Боби 19 — «Аз меваҳояшон онҳоро хоҳед шинохт»

GSAM 299.1«Ӯ баъзеҳоро апостолҳо, баъзеҳоро паёмбарон, баъзеҳоро муждадиҳандагон, баъзеҳоро рӯҳониён ва муаллимон таъин кард, то муқаддасонро комил созад, барои кори хизмат, барои бунёди бадани Масеҳ; то даме ки ҳамаи мо дар иттиҳоди имон ва дар шиносии Писари Худо ба як марди комил, ба андозаи қомати пурраи Масеҳ расем.»¹

GSAM 299.2Вақте Наҷотбахш неъматҳои Рӯҳи худро дар калисо гузошт, то «чунон ки худаш хост» кори Худовандро то рӯзи комил ба анҷом расонад, Ӯ мардуми худро ба тахмин намегузошт, ки оё зоҳиршавӣ аз осмон аст ё аз рӯҳҳои бад, балки қоидаҳоеро муқаррар кард, ки бо онҳо мо метавонем фаҳмем, ки оё рӯҳ аз Худо аст ё не. Ҳатто дар ин рӯзҳои охир, вақте ки, чун дар Китоби Ҳазрати Юил пешгӯӣ шуда буд, Худованд рӯҳи худро бар ҳама ҷисм мерезад ва ҳам писарон ва ҳам духтарон пайғамбарӣ хоҳанд кард,² Павлус мегӯяд, мардум набояд пайғамбариро паст бинанд, балки бояд «ҳама чизро санҷида» ва «чизеро, ки нек аст, нигоҳ доранд».³

GSAM 299.3Чӣ гуна ингуна зоҳиршавиҳоро ғайр аз муқоиса бо қоидаҳои Китоби Муқаддас барои фарқ кардани кори Рӯҳи Худо санҷидан мумкин аст? Ҳар чизе, ки аз дониши маҳдуди инсон болотар аст, ҳатман аз Худо нест, зеро Китоби Муқаддас мегӯяд, ки дар рӯзҳои охир Шайтон мӯъҷизаҳоеро ба амал меорад, то ҷаҳонро гумроҳ созад ва онҳоро ба ҷанги он рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оварад.⁴ Пас, танҳо бо муқоисаи бодиққат байни зоҳирот ва қоидаҳои Китоби Муқаддас ҳадяи ҳақиқии рӯҳонӣ маълум мешавад. Дар ин маврид низ ҳамон дараҷаи эҳтиётие зарур аст, ки одамони дунё ҳангоми ошкор кардани пули қалбакӣ риоя мекунанд.

GSAM 300Ошкор кардани пули қалбакӣ

GSAM 300.1Дар нашрияи Detroit Bank Note Reporter аз апрели соли 1863 ҷаноби Престон панҷ қоида барои ошкор кардани пулҳои қалбакӣ пешниҳод кард ва таъкид намуд, ки ҳар касе, ки мувофиқи ин қоидаҳо ҳар як варақаи пулиро, ки ба дасти ӯ мерасад, бодиққат тафтиш кунад, ҳеҷ гоҳ аз фиреб хӯрдан наметарсад.

GSAM 300.2Ҳеҷ роҳи боэътимодтаре барои исботи ҳадяи паёмбарӣ вуҷуд надорад, ҷуз он ки онро бо тавсифи ҳадяҳои монанде, ки дар замонҳои Китоби Муқаддас зоҳир шудаанд, муқоиса кунем ва бо қоидаҳои дар он овардашуда санҷем. Китоби Муқаддас моро барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз месозад (2 Тимӯтиёс 3:16, 17) ва нақли дурустеро аз зоҳиршавии неъмати пайғамбарӣ пешкаш мекунад ва нишон медиҳад, ки кори ҳақиқии Рӯҳи Худоро чӣ гуна аз амалҳои Шайтон бо неъматҳои сохтаи ӯ фарқ додан мумкин аст.

GSAM 300ҚОИДАҲОИ ФАРҚКУНИИ ТУҲФАҲОИ ҲАҚИҚӢ

GSAM 300.3Худованд дар каломи худ ҳадди ақал ҳафт қоидаи возеҳро муқаррар кардааст, ки бо онҳо намоишҳои ҳақиқии Рӯҳи Худоро аз кори Иблис фарқ кардан мумкин аст.

GSAM 300Қоидаи якум — Дастури махсус

GSAM 300.4Пайғамбар Ишаъё, дар бораи ҳодисаҳои рӯзҳои охир сухан карда, мегӯяд: «Гувоҳиро баста, шариатро дар миёни шогирдонам муҳр занед. Ва ман ба Худованд, ки чеҳраашро аз хонадони Яъқуб пинҳон мекунад, мунтазир мемонам ва дар ҷустуҷӯи Ӯ хоҳам буд.... Ва вақте ки онҳо ба шумо гӯянд: «Ба касоне, ки рӯҳҳои ошно доранд, ва ба ҷодугароне, ки ҷиқ-ҷиқ мекунанд ва зери лаб мегӯянд, муроҷиат кунед», оё набояд халқ ба Худои худ муроҷиат кунад? Барои зиндаҳо ба мурдаҳо? Ба Қонун ва ба шаҳодат; агар онҳо бар асоси ин сухан нагӯянд, пас дар онҳо нур нест».⁵

GSAM 301.1Дар ин оят таваҷҷӯҳ ба мардуме ҷалб мешавад, ки ба барқарорсозии муҳри қонуни Худо машғуланд — мардуме, ки ба Худованд мунтазиранд ва дар хизмати Ӯ саргарм ҳастанд. Онҳо дар ҷустуҷӯи Ӯ ҳастанд; яъне, онҳо интизори омадани Ӯ мебошанд — ин ҳам дар замоне, ки рӯҳҳое, ки худро рӯҳҳои мурдагон меноманд, мардумро даъват мекунанд, ки ба онҳо муроҷиат кунанд. Баъзеҳо ба даъвати онҳо гӯш медиҳанд ва барои дониш ба мурдагон муроҷиат мекунанд; аммо Худованд мардумашро даъват мекунад, ки Ӯро ҷустуҷӯ кунанд. Ин дар асл маънои онро дорад, ки агар онҳо Ӯро ҷустуҷӯ кунанд, Ӯ ба онҳо таълимоти махсус хоҳад дод. Онҳо набояд ба мурдагон муроҷиат кунанд, зеро мурдагон наметавонанд ба онҳо ягон маълумот диҳанд; зеро «на онҳо дигар то абад дар ҳеҷ чизе, ки зери офтоб сурат мегирад, ҳиссае надоранд;» ва «мурдагон ҳеҷ чизро намедонанд.»⁶

GSAM 301.2Дар ояти мазкур қоидае оварда шудааст, ки бар асоси он ҳамаи муоширатҳо бояд санҷида шаванд: «агар онҳо бар асоси ин сухан нагӯянд, пас дар онҳо нур нест». Ҳамаи муоширатҳо аз ҷониби Худованд бо сухани Ӯ ва қонуни Ӯ ҳамоҳанг хоҳанд буд.

GSAM 301.3Ин қоидаро ба навиштаҳои хонум Уайт татбиқ карда, метавонам бигӯям, ки дар тӯли панҷоҳу ду соли охир ман шаҳодатномаҳои ӯро бодиққат хонда, онҳоро бо Қонуни Худо ва шаҳодати Китоби Муқаддас муқоиса кардам ва дар байни онҳо ҳамоҳангии комилро ёфтам. Дастурҳои ӯ барои овардани ягон ваҳйи нав, ки ҷои Китоби Муқаддасро бигирад, нестанд, балки барои он ҳастанд, ки нишон диҳанд, дар ин замонҳо одамон дар куҷо ва чӣ гуна метавонанд гумроҳ шаванд ва аз калима дур шаванд. Мақоми шаҳодатҳои хонум Уайтро беҳтарин тавре метавон баён кард, ки худи ӯ дар бораи онҳо навиштааст:—

GSAM 301.4Каломи Худо барои равшан кардани зеҳни аз ҳама тира кофист ва онҳое, ки хоҳиши фаҳмидани он доранд, метавонанд онро дарк кунанд. Аммо бо вуҷуди ин, баъзеҳо, ки даъво доранд, ки Каломи Худоро мавриди омӯзиш қарор медиҳанд, дар зидди равшании таълимоти возеҳи он зиндагӣ мекунанд. Пас, то мардон ва занон бе ҳеҷ баҳона бимонанд, Худо шаҳодатҳои возеҳ ва мушаххас медиҳад, то онҳоро ба он Каломе баргардонад, ки онҳо риояи онро нодида гирифтаанд.

GSAM 302.1"Каломи Худо пур аз принсипҳои умумӣ барои ташаккули одатҳои дурусти зиндагӣ аст, ва шаҳодатномаҳо, умумӣ ва шахсӣ, махсусан барои ҷалби таваҷҷӯҳи онҳо ба ҳамин принсипҳо равона шудаанд.... Шумо бо Китоби Муқаддас ошно нестед. Агар шумо Каломи Худоро мавриди омӯзиш қарор дода, бо хоҳиши расидан ба меъёри Китоби Муқаддас ва ноил шудан ба камоли масеҳӣ мекӯшидед, ба шаҳодатномаҳо ниёз намедоштед....

GSAM 302.2«Худованд ният дорад, ки шуморо тавассути шаҳодатҳои додашуда ҳушдор диҳад, танқид кунад, маслиҳат диҳад ва дар зеҳни шумо аҳамияти ҳақиқати каломи худро мустаҳкам созад. Шаҳодатҳои хаттӣ на барои додани нури нав, балки барои он ҳастанд, ки ҳақиқатҳои илҳомиро, ки аллакай ошкор шудаанд, бо тафсилоти зинда дар дил мустаҳкам кунанд.... Ҳеҷ ҳақиқати нав ошкор намешавад, балки Худо тавассути шаҳодатномаҳо ҳақиқатҳои бузургеро, ки аллакай дода шуда буданд, соддатар кардааст ва ба тарзи интихобкардаи худ онҳоро пеши мардум овардааст, то зеҳнро бедор ва бо онҳо таъсир расонад, то ҳама бе ҳеҷ баҳона бимонанд....

GSAM 302.3Гувоҳиномаҳо на барои паст нишон додани каломи Худо, балки барои баланд бардоштани он ва ҷалби диққати мардум ба он ҳастанд, то соддагии зебои ҳақиқат дар ҳама таассурот гузорад.... Агар мардуме, ки ҳоло даъво доранд, ки ганҷи хоси Худо ҳастанд, талаботи Ӯро, ки дар каломи Ӯ муқаррар шудааст, риоя мекарданд, шаҳодатҳои махсус барои бедор кардани онҳо нисбати вазифаҳояшон ва таъкид бар гуноҳкорӣ ва хатари даҳшатноки онҳо дар нодида гирифтани итоат ба каломи Худо дода намешуд.⁷

GSAM 302Қоидаи дуюм — Пайғамбарони ҳақиқӣ

GSAM 302.4Мо аллакай омӯхтем, ки ҳамаи паёмбарони ҳақиқӣ мувофиқи Қонуни Худо ва шаҳодати Каломи Ӯ сухан хоҳанд гуфт. Ҳаворий Юҳанно қоидаи дигареро барои тавсифи таълимоти паёмбарони ҳақиқӣ пешниҳод мекунад. Ӯ мегӯяд: «Дӯстдоштагон, ба ҳар рӯҳ бовар накунед, балки рӯҳҳоро озмоиш кунед, то бидонед, ки онҳо аз Худо ҳастанд ё не; зеро паёмбарони дурӯғин зиёде ба ҷаҳон баромадаанд. Аз ин мешиносед Рӯҳи Худоро: ҳар рӯҳе, ки иқрор мекунад, ки Исо Масеҳ дар ҷисм омадааст, аз Худост; ва ҳар рӯҳе, ки иқрор намекунад, ки Исо Масеҳ дар ҷисм омадааст, аз Худо нест; ва ин ҳамон рӯҳи антимасеҳ аст, ки шумо шунидаед, ки меояд; ва ҳоло аллакай дар ҷаҳон аст."⁸

GSAM 303.1Ин ояти мазкурро бодиққат баррасӣ кунед. Он намегӯяд, ки ҳар касе эътироф кунад, ки Исо Масеҳ «дар ҷисм омад», балки «дар ҷисм омадааст»; яъне, Ӯ бо Рӯҳи худ меояд ва дар посух ба имони мо дар мо маскан мегирад. Дар асл, ин ҳақиқати марказии Инҷил аст: «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол».⁹

GSAM 303.2Мавзуи амалие, ки дар ҳамаи навиштаҳои хонум Уайт дида мешавад, зарурати Масеҳ ҳамчун Наҷотбахши дохилист, агар мо хоҳем дар роҳи осмонӣ пешравӣ кунем. Навиштаҳои ӯ зарурати Масеҳро аввал, охир ва ҳамеша таълим медиҳанд. Ҳамчун намунаи ин ҳақиқат, диққат ба китоби ӯ «Қадамҳо ба сӯи Масеҳ» ҷалб мешавад, ки беш аз сад ҳазор нусхаи он ба забони англисӣ фурӯхта шудааст, бидуни ҳазорон нусхаҳо ба 18 забони хориҷӣ, ки ҳоло чоп мешавад. Як рӯҳонии пресвитерианӣ, пас аз хондани китоб, беш аз сесад нусха барои аъзои калисо ва дӯстонаш фармоиш дод ва гуфт: «Ин китобро касе навиштааст, ки бо Худованд Исо Масеҳ хуб ошно аст».

GSAM 303Қоидаи сеюм — Пайғамбарони бардурӯғ

GSAM 303.3Юҳанно қоидаеро барои шинохтани пайғамбарони дурӯғин меорад: «Онҳо аз ҷаҳонанд; бинобар ин дар бораи ҷаҳон сухан мегӯянд ва ҷаҳон онҳоро мешунавад.»¹⁰ Таълимоти пайғамбарони дурӯғин ба дили ҷисмонӣ хизмат мекунад, на роҳи инкор кардани худ ва салиббардориро баланд мебардорад. Пайғамбарони дурӯғин «суханҳои ҳамвор» меомӯзонанд, на «Муқаддаси Исроил»-ро баланд мебардоранд.¹¹ Ҳар касе, ки ҳатто чанд саҳифа аз навиштаҳои хонум Уайт-ро мехонад, мебинад, ки онҳо дар хатти инкор кардани худ ва бардошти салиб ҳастанд ва барои дили дунявӣ ва ҷисмонӣ писанд нестанд.

GSAM 304Қоидаи чорум — Азоб ва Сабр

GSAM 304.1Дар пайгирии ин мавзӯъ боз ҳам бештар, мо ҳамчун қоидаи чорум суханони апостол Яъқубро мегирем: «Эй бародарон, пайғамбаронеро, ки ба номи Худованд сухан гуфтаанд, ҳамчун намунаи азобу машаққат ва сабр бигиред.»¹² Вақте ки мо дар бораи таҷрибаи он пайғамбарони қадим мехонем, мефаҳмем, ки яке аз бузургтарин озмоишҳои онҳо ин буд, ки Исроил шаҳодатҳои возеҳи онҳоро рад мекард ё баръакс амал менамуд. Як таҳқиқи мухтасар дар он замонҳо фавран хусусияти пайғамбарони ҳақиқӣ ва дурӯғро нишон медиҳад. «Ҳамин мегӯяд Худованди лашкарҳо: ба суханони пайғамбароне, ки ба шумо пайғамбарӣ мекунанд, гӯш накунед; онҳо шуморо беҳуда месозанд; онҳо аз рӯъёи дили худ сухан мегӯянд, на аз даҳони Худованд.»¹³

GSAM 304.2Дар навиштаҳои хонум Уайт ҳеҷ чизе нест, ки хонандаро ғурурзада созад; аммо, чунон ки касе дигар иброз кардааст: «Ман борҳо ва борҳо аз ин шаҳодатҳо манфиати бузурги рӯҳонӣ гирифтаам. Дар ҳақиқат, ман ҳеҷ гоҳ онҳоро бе он ки барои камбуди имон ба Худо, камбуди садоқат ва камбуди ҷиддият дар наҷоти ҷонҳо танқид шуданамро эҳсос кунам, намехонам.» Албатта, таъсири шаҳодатҳои хонум Уайт ба куллӣ бо таълимоти пайғамбарони дурӯғин, тавре ки Иеремия тавсиф кардааст, фарқ мекунад.

GSAM 304.3Пайғамбар инчунин ба мо мегӯяд, ки пайғамбарони дурӯғин чӣ гуна таълим хоҳанд дод: «Онҳо то ҳол ба онҳое, ки маро таҳқир мекунанд, мегӯянд: "Худованд фармуд: Шумо осоиштагӣ хоҳед дошт"; ва ба ҳар касе, ки ба хоҳиши дили худ амал мекунад, мегӯянд: "Ҳеҷ баде бар шумо нахоҳад омад."»¹⁴

GSAM 304.4Дар бораи хусусияти таълимоти хонум Уайт дар шаҳодатномаҳояш, ман суханҳои зеринро аз як хонандаи бодиққат иқтибос мекунам:

GSAM 304.4«Ман ҳамаи шаҳодатномаҳои ӯро аз сар то по, аксари онҳоро чандин маротиба хондаам ва ҳеҷ гоҳ натавонистам дар тамоми онҳо як ҷумлаи ғайриахлоқӣ ё чизеро, ки пурра пок ва масеҳӣ набошад, пайдо кунам; ҳеҷ чизе, ки касеро аз Китоби Муқаддас ё аз Масеҳ дур созад; балки дар он ҷо ман ҷиддитарин даъватҳоро ба итоат ба Худо, дӯст доштани Исо, бовар кардан ба Навиштаҳо ва ҳамеша онҳоро таҳқиқ кардан меёбам. Ин наздикӣ ба Худо, ин садоқати самимиву ҷиддӣ, ин даъватҳои ҷиддӣ ба зиндагии муқаддас, танҳо аз Рӯҳи Худо сарчашма мегиранд."

GSAM 305.1Мушоҳидагари бодиққати шаҳодатҳояш аз аввалин рӯзҳо менависад:

GSAM 305.1Дар масъалаи равшан ва содиқона муносибат кардан, бе тарс ва бе ҷонибдорӣ, ман мехоҳам шаҳодат диҳам, ки ҳеҷ гуна камбудӣ набуд. Агар ниятҳои паст ва бад қувваи идоракунанда дар ин кор мебуданд, суханҳои хушоянд ҷои шаҳодатҳои таҳқиқкунанда ва танқидҳои содиқонаро мегирифт. Равшании сухан, танқидҳои содиқона барои хатогӣ, суханҳои ҳамдардӣ ва ташвиқ барои рӯҳҳои ларзоне, ки ниёзи худро ба Наҷотдиҳанда эҳсос мекунанд, ва барои гумроҳон, ки бо тавозӯъ мекӯшанд камбудиҳои худро бартараф кунанд,—инҳо чизҳое ҳастанд, ки ба таври васеъ дар корҳои ӯ ҷой гирифтаанд. Гувоҳии хонум Уайт, ки дар мавриди бисёре аз нафароне, ки ӯ дар рӯъё дида буд, хатогиҳоро танқид мекард, бо садоқати бузург ва бо беҳтарин натиҷа ироа шудааст.¹⁵

GSAM 305Қоидаи панҷум — Пешгӯиҳои ҳақиқӣ иҷро мешаванд

GSAM 305.2Дар боби ҳаждаҳуми Китоби Деутерономия изҳороте аз Мусо оид ба паёмбарони ҳақиқӣ ва дурӯғин оварда шудааст. Ӯ мегӯяд: «Чӣ тавр мо суханеро, ки Худованд нагуфтааст, мешиносем? Вақте ки паёмбар ба номи Худованд сухан мегӯяд ва он сухан иҷро намешавад ва рӯй намедиҳад, ин суханест, ки Худованд нагуфтааст, балки паёмбар бо худсариаш гуфтааст; ту набояд аз ӯ битарсӣ.»¹⁶

GSAM 305.3Ҳамин чиз дар оятҳои зерин низ омадааст: «Кӣ он касест, ки сухан мегӯяд ва он иҷро мешавад, дар ҳоле ки Худованд онро фармуда набошад?»¹⁷ Дар бораи пайғамбар Самуил гуфта шудааст: «Ҳар он чизе, ки ӯ мегӯяд, албатта иҷро мешавад.»¹⁸ «Вақте ки сухани пайғамбар иҷро шавад, он гоҳ маълум мешавад, ки Худованд воқеан ӯро фиристодааст.»¹⁹

GSAM 306.1Ҳоло беш аз панҷоҳу се сол мешавад, ки муаллиф бори аввал хонум Э. Г. Уайтро дар рӯъёи паёмбарӣ дид. Дар ин солҳо аз ҷониби ӯ бисёр изҳороти паёмбарӣ дар бораи ҳодисаҳое, ки рӯй хоҳанд дод, карда шудаанд. Баъзе аз ин пешгӯӣҳо ба ҳодисаҳое дахл доранд, ки аллакай иҷро шудаанд, баъзеи дигар дар марҳилаи иҷро қарор доранд ва боз баъзеашон ҳанӯз ояндаанд. Дар бораи онҳое, ки ба рӯйдодҳои гузашта ё ҳозира дахл доранд, ман ягон ҳолати нокомӣ намедонам. Баъзе аз пешгӯии ӯ аллакай қайд шудаанд. Боқимонда дар бобҳои оянда ҳангоми идомаи нақли мо пайдо хоҳанд шуд.

GSAM 306Қоидаи шашум — Мӯъҷизаҳо санҷиши паёмбари ҳақиқӣ нестанд

GSAM 306.2Бисёре аз нависандагони теологӣ ва шарҳдиҳандагони Китобҳои Муқаддас таъйид кардаанд, ки нишонаи паёмбари ҳақиқӣ анҷом додани мӯъҷизаҳост. Мо ҳанӯз аз Китобҳои Муқаддас қоидаи чунин хусусиятро наомӯхтаем.

GSAM 306.3Агар анҷом додани мӯъҷизаҳо далели паёмбари ҳақиқӣ бошад, пас «паёмбари дурӯғин», ки дар Ваҳй 19:20 зикр шудааст, дар ниҳоят паёмбари ҳақиқӣ эълон мешуд; зеро гуфта шудааст: «Ҳайвон гирифта шуд ва бо ӯ паёмбари дурӯғин, ки дар назди ӯ мӯъҷизаҳоеро анҷом медод, ки бо онҳо онҳое, ки нишони ҳайвонро гирифта буданд, гумроҳ карда буд». Дар Китоби Ваҳй 13:14 боз дар бораи ҳамин қудрат сухан меравад, ки он «онҳое, ки дар рӯи замин зиндагӣ мекунанд, бо он мӯъҷизаҳое, ки ӯ дар назди ҳайвон тавонист анҷом диҳад, гумроҳ мекунад». Бо татбиқи ҳамин қоида мо ба хулосае мерасем, ки ҳатто Шайтон низ паёмбари ҳақиқӣ аст. Рӯҳҳои муайяне, ки дар зери шашуми ҳафт офати охирин кори махсусро анҷом медиҳанд, «рӯҳҳои шайтонҳо, ки мӯъҷизаҳоро ба амал меоранд, ки ба подшоҳони рӯи замин ва тамоми ҷаҳон мебароянд, то онҳоро барои ҷанг дар он рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ кунанд» номида мешаванд.²⁰

GSAM 306.4Агар далели паёмбари ҳақиқӣ дар мӯъҷизаҳое бошад, ки ӯ ҳангоми набудани рӯъё анҷом медиҳад, мо бояд танҳо чанд паёмбари Китоби Муқаддасро пайдо кунем, ки ин санҷишро убур кунанд, махсусан агар қарор бар асоси он чи дар бораи корҳояшон сабт шудааст, қабул шавад. Дуруст аст, ки сабт шудааст, ки баъзе паёмбарон мӯъҷизаҳо анҷом додаанд, мисли Илёс, Элиша ва Павлус. Аммо кӣ дар Китоби Муқаддас сабти мӯъҷизаҳои Ишаъё, Иеремия, Дониёл, Осия, Юил, Амос ва ғайраро ёфтааст? Вале онҳо паёмбарони ҳақиқии Худованд буданд ва бо қоидаҳое, ки Худованд ҳамчун санҷиши паёмбари ҳақиқӣ муқаррар кардааст, ҳамчун чунин исбот шудаанд.

GSAM 307.1Ин ки мӯъҷизаофарӣ санҷиши паёмбари ҳақиқӣ нест, аз хондани сабти Китоби Муқаддас дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда равшан мешавад. Паёмбар будани ӯ аз пешгӯии падари ӯ, Закария, дар нақли он рӯъёе, ки Худо дар бораи писаре, ки ба ӯ таваллуд мешуд, дода буд, бармеояд: «Ва ту, эй фарзанд, паёмбари Худои Аъло хоҳӣ ном бурд; зеро ту пеш аз рӯи Худованд хоҳӣ рафт, то роҳҳои Ӯро омода созӣ.»²¹ Наҷотбахши мо худи Исо Яҳёро ҳамон паёмбаре донист, ки бояд роҳи ӯро омода мекард; зеро дар бораи Яҳё гуфт: "Аммо шумо барои чӣ баромадед, ки чӣ бинед? Пайғамбарро? Бале, ман ба шумо мегӯям, ва ҳатто бештар аз пайғамбар. Ин ҳамон касест, ки дар бораи ӯ навишта шудааст: 'Инак, ман пеш аз рӯи ту паёмбарамро мефиристам, ки роҳи туро пешакӣ омода созад.' Зеро ман ба шумо мегӯям, дар миёни онҳое, ки аз занон таваллуд шудаанд, ҳеҷ пайғамбаре бузургтар аз Яҳёи Таъмиддиҳанда нест?"²²

GSAM 307.2Пас, ин изҳороти возеҳи Наҷотбахш аст, ки Яҳё паёмбар буд. Биёед санҷиши мӯъҷизаофарӣ-ро татбиқ кунем ва натиҷаашро бубинем. Дар Инҷили навиштаи Юҳаннои Инҷилнавис мо ин суханҳоро меёбем: «Ва бисёриҳо ба Ӯ [Масеҳ] муроҷиат карданд ва гуфтанд: Яҳё ҳеҷ мӯъҷизае накард; вале ҳама он чизҳое, ки Яҳё дар бораи ин мард гуфта буд, рост буданд.»²³ Ин изҳорот ба худ раддияи пурраи даъвоест, ки нишонаи паёмбари ҳақиқӣ анҷом додани мӯъҷизаҳост.

GSAM 307.3Ин қоида, ки дар Китоби Деутерономия 13:1-3 оварда шудааст ва мо дар шумориши ҳозира онро қоидаи шашум меномем, барои он аст, ки мо аз пайравӣ ба ҳар чиз аҷиб ё мӯъҷизавӣ худдорӣ кунем, то даме ки аввал бодиққат мушоҳида накунем, ки оё тамоюли он ба наздикии бештар ба Худованд аст ё аз Ӯ дур шудан. Ин оят амалан ба мо мегӯяд, ки ҳамаи қоидаҳоро татбиқ кунем, махсусан то бубинем, ки оё он бо Худо ва Қонуни Ӯ ҳамоҳанг аст ё не.

GSAM 308.1Ин қоидаи шашум таълим медиҳад, ки агар мӯъҷизае аз ҷониби даъвогари сохтакор анҷом дода шавад, ҳангоми санҷиши бодиққат дар паҳлуи он аз ҳақиқатҳои муқаддаси каломи Худо дурӣ ва поин бурдани меъёр ба назар мерасад, то диле, ки майли канор рафтан аз роҳи инкор кардани худ дорад, қонеъ гардонад. Худованд иҷозат медиҳад, ки чунин даъвогар пайдо шавад, ва роҳи ӯ барои фарзанди ҳақиқии Худо озмоиш аст, ки ба ӯ имконият медиҳад, то тамоюл ё нияти ин мӯъҷизасозро бодиққат баркашад. Онҳое, ки ба каломи Худо часпидаанд, ба ҷои он ки аз мӯъҷизасози дурӯғин мафтун шаванд, дар натиҷаи чунин таҷриба дар Худо қавӣ мебароянд.

GSAM 308.2Дар ин рӯзҳои бад, вақте ки бисёриҳо даъво доранд, ки «шифодиҳандагони имонӣ», «шифодиҳандагони илоҳӣ», «шифодиҳандагони Илми масеҳӣ» ва ғайра ҳастанд, беҳтар аст, ки қоидаҳои Китоби Муқаддасро бодиққат риоя кунем; зеро барои он ки мо нияту мақсади баъзе аз ин «шифодиҳандагон»-ро равшан дарк кунем, ба қоидаҳои илоҳӣ ва равшании Рӯҳи Муқаддас ниёз дорем, зеро кори онҳо хеле нозук аст; дар ҳоле ки аз тарафи дигар онҳое ҳастанд, ки ошкоро қонуни Худо ва ҳақиқати Ӯро дар ин замон нодида мегиранд. Дар баъзе ҳолатҳо ин «шифодиҳандагони» сохтакор ҳатто аз зикри қонуни Худо мисли мардумони девона ба ғазаб меоянд. Ҳамон қадаре ки Худованд паёме дорад, ки қонуни муқаддаси Ӯро эълон мекунад, ҳамон қадар он мардоне, ки бар зидди қонуни Ӯ лаънат мефиристанд ва онҳое, ки ҳатто онро зикр мекунанд, аз назди худ дур месозанд, аз ҳаракатҳои Рӯҳи Муқаддас маҳруманд.

GSAM 308Қоидаи ҳафтум — Меваҳои онҳо

GSAM 308.3«Аз паёмбарони дурӯғин эҳтиёт шавед, ки ба шумо дар либоси гӯсфанд меоянд, вале дар дарун гургҳои ваҳшианд. Шумо онҳоро аз меваҳояшон мешиносед. Оё аз буттаҳои хордор ангур мечинанд, ё аз буттаҳои хор анҷир? Ҳамин тавр, ҳар дарахти нек меваи нек медиҳад; вале дарахти вайроншуда меваи бад медиҳад. Дарахти нек наметавонад меваи бад диҳад, ва дарахти вайроншуда наметавонад меваи нек диҳад. Ҳар дарахте, ки меваи нек намедиҳад, бурида мешавад ва дар оташ андохта мешавад. Аз ин рӯ, аз рӯи меваҳояшон онҳоро хоҳед шинохт.»²⁴

GSAM 309.1Ин суханҳои Наҷотбахши мо ин ҳақиқатро эътироф мекунанд, ки неъмати паёмбарӣ дар давраи Инҷил вуҷуд хоҳад дошт. Агар ягон паёмбари ҳақиқӣ бо ин кор алоқаманд намешуд ва ҳар зоҳиршавии паёмбарӣ аз манбаи бад мебуд, оё Ӯ намегуфт: «Аз паёмбарон эҳтиёт шавед»? Ин ки Ӯ ба таври қатъӣ ба мо мегӯяд, ки ҳар як навъро чӣ гуна шинохтан мумкин аст, беҳтарин далел аст, ки дар кори Тасаллобахш, Рӯҳи Муқаддас, дар нишон додани «чизҳои оянда» (Юҳанно 16:13), ҳадяи ҳақиқии паёмбарӣ хоҳад буд. Ин қоида, ки дар феҳристи мо онро қоидаи ҳафтум номидем, бехато аст. Масеҳ нафармуд: «Шумо метавонед онҳоро аз меваҳояшон шиносед», балки мусбат гуфт: «Аз меваҳояшон шумо онҳоро хоҳед шинохт».

GSAM 309.2Мо мепурсем: дар кори неъматҳои ҳақиқии Рӯҳи Худо кадом мева бояд дида шавад? Ҷавобро дар суханони Павлус дар бораи мақсади Худованд дар ҷойгир кардани неъматҳо дар калисо меёбем: «Аз ин рӯ, Ӯ фармуд: "Вақте ки ба осмон боло рафт, асиронро ба асорат бурд ва ба мардум неъматҳо дод....» Ва баъзеҳоро апостолҳо, баъзеҳоро паёмбарон, баъзеҳоро инҷилгарон, ва баъзеҳоро чӯпонон ва муаллимон таъин кард; то муқаддасонро комил созад, барои кори хизмат, барои бунёди бадани Масеҳ; то даме ки ҳамаи мо дар ягонагии [«ба ягонагии», дар ҳошия] имон ва донистани Писари Худо расем, то ба марди комил расем, то ба андозаи қомати пуррагии Масеҳ расем.»²⁵

GSAM 309.3Ин қоидаро ба неъмати паёмбарӣ, ки аз замони пайдоишаш бо муждаи фариштаи сеюм алоқаманд аст, татбиқ кунед ва натиҷа чӣ мешавад? — Мо мебинем, ки таълимоти доимии додашуда тавассути хонум Уайт дар хатти иттиҳод ва ҳамоҳангӣ будааст, ки ба «машварат кардан бо ҳам» ва «зич муттаҳид шудан» даъват мекунад, то бо Масеҳ ҳамоҳанг шавем ва ба ин васила дӯстӣ ва иттиҳоди ҳақиқиро бо якдигар таъмин намоем.

GSAM 310.1Баъзе аз мухолифони ин кор бо таҳқир гуфтаанд: «Агар на барои рӯъёҳои хонум Уайт, ки дар миёни шумо ҳаст, кори шумо аллакай аз дер боз пароканда мешуд». Ҷавоб дода мешавад: «Ин дуруст аст; зеро аз он манбаъ Худованд маслиҳат, ҳушдор ва нур додааст ва ба ин васила ихтилофҳо бартараф шуда, кор шукуфон шудааст». Пас он чизе, ки онҳо ҳамчун зарба бар зидди ин неъмат тарҳрезӣ карданд, дар асл шаҳодат медиҳад, ки ҳосили он аз неъмати ҳақиқии паёмбарӣ аст.

GSAM 310.2Беш аз шаст сол зоҳиршавии ҳадяи пайғамбарӣ тавассути хонум Уайт бо ҳамин ҳафт қоида санҷида шудааст ва дар ҳар ҷузъи он ба талаботи як пайғамбарии ҳақиқӣ ҷавобгӯ будааст.