воситаҳо дер пешниҳод шуданд
GSAM 168.1Мардоне буданд, ки сармояи худро нигоҳ медоштанд ва ҳамеша бо ин эътиқод меҷангиданд, ки бояд онро барои пешрафти кор истифода баранд, то он даме ки барои сармоягузорӣ дер шуд. Чунин нафарон ба онҳое, ки ба чопи паём машғул буданд, меомаданд ва бо ашк онҳоро водор мекарданд, ки пулҳояшонро қабул кунанд, аммо посух ин буд: «Шумо дер кардед! Мо барои тамоми маводи чопие, ки метавонистем то охир паҳн кунем, аллакай пардохт кардаем. Мо якчанд дастгоҳи чопи механикиро киро кардаем, ки шабу рӯз кор кунанд; дигар пул намехоҳем.» Як шоҳид ба ман гуфт, ки дидааст, чӣ гуна мардон ҳазорҳо долларро рӯи мизи нашркунандаи «Voice of Truth» гузошта, бо алами рӯҳӣ аз ӯ илтимос кардаанд, ки онро бигирад ва истифода барад. Ҷавоб ин буд: «Шумо дер кардед! Мо ҳоло пули шуморо намехоҳем! Мо наметавонем онро истифода барем!» Сипас онҳо пурсиданд: «Оё онро ба фақирон дода намешавад?» Ҷавоб ҳамон буд: «Мо барои ниёзҳои фаврии ҳамаи онҳое, ки ба онҳо мерасем, чора андешидаем». Дар андӯҳи рӯҳӣ он мардон пулҳояшонро бо худ бурданд ва эълом доштанд, ки ғазаби Худо бар онҳо аст барои камбуди имон ва барои тамаъҷӯие, ки онҳоро водор сохт, то вақте ки маблағ барои кори Худо лозим буд ва бо хушнудӣ истифода мешуд, онро боздоранд.
GSAM 168Сарпарастон таъин шуданд
GSAM 168.2Хулқ ва принсипҳои онҳое, ки ҳосилашонро бе ҷамъоварӣ ва мағозаҳояшонро холӣ мегузоштанд, то варақаҳои чопиро паҳн кунанд ё аз хона ба хона бо мардум сӯҳбат ва дуо кунанд, аз ҳар гуна интиқод болотар буд. Мардум шубҳа намекарданд, ки чунин мардон ва занон ба ҳар сухани худ бовар доранд, ва ҳамзамон қудрате онҳоро ҳамроҳӣ мекард, ки дилҳои ростқавл наметавонистанд суханҳояшонро рад кунанд ё муқобилат намоянд. Ҳазорҳо нафар бо ин роҳ ба ҳақиқат бовар карданд ва раҳмати Худоро ҷустуҷӯ карданд ва онро ёфтанд.
GSAM 169.1Аммо гуноҳкори масхараҷӯ ва даъвогари дунявӣ қарор доданд, ки ин кори паҳн кардани нашрияҳои адвентистӣ бояд қатъ карда шавад. Ин мардоне, ки як деҳа ё ҳатто як ноҳияро мегирифтанд ва бо ин таълимоти адвентистӣ аз хонае ба хона мегаштанд ва тиҷорат ва оилаҳояшонро фаромӯш мекарданд, ба гуфтаи онҳо, бояд аз худ рафта бошанд ва бинобар ин бояд барои онҳо сарпарастон таъин карда шаванд. Далелҳои гумонбаршудаи беақлӣ, ки тарафдорони эътиқод нишон медоданд (дар асл ин танҳо кори онҳо барои наҷоти ҳамнавъони худ буд ва ҳеҷ гувоҳие набуд, ки оилаҳо аз тарки тиҷораташон зарар мебинанд), ҳамчун исботи беақлӣ кофӣ набуд; аз ин рӯ, танҳо чанд нафар зери ҳимоят қарор гирифтанд. Агар аз рӯи осонии сухан гуфтани мухолифони имрӯза дар ин бора ҳукм кунем, метавон гумон кард, ки чунин ҳолатҳо зиёданд; вале дар тамоми фаъолияти ман ҳамчун рӯҳонии адвентист, ки беш аз панҷоҳу шаш солро дар бар мегирад, ман танҳо бо ду ҳодисаи «миллерчиён» рӯ ба рӯ шудаам, ки зери ҳимоят қарор гирифта буданд. Як ёддошти мухтасар дар бораи онҳо беҷо нест.
GSAM 169Сарпарасти худ
GSAM 169.2Аввалин ҳодиса дар штати Нью-Йорк, дар масофаи камтар аз сӣ мил аз макони зисти ман рух дод. Як марде, ки арзиши дороияш тақрибан 100 000 доллар буд, таълимоти адвентистиро пазируфт. Ӯ тақрибан нисфи ин маблағро ба зан ва фарзандонаш, ки дар эътиқод бо ӯ ҳамроҳ набуданд, дод. Боқимондаро ӯ моликияти худ мешумурд, то онро ба ихтиёри худ истифода барад; ва азбаски қисме аз он ба кори адвентистӣ рафт, фарзандонаш эътироз карданд ва бо додрас машварат намуда, талаб карданд, ки барои падарашон сарпараст таъин карда шавад. Пас аз он ки додрас ба онҳо вазифаҳо ва салоҳияти сарпарастро дар идоракунии амвол фаҳмонд, аз онҳо пурсид, ки кӣ мехоҳанд таъин шавад. Пас аз он ки муддате машварат карданд, онҳо қарор доданд, ки ягон шахсеро намешиносанд, ки моликиятро ба ӯ бовар кунанд, ва ба додрас гуфтанд, ки падарашонро ҳамчун сарпарасти худаш интихоб кардаанд. Додрас ба мард рӯ овард ва гуфт: «Ҷаноби _____, фарзандонатон шуморо ҳамчун шахси муносиб барои идораи моликияти худ интихоб кардаанд. Ҳолатҳои шумо ҳамон тавр боқӣ монданд, ки пеш аз оварданатон ба додгоҳ буданд.»3
GSAM 170Вазъияти хандаовар
GSAM 170.1Мавриди дигар парвандаи Стокбридж Ҳоуленд аз Топшам, штати Мэн буд. Ӯ яке аз беҳтарин механикҳо дар тамоми он минтақа буд, устои маҳоратманд дар сохтмони осиёбҳо ва пулҳо. Дар ин ҳаракати «нидои ними шаб», ҷаноби Ҳоуленд бо асп аз чандин ноҳия гузашт, варақаҳои таблиғотӣ ва трактатҳоро аз хонае ба хона паҳн мекард, ки ин барои мухолифон ва масхаракунандагон, ки шикоят мекарданд, ки дар ин тақсими трактатҳо ӯ кори худро нодида мегирад, хеле нороҳатӣ меовард. Аз ин рӯ, онҳо фавран барои ӯ сарпараст таъин карданд, ки кори бештар аз он чӣ интизор дошт, пайдо кард, зеро ҷаноби Ҳоуленд ҳамаи ситонандагони андозҳоро ва дар асл ҳар касеро, ки бо ҳисобномаҳои пардохтӣ меомад, ба ӯ мефиристод; «зеро, — гуфт ӯ, — маро қобили иҷрои ягон кор намедонанд.» Зуд пас аз ин ноҳия мехост дар рӯди Кеннебек пул созад — пуле, ки дар замони обхезии баҳорӣ ба сели обҳои ваҳшӣ ва яхҳои шинокунанда тоб оварад. Комиссарҳои ноҳия ва интихобшудагони шаҳрак қарор доданд, ки Стокбридж Ҳоуленд барои ин кор шахси мувофиқ аст. Вақте ки онҳо бо мушаххасот ва шартнома барои сохтани пул ба ӯ муроҷиат карданд, ӯ бо ирония гуфт: «Ҷанобон, шумо бояд ба сарпарасти ман муроҷиат кунед. Шумо медонед, ки маро барои идораи умури шахсии худ қобилиятманд намедонанд, ва ҳоло ба назди ман меоед, то пул созам!" Ин вазъият барои мардони оқилона каме аз ҳад зиёд хандаовар буд ва сарпарастӣ ногаҳон қатъ шуд. Бас ҳамин қадар ки бигӯем, таъқибгарони ӯ баъдтар барои рафтори нодуруст ва беасосе, ки карда буданд, бо поёнтарин изҳори узр изҳори пушаймонии амиқ намуданд.