Боби 8 — Ҷашни арӯсии Барра

GSAM 134.1"Як марди муайян як зиёфати бузург омода кард ва бисёриҳоро даъват намуд; ва дар вақти шом хидматгори худро фиристод, то ба даъватшудагон бигӯяд: 'Биёед; зеро ҳама чизҳо ҳоло омодаанд.'"¹

GSAM 134.2«Хушбахтанд онҳое, ки ба зиёфати арӯсии Барра даъват шудаанд.»²

GSAM 134.3Шом хӯроки охирини рӯз аст. Дар ин масал се даъват ба шом вуҷуд дорад. Ин масал набояд бо даъватҳо ба «хӯроки нисфирӯзӣ», ки дар Матто 22:1-7 зикр шудаанд, омехта шавад. «Хӯроки нисфирӯзӣ» хӯроки миёнаи рӯз аст. Дар ҳикояи даъват ба хӯроки нисфирӯзӣ мо меомӯзем, ки онҳое, ки даъват карда буданд, «бо бадхоҳӣ мавриди бадрафторӣ қарор гирифтанд» ва кушта шуданд, ва ҳатто писари подшоҳ низ кушта шуд. Подшоҳе, ки даъват фиристода буд, «он қатлкунандагонро нобуд кард ва шаҳрашонро ба оташ кашид».

GSAM 134.4Ин масали даъват ба «хӯроки нисфирӯзӣ», ки тақдири онҳое, ки аввал ин даъватро рад карданд, нишон медиҳад, ба таври мувофиқ он чизеро ифода мекунад, ки воқеан бар сари онҳое омад, ки инҷили Масеҳро рад карда, Ӯ ва апостолонашро куштанд. Худованд бар зидди он қавм артишҳо фиристод, ки «он қатлкунандагонро нобуд карданд ва шаҳрашонро — Уршалимро — сӯхтанд».

GSAM 134Даъвати ба шом

GSAM 134.5Ин даъвати ба шом дар масал бешубҳа ишора ба «шоми арӯсии Барра» дорад. Бар онҳое, ки ба он «шоми арӯсӣ» даъват шудаанд, баракат эълон мешавад. Шоми арӯсӣ пас аз никоҳ меояд. Арӯсии Барра пеш аз омадани Ӯ сурат мегирад; зеро, чунон ки мо аллакай дидаем, вақте Масеҳ ниҳоят меояд, Ӯ «аз тӯй бармегардад».³

GSAM 135.1Пас, ин даъвати ба зиёфати арӯсӣ бояд ҳамон паёми фариштаи аввал дар Ваҳй 14 ва эълони вақтӣ дар боби даҳум, ки аллакай зикр шуда буд, бошад. Тавре ки Луқо сабт кардааст, ин даъвати аввал ба зиёфат ба «касоне меравад, ки даъват шуда буданд». Онҳое, ки даъват шуда буданд, кӣ буданд? — Онҳое, ки Инҷили Масеҳро шунида ва қабул карда буданд. Онҳо даъво доранд, ки Масеҳро дӯст медоранд ва омадани дуюми Ӯро ҳамчун натиҷаи комили умеди худ дӯст медоранд. Пас чаро даъват аввал ба онҳо набояд равона шавад? Тавре ки зарур буд, ки аввал Инҷил ба яҳудиён, ки Китобҳои Муқаддасро доштанд ва даъво мекарданд, ки ба омадани Масеҳ интизоранд, сухан гӯянд⁴, ҳамон тавр паём дар бораи омадани дуюми Масеҳ низ аввал ба онҳое расонида шуд, ки даъво мекарданд пайравони Ӯ ҳастанд ва ба омадани Ӯ муҳаббат доранд.

GSAM 135Даъват ба онҳое, ки даъват шуда буданд

GSAM 135.2Даъвати аввал ба шом, ки ба онҳое аст, ки даъват шудаанд, бояд ба калисоҳо равона шавад. Дар асл, аз соли 1833 то баҳори 1844 эълони наздик омадани Масеҳ дар калисоҳо сурат гирифт ва то андозаи зиёд аз ҷониби рӯҳониёни он калисоҳо дастгирӣ мешуд. Нашри аввалини назариёти Уильям Миллер дар бораи наздик будани омадани Масеҳ дар як нашрияи баптистӣ дар Брандон, Вермонт нашр шуд. Кӯшишҳои ӯ ва ҳамкоронаш то апрели соли 1844 асосан дар биноҳои калисоӣ ё толорҳое сурат мегирифт, ки калисоҳои он замон таъмин карда буданд.

GSAM 135.3Пастор Ҳаймс дар бораи заҳматҳои Пастор Миллер то баҳори соли 1844 чунин мегӯяд:

GSAM 135.3Ӯ дар миёни ҳамаи гурӯҳҳо ва мазҳабҳо кор мекард, бе он ки ба созмонҳо ё интизоми онҳо дахолат кунад, бовар дошт, ки аъзои ҷамъиятҳои гуногун метавонанд мақоми худро нигоҳ дошта, ҳамзамон барои омадани Подшоҳи худ омодагӣ бинанд.

GSAM 135.4Пастор Ҳаймс, дар бораи заҳматҳои муштараки худ ва Пастор Миллер, иловатан мегӯяд: «Аксари рӯҳониён ва калисоҳое, ки дарҳои худро ба рӯи мо ва бародарони мо, ки таълимоти омадани Масеҳро таблиғ мекарданд, боз карданд, то соли охир — соли 1844 — бо мо ҳамкорӣ карданд».

GSAM 136Дарҳои боз барои Паём

GSAM 136.1Дар бораи кори худ ва моҳияти он, Ум. Миллер гуфт:

GSAM 136.1«Дарҳо барои ман боз шуданд, то ин таълимоти омадани дуюми Масеҳро дар қариб ҳамаи мазҳабҳо таблиғ кунам, вале ман тавонистам танҳо ба қисми ками даъватҳо ҷавоб диҳам.... Дар ҳар маконе, ки ман будам, аъзои аз ҳама ботақво, содиқ ва зиндаи калисоҳо зудтар ин назариётеро, ки эълон шудааст, қабул мекунанд; дар ҳоле ки диндори дунёӣ, фарисиён, таассубгарон, ғурурнок, сарбаланд ва худхоҳон ба таълимоти омадани дуюми Масеҳ масхара мекунанд ва онро таҳқир менамоянд."

GSAM 136.2Дар бораи табиати паёми омадани дуюм ҳаминро метавон гуфт, ки Д'Обинье дар бораи Ислоҳот гуфтааст,—Он «дар номи як принсипи рӯҳонӣ анҷом ёфт. Он барои омӯзгори худ калимаи Худоро; барои наҷот имонро; барои силоҳҳояш Рӯҳи Муқаддасро эълон карда буд; ва маҳз бо ҳамин воситаҳо ҳамаи унсурҳои дунёвиро рад карда буд.»

GSAM 136Як мавҷи пурқуввати эҳёҳо

GSAM 136.3Хусусияти эҳёҳое, ки пас аз эълони паёми омадани Масеҳ фаро гирифтанд, чунин тавсиф шудааст аз ҷониби Л. Д. Флеминг, пастори Калисои Масеҳии кӯчаи Каско дар Портленд, штати Мэн:—

GSAM 136.4«Таваҷҷӯҳи бедоргашта аз лексияҳои ӯ [Ум. Миллер] аз ҳама ҷиддӣ ва беҳисст, ва гарчанде ки ин бузургтарин эҳёест, ки ман то ҳол дидаам, аммо ҳаяҷони камтарин вуҷуд дорад. Ба назар мерасад, ки он бештар ба мардон таъсир мерасонад. Он чизе, ки ин таъсирро ба вуҷуд меорад, ин аст: бародар Миллер танҳо шамшери Рӯҳро, бе ниқоб ва беҷилд, мегирад ва канори тезашро бар дили беҷилд мегузорад, ва он мебурад! ҳамин аст. Дар назди канори ин силоҳи пурқудрат, бединӣ меафтад ва универсализм хушк мешавад. Бунёдҳои бардурӯғ нопадид мешаванд ва тоҷирони Вавилон ҳайрон мемонанд. Ба назарам, ин бояд наздиктарин чизе бошад ба эҳёҳои апостолӣ аз ҳама он чизҳое, ки замонҳои муосир шоҳид будааст."

GSAM 137Таҷрибае дар Ричмонд, штати Мэн.

GSAM 137.1Ҳамчун намунаи кори эҳёе, ки бо таблиғи таълимоти омадани Масеҳ ҳамроҳ буд, мо аз гузориши касе иқтибос мекунем, ки дар он ҳаракат фаъолона ширкат дошт. Дар бораи ҷаласаи семоҳа, ки дар Ричмонд, штати Мэн, баргузор шуд ва намояндаи сӣ калисои баптистии «Ихтиёрӣ» буд, ӯ мегӯяд:—

GSAM 137.2"Вақте ки ман ба макони ибодат ворид шудам, Пастор Роллинс, ки дар тарафи минбар дар охири толор нишаста буд, бархост ва гуфт: 'Бародар Уайт, шумо дар ин ҷо паҳлӯи ман ҷой хоҳед ёфт.' Пас аз хутба барои суханронӣ иҷозат дода шуд ва ман озодона дар бораи ҳаёти масеҳӣ ва пирӯзиҳои одилон дар омадани дуюми Масеҳ сухан гуфтам. Бисёр овозҳо фарёд заданд: «Амин! амин!» ва аксари он ҷамъияти калон гиря мекарданд.... Дар наздикии поёни он ҷамъомад, пас аз гирифтани ризоияти ман, Пастор Роллинс бархост ва гуфт: «Бародар Уайт, ки дар тарафи рости ман менишинад, имшаб дар маҷлисгоҳи Рид дар бораи омадани дуюми Худованди мо Исо Масеҳ сухан хоҳад гуфт. Биёед, бародарон, ва худатон гӯш кунед. Мо фазои кофӣ дорем, то ҳамаи шуморо қабул кунем. Ба боло биёед, бародарон, гӯш кардан ба ин мавзӯъ ба ҳеҷ кадоми шумо зарар намерасонад.... Ӯ хуб медонист, ки аксари бародаронаш ҷаласаи худро дар деҳа тарк карда, се мил роҳ тай карда, барои шунидани ман меоянд ва ҷаласаи корие, ки муқаррар шуда буд, барҳам мехӯрад. Ва ҳамин тавр ҳам шуд. Се-чоряк аз рӯҳониён ва қариб ҳар як вакил рафтанд ва толори ҷамъомади Рид барвақт серодам шуд. Мавзуи ман Матто 24 буд. Рӯҳи Худо ба ман озодии бузург дод. Таваҷҷӯҳ аҷиб буд.

GSAM 137.3Вақте ки ман суханро бо даъвати масеҳиён ба он ки худро комилан бахшанд ва омода бошанд, ва ба гуноҳкорон, ки Масеҳро ҷустуҷӯ кунанд ва барои омадани Писари Одам омодагӣ бинанд, ба анҷом расондам, қудрати Худо то ҳадде бар ман нозил шуд, ки ман маҷбур будам худро бо ҳар ду даст ба минбар такя диҳам. Ин як лаҳзаи ҷиддӣ буд. Вақте ки ман ҳолати гуноҳкоронеро, ки бидуни Масеҳ гумшуда буданд, дар назар гирифтам, бо гиря онҳоро даъват кардам ва чандин бор такрор намудам: «Эй гуноҳкор, ба Масеҳ биё ва наҷот ёб, вақте ки Ӯ дар ҷалоли худ зоҳир мешавад. Биё, эй гуноҳкори бечора, пеш аз он ки дер шавад. Биё, эй гуноҳкор, эй гуноҳкори бечора, биё.»

GSAM 138.1Макон хеле ҷиддӣ буд. Рӯҳониён ва мардум гиристанд, баъзеҳо баланд. Дар поёни ҳар даъват ба гуноҳкор дар тамоми ҷамъомад як нолаи умумӣ садо медод. Ман беш аз ду соат истода бобро шарҳ медодам ва насиҳат мекардам, ва овозам хаста шуда буд. Ман суханро бас кардам ва бо амиқии эҳсосе, ки танҳо касе медонад, ки Худо ӯро барои таблиғи ҳақиқати Ӯ ба гуноҳкорон даъват кардааст, бар он мардумони азиз баланд гиристам. Соати нӯҳ буд, ва агар ба дигарон имкони суханронӣ медодем, ҷамъомадро то нимашаб дароз мекардем. Беҳтар буд, ки бо ҳамин эҳсоси амиқ хотима диҳем, вале на то даме ки ҳама имкони раъй додан ба тарафи Худовандро надоштанд. Сипас аз ҳамаи ҳозирин дар ҷамъомад, ки мехостанд дар дуо бо ман ҳамроҳ шаванд, ва аз онҳое, ки мехостанд ба тахти раҳмат муаррифӣ гарданд, то дар омадани дуюми Наҷотбахш бо шодмонӣ ӯро пешвоз гиранд, даъват кардам, ки бархезанд. Ҳар як нафар дар он бинои калон, тавре баъдтар аз ҷониби одамоне, ки дар қисматҳои гуногуни он буданд, ба ман хабар доданд, бархост. Пас аз як муддати кӯтоҳи дуо ҷамъомад ба поён расид.

GSAM 138.2Субҳи рӯзи дигар ман ба деҳа баргаштам, ҳамроҳ бо ҳадди ақал ҳафт ҳаштум аз иштирокчиёни он ҷаласаи семоҳаи баптистони ихтиёрӣ. Ҳар кас нақл мекард, ки шаби гузашта дар як ҷаласаи пуршараф ширкат карда буд.

GSAM 138Даъватҳо барои Паём дар ҷойҳои дигар

GSAM 138.3Дар фосилаи байни маҷлисҳо вакилон ва рӯҳониён маро даъват карданд, ки дар бораи вақти муносиб барои гузаронидани лексияҳоям ба ҷамъиятҳои гуногун дар он маҷлиси семоҳа, ки биноҳои васеи ибодатӣ доштанд, бо онҳо мувофиқа кунам. Он вақт миёнаи моҳи феврал буд ва қарор шуд, ки на бештар аз шаш ҳафта шароити устувори саёҳат бо чана боқӣ мондааст, ки ба мардум имкони хубе медиҳад, то дар маҷлисҳо ширкат кунанд. Дар давоми шаш ҳафта дувоздаҳ макони муҳим барои кори ман интихоб шуданд. Ман бояд даҳ лексия медодам, ки ин маъно дошт, ки дар як ҳафта бист маротиба суханронӣ кунам. Ин ба ман дар ҳар ҳафта танҳо ним рӯз вақт медод, ки одатан барои сафар кардани понздаҳ ё бист мил то макони навбатии вохӯрӣ хеле зарур буд.⁵

GSAM 139Садҳо нафар табдил ёфтанд

GSAM 139.1Дар пайи таблиғи таълимоти омадани Масеҳ эҳёҳо ва табдили садҳо нафар дар ҳама ҷо рух дод, ва ин ҳолат махсусан ҳангоми наздик шудан ба поёни соли яҳудиёни 1843 (21 марти 1844) бештар ба назар мерасид. Дар ҳамин зимистон муаллиф дар деҳаи зодгоҳаш — Виктор, Нью-Йорк — бори аввал дар ин мавзӯъ шунид ва гарчанде ки танҳо дувоздаҳсола буд, то ҳадде ки фаҳмид, ба эътиқоди омадани дуюми Масеҳ қабул кард. Таъсир ба мардум воқеан ҷиддӣ буд, на танҳо дар ҷамъомадҳо, балки дар ҳама ҷо. Виктор дар он замон танҳо як деҳа бо аҳолии тақрибан дусад нафар буд, аммо атрофи он сераҳолӣ буд. Дар натиҷаи он силсилаи ҷамъомадҳое, ки дар он деҳаи хурд баргузор шуданд, панҷсад нафар табдилёфта гузориш шуданд.

GSAM 139Гувоҳии Китоби Солонаи Методист

GSAM 139.2Дар бораи мавҷи бузурги эҳёҳо, ки дар пайи эълони омадани Масеҳ пайдо шуд, дар Китоби Солонаи Методист меёбем, ки «дар тӯли чор сол аз соли 1840 то 1844 дар Амрико 256 000 табдил ба вуҷуд омад». Он чи дар Амрико дуруст буд, баробар дуруст буд дар дигар кишварҳое, ки даъват карда мешуданд. «Қудрати бузург бо таблиғ ҳамроҳ буд ва рӯҳҳо дар ҳама ҷо табдил ёфтанд.» Ҳангоме ки аввалин даъват ба шоми арӯсӣ ба калисоҳо равона шуд — «касоне, ки даъват шуда буданд» — он тавассути онҳо ба ҳамаи онҳое паҳн гардид, ки мехостанд биёянд ва дар наҷоте, ки барои халқи Худо интизор буд, саҳм гиранд. Новобаста аз он ки паём тавассути таблиғ, дуо ё сурудҳои «навоҳои интизорӣ» паҳн мешуд, ҳаракати пурқуввати Рӯҳи Худо ин корро ҳамроҳӣ мекард.

GSAM 140Кӯдакон дар Шветсия таблиғ мекунанд

GSAM 140.1Дар ин замина мо мебинем, ки Худованд чӣ гуна амал кард, то эълонро дар он кишварҳое ворид созад, ки қонун таблиғи ҳар чизеро, ки бар зидди «калисои расмӣ» буд, манъ мекард. Шветсия яке аз он кишварҳо буд. Он ҷо Худованд барои оғоз кардани ин кор кӯдакони хурдсолро истифода бурд. Аввалин намоиши ин ҳодиса дар тобистони соли 1843 дар Эксё, ҷануби Шветсия, рух дод. Як духтарчаи панҷсола, ки ҳеҷ гоҳ хондан ё суруд хондан намеомӯхта буд, як рӯз бо тарзи хеле ҷиддӣ як таронаи дарози лютераниро дуруст суруд хонд ва сипас бо қудрати бузург эълон кард: «соати ҳукми Ӯ расидааст», ва ба оила даъват намуд, ки барои вохӯрӣ бо Худованд омода шаванд; зеро Ӯ ба зудӣ меояд. Нафарони нотавбакарда дар оила ба Худо муроҷиат карда, раҳмат хостанд ва мағфират ёфтанд. Ин ҳаракат аз як шаҳр ба шаҳри дигар паҳн шуд ва кӯдакони дигар низ ин паёмро эълон мекарданд. Ҳамин ҳаракат дар миёни кӯдакон то андозае дар Норвегия ва Олмон низ ба назар мерасид.

GSAM 140«Бале! Ман бояд таблиғ мекардам»

GSAM 140.2Дар соли 1896, ҳангоми баргузор кардани ҷамъомадҳо дар ҳабдаҳ макони гуногуни Шветсия, ман аз чанд маконе гузаштам, ки кӯдакон дар соли 1843 дар он ҷо таблиғ карда буданд, ва имконият пайдо кардам, ки бо онҳое, ки таблиғро шунида буданд, ва бо он мардоне, ки дар кӯдакӣ таблиғ карда буданд, сӯҳбат кунам. Ман ба яке аз онҳо гуфтам: «Ту паёми омадани Масеҳро вақте ки писар будед, таблиғ мекардӣ?» Ӯ ҷавоб дод: «Таблиғ мекардам! Бале, ман маҷбур будам таблиғ кунам. Ман дар ин бора ҳеҷ тадбир намекардам. Қудрате бар ман омад ва ман он чизеро, ки он қудрат маро маҷбур мекард, баён намудам."

GSAM 140Боквист ва Валбом дар Оребро, Шветсия

GSAM 140.3Дар ноҳияи Оребро ин кор то он дам паҳн шуд, ки шахсони калонсол низ барои таблиғи паём маҷбур шуданд. Сипас мақомотҳои шаҳрвандӣ, бо ташвиқи коҳинони «калисои расмӣ», ду писарбачаи ноболиғ — Валбом, 18-сола, ва Оле Боквист, 15-сола — ро боздошт карданд ва гуфтанд, ки онҳоро ба намунаи оммавӣ табдил хоҳанд дод. Онҳо пушти бараҳнаи онҳоро бо чӯбчаҳои тӯс лат заданд ва онҳоро бо захмҳои хунин ба зиндон дар Оребро андохтанд. Вақте ки ин захмҳо шифо ёфтанд, онҳоро аз зиндон берун оварда, пурсиданд: «Оё шумо аз таблиғи ин таълим даст мекашед?» Гарчанде бори дуввум бо чӯбчаҳо лат заданд ва захмҳояшонро боз кушоданд, ҳама посухе, ки гирифтанд, ин буд: «Мо он таблиғеро мекунем, ки Худованд ба мо фармудааст.» Бо миёнаравии як зани маъруфи парафиягии Оребро, шоҳ Оскар I ба мақомот фармуд, ки он писаронро аз зиндон озод кунанд ва он мардумро танҳо гузоранд. Ҳамин тавр, дар Шветсия пирӯзӣ барои ҳақиқат ба даст омад.

GSAM 141Гувоҳии Боквист

GSAM 141.1Дар нашрияи «Review and Herald» аз 7 октябри соли 1890 ҳикояи хеле ҷолибе дар бораи таблиғи кӯдакон оварда шудааст, ки худи О. Боквист навиштааст. Ӯ мегӯяд:—

GSAM 141.2"Дар соли 1843 дар байни мардум дар парафияи Карлскога, дар вилояти Оребро, як ҳаракати динӣ сар зад. Роҳбарони ин ҳаракат кӯдакон ва ҷавонон буданд, ки онҳоро «рапаре» меномиданд. Онҳо бо қудрати илоҳӣ таблиғ мекарданд ва бо қатъият ба мардум эълон мекарданд, ки соати ҳукми Худо расидааст.

GSAM 141.3Дар тирамоҳи ҳамон сол ман, О. Боквист, он вақт 15-сола, бо як ҷавони дигар, Эрик Валбом, 18-сола, то ҳадде аз ин қудрати ноаён таъсир гирифтем, ки ба ҳеҷ ваҷҳ наметавонистем бар зидди он муқовимат кунем. Ҳамин ки моро ин қудрати осмонӣ фаро гирифт, мо ба мардум сухан гуфтан ва бо овози баланд эълон карданро оғоз кардем, ки соати ҳукм расидааст, ва онҳоро ба Иёил 2:28-32 ва Ваҳй 14:6, 7 раҳнамун сохтем.»

GSAM 141Кӯдакон дар Рӯъё

GSAM 141.4Мардум ба ман хабар доданд, ки онҳое, ки аз ин қудрати осмонӣ таъсир гирифта буданд, аз ҳама чизҳои атрофашон бехабар мешуданд. Онҳо воқеан дар рӯъё аз Худо буданд ва бо қудрате сухан мегуфтанд, ки таъсири пурқуввати боварбахш дошт. Онҳо гуфтанд, ки ин кӯдакони хурдсол, ҳангоми дар он таъсир будан, бо қувват ва шаъни мардон ва занони комилрасида сухан мегуфтанд. Аз ин рӯ, онҳое, ки инро диданд, ба ин хулоса омаданд, ки ин Худованд аст, ки онҳоро ба таври паёмбарӣ истифода бурда, ин ҳақиқатҳои муқаддасро баён мекунад. Муаллиф идома медиҳад:—

GSAM 142.1"Мардум дар шумораи зиёд ҷамъ меомаданд, то моро гӯш кунанд, ва вохӯриҳои мо ҳам рӯзона ва ҳам шабона идома меёфтанд, ки натиҷааш бедории бузурги динӣ шуд. Ҷавону пирон аз Рӯҳи Худо таъсир ёфта, ба Худованд барои раҳмат ниёиш мекарданд ва гуноҳҳояшонро дар назди Худо ва мардум эътироф менамуданд.

GSAM 142.2Аммо вақте ки коҳини калисо аз ин огоҳ шуд, кӯшишҳои зиёде барои хомӯш кардани мо ва боздошти ин ҳаяҷони динӣ анҷом дода шуданд; вале ҳамаи онҳо бенатиҷа монданд. Сипас ба шериф супориш доданд, ки моро боздошт кунад, ва дар тӯли шаш ҳафта дар ҷангал, ки мо барои паноҳандагӣ ба он гурехта будем, ҷустуҷӯҳои бенатиҷа анҷом дода шуданд.

GSAM 142.3"Аммо ниҳоят моро даъват карданд, то дар назди пастори калисо ҳозир шавем. Шумораи мо он қадар зиёд шуд, ки чил ҷавони мард ва зан дар манзили пастор ҳозир шуданд, дар он ҷо моро ба мурофиаи тӯлонӣ кашиданд. Ҳама, ҷуз ман ва Валбом, иҷозат ёфтанд, ки ба хонаҳояшон баргарданд; аммо мо боздошт шуда, рӯзи дигар дар зиндони Оребро ба ҳабс гирифта шудем, дар он ҷо моро дар ҳуҷраи 14 бо дуздон ҳамроҳ карданд, гӯё ки мо ҷинояти бузурге содир карда бошем."

GSAM 142Гувоҳии хоҳари Боквист

GSAM 142.422 сентябри соли 1896 хоҳари Боквист, ки 72-сола буд, дар ҷаласаи мо дар Оребро ширкат варзид ва дар бораи таҷрибаи бародараш нақл кард; зеро ӯ латту кӯб шудан, зиндонӣ шудан ва озод шудани ӯро дида буд. Ӯ барои мо он ҳимнеро хонд, ки Боквист ва Валбом ҳангоми баромадан аз зиндон ба сӯи пули болои хандақи атрофи он қалъаи асри XVI, ки дар соли 1843 ҳамчун зиндон истифода мешуд, суруда буданд. Қувваи ҳаракати соли 1843 ҳамроҳи шаҳодат ва сурудани ҳимн буд. Ҳимн ба забони англисӣ тарҷума шуда, чунин аст:—

GSAM 143Ҳимни сурудаи Боквист ва Валбом

GSAM 144Таблиғгари хурдсол дар Карлскога

GSAM 144.4Як ҷаноб дар Оребро ба ман ҳодисаеро дар Карлскога нақл кард, ки дар соли 1843 дар он ҷо зиндагӣ мекард. Ӯ гуфт:—

GSAM 144.5"Як писарбачаи ҳаштсола, ки ҳеҷ гоҳ ҳарфҳоро наметавонист бихонад, оғоз кард ба таблиғи паём ва бисёр оятҳоро иқтибос мекард. Мардум гуфтанд: 'Ин писарбача пурра бо Китоби Муқаддас пур шудааст.' Ин ҳодиса пас аз он рух дод, ки шоҳ Оскар дар ҳимояи мазлумон сухан гуфта буд, бинобар ин коҳини он ҷо натавонист писарро ба назди додгоҳ биёрад, то кори ӯро боздорад; аммо ӯ ба мардум гуфт, ки писарро назди ӯ биёранд, то ӯро фош кунад ва нодонии ӯро аз Китоби Муқаддас нишон диҳад.

GSAM 144.6Дар назди ҷамъомади мардум коҳин китоби таронаҳои худро кушод ва аз писар хост, ки барои ӯ бихонад. Писар ҷавоб дод: «Ман наметавонам бихонам»; аммо бо пушти худ ба коҳин, таронаро аз аввали то анҷом дуруст хонд, дар ҳоле ки коҳин бо ҳайрат ба китоб менигарист. Коҳин ба писар гуфт: «Шумо ба назар мерасад, ки ҳама чизро медонед». Писар ҷавоб дод: «Не. Мо ҳамеша иҷозат надорем, ки ҳама чизеро, ки медонем, бигӯем».

GSAM 145.1Коҳин сипас Аҳди Ҷадидро кушод ва ба писар гуфт: «Аз ин барои ман бихон». Писар ҷавоб дод: «Ман наметавонам бихонам». Коҳин пурсид: «Шумо дар бораи Китоби Муқаддас чӣ медонед?» Ӯ гуфт: «Ман медонам, ки дар он ҷо як матн ҳаст, ки дар он калимаи "ва" 14 бор такрор мешавад». Коҳин гуфт: «Не! дар Китоби Муқаддас чунин оят вуҷуд надорад». Писарак гуфт: «Хуб, лутфан боби 18-и Китоби Ваҳй, ояти 13-ро барои ман бихон». «Бале», гуфт коҳин. Вақте ки ӯ мехонд, мардум ҳисоб карданд ва воқеан калимаи «ва» дар он ҷо чордаҳ маротиба такрор мешуд, ва дар миёни ин чордаҳ маротиба «бастани рӯҳҳои одамон» низ буд. Мардум фарёд заданд: «Дидед! Дидед! Писарак аз коҳин бештар дар бораи Китоби Муқаддас медонад!» Коҳин, ки хеле ноумед шуда буд, мавзӯъро партофт ва дигар мардумро ором гузошт.

GSAM 145.2Пас, аз даҳони кӯдакон Худованд каломи худро тасдиқ мекунад ва ба ин тарзи аҷиб ҳақиқати худро ба гӯшҳои мардуме расонд, ки қонунҳояшон таблиғи ҳар таълимотеро ҷуз «дини расмӣ» манъ мекард.

GSAM 145Тӯҳфаҳои Рӯҳ, ки бо Паём алоқаманданд

GSAM 145.3На танҳо дар Шветсия дар доираи ҳаракати адвентистӣ Худованд тавассути неъматҳои Рӯҳулқудс бо халқаш сухан гуфт. Дар Шотландия, Англия ва Амрико низ Худованд халқашро тавассути ошкорсозиҳои махсус ҳидоят кардааст.

GSAM 145Рӯъёҳои Уильям Фой

GSAM 145.4Дар соли 1842 дар Бостон, штати Массачусетс, марди хубтаҳсилкардае бо номи Уильям Фой зиндагӣ мекард, ки сухангӯи боифадо буд. Ӯ баптист буд, аммо барои гирифтани мақоми муқаддас ҳамчун рӯҳонии епископалӣ омодагӣ медид. Худованд дар соли 1842 ба ӯ бо лутф ду рӯъё ато кард, яке 18-уми январ ва дигаре 4-уми феврал. Ин рӯъёҳо далели равшани зоҳиршавии ҳақиқии Рӯҳи Худо буданд. Ӯро на танҳо эпископалиҳо, балки баптистҳо ва дигар мазҳабҳо низ ба минбарҳо барои суханронӣ даъват мекарданд. Вақте ки ӯ сухан меронд, ҳамеша либоси рӯҳониёнро мепӯшид, мисли он ки рӯҳониёни он калисо дар ибодатҳояшон мепӯшанд.

GSAM 146.1Рӯъёҳои ҷаноби Фой ба зуҳури наздики Масеҳ, саёҳатҳои халқи Худо ба шаҳри осмонӣ, замини нав ва ҷалоли ҳолати наҷотёфта дахл доштанд. Бо дониши амиқи забон ва қобилияти баланди тавсифӣ, ӯ дар ҳар ҷое, ки мерафт, таассурот меовард. Бо даъват аз шаҳр ба шаҳр мерафт, то дар бораи чизҳои аҷибе, ки дида буд, нақл кунад; ва барои ҷойгир кардани тӯдаҳои бузурге, ки барои шунидани ӯ ҷамъ меомаданд, толорҳои калонро таъмин мекарданд, ки дар он ҷо ба ҳазорҳо нафар нақл мекард, ки аз олами осмонӣ, зебоии Уршалими Нав ва лашкарҳои фариштагон ба ӯ нишон дода шуда буд. Вақте ки дар бораи муҳаббати нарму раҳмонии Масеҳ нисбат ба гуноҳкорони бечора сухан меронд, ӯ ба онҳое, ки ҳанӯз ба роҳи рост наомада буданд, даъват мекард, ки Худоро ҷӯянд, ва даҳҳо нафар ба илтиҷоҳои нарми ӯ посух доданд.

GSAM 146Рӯъёи се зина

GSAM 146.2Фаъолияти ӯ то соли 1844, наздик ба анҷоми ду ҳазору сесад рӯз, идома ёфт. Сипас ӯ бо боз як зоҳиршавии Рӯҳи Муқаддас — сеюмин рӯъё, ки онро намефаҳмид, — сарфароз гардид. Дар он ба ӯ роҳи мардумони Худо то шаҳри осмонӣ нишон дода шуд. Ӯ як саҳнаи калон ё зинаеро дид, ки дар он одамони зиёде ҷамъ шуда буданд. Баъзан касе аз ин платформа ба поён меафтод ва аз назар нопадид мешуд, ва дар бораи чунин шахс ба ӯ гуфта мешуд: «Аз имон баргашт». Сипас ӯ дид, ки мардум ба зинаи дуюм, ё платформаи дуюм, боло мебароянд, ва дар он ҷо низ баъзеҳо аз платформа ба поён афтода, аз назар нопадид мешуданд. Дар ниҳоят платформаи сеюм пайдо шуд, ки то дарвозаҳои шаҳри муқаддас тӯл мекашид. Гурӯҳи бузурге бо онҳое, ки ба ин платформа баромада буданд, ҷамъ омад. Вай, ки интизор дошт, ки Худованд Исо дар муддати хеле кӯтоҳ меояд, ин ҳақиқатро дарк накард, ки паёми сеюм бояд пас аз паёмҳои якум ва дуюми Китоби Ваҳй (14) меомад. Аз ин рӯ, ин рӯъё барои ӯ ғайрифаҳмо буд ва ӯ аз суханронӣ дар назди омма даст кашид. Пас аз поёни давраи пешгӯӣ, дар соли 1845, ӯ аз даҳони каси дигар ҳамин рӯъёро шунид, бо шарҳи он ки «паёмҳои аввал ва дуюм дода шуда буданд ва паёми сеюм бояд пас аз онҳо меомад». Каме баъд аз ин ҷаноби Фой бемор шуд ва даргузашт.

GSAM 147.1Бо чунин намоишҳои қудрати Худо дар робита бо таблиғи омадани Ӯ «дар назди дарҳо», ва бо шодмонии ҳазорон нафаре, ки аз гуноҳ рӯ мегардониданд, то Худовандро хизмат кунанд ва интизори омадани Ӯ бошанд, мардум дучанд итминон ҳосил карданд, ки ин воқеан паёми Худованд ба ҷаҳон аст.

GSAM 147.2Аммо 21-уми марти соли 1844 расид ва гузашт, ва Худованд наомад. Бо вуҷуди ин, боварӣ ва эътиқоди содиқон ва андешамандон ин буд, ки онҳо мувофиқи иродаи Худованд амал кардаанд ва дар вақти муносиб ҳама чиз равшан хоҳад шуд.