Боби 12 — Ноумедӣ — Китоби талх

GSAM 185.1Ман он китобичаро аз дасти фаришта гирифта, хӯрдам; ва дар даҳонам ширин мисли асал буд; ва ҳамон лаҳзае ки онро хӯрдам, шикамам талх шуд. Ва ба ман гуфт: «Ту бояд боз пешгӯӣ кунӣ пеши мардумони зиёд, ва қавмҳо, ва забонҳо, ва подшоҳон». Ва ба ман найе доданд, ки монанди чӯб буд; ва фаришта истод ва гуфт: «Бархез ва маъбади Худоро, қурбонгоҳро ва онҳое, ки дар он ибодат мекунанд, ченак кун.»¹

GSAM 185.2Дар забони Китоби Муқаддас, «хӯрдани» китоб рамзи қабули ҳақиқат аст, то онро ба дигарон расонад, чун дар Китоби Ҳизқиёл дида мешавад, ки ба пайғамбар «лӯлаи китоб» нишон дода шуд ва ба ӯ гуфта шуд: «Ин лӯларо бихӯр ва бирав ба хонадони Исроил сухан бигӯй.» Пас аз хӯрдани лӯла ӯ мегӯяд: Пас ман онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман мисли асал ширин буд.²

GSAM 185.3Пайғамбар Иеремия ҳамин ташбеҳро истифода мекунад: «Суханони Ту ёфта шуданд ва ман онҳоро хӯрдам; ва сухани Ту барои ман шодмонӣ ва хушҳолии дили ман буд.»³ Аз ин забон мефаҳмем, ки «ширинии» китоб ҳангоми хӯрдан рамзи шодмонӣ ва қонеъиест, ки онҳое, ки бо сухани Худованд ғизо мегиранд, эҳсос мекунанд.

GSAM 185Китоб ширин, сипас талх

GSAM 185.4Китоби зикршуда дар Ваҳй 10, ки дар бораи он гуфта мешавад, ки барои касе, ки онро мехӯрад, ширин мисли асал аст, аммо ҳангоме ки хӯрда мешавад, «талх аст» (ё, ба тарҷумаи баъзеҳо, «ҳангоме ки онро ҳазм кардам, дар шикамам талх шуд»⁴), ҳамон китоб буд, ки аз он фаришта бо ваколати Ӯ, ки осмон, замин ва баҳрро офаридааст, эълон кард: «Вақт дигар нахоҳад буд.» Пас, хӯрдани ин китоб бояд рамзи қабули шодмонёнаи эълони вақт бошад. Талхии ногаҳонии ин пора барои онҳое, ки онро хӯрданд, бояд рамзи муқоисаи ғамангез дар таҷрибаи онҳо пас аз ба поён расидани муҳлати китоб бошад, ва онҳо худро дар интизориҳояшон сахт ноумед мебинанд.

GSAM 186Эълони Вақт: Ҷузъи ширин

GSAM 186.1Эълони вақт дар соли 1844 воқеан хабарҳои шодбахш барои онҳое буд, ки бовар доштанд ва бешубҳа ба ин зудӣ интизори наҷоти абадӣ аз ҳамаи бадиҳо, мусибатҳо ва ғаму андӯҳҳои ин ҷаҳони гуноҳкор буданд. Фикри он ки дар чанд ҳафтаи кӯтоҳ онҳо ҷалолёфта ва ҷовидон хоҳанд шуд ва дар шаҳри тиллоии Худо бо Подшоҳи худ хоҳанд буд, воқеан рӯҳбаландкунанда буд. Чӣ тавре яке аз онҳое, ки ин таҷрибаро дошт, изҳор кардааст: «Касоне, ки Исоро самимона дӯст медоранд, метавонанд эҳсосоти онҳое, ки бо шавқи беандоза интизори омадани Наҷотбахши худ буданд, дарк кунанд.... Мо ба ин соат бо оромии ҷиддӣ наздик шудем. Боваркунандагони ҳақиқӣ дар як муоширати ширин бо Худо ором буданд, ки он кафолати сулҳе буд, ки дар ояндаи дурахшон насибашон мешуд. Касоне, ки ин умед ва эътимодро эҳсос кардаанд, ҳеҷ гоҳ он соатҳои гаронбаҳои интизориро фаромӯш карда наметавонанд.»

GSAM 186.2Мавқеи махсусан сангини онҳое, ки дар рӯзи ёздаҳуми моҳи ҳафтум ҳанӯз дар ин ҷаҳони торики озмоиш ва васваса қарор доштанд, ки бояд таҳқир, истеҳзо ва масхараи онҳое, ки чанд соат пеш онҳоро ба омодагӣ барои вохӯрӣ бо Худовандашон даъват карда буданд, таҳаммул мекарданд, дар ҳолати Марям, вақте ки ӯ «дар беруни қабр истода гириста буд», ба таври муносиб тасвир ёфтааст; ва вақте ки фариштагон бо саволи «Зан, чаро мегирӣ?» ба ӯ муроҷиат карданд, гуфт: «Зеро онҳо Худованди маро бурдаанд ва ман намедонам, ки ӯро дар куҷо гузоштаанд.»⁵

GSAM 187Ноумед, вале дилшикаста не

GSAM 187.1Онҳое, ки ин саҳнаи сангинро пушти сар карданд, дар бораи он гуфтанд:

GSAM 187.1«Мо саргардон ва дилшикаста будем, вале аз эътиқоди худ даст накашидем. Мо эҳсос мекардем, ки вазифаи худро адо кардаем; ба эътиқоди азизамон содиқ мондаем; мо дилшикаста будем, вале дилсард нашудем. Барои мо сабр ва таҳаммулпазирии беандоза лозим буд, зеро масхаракунандагон зиёд буданд. Моро борҳо бо ишораҳои таҳқиромез ба ноумедии пешинаамон истиқбол мекарданд. «Ту ҳанӯз боло нарафтаӣ; кай умед дорӣ, ки боло хоҳӣ рафт?» ва сарказмҳои монанди инро аксар вақт аз шиносони дунявии мо ва ҳатто аз баъзе масеҳиёни эътирофшуда мешунидем, ки Китоби Муқаддасро қабул доштанд, вале ҳақиқатҳои бузург ва муҳими онро намеомӯхтанд. Фанои инсонӣ ҳанӯз ҳам моро фаро гирифта буд; таъсири лаънат дар ҳама ҷо ҳукмфармо буд. Душвор буд, ки бори ташвишоварии ҳаётро, ки гумон мекардем абадан партофта шудааст, дубора бар дӯш гирем.»

GSAM 187Муқоиса бо шогирдони ноумед

GSAM 187.2Эҳсосоти онҳо, вақте бо шодмонӣ ва хурсандии чанд соати қабл муқоиса мешуд, бояд барои онҳо мисли талхии тез ва сӯзони пикра буд. Дунёи атроф гумон мекард, ва бешубҳа оммаҳо пас аз салибкашии Масеҳ низ ҳамин тавр фикр мекарданд, ки бовардорон ҳоло эътиқодашонро рад хоҳанд кард ва ба масхара кардани он чизе, ки онҳо беақлӣ мешумурданд, ҳамроҳ мешаванд. Онҳо хеле зуд ба ҳайраташон фаҳмиданд, ки муҳаббати зоҳиршавии Худованд ба осонӣ аз дилу дидаи онҳое, ки воқеан худро ба Худо бахшида буданд, барнамекашад.

GSAM 187«Бо масхаракунон нанишаст»

GSAM 187.3Роҳи амал ва эҳсосоти ин афроди ҷиддӣ бо суханони паёмбар Иеремия хуб тавсиф ёфтааст, ки дар он ҷо мегӯяд,

GSAM 187.3«Суханони Ту ёфта шуданд ва ман онҳоро хӯрдам; ва каломи Ту ба ман шодмонӣ ва хурсандии дил гардид; зеро ман ба номи Ту ном гирифтаам, эй Худованд Худои лашкарҳо.» Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шод нашудам; аз сабаби дасти Ту ман танҳо нишастам, зеро Ту маро бо ғазаб пур кардӣ. Чаро дарди ман доимӣ аст ва захми ман шифоёбанда нест, ки шифо намеёбад? Оё Ту нисбат ба ман комилан мисли дурӯғгӯ ва мисли обҳое хоҳӣ буд, ки тамом мешаванд?⁶

GSAM 188Ҷеймс Уайт дар бораи ноумедӣ

GSAM 188.1Чанд иқтибоси кӯтоҳ аз баъзе аз ин ноумедшудагон, вале умедвор, тасаввури хубе аз вазъият медиҳад. Аввалин иқтибос аз Пастор Ҷеймс Уайт аст, ки дар солҳои 1843 ва 1844 хеле муваффақона кор кардааст. Вай мегӯяд:—

GSAM 188.2«Ноумедӣ аз гузашти вақт сахт талх буд. Бовардорони ҳақиқӣ ҳама чизро барои Масеҳ қурбон карда буданд ва ҳузури Ӯро мисли ҳеҷ гоҳ пештар эҳсос карда буданд. Онҳо, ба гумони худ, охирин ҳушдори худро ба ҷаҳон дода буданд ва худро, бештар ё камтар, аз оммаи беимон ва масхаракунанда ҷудо карда буданд. Ва бо баракати илоҳӣ бар онҳо, онҳо бештар майл доштанд, ки бо Хоҷаи наздик интизор ва фариштагони муқаддас ҳамроҳ шаванд, на бо онҳое, ки аз онҳо ҷудо шуда буданд. Муҳаббати Исо рӯҳро пур карда, аз ҳар чеҳра медурахшид, ва бо орзуҳои беандоза онҳо дуо мекарданд: «Биё, эй Худованд Исо, ва зуд биё», аммо Ӯ наомад.

GSAM 188.3Аммо Худо мардумашро партофта нагузошт.... Ва бо қувваи махсус ва тасаллӣ чунин оятҳо ба Ибриён ба зеҳн ва дилҳои озмоишдида ва мунтазирон таъсир расонданд: «Аз ин рӯ, эътимоди худро, ки подоши бузург дорад, партофта нагузоред. Зеро ба шумо сабр лозим аст, то пас аз иҷрои иродаи Худо ваъдаро гиред. Зеро то каме вақт боқӣ мондааст, ва Он ки меояд, хоҳад омад ва дер нахоҳад кард. Ҳоло адолатманд ба василаи имон зинда хоҳад монд; вале агар касе ба қафо баргардад, рӯҳи ман аз ӯ хушҳол нахоҳад шуд. Аммо мо аз онҳо нестем, ки ба ҳалокат қафо мегарданд; балки аз онҳоем, ки ба наҷоти рӯҳ имон дорем."⁷ Нуқтаҳои ҷолиб дар ин қисмати Китоби Муқаддас чунинанд:—

GSAM 188.4"1. Онҳое, ки мавриди муроҷиат қарор доранд, дар хатар ҳастанд, ки эътимоди худро ба он чизе, ки дар он дуруст амал кардаанд, аз даст диҳанд.

GSAM 189.1"2. Онҳо иродаи Худоро иҷро карда буданд ва ба ҳолати озмоиш оварда шуда буданд, ки дар он ҷо сабр зарур буд.

GSAM 189.2"3. Адолатмандон дар ин замон бояд бо имон зиндагӣ кунанд, на бо шубҳа дар он, ки оё онҳо иродаи Худоро иҷро кардаанд, балки бо имон ба он чизе, ки дар он онҳо иродаи Худоро иҷро кардаанд.

GSAM 189.3"4. Онҳое, ки озмоиши имонро таҳаммул намекарданд, балки эътимоди худро ба коре, ки дар он иродаи Худоро иҷро карда буданд, партофта, қадам ба қафо мегузоштанд, роҳи мустақими ҳалокатро пеш мегирифтанд."⁸

GSAM 189Аз Н. Саутард, муҳаррири «Midnight Cry»

GSAM 189.4Дар нашрияи «Midnight Cry» аз 31 октябри 1844, тақрибан даҳ рӯз пас аз поёни ду ҳазору сесад рӯз, матни зерин аз қалами муҳаррир нашр шуд:—

GSAM 189.5«Бо назардошти ҳамаи ҳолатҳое, ки бо ин ҳаракат ҳамроҳанд, таъсироти мубораке, ки он дар зеҳни фарзандони Худо ба бор овардааст, ва нафрат ва бадниятие, ки душманонаш нишон додаанд, мо бояд онро ҳамчун воқеии "нидои ними шаб" бишиносем. Ва агар мо чанд рӯз дошта бошем, ки имони худро санҷем, ин боз мувофиқи масали даҳ духтар аст; зеро вақте ки онҳо ҳама бархеста чароғҳояшонро омода карданд, боз вақт мерасид, ки чароғҳои духтарони беақл хомӯш шаванд. Ин наметавонист то паси гузашти рӯзи даҳум рӯй диҳад; зеро то он замон чароғҳояшон месӯхтанд. Аз ин рӯ, бояд он рӯз гузарад, то беақлҳо имони худро тарк кунанд, ҳамон тавре ки барои муҳлати таъхир соли 1843 бояд мегузашт. Пас, каме таъхир ҳеҷ гоҳ сабаби ноумедӣ нест, балки нишон медиҳад, ки Худо дар иҷрои каломи худ то чӣ андоза дақиқ аст. Пас, биёед эътирофи имони худро бе ҳеҷ шакку тардид устувор нигоҳ дорем; зеро Ӯ, ки ваъда додааст, вафодор аст.

GSAM 189Аз Ҷозеф Марш, муҳаррири «Voice of Truth»

GSAM 189.6Дар нашрияи «Voice of Truth» аз 7 ноябри 1844 мехонем:—

GSAM 189.7"Мо бо хушнудӣ эътироф мекунем, ки дар табиати ҳодисае, ки интизор доштем рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум рӯй диҳад, хато кардаем; аммо ҳанӯз наметавонем қабул кунем, ки Олии Каҳин бузурги мо дар он рӯз ҳама он чизеро, ки намуна моро ба интизораш ҳақ медод, иҷро накардааст. Ҳоло мо бовар дорем, ки Ӯ иҷро кард."

GSAM 190.1Адвентистҳо интизор доштанд, ки рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум соли 1844 муҳлати ду ҳазору сесад рӯз ба поён мерасад ва дар он рӯз Масеҳ кори худ ҳамчун коҳинро ба анҷом расонида, ба замин меояд, то халқашро баракат диҳад. Таҳқиқоти баъдӣ нишон дод, ки дар он рӯз оғози кори поксозии қудси осмонӣ буд, на анҷоми кори ӯ ҳамчун коҳин.⁹ Ба ҷои он ки кори поксозии қудсро ҳамчун қисми кори коҳинии Масеҳ баррасӣ кунанд, иддао мешуд, ки поксозии қудс маънои поксозии замин бо оташ ҳангоми омадани Масеҳ аст. Агар на тамоми он, ҳадди ақал замини Канъон дар он замон пок хоҳад шуд.

GSAM 190Қудсе, ки онро Замин мешумурданд

GSAM 190.2Ин андеша дар мақолаи Ҷорҷ Сторрс дар нашрияи «Midnight Cry» аз 25 апрели 1844 баён шудааст. Ӯ мепурсад: «Қудсе, ки бояд пок шавад, чист? Ақидаи пешинам ин буд, ки он тамоми замин аст. Ман ҳанӯз ҳам бовар дорам, ки он як қисми замин аст. Аммо кадом қисмат? Ин саволе аст, ки ман кӯшиш мекунам ба он посух диҳам.»

GSAM 190.3Ӯ ваъдаи додашударо ба Иброҳим, таъсиси он ба Исҳоқ ва навсозии он ба Яъқуб иқтибос мекунад ва сипас суруди Мусоро, ки баъд аз убури Баҳри Сурх Мариам эҷод карда буд, иқтибос меорад, ки дар он суруда шудааст: «Ту онҳоро хоҳӣ овард ва дар кӯҳи мероси худ хоҳӣ шинонд; дар маконе, эй Худованд, ки Ту барои зисти худ офаридаӣ; дар қудсе, эй Худованд, ки дастонат таъсис додаанд.»¹⁰

GSAM 190.4Агар хонанда матни болоро бо сабти иҷрои он, ки Забурхон навиштааст, бодиққат муқоиса кунад, хоҳад дид, ки дар он ҳатто сарзамини Фаластин қудс номида нашудааст. Довуд, ҳангоми суханронӣ дар бораи роҳнамоии Худованд ба банӣ-Исроил, мегӯяд: «Ӯ онҳоро то марзи қудси худ, яъне то ин кӯҳе, ки дасти росташ харидорӣ карда буд, овард.»¹¹ Дар суруди назди Баҳри Сурх дар бораи замини Канъон гуфта шудааст, ки он маконе буд, ки Ӯ барои «нишастан дар қудс» офаридааст. Пас дар ин иқтибос аз Забур, кӯҳи Мӯрия, ки дар он қудс сохта шуда буд, танҳо «марзи қудси Ӯ» номида мешавад. Аммо дар ҳамин Забур гуфта мешавад: «Ӯ қабилаи Яҳуд ва кӯҳи Сионро, ки дӯст медошт, интихоб кард. Ва қудси худро мисли қасрҳои баланд, мисли замине, ки то абад устувор кардааст, бунёд намуд.»¹²

GSAM 191Тозакунии қудс, ки гӯё Заминро пок месозад

GSAM 191.1Дар мақолаи зикршуда, пас аз овардани далели эҳтимолӣ, ки замин, ё ҳадди ақал сарзамини Фаластин, қудс буд, Пастор сипас мепурсад: «Қудс чӣ гуна пок хоҳад шуд?» Ӯ бо суханони паёмбар Михей посух медиҳад: «Зеро, бинед, Худованд аз макони худ берун меояд, ва поён меояд, ва бар баландмаконҳои замин пой мегузорад. Ва кӯҳҳо дар зери Ӯ гудохта хоҳанд шуд, ва водӣҳо чун мум пеши оташ ва мисли обҳое, ки аз теппаи баланд мерезанд, шикаста хоҳанд шуд."¹³

GSAM 191.2Бо ақидае, ки дар он замон маъмулан пазируфта шуда буд, ки замин қудс аст, хонанда ба осонӣ мефаҳмад, ки чаро онҳо бидуни шак гумон мекарданд, ки дар охири ду ҳазору сесад рӯз Худованд хоҳад омад ва заминро ба тарзе, ки Михей тавсиф кардааст, пок хоҳад кард. Дар тамоми мухолифате, ки алайҳи адвентистҳо бархоста буд, ҳеҷ яке аз мухолифон ҳам ишора накард, ки поксозии замин бо оташ ҳодисае нест, ки бояд дар поёни ду ҳазору сесад рӯз ҳамчун поксозии қудс сурат гирад.

GSAM 191Апостолон ноумед шуданд, вале Китоби Муқаддасро иҷро карданд

GSAM 191.3Ин ягона ҳодиса нест, ки одамон иродаи Худовандро иҷро карда, Китоби Муқаддасро ба ҷо овардаанд, вале аз интизориҳояшон ноумед шудаанд, танҳо аз он сабаб ки табиати ҳодисаи ояндаро дарк накардаанд. Ҳамин тавр бо апостолони Масеҳ низ буд. Вақте ки Ӯ бар курраи хар нишаста, ба Уршалим ворид мешуд, онҳо фарёд заданд, зеро суханони паёмбарро ба ёд оварданд:¹⁴ «Фарёд зан, эй духтари Уршалим: бингар, шоҳи ту ба сӯи ту меояд; Ӯ одилона ва дорои наҷот аст; фурӯтану бар хар ва курраи хар савор аст.»¹⁵ Дар он ҳолат чунон зарур буд, ки садо баланд шавад, ки агар онҳо хомӯш мешуданд, ҳатто сангҳо фарёд мезаданд.¹⁶ Шогирдон гумон мекарданд, ки Масеҳ дар он лаҳза ба тахти Довуд ҳамчун шоҳи дунявӣ менишинад ("мо бовар доштем, ки ҳамин касест, ки бояд Исроилро наҷот медод"¹⁷), ва аз ин рӯ фарёд заданд: «Муборак бод подшоҳии падари мо Довуд, ки ба номи Худованд меояд.»¹⁸ Чӣ қадар фарёд мезаданд дар он ҳодиса, агар онҳо мефаҳмиданд, ки дар давоми як ҳафта Масеҳ дар қабри Юсуф, дар иҳотаи посбонони румӣ, мурда хоҳад буд? Чӣ қадар «шараф» ба Худо медоданд ва чӣ қадар тақдис мекарданд адвентистҳо дар соли 1844, агар мефаҳмиданд, ки поксозии қудс дар охири тамоми давраи пешгӯӣ бояд як қатор солҳоро пеш аз омадани Худованд дар бар мегирифт?

GSAM 192Дар ҳисоб кардани 2300 рӯз ҳеҷ хато набуд

GSAM 192.1Вақте ки ин мардум бодиққат ҳисобкунии давраи худро баррасӣ карданд, ҳеҷ нуқсон наёфтанд; аммо Худованд наомад ва замин низ бо оташ пок нашуд. Ин чӣ маъно дошт? Албатта, онҳо медонистанд, ки Худованд дар он ҳаракати бузург бо онҳо буд; аммо ҳоло онҳо дар ҳолати номуайянӣ қарор доштанд. Эътимоди онҳо ба Худованд пойдор буд. Онҳо медонистанд, ки Ӯ онҳоро партофта намеравад. Нур аз як манбаъ меомад. Саволи сангин пеши рӯи онҳо бо суханони Иеремия, ки аллакай зикр шуда буд, баён ёфтааст: «Оё ту бароям комилан мисли дурӯғгӯ ва мисли обҳои тамомшуда хоҳӣ буд?» Имон ин шубҳаро парвариш намекард, зеро суханони Худованд тавассути паёмбар Ҳабаққуқ дар бораи он рӯъё ба ёдашон омад: «Дар охир сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад гуфт.»¹⁹ Иборае, ки аллакай аз муҳаррири «Voice of Truth» иқтибос шудааст, мавқеи онҳоро хуб нишон медиҳад: «Мо ҳанӯз наметавонем қабул кунем, ки Олии Каҳин бузурги мо дар ҳамон рӯз ҳама он чизеро, ки намуна моро ҳақ дошт интизор шавем, иҷро накардааст.»

GSAM 193Равшании ошкоршуда дар бораи қудс

GSAM 193.1Ҳирам Эдсон, аз Порт-Гибсон, Нью-Йорк, ба ман гуфт, ки рӯзи баъд аз гузашти он муҳлат дар соли 1844, ҳангоми он ки ӯ дар паси ғарамҳои ҷуворимакка дар як замин дуо мекард, Рӯҳи Худо бо чунин қувваи бузург бар ӯ нозил шуд, ки қариб ӯро ба замин мезад, ва ҳамзамон таассурот пайдо шуд: «Қудсе, ки бояд пок шавад, дар осмон аст.» Ӯ ин андешаро ба О. Р. Л. Кросиер расонд ва онҳо якҷоя ин мавзӯъро бодиққат таҳқиқ карданд. Дар аввали соли 1846 шарҳи муфассали масъалаи қудс аз нуқтаи назари Китоби Муқаддас, ки аз ҷониби ҷаноби Кросиер навишта шуда буд, дар нашрияи «Day Star», ки он замон дар Синсиннати, Огайо чоп мешуд, нашр гардид. Дар он мақолаи дароз нишон дода мешуд, ки кори поксозии қудс кори ниҳоии Масеҳ ҳамчун саркоҳини мост, ки дар соли 1844 оғоз ёфта, дақиқан пеш аз воқеан боз омадани Ӯ дар абрҳои осмон ҳамчун Шоҳи Шоҳон ва Худованди Худовандон хотима меёбад.

GSAM 193Калисоҳо дар ҷустуҷӯи аъзои гумшуда

GSAM 193.2Рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум гузашта буд ва калисоҳо гумон мекарданд, ки барқарор кардани аъзои гумшуда, ки дар замони «нидои ними шаб» ва паёми фариштаи дуюм аз онҳо ҷудо шуда буданд, кори осон хоҳад буд; аммо дар ин бора онҳо хеле ноумед шуданд, ки ин аз посухи зерин ба илтимосҳои бозгашт ба созмонҳои пешинаашон, ки дар нашрияи «Midnight Cry» аз 26 декабри 1844 оварда шудааст, бармеояд:—

GSAM 193.3"Аммо далелҳо чистанд? Онҳо хуб медонанд, ки дар аксари ин калисоҳо мавзӯъҳои асосӣ инҳоянд: «табдили ҷаҳон», «ҳазорсолаи миллениум» ва «бозгашти яҳудиён ба Фаластин», пеш аз омадани шахсии Наҷотбахш. Онҳое, ки бармегарданд, то зери сурудҳои хобоварии чунин таълимоти ғайрикитобӣ ва беақлона нишинанд, ин корро бо чашмони боз мекунанд; ва чунин рафтор аз ҷониби онҳо воқеан 'бозгашт' хоҳад буд.

GSAM 194.1«Пас аз он ки дар маънои Китоби Муқаддас "озод" шудаанд, "ба пеш ҳаракат кардан" нисбат ба "баргаштан" ё "пас гаштан" хеле бехатартар аст, хусусан дар ин замон, ки то дода шудани тоҷи шараф ба содиқон дар Масеҳ Исо дигар чандон вақт намондааст».

GSAM 194.2Рафтори калисоҳо дар таъхир андохтани омадани Худованд тавассути таблиғи ин таълимоти ғайрикитобӣ ба адвентистҳо ин суханони паёмбар Ҳизқиёлро ёдовар шуд: «Писари инсон, бин, онҳое аз хонадони Исроил мегӯянд: "Диде, ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр оянда аст ва ӯ дар бораи замонҳои дур паёмбарӣ мекунад."» Дар ҳамин замина посухе, ки адвентистҳо истифода карданд, чунин аст: «Аз ин рӯ ба онҳо бигӯ: Худованд Худо чунин мегӯяд: Аз ин пас ҳеҷ калимаи ман дигар ба таъхир намеафтад, балки сухане, ки ман гуфтаам, иҷро мешавад, — мегӯяд Худованд Худо».²⁰

GSAM 194«Ту бояд боз пайғамбарӣ кунӣ»

GSAM 194.3Онҳое, ки «китобро хӯрданд» ва эълони «вақт»-ро доданд, гумон карданд, ки кори онҳо барои ҷаҳон анҷом ёфтааст; аз ин рӯ эълом шуд, ки онҳо бояд боз ба халқҳо, забонҳо ва подшоҳон таълим диҳанд. Қисми дигари ин кор, ки то ҳол дида нашудааст, ҳоло бояд анҷом дода шавад — яъне нишон додани хусусияти воқеии маъбади Худо дар осмон ва хидмати қурбонгоҳи он ба мардум. Фармони чен кардани маъбад²¹ зарур аст, то ки табиати ҳодисае, ки дар поёни замони пешгӯӣ рӯй медиҳад, фаҳмида шавад ва ба ин васила калимаҳои «Он гоҳ қудс пок хоҳад шуд» шарҳ дода шаванд.

GSAM 194.4Таваҷҷӯҳ кунед, ки фариштаи ин эълони вақт аз осмон омад ва пеш аз он ки кораш ба анҷом расад, ӯ боз ба мардум таълим доданро супориш медиҳад. Пас, паёме, ки бояд масъалаи қудсро шарҳ диҳад, ба дилшикастагон эътимод бахшад ва ҳамзамон ба онҳо як «най», ё «чӯбдаста», ё қоидаеро пешкаш намояд, ки бо он мардуми Худо метавонанд мавқеи ахлоқии худро дар назди Ӯ санҷанд, бояд нишонаҳои возеҳи осмонӣ буданро дошта бошад ва на аз сарчашмаи инсонӣ.

GSAM 195Таассуб дастрасӣ ба мардумро манъ мекард

GSAM 195.1Таассуби мавҷуда нисбат ба таълимоти адвентистӣ қариб ки монеаи убурнашаванда барои мардум буд; ва кӯшиш кардан ба таълим додани онҳо боз бидуни рӯшноии равшан ва мусбат дар бораи сабаби ноумедӣ бефоида мебуд. Худи бовардорони адвентист бояд рӯҳҳояшонро боз бо як фармони осмонӣ илҳом мебахшиданд, пеш аз он ки мардумро дуруст таълим додан мумкин шавад; ва ин чӣ гуна метавонист амалӣ шавад? Оё ин танҳо бо ҳикмати инсонӣ имконпазир буд? Ё онҳое, ки дар ҳаракати қаблӣ кори амиқи Рӯҳи Худоро таҷриба карда буданд, бо мантиқи оддии инсонӣ қонеъ мешуданд? Танҳо кори монанди «паёми фариштаи сеюм»²² метавонист онҳоро аз мушкилоташон берун орад; ва ин, қадам ба қадам, ҳамон қадаре ки онҳо метавонистанд қабул кунанд, ба таври муносиб оғоз ёфт, бо далелҳои бениҳоят боварбахш, ки он илоҳӣ буд.

GSAM 195Мисли гӯсфандони бе чӯпон

GSAM 195.2Ин буд он ҷамъияти бузурги интизори, ки дар як маънӣ мисли гӯсфандони бе чӯпон буд, ҳазорон нафари онҳо ҳамагӣ чанд ҳафта пеш аз ҳама калисоҳо ва эътиқодҳо ҷудо шуда буданд ва ҳеҷ созмони инсонӣ барои некӯаҳволии рӯҳонии онҳо масъул набуд. Онҳо ҳеҷ машваратгари дунявӣ надоштанд, ки ба ӯ эътимод кунанд; эътимоди онҳо танҳо ба Худо буд.

GSAM 195.3Аммо онҳо дар як чиз итминон доштанд ва ин барои онҳо мисли якора буд — эълони вақт дуруст буд.²³ Аммо ҳамчун як қавм онҳо дар ҳолате қарор доштанд, ки агар Худо онҳоро роҳнамоӣ ва ҳифз намекард, метавонистанд шарҳҳои бардурӯғро қабул кунанд ё «сабр»-ро аз даст дода, ба таҷрибаи гузаштаашон эътиқодро гум кунанд. Баъзеҳо ҳамин корро карданд; дар ҳоле ки дигарон бо чашми имон ба он касе, ки рӯҳҳояшон дӯст медошт, нигариста, бо самимият пурсиданд: «Нозир, шаб чӣ шуд? Нозир, шаб чӣ шуд?» Нозир гуфт: «Субҳ меояд ва шаб низ; агар мехоҳед бипурсед, бипурсед; баргардед, биёед.»²⁴

GSAM 196Ҷ. Н. Эндрюс дар бораи ноумедӣ

GSAM 196.1Пастор Ҷ. Н. Эндрюс, яке аз онҳое, ки дар соли 1844 ин таҷрибаро паси сар кардааст, дар бораи ноумедӣ чунин мегӯяд:—

GSAM 196.2«Онҳое ноумед шуданд, ки дар соли 1843 ва 1844 интизори омадани Худованд буданд. Ин далел барои бисёриҳо сабаби кофӣ аст, ки тамоми шаҳодатро дар ин маврид рад кунанд. Мо ноумедиро эътироф мекунем, аммо наметавонем эътироф кунем, ки ин сабаби одилонаест барои рад кардани дасти Худо дар ин кор. Калисои яҳудӣ низ ноумед шуд, вақте ки дар поёни кори Яҳёи Таъмиддиҳанда Исо худро ҳамчун Масеҳи ваъдашуда муаррифӣ кард. Ва шогирдони боэътимод сахт дилшикаста шуданд, вақте ки он касеро, ки онҳо интизор доштанд, то Исроилро наҷот диҳад, бо дасти бадхоҳон дастгир ва кушта шуд. Ва пас аз эҳёи ӯ, вақте ки онҳо интизор доштанд, ки ӯ боз подшоҳиро ба Исроил бармегардонад, онҳо ноумед шуданд, вақте ки фаҳмиданд, ки ӯ ба назди Падари худ меравад ва онҳоро барои муддати тӯлонӣ дар озмоиш ва азоб мегузорад. Аммо ноумедӣ исбот намекунад, ки Худо дар роҳнамоии халқаш дасти кор надорад. Он бояд онҳоро водор созад, ки хатоҳояшонро ислоҳ кунанд, аммо набояд онҳоро водор созад, ки эътимодашонро ба Худо аз даст диҳанд. Маҳз аз он сабаб ки фарзандони Исроил дар биёбон ноумед шуданд, бисёр вақт роҳнамоии илоҳиро рад карданд. Онҳо ҳамчун ибрат барои мо оварда шудаанд, то ки мо низ ба ҳамин намунаи беимонӣ гирифтор нашавем.²⁵

GSAM 196Ҳақиқат ба таъмиди нопопулярӣ дучор мешавад

GSAM 196.3Ба назар мерасад, ки нақшаи Худованд ин аст, ки ҳақиқатҳои муҳимро дар канали нопопуляр ҷой диҳад, ки қабул кардан ва итоат кардан ба онҳо салиб хоҳад буд²⁶. Ин махсусан дар ин рӯзҳои охир дуруст аст. Петрус, дар бораи он замон, ки поёни ҳама чизҳо «наздик» хоҳад буд ва «ҳукм» аз «хонаи Худо» «оғоз» хоҳад шуд, мегӯяд, «Ҳабибон, оташин озмоишеро, ки барои озмоиши шумост, ғайриоддӣ нашуморед; гӯё чизе бегона ба саратон омадааст. Аммо шод шавед, зеро шумо дар азобҳои Масеҳ шарик ҳастед, то ки вақте ҷалоли Ӯ ошкор шавад, шумо низ бо шодмонӣ ва хурсандии беандоза шод шавед. Агар шумо барои номи Масеҳ таҳқир шавед, хушҳол бошед; зеро рӯҳи ҷалол ва Худо бар шумо менишинад: аз тарафи онҳо ӯ бадгӯӣ мешавад, вале аз тарафи шумо ӯ ҷалол меёбад.»²⁷

GSAM 197.1Вақте ки ҳақиқат бо таъмиди нопопулярӣ рӯбарӯ мешавад, қабули он нисбат ба пайравӣ кардани эътиқоди омма инояти бештарро талаб мекунад. Риёкорони дурӯғин ҳеҷ ангезаи бузурге барои қабули ҳақиқате, ки амалро тақозо мекунад, намебинанд, мисли он ки бар зидди боду ҷараён ба болои дарёи об қайиқ рондан. Ҳамин тавр, ҳақиқат барои содиқон, ростқавлон, самимӣ ва виҷдонмандҳо санҷиш мегардад.

GSAM 197.2Мо қаблан нишон дода будем, ки пешгӯии ҳаракати адвентистӣ ба ноумедӣ меанҷомад. Он омад; ва ҳамин тавр, дар тадбири Худо қабули он паём бо салиб ҳамроҳ буд.