Боби 11 — Паёми фариштаи дуюм

GSAM 171.1"ВА пас фариштаи дигаре омад ва гуфт: «Вавилон афтод, афтод, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи қавмҳоро аз шароби ғазаби зинояш нӯшонд.»"¹

GSAM 171.2Он гоҳ соҳиби хона, дар ғазаб, ба хизматгори худ гуфт: «Тез ба кӯчаҳо ва хиёбонҳои шаҳр баро, ва фақиронро, маъюбонро, лангҳоро ва нобиноёнро ба ин ҷо биёвар.»²

GSAM 171.3Худованд тавассути рӯҳониёни худ ҷаҳонро бо паём «Соати ҳукми Ӯ расидааст» ба ларза дароварда буд — паёме, ки ҳамаи касоне, ки худро халқи Ӯ меномиданд, метавонистанд, агар мехостанд, бар он муттаҳид шаванд. Ин аввалин даъват ба «шомии» тӯй буд. Он «ба онҳое, ки даъват шуда буданд» эълон шуда буд.³ Азбаски ин даъват бо баҳонаҳои гуногун рад шуд, даъвати дуюм дода шуд, ки мувофиқ ба паёми фариштаи дуюм буд.⁴ Бо ин даъват Худованд мардумеро ҷудо кард, то бо нури пешрафтаи ҳақиқаташ то охири замон пеш раванд.

GSAM 171Даъвати дуюм ба шоми арӯсӣ

GSAM 171.4Паёми дуюм — он ки пас аз нидои соати ҳукм меояд — мегӯяд: «Вавилон афтод, афтод, он шаҳри бузург, зеро ки ӯ ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинояш нӯшонд». Ва даъвати дуюм ба шом хӯрдан чунин аст: «Шумо зуд ба кӯчаҳо ва хиёбонҳои шаҳр бароед ва фақирон, маъюбон, лангҳо ва нобиноёнро биёред». Дар ҳар кадоми ин оятҳо касоне, ки худро халқи Худованд меноманд, «шаҳр» номида мешаванд. Бо эътиқодҳои мутақобилан зидду муташанниҷашон онҳо «Вавилон» номида мешаванд. Дар як ояти дигар, ки ба замонҳои охир ишора мекунад, мебинем, ки дар остонаи омадани Худованд мардуми Ӯ аз «Вавилон» даъват мешаванд: «Ва Бобилони бузург афтодааст, афтодааст ва макони шайтонҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи нопок ва қафаси ҳар паррандаи нопок ва нафратангез шудааст... Аз ӯ берун оед, эй халқи ман, то дар гуноҳҳояш шарик нашавед ва аз офатҳояш чизе нагиред.»⁵

GSAM 172«Ёд овар, ки чӣ гуна шунидӣ»

GSAM 172.1Дар муроҷиат ба калисои Сардис мехонем: «Пас ёд овар, ки чӣ гуна қабул кардӣ ва шунидӣ; ва нигоҳ дор ва тавба кун. Агар бинобар ин ҳушёр набошӣ, ман мисли дузд бар ту хоҳам омад, ва ту намедонӣ, дар кадом соат бар ту хоҳам омад.»⁶ Ба назар мерасад, ки калисои Сардис пас аз давраи торики кори «Иезавель» — калисои муртад — дар натиҷаи Ислоҳот ба вуҷуд омадааст. Ба калисои Сардис гуфта шуд, ки он як калисои зинда буд; аммо вақте таълимоти омадани Худовандро шунид ва рад кард, худро дар ҳолате қарор дод, ки он рӯйдод мисли «дузд дар шаб» бар сараш ногаҳонӣ ояд. Ҳамин тавр, апостол Павлус дар 1 Таслӯникиён 5:1-5 мегӯяд, ки ҳолати онҳое, ки мегӯянд «сулҳ ва амният», вақте ки омадани Худованд наздик аст, ҳамин хел хоҳад буд. Онҳое, ки нури ҳақиқатро пайравӣ мекунанд, «фарзандони рӯз» номида мешаванд ва Худованд мисли дузд бар онҳо нахоҳад омад.

GSAM 172.2Дар ин тавсифи паёмбарӣ дар бораи ҳафт калисо, мо мебинем, ки пас аз фурӯпошии калисои Сардис фавран калисои Филаделфия, яъне (тавре ки калима нишон медиҳад) калисои муҳаббати бародарӣ, меояд. Дар ҳақиқат, чунин буданд 50 000 мӯъмин, ки тавассути паёми фариштаи дуюм аз ҳамаи калисоҳои гуногун ҷудо шуда, дар як пайванди муҳаббати бародарӣ дар асоси ҳақиқати асосии омадани фаврии Масеҳ муттаҳид шуданд.

GSAM 173Чӣ гуна Паёми Дуюм эълон шуд

GSAM 173.1Нашрияи «Midnight Cry» аз 12 сентябри 1844 изҳоротеро дар бар мегирад, ки аз ҷониби Пастор Ҷ. В. Ҳаймс дар бораи паёми фариштаи дуюм ва шароите, ки ба эълони он оварда расонд, дода шудааст. Номаи ӯ санаи 29 августи 1844, МакКоннелсвилл, Оҳайо, навишта шудааст ва чунин аст:—

GSAM 173.2"Вақте ки мо соли 1840 бо бародари Миллер корро оғоз кардем, ӯ аллакай нӯҳ сол маърӯза мекард. Дар он замон ӯ қариб танҳо буд. Аммо заҳматҳои ӯ беист ва муассир буданд дар бедор кардани эътирофкунандагони дин ба умеди ҳақиқии халқи Худо ва омодагии зарурӣ барои омадани Худованд; инчунин дар бедор кардани ҳамаи табақаҳои номуъмин ба дарки ҳолати гумшудаи худ ва вазифаи фаврии тавба ва бозгашт ба Худо, ҳамчун омодагӣ барои вохӯрӣ бо Домод дар сулҳ ҳангоми омадани Ӯ. Инҳо ҳадафҳои асосии заҳматҳои ӯ буданд. Ӯ ҳеҷ кӯшиш намекард, ки мардумро ба ягон секта ё ҷараёни динӣ табдил диҳад.

GSAM 173.3"Вақте ки мо ба ҳақиқати наздикии омадани Масеҳ бовар ҳосил кардем ва ин таълимотро ошкоро пазируфтем, мо ҳамон назари якхеларо доштем ва ҳамон роҳро дар миёни сектҳои гуногун, ки дар тақдири Худо моро барои кор дар он ҷо даъват карда буд, пайгирӣ мекардем. Мо ба рӯҳониён ва калисоҳо гуфтем, ки кори мо нест, ки онҳоро пароканда созем ё тақсим кунем ва диққати онҳоро парешон намоем: Мо як ҳадафи возеҳ доштем ва он ин буд, ки «нидо» — ҳушдори ҳукми «дар наздикӣ» — диҳем ва ҳамнавъони худро водор созем, ки барои он рӯйдод омода шаванд.... Рӯҳониён ва узвҳое, ки аз заҳматҳои мо истифода карданд, вале таълимотро самимона қабул накарданд, дарёфтанд, ки бояд ё бо таълимот раванд ва онро таблиғ ва ҳифз кунанд, ё дар буҳроне, ки наздик буд, бо бовармандони қатъӣ ва сарсахт мушкилӣ хоҳанд дошт. Аз ин рӯ онҳо бар зидди таълимот қарор гирифтанд ва тасмим гирифтанд, бархе бо як сиёсат ва бархе бо сиёсати дигар, мавзӯъро саркӯб кунанд. Ин бародарону хоҳарони моро дар миёни онҳо дар вазъияти хеле сангин қарор дод. Аксари онҳо калисоҳояшонро дӯст медоштанд ва наметавонистанд фикр кунанд, ки онҳоро тарк кунанд. Аммо вақте ки онҳоро масхара карданд, зери фишор оварданд ва ба роҳҳои гуногун аз имтиёзҳо ва лаззатҳои пешинаашон маҳрум сохтанд, ва вақте ки «ғизои сари вақт» аз онҳо боздошта шуд ва суруди фиребомези «сулҳ ва амният» аз як шанбе то шанбе дар гӯшҳояшон садо медод, онҳо зуд аз тамоюлоти ҳизбӣ даст кашиданд, дар шаҳомати қувваашон бархостанд, бори фишорро аз дӯш афканданд ва нидо бардоштанд, «Аз вай берун оед, эй халқи ман.»

GSAM 174Дар мавқеи сангин

GSAM 174.1Ин вазъият моро дар як ҳолати сангин қарор дод, (1) зеро мо дар поёни давраи паёмбарӣамон қарор доштем, ки дар он умед доштем Худованд ҳамаи умматашро дар як ҷо ҷамъ хоҳад кард; ва (2) мо ҳамеша таълимоти дигарро таблиғ карда будем; ва ҳоло, ки шароит тағйир ёфтааст, агар мо дар даъвати ҷудошавӣ ва пароканда кардани калисоҳое, ки моро ва паёми моро пазируфта буданд, ҳамроҳ мешудем, ин дар назари мардум беэътимодӣ мешумурда шуд. Аз ин рӯ мо шубҳа кардем ва то он даме ки калисо ва рӯҳониён масъаларо то ҳадде пеш бурданд, ки мо маҷбур шудем, дар тарси Худо мавқеи дифоъ аз ҳақиқат ва фарзандони поймолшудаи Худоро ишғол кунем.

GSAM 174Намунаи Апостолӣ барои Роҳи Мо

GSAM 174.2«Ва Ӯ ба куништ ворид шуд ва се моҳ бо шуҷоат сухан гуфт, баҳс карда ва дар бораи Малакути Худо мардумро бовар мекунонд. Аммо вақте ки баъзеҳо сахтдил шуданд ва бовар накарданд ва дар назди мардум дар бораи он роҳ бадгӯӣ карданд, Ӯ аз онҳо ҷудо шуд ва шогирдонро ҷудо кард ва ҳар рӯз дар мактаби Тираннус баҳс мекард.»⁷ Танҳо вақте ки «баъзеҳо сахтдил шуданд» ва «дар назди мардум дар бораи он роҳ [омадани Худованд] бад гуфтанд», бародарони мо маҷбур шуданд, ки аз калисоҳо берун оянд ва аз онҳо ҷудо шаванд. Онҳо ин «бадгӯӣ»-и «бандагони бад»-ро таҳаммул карда наметавонистанд, ва калисоҳое, ки роҳи зулм ва «бадгӯӣ»-ро нисбат ба онҳое пайгирӣ мекарданд, ки ба «умеди муборак» нигариста буданд, барои онҳо ҷуз духтарони Бобили мистикӣ набуданд. Онҳо ҳамин тавр онҳоро эълон карданд ва ба озодии Инҷил расиданд. Ва гарчанде ки мо ҳама дар бораи он ки чӣ чиз Бобил аст, розӣ набошем, дар ҷудошавии фаврӣ ва ниҳоӣ аз ҳамаи онҳое, ки бар зидди таълимоти омадани наздик ва Малакути Худо муқобилат мекунанд, мувофиқем. Мо бовар дорем, ки ин масъалаи ҳаёт ва мамот аст. Боқӣ мондан дар пайванд бо он ҷараёнҳое, ки дар бораи омадани Худованд беэҳтиромӣ мекунанд ё мухолифат меварзанд, марг аст. Баромадан аз ҳама суннатҳои инсонӣ ва такя кардан ба каломи Худо ва ҳаррӯза интизори зоҳиршавии Худованд будан — ҳаёт аст. Аз ин рӯ, ҳоло ба ҳамаи онҳое, ки ба ҳар шакл дар бори ғуломӣ дарбаста шудаанд, мегӯем: «Аз миёни онҳо берун оед ва ҷудо шавед, — мефармояд Худованд, — ва ба чизи нопок даст назанед; ва ман шуморо пазируфта, барои шумо Падар хоҳам буд, ва шумо писарону духтарони ман хоҳед буд, — мефармояд Худованди Қодир».⁸

GSAM 175Мухолифати нофаҳмо

GSAM 175.1Вм. Миллер дар бораи низое, ки дар он замон байни калисоҳо ва адвентистҳо вуҷуд дошт, чунин мегӯяд:—

GSAM 175.2«Ин бениҳоят ғайритабиӣ ва ғайрифаҳмист, ки калисоҳои масеҳӣ бояд ин таълимро ва аъзои худро барои ин умеди муборак рад кунанд. Ман медонам, ки баъзе калисоҳои баптист мегӯянд, ки онҳоро на барои эътиқодашон, балки барои ҳамраҳӣ бо бовардорони адвентист хориҷ мекунанд. Пас, агар ин барои эътиқодашон ба Наҷотбахши оянда нест, чаро ман, ки ҳеҷ гоҳ бо калисое ҷуз калисои баптист муошират накардаам, аз минбарҳои онҳо хориҷ мешавам? Ин баҳонаи бардурӯғ аст. Аммо ин наметавонад баҳонаи методистҳо ва пресвитерианҳо бошад; зеро онҳо ба иштироки омехта бовар доранд. Онҳо барои чӣ касеро хориҷ мекунанд? Ман шунидам, ки баъзеҳоро барои «сарояндагии» таронаҳои марбут ба омадани дуюми Масеҳ хориҷ кардаанд; дигареро барои девонагӣ, дар ҳоле ки ягона далели девонагие, ки бар онҳо оварда шуд, ин буд, ки онҳо барои Масеҳ ҳушёр буданд. Эй Худо, «аз онҳо бигузар, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд».»

GSAM 176Сторрс дар бораи муносибати калисоҳо

GSAM 176.1Ҷорҷ Сторрс дар бораи муносибати калисоҳо нисбат ба адвентистҳо чунин гуфт:—

GSAM 176.2«Кадоме аз онҳо дар ин лаҳза намегӯянд: "Ман мисли малика нишастаам"? Ва кадоме аз онҳо худро бо ин андеша хушҳол намекунанд, ки як рӯз ҷаҳонро забт хоҳанд кард ва онро ба эътиқоди худ тобеъ хоҳанд сохт? Кадоме аз онҳо иҷозат медиҳанд, ки рӯҳе дар миёни онҳо бо осоиштагӣ бимонад, ки ошкоро ва бетарс эътиқодашро ба омадани наздики Масеҳ эълом мекунад? Оё шартҳои мондан дар миёни онҳо бехалал ин нест, ки шумо «пурра худдорӣ» кунед аз ифодаи оммавии эътиқод ба омадани Худованд дар ин сол, новобаста аз он ки эътиқодоти шумо дар ин бора чӣ аст ва ҳарчанд шумо онро муҳим биҳисобед, ки фарёд занед: «Аз Худо битарсед ва Ӯро ситоиш кунед, зеро соати ҳукми Ӯ расидааст»?"

GSAM 176Гувоҳии Мансфилд

GSAM 176.3Л. Д. Мансфилд, ки аз Онеида, штати Нью-Йорк, 21 марти 1844 менавишт, чунин шаҳодат медиҳад:—

GSAM 176.4"Худо рӯҳи фарзандони азизашро, ки аз осмон интизори Худованд ҳастанд, ба ҳаракат дароварда, онҳоро на танҳо водор месозад, ки ба фариштае, ки «инҷили абадиро барои таблиғ дорад ва мегӯяд: «Соати ҳукми Ӯ расидааст», эътибор кунанд, балки ба фармони баъдӣ — «Аз вай берун оед, эй халқи ман!» — низ итоат намоянд. Ман бештар аз ҳарвақта бовар дорам, ки созмонҳои динӣ дар рӯзгори имрӯза қисми ками он Вавилон нестанд, ки бояд бо зӯроварӣ фурӯ рехта шавад ва дигар ҳеҷ гоҳ ёфт нашавад.... Аммо ба назарам, дар баъзе аз ин созмонҳо монандӣ ба «шохи хурд» бештар ба назар мерасад. Баъзе мисолҳо инро равшан мекунанд.

GSAM 176Рӯҳи ошӯбгарии зоҳиршуда

GSAM 176.5"Бародаре, ки дар ин минтақа дар таблиғи омадани Худованд хеле муваффақона кор карда буд, дар макони муайян ва вақти муайян барои маърӯза додан ваъда дода буд. Худованд чунин тадбир кард, ки ӯ 16 мил дуртар аз макони таъиншуда бошад, аммо як рӯҳонии _____ дар сари як гурӯҳи ошӯбгарон бо қатрон ва пар ҳозир буд, то онҳоро ба он бандаи Худои Таъоло татбиқ кунанд. Ҳамин рӯҳонӣ баъд аз муддати кӯтоҳе як ҷаласаи дарозмуддатро оғоз кард, аммо ҳама чиз мисли пиряхи шимолӣ хунук ва сард буд — ҳеҷ рӯҳе бедор ё табдил наёфт. Ниҳоят рӯҳонӣ гуфт, ки бовар дорад, маҷбур мешавад «курсии нигаронҳо»-ро бигирад.

GSAM 177.1Як раҳбари гурӯҳ дар ин деҳа ба аъзои гурӯҳаш гуфт, ки аз замоне, ки мо дар ин ҷо ҷамъомадҳо доир мекунем, агар касе ба хонаи ӯ ояд ва бигӯяд, ки бовар дорад Масеҳ имсол меояд, ӯро аз дар хориҷ хоҳад кард.

GSAM 177Вазифа нисбат ба калисоҳо

GSAM 177.2Дар ин ҷо мо шаҳодатномаеро аз суханронӣ ба конфронси бовармандони адвентистӣ, ки дар Бостон, Массачусетс, 31 майи 1844 баргузор шуда, аз ҷониби Вм. Миллер, Элон Галаша, Н. Н. Уайтинг, Аполлос Ҳейл ва Ҷ. В. Ҳаймс имзо шудааст, пешкаш мекунем. Онҳо мегӯянд:—

GSAM 177.3Дар бораи вазифаи мо нисбат ба калисоҳо низ метавонем як сухан гӯем. Хатар дар ин ҷо, мисли дар аксари ҳолатҳои дигар, ба назари мо дар ҳадди ниҳоятҳо аст. Аввалин шакли хатар ин аст, ки ба ваколатҳои калисое, ки мо бо он алоқаманд ҳастем, иҷозат диҳем, ки дар масъалаи чунин вазифа моро хомӯш кунанд. Мо шубҳа надорем, ки ҳазорон нафар бо тан додан ба даъвоҳои ғайрикитобӣ аз ҷониби калисоҳояшон дар ин масъала худро дар назди Худо маҳкум кардаанд; онҳо, агар қатъӣ ва содиқ мебуданд, ҳоло дар ҳолати хеле бехатартар ва муфидтар мебуданд, ҳарчанд шояд онҳо низ ба азият кашидан даъват мешуданд.

GSAM 177.4"Шакли дуюми хатар ин аст, ки ба рӯҳияи интиқом аз калисоҳо бинобар беадолатии онҳо нисбат ба мо таслим шавем ва бар зидди ҳамаи чунин созмонҳо ҷанги бефарқ оғоз кунем. Дар мавриди вазифаи адвентистҳо нисбат ба калисоҳое, ки бо онҳо алоқаманданд, агар моро даъват мекарданд, ки ин корро анҷом диҳем, мо наметавонистем ягон дастури умумиро пешниҳод кунем. Онҳо бояд дар тарси Худо амал кунанд, чунон ки вазъият тақозо мекунад.

GSAM 178.1Аммо мо бояд дар иҷрои вазифаи худ ва шаҳодат додан ба ҳақиқат дар ҳама фурсатҳои муносиб ва мувофиқ қатъӣ бошем. Ва агар бо пайравӣ аз ин роҳ мо ба калисоҳо хашмгинӣ орем ва онҳо моро бо ихроҷ таҳдид кунанд, агар хомӯш набошем (гарчанде агар мо муносибати худро бо калисо бо роҳи дӯстона қатъ карданро муносиб бидонем, ин шояд роҳи беҳтар бошад), биёед вазифаи худро иҷро кунем ва вақте ки ихроҷ мешавем, дар таҳаммул кардани беадолатӣ сабр кунем ва бо Устоди худ омода бошем, ки «аз дарвоза берун равем ва таҳқири Ӯро бар дӯш гирем».

GSAM 178.2Аз ин иқтибосҳо дар бораи муносибати калисоҳо нисбат ба онҳое, ки паёми фариштаи дуюмро мерасониданд, ба осонӣ дида мешавад, ки чӣ гуна, ҳамчун натиҷаи аввалини расонидани ин даъвати дуюм ба «хӯроки шом», онҳое, ки дар як оғили рӯҳонӣ ҷамъ омада буданд, ҳамчун «маҷрӯҳон» ном бурда мешаванд, «лангҳо», ва «кӯрҳо», ки ин ба таври возеҳ нишон медиҳад, ки онҳо аз ҷониби «задани» «ҳамхизмат»-ҳояшон, ки аз онҳо ҷудо шуда буданд, бад муносибат дида буданд.

GSAM 178Мардуми ҷудогона, интихобшуда барои қабули ҳақиқатҳои нав

GSAM 178.3Мақсади Худованд дар ҷудо кардани як қавми алоҳида тавассути эълони паёми фариштаи дуюм — даъвати дуюм ба «хӯроки шом» — ва «нидои ними шаб» равшан дида мешавад. Ҳақиқатҳои қимматбаҳо барои рӯзҳои охир бояд ҷустуҷӯ ва эълон мешуданд — коре, ки дар калисоҳои «ба эътиқод маҳдудшуда» ғайриимкон буд, ҳамон тавре ки таблиғи Инҷил ба ҷаҳон аз ҷониби калисои апостолӣ ҳангоми нигоҳ доштани робита бо сектҳои яҳудӣ имконнопазир буд. Худо дар он ҷо даъват ба ҷудошавӣ кард,⁹ ва ҳамчунин даъват намуд, ки бовардорони адвентистӣ аз онҳое ҷудо шаванд, ки мехоҳанд онҳоро дар доираи эътиқодҳояшон маҳдуд кунанд.

GSAM 179«Шаш хутба»-и Сторрс

GSAM 179.1Зуд пас аз ин ҷудошавӣ мо мебинем, ки рӯшноӣ дар мавзӯи ҷазои оянда ба гурӯҳҳои адвентистӣ расид, тавре ки дар варақча, «Шаш хутба», аз Ҷорҷ Сторрс, мавқеъ мегирад, ки инсон аз табиат фаношаванда аст; ки мурдагон байни марг ва эҳё беҳуш ҳастанд; ки ҷазои ниҳоии бединҳо нобудии комил хоҳад буд; ва ки ҷовидонӣ тӯҳфаи Худо аст, ки танҳо бо имон ба Худованди мо Исо Масеҳ ба даст меояд.

GSAM 179.2Ҳазорҳо адвентистҳо ин таълимоти табиати инсонро пазируфтанд, аммо ҳамаашон не. Рад кардани он дар миёни онҳо ҳеҷ гуна нооромӣ ба бор наовард, зеро онро танҳо масъалаи эътиқод мешумурданд, на санҷиши мавқеи ахлоқӣ; аз ин рӯ, кӯшиши муттаҳидонаи онҳо барои ҳушдор додани ҷаҳон аз наздик шудани Масеҳ бефосила идома ёфт. Аммо ин амал хашми калисоҳоро нисбат ба онҳо бедор кард.

GSAM 179Натавонистанд «Шаш хутба»-ро рад кунанд

GSAM 179.3Рӯҳонии методист дар шаҳри ман, ки қаблан дар соли 1843 дар таблиғи таълимоти омадани Масеҳ ширкат карда буд, «Шаш хутба»ро гирифт, онро хонд ва ба аъзои калисояш эътироф намуд, ки наметавонад ин таълимотро рад кунад; аммо вақте фаҳмид, ки бисёре аз аъзои калисояш онро қабул мекунанд, ба дигарон тавсия дод, ки китобро нахонанд, зеро «агар онро бихонанд, ба таълимот бовар хоҳанд кард». Дар моҳи сентябри соли 1844, пас аз бозгашти ин рӯҳонӣ аз конфронси солона, ӯ дар минбари худ бархост ва оммавӣ таълимоти адвентистиро рад кард ва бо тавозӯъ аз калисо барои он ки маърӯзачиёнро қаблан ба суханронӣ дар бино даъват карда буд, узр хост.

GSAM 179Мурофиа барои бидъат

GSAM 179.4Ин амал аз ҷониби рӯҳонӣ зуд бо кӯшиши мубориза бо бовардорони адвентистӣ барои ҳеретика будан пайравӣ шуд; аммо азбаски ба онҳо иҷозат дода шуд, ки парвандаҳояшонро бо Китоби Муқаддас ҳимоя кунанд, калисо ягон пирӯзӣ ба даст наовард. Чанд нафар аз ин калисо хориҷ карда шуданд, зеро рафтори онҳо бо интизом мувофиқат намекард, ва бисёри дигар бо сабаби хориҷ шудани аъзое, ки мухолифи Китоби Муқаддас будани эътиқодашонро исбот кардан имкон надошт, аз калисо канор рафтанд. Ҳамин тавр, таълимоти адвентистӣ аз он калисо, ки садҳо нафар дар он наҷотдиҳандаро ёфта, дар Худо хушбахт шуда буданд, барои ҳамешагӣ дур карда шуд.

GSAM 180.1Он чи дар шаҳри зодгоҳи ман рӯй дод, дар садҳо калисоҳои дигар дар саросари кишвар низ такрор шуд. Онҳое, ки аз ҷониби бародарони пешинаашон чунин муносибат диданд, тасаллии зиёдеро дар суханони паёмбар Ишаъё ёфтанд: «Сухани Худовандро бишнавед, эй шумо, ки аз каломи Ӯ метарсед: Бародароне, ки шуморо нафрат карданд ва ба хотири номи Ман шуморо ронданд, гуфтанд: "Худованд ҷалол ёбад"; вале Ӯ барои шодмонии шумо зоҳир хоҳад шуд ва онҳо шармсор хоҳанд шуд.»¹⁰

GSAM 180Нишон додани ғазаби бадхоҳон

GSAM 180.2Ҳангоме ки рӯзи интизории Худованд наздик мешуд, боваркунандагон дар корҳояшон боз ҷиддитар мешуданд, ва бадхоҳон боз ҳам шадидтар ғазаб карда, масхара мекарданд, чунон ки аз изҳороти зерин, ки муҳаррири нашрияи «Midnight Cry» санаи 31 октябри 1844 нашр кардааст, бармеояд:—

GSAM 180.3«Таъсире, ки ин ҳаракат бар бадхоҳон расонд, низ ба таври назаррас моро дар эътиқодамон, ки Худо дар он аст, тасдиқ кард. Вақте ки фарзандони Худо ҷамъ омаданд, то дар назди Ӯ саҷда кунанд ва худро фурӯтан созанд ва барои зоҳиршавии Ӯ омодагӣ бинанд, чунон ки ба як гурӯҳи гуноҳкорон, ки танҳо бо лутф наҷот меёбанд, мувофиқ аст, беадолатҳо бадхоҳии аз ҳама бештар нишон доданд. Вақте ки мо ҷуз дар рӯзномаи худ дар бораи ҷамъомадҳоямон ягон эълон надода ва мардумро ба он ҷо даъват накарда будем, фарзандони Бейлиал ба онҳо тӯда-тӯда даромада, нооромии зиёдеро ба вуҷуд оварданд. Шоми шанбе, 12-уми ҳамин моҳ [12 октябри 1844], мо дар табернакул ҷамъомад баргузор накардем, то ки фаррош [тозакунандаи ибодатгоҳ] имкони тоза кардани биноро барои шанбе [якшанбе] дошта бошад. Аммо ошӯбгарон ба бино ҳамла карда, ҳатто ин имкониятро низ надоданд. Бо вуҷуди ин, шаҳрдор бе дархост фавран дахолат карда, онҳоро берун ронд.

GSAM 181.1Дар ҷамъомадҳои мо дар якшанбеи баъдӣ, пас аз пур шудани табернакул, тӯдаи зич кӯчаро дар назди бино ишғол кард, ки бисёре аз онҳо аз он хашмгин буданд, ки касе ба омадани Худованд бовар дорад. Шомгоҳ, бинобар ҳаяҷони мардум, ягон ҷамъомад баргузор нашуд; вале кӯча барвақт бо ошӯбгарон пур шуд; аммо дахолати фаврии шаҳрдор ва полиси самаранокаш пас аз фиристодани чанд нафар ба боздоштгоҳ кӯчаро холӣ кард. Мо рафтори ин ошӯбгаронро танҳо ба ҳодисае монанд карда метавонистем, ки шоми пеш аз нобудсозии Содом дар назди дари Лот рух дода буд.... Ин ҳаракати онҳо он қадар ногаҳонӣ, ҳамоҳанг ва густурда буд, ки намоиши он дар рӯзи аввали моҳи ҳафтуми яҳудӣ моро дар ақидаи худ устувор сохт, ки ҳамин моҳ бояд бошад."

GSAM 181Масхарабозон либосҳои болоравӣ мепӯшанд

GSAM 181.2Дар 22-юми октябри соли 1844, рӯзи поёнёбии ду ҳазору сесад рӯз, дар шаҳри Париж, штати Мэн, дар ҳоле ки мӯъминон дар хонаи ибодат ҷамъ омада, бо ниёиши ҷиддӣ ба Худо машғул буданд ва интизор доштанд, ки Худованд ҳамон рӯз меояд, масхарагарон дар атрофи бино ҷамъ шуда, сурудҳои ҳазлиро месароянд. Ду нафари ин вандалҳо либосҳои дарозу сафед пӯшида, ба болои боми хона баромаданд, суруд хонданд ва онҳое, ки дар дохили хона барои омадани Худованд дуо мекарданд ва интизор буданд, масхара карданд.

GSAM 181.3Эҳтимол аст, ки аз ҳамин ҳодиса дурӯғҳое сар зада бошанд, ки адвентистҳо либоси болоравиро мепӯшанд; зеро новобаста аз он ки рӯзномаҳои адвентистӣ барои як ҳодисаи воқеӣ, ки адвентист дар соли 1844 либоси болоравиро пӯшида ва интизори омадани Худованд буд, мукофоти то 500 доллар пешниҳод кардаанд, то ҳол ягон ҳодисаи воқеӣ пешниҳод нашудааст.

GSAM 182Рӯъёи Ҳейзен Фосс, 1844

GSAM 182.1Дар ҳамин замон дар Поланд, штати Мэн, ҷавоне бо номи Ҳейзен Фосс зиндагӣ мекард, ки қатъиян боварӣ дошт, Худованд дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум хоҳад омад. Ӯ марди хушҷилва, бо сухани ширин ва хеле бомаърифат буд. Чанд ҳафта пеш аз поёни «нидои ними шаб», Худованд наздик омад ва ба ӯ рӯъёе дод, ки дар он саёҳати мардуми адвентистӣ ба сӯи шаҳри Худо ва хатарҳои онҳо нишон дода шуд. Ба ӯ чанд паёми ҳушдорӣ дода шуданд, ки ӯ бояд онҳоро мерасонд, ва инчунин ӯ озмоишҳо ва таъқибҳоро, ки дар сурати вафодор мондан дар нақли он чи ба ӯ нишон дода шуда буд, рӯй медоданд, мушоҳида кард. Ӯ, монанди ҷаноби Фой, се қадамеро дид, ки мардумони Худо бояд пурра ба роҳи шаҳри муқаддас қадам мегузоштанд. Ӯ, ки боварӣ дошт, ки Худованд «дар чанд рӯзи дигар» хоҳад омад (тавре он замон месароиданд), қисмати рӯъё, ки ба се қадам барои баромадан ба роҳ дахл дошт, барои ӯ нофаҳмо буд; ва аз он ки табиатан рӯҳияи ифтихорӣ дошт, аз салиб канор рафт ва аз нақл кардани он худдорӣ намуд. Ин рӯъё бори дувум такрор шуд ва ба ӯ гуфтанд, ки агар боз ҳам аз нақл кардани он чи ба ӯ нишон дода шуда буд сарпечӣ кунад, бори масъулият аз ӯ гирифта шуда, ба яке аз заифтарин фарзандони Худованд супурда мешавад, ки он чи Худо ошкор хоҳад кард, бо вафодорӣ нақл хоҳад кард. Вай бори дигар сарпечӣ кард. Сипас сеюмин рӯъё дода шуд ва ба ӯ гуфтанд, ки ӯ озод шудааст ва бори масъулият ба яке аз заифтаринҳо вогузор шудааст, ки фармони Худовандро иҷро хоҳад кард.

GSAM 182Фосс натавонист рӯъёяшро нақл кунад

GSAM 182.2Ин ҳолат ҷавонро ба ҳайрат овард ва ӯ қарор дод, ки он чи ба ӯ нишон дода шуда буд, нақл кунад ва мувофиқи он вақти муайяншударо эълон кард. Мардум барои дидан ва шунидан ҷамъ омаданд. Ӯ бодиққат таҷрибаи худро нақл кард, ки чӣ гуна аз нақл кардани он чи Худованд ба ӯ нишон дода буд, сарпечӣ карда буд ва натиҷаи ин сарпечӣ чӣ хоҳад буд. «Ҳоло», гуфт ӯ, «ман рӯъёро нақл мекунам». Аммо афсӯс! аллакай дер шуда буд: ӯ дар назди мардум мисли ҳайкал хомӯш истода, ниҳоят бо алами амиқ гуфт: «Ман як калимаи он рӯъёро ба ёд намеорам». Ӯ дар азоб дастҳояшро ба ҳам мепечонд ва мегуфт: «Худо каломи худро иҷро кард. Ӯ рӯъёро аз ман гирифт», ва бо изтироби бузурги рӯҳӣ гуфт: «Ман марди гумшуда ҳастам». Аз он замон ӯ умеди худро ба Масеҳ аз даст дод ва ба ҳолати ноумедӣ афтид. Вай дигар ҳеҷ гоҳ дар ҷамъомади адвентистҳо иштирок накард ва ба дин таваҷҷӯҳи шахсӣ надошт. Рафтораш дар бисёр ҷиҳатҳо, ҳадди ақал, мисли касе буд, ки аз таъсири мулоими Рӯҳи Худованд маҳрум шудааст, мисли касе, ки «ба роҳҳои худ вогузор шудааст, то аз амалҳои худ пур шавад». Дар ҳамин ҳолати рӯҳӣ ӯ дар соли 1893 даргузашт.

GSAM 183Рӯъёи Фосс, нақлкардаи дигаре

GSAM 183.1Тақрибан се моҳ пас аз он ки ӯ натавонист рӯъёяшро ба ёд орад, аз ҳуҷраи ҳамсоя овози нақли рӯъёеро аз ҷониби шахси дигар шунид. Ҷаласа дар ҳамон хонаи истиқоматӣ баргузор мешуд, ки ӯ дар он ҷо буд. Ӯро баромада ба ҷаласа биёяд водор карданд, аммо ӯ розӣ нашуд. Ӯ гуфт, ки он рӯъё то ҳадде ба он чизе, ки ба ӯ нишон дода шуда буд, монанд буд, ки ду нафар метавонистанд якхела нақл кунанд. Ва ҳамин тавр маълум шуд, ки ӯ чӣ дида буд, аммо ҳангоми кӯшиши нақл кардан онро ба ёд оварда наметавонист. Пас аз он ки баъдтар он шахсро дид, гуфт: «Ин ҳамон асбобест, ки Худованд бори масъулиятро бар ӯ гузоштааст.»

GSAM 183Андӯҳгин ноумед шуд

GSAM 183.2Ниҳоят, рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум, ба вақти яҳудӣ (22 октябри 1844), фаро расид. Он ҳазорон-ҳазор нафареро ёфт, ки ба он нуқта барои ба анҷом расидани умедҳояшон нигариста буданд. Онҳо барои ҳеҷ чизи дунёвӣ пас аз он сана омодагӣ надида буданд. Онҳо ҳатто фикри «агар он наояд» дар сар надоштанд, балки умури дунявии худро чунон ба нақша гирифта буданд, ки гӯё ин рӯз поёни давраи ҳаёти табиии онҳо бошад. Онҳо ба бадкорон ҳушдор дода, онҳоро ташвиқ карда буданд, ки аз ғазаби оянда гурезанд, ва бисёре аз онҳо метарсиданд, ки шояд ин паём рост барояд. Онҳо бо хешовандонашон маслиҳат дода, дуо карда буданд ва ба онҳое аз хешовандонашон, ки дилҳояшонро ба Худо надода буданд, хайрбод гуфта буданд. Хулоса, онҳо бо тамоми ҷиддият аз ҳама чизҳои дунёвӣ хайр мехостанд, мисли касе, ки худро наздик ба рӯбарӯ шудан бо Додраси тамоми замин мешуморад. Ҳамин тавр, бо изтироби қариб нафасгирифта, онҳо дар ҷойҳои ибодати худ ҷамъ омаданд, интизор буданд, ки ҳар лаҳза «садои фариштаи бузург ва сурнайи Худо»-ро мешунаванд ва осмонҳоро бо шукӯҳи Подшоҳи ояндаи худ фурӯзон мебинанд.

GSAM 184.1Соатҳо босустӣ мегузаштанд, ва ниҳоят, вақте офтоб дар ғарб ғуруб кард, даҳуми моҳи ҳафтуми яҳудӣ ба поён расид. Сиёҳии шаб бори дигар рӯи заминро фаро гирифт; аммо бо он торикӣ дар дилҳои бовардорони интизор дарде аз ғам омад, ки монанди онро танҳо дар андӯҳи шогирдони Худованди мо метавон ёфт, вақте ки онҳо бо ҷиддият дар шаби пас аз салибкашию дафни Ӯ, ки каме пештар бо пирӯзӣ ба Уршалим ҳамчун Шоҳи худ оварда буданд, ба хонаҳояшон мерафтанд.