Боби 13 — Нишонаҳои ҳидояти илоҳӣ

GSAM 198.1«Оё Худо кӯшиш кард, ки аз миёни як қавм қавми дигарро бо озмоишҳо, бо нишонаҳо ва мӯъҷизаҳо, бо ҷанг, бо дасти пурқувват, бо бозуи дарозкарда ва бо тарсҳои бузург бигирад, ҳамон тавре ки Худованди Худои шумо дар Миср пеши чашмони шумо кард? Ин ба ту нишон дода шуд, то бидонӣ, ки Худованд Худост; ҷуз Ӯ касе нест.»¹

GSAM 198.2Ҳамин тавр Худованд амал кард, то мардумеро аз миёни як қавми бутпараст бигирад, то онҳоро ба ҷое барорад, ки дар он ҷо метавонист қонуни худро ба онҳо бигӯяд ва онро дар лавҳаҳои сангӣ сабт карда ба онҳо бирасонад. Ин мӯъҷизаҳо барои қонеъ кардани кунҷковии онҳо набуданд; балки барои он, ки онҳо бо итминон донанд, ки касе, ки «корҳои бузург дар Миср; аҷоиб дар сарзамини Ҳом ва даҳшатнок дар наздикии Баҳри Сурх» анҷом додааст,² ва аз миёни оташ ва дуди қуллаи сӯзони Сино бо онҳо сухан гуфтааст, касе ҷуз Худои зинда ва ҳақиқӣ, Офаридгори ҳама чизҳо набуд.

GSAM 198Даъвати Мусо аз буттаи оташзада

GSAM 198.3Худи Мусо наметавонист бо танҳо ба исроилиён гуфтан, ки «вақте дар биёбон рамаҳоро нигоҳ медоштам, нисбати шумо дар бандии шумо ҳамдардӣ кардам ва ҳоло омадаам, то шуморо аз Миср берун барам, чунон ки қаблан кӯшиш карда будам, вақте ки пеш аз гурехтан ба сарзамини Мидён, як мисриро кушта будам», онҳоро ба тарки Миср водор созад.

GSAM 199.1Барои бовар кардани ҳатто худи Мусо, ки ӯ ҳамон касест, ки бояд «рафта, мардумро аз Миср берун барад», зарур буд буттаи оташгирифтае, ки сӯхта намешуд, ва овози шунидашавандае, ки аз миёни алангаҳо баромад. Маҳз ба ҳамин тарзи аҷоиб ӯ фармон, даъвати баланд ва муқаддаси худро гирифт, ки ошкоршавии он фавран таваҷҷӯҳи бародаронашро ҷалб карда, зеҳнҳояшонро барои он чи дар пеш буд омода месохт ва ба ин васила онҳоро водор мекард, ки Мусоро, таҳти роҳбарии Худо, ҳамчун раҳбари худ қабул кунанд.

GSAM 199.2Агар ягон замон аз замони эҳёи Наҷотбахш вуҷуд дошта бошад, ки пайравони ғамзада ва ноумеди Ӯ ба ҳузур ва суханони рӯҳбаландии Ӯ ниёз дошта бошанд, ин замон буд, ки баъзе аз мӯъминони ғамзада ва таъқибшуда пас аз «нидои ними шаб»-и соли 1844 бо имони устувор пойдорӣ мекарданд; ва агар Худо бо раҳмат гоҳе бевосита бо рӯҳҳои ғамзада муошират карда бошад, ба назар мерасид, ки ин бешубҳа дар чунин замон ва ба чунин мардум мебуд.

GSAM 199Ҳузури Худованд ваъдашуда

GSAM 199.3Он ки дар роҳҳо ва воситаҳои амал кардан маҳдуд нест ва ҳангоми «ба осмон боло рафтан» неъматҳои Рӯҳро дар калисои худ гузошт³, ваъда дод, ки дар таблиғи Инҷил бо пайравонаш хоҳад буд, «то охири замон».

GSAM 199.4Дар тӯли тамоми ин давра Худованд омода буд, ки қудрату неъматҳояшро ба онҳое нишон диҳад, ки комилан Ӯро меҷустанд. Оё Ӯ ҳангоми додани фармони инҷилӣ нагуфт: «Ин нишонаҳо онҳое, ки имон овардаанд, ҳамроҳӣ хоҳанд кард: ба номи Ман шайтонҳоро хоҳанд ронд; ба забонҳои нав хоҳанд сухан гуфт; морҳоро хоҳанд бардошт; ва агар чизе заҳрнок нӯшанд, ба онҳо зарар намерасонад; дастонашонро бар беморон хоҳанд гузошт ва онҳо шифо хоҳанд ёфт»?⁴

GSAM 199Тӯҳфаҳои Рӯҳ дар давраи Ислоҳот

GSAM 199.5Дар давраи ислоҳот дар асри XVI ва замонҳои баъдӣ чандин намоишҳои аҷоиби қудрати Худованд ва ошкоршавии неъмати пайғамбарӣ вуҷуд дошт. Д'Обинье дар бораи пешгӯиҳои Ян Гус сухан мегӯяд. Чарлз Бак дар «Анекдоти динӣ»-и худ дар бораи пешгӯиҳои Ҷорҷ Вишарт дар соли 1546 нақл мекунад. Ҷон Весли дар асарҳояш дар бораи пешгӯиҳои Ҷонатан Пирах ва иҷрои онҳо нақл мекунад. Пастор Ҷ. Б. Финли дар автобиографии худ дар бораи як рӯъёи аҷиб ва шифоёбии шахсии худ дар тобистони соли 1842 нақл мекунад. Нашрияи The Christian Advocate (методистӣ) ҳисоботи ҷолиберо дар бораи як рӯъёи ғайриоддӣ ва натиҷаҳои он, ки ҳангоми хидматаш ба доктор Бонд, аз он калисо, дода шуда буд, нашр кард. Ин нишонаҳо барои онҳое буданд, ки бо тавозӯъ Худовандро меҷустанд, ки Ӯ тағйир наёфтааст ва то ҳол тавассути неъмати паёмбарӣ бо халқаш сухан хоҳад гуфт.

GSAM 200Калисои боқимонда дорои Рӯҳи Пайғамбарӣ хоҳад буд

GSAM 200.1Дар Китобҳои Муқаддас изҳоротҳои возеҳ ва мушаххас ҳастанд, ки Худованд махсусан неъматҳои Рӯҳи Муқаддасро, ва махсусан неъмати паёмбарӣ, дар миёни онҳое намоиш хоҳад дод, ки барои интизори омадани Ӯ ҳастанд. Аввалин оят, ки мо ба он ишора мекунем, дар нома ба Қӯринтиён оварда шудааст ва чунин мехонад: «Ман ҳамеша барои шумо ба Худои худ шукр мекунам, ба хотири он инояти Худо, ки ба шумо тавассути Исо Масеҳ дода шудааст; ки дар ҳама чиз тавассути Ӯ сарватманд шудаед, дар ҳар сухан ва дар ҳар дониш; ҳамон тавре ки шаҳодати Масеҳ дар шумо тасдиқ шудааст; то дар ҳеҷ неъмате кам набошед; мунтазири омадани Худованди мо Исо Масеҳ; ки Ӯ шуморо то охир низ тасдиқ хоҳад кард, то дар рӯзи Худованди мо Исо Масеҳ беайб бошед.»⁵

GSAM 200.2Дар ваҳй мо дар бораи «боқимонда» — калисои охирини Инҷил мехонем: «Аждаҳо ба он зан [калисо] ғазаб кард ва рафт, то бо боқимондаи наслҳояш ҷанг кунад, ки фармонҳои Худоро нигоҳ медоранд ва шаҳодати Исо Масеҳро доранд.»⁶ Мо мепурсем, «шаҳодати Исо» чист, ки калисои охирин бояд дошта бошад ва ки дар тасдиқи он роҳи намоиши ҳамаи неъматҳои Рӯҳро омода мекунад? Ба ин савол мо дар шаҳодати фаришта ба Юҳанно дар ҷазираи Патмос посух меёбем: «Ман ба пояш афтидам, то ӯро ибодат кунам. Ва ӯ ба ман гуфт: «Назар кун, ин корро накун; ман ҳамхидмати ту ва бародарони ту ҳастам, ки шаҳодати Исоро доранд; Худоро ибодат кун; зеро шаҳодати Исо рӯҳи пешгӯӣ аст».⁷

GSAM 201.1Ин таъриф, ки фаришта додааст, нишон медиҳад, ки маҳз «рӯҳи пешгӯӣ», ки дар калисое, ки интизори Масеҳ аст, зоҳир мешавад, роҳи ҳамаи неъматҳоро омода мекунад, ва бар зидди калисои «боқимонда» ҷанг эълон мешавад, зеро онҳо ин неъматро дар миёни худ доранд.

GSAM 201Гувоҳии Павлус дар бораи Ҳадяҳо

GSAM 201.2Номаи Павлус ба Таслӯникиён нишон медиҳад, ки рӯзи Худованд — рӯзи ниҳоии ҳукми иҷроия — бар оммаҳо «мисли дузд дар шаб» хоҳад омад; аммо он фарзандони содиқи Худовандро чунин намегирад, зеро онҳо «фарзандони рӯшноӣ ва фарзандони рӯз» ҳастанд. Дар миёни насиҳатҳояш ба он мардуми ҳушёр ӯ мегӯяд: «Рӯҳро хомӯш накунед. Пайғамбарӣҳоро паст назанед. Ҳама чизро озмоиш кунед; он чи нек аст, устувор нигоҳ доред."⁸

GSAM 201.3Дар бораи калимаи юнонии propheteias, ки дар ин ҷо ҳамчун «пайғамбарӣ» тарҷума шудааст, Гринфилд дар луғатномаи юнонии худ мегӯяд: «Истифодаи неъмати пайғамбарӣ дар ин маъно, 1 Таслӯникиён 5:20». Луғатномаҳои Паркхёрст, Робинсон ва Лидделл ва Скотт низ бо ин розӣ ҳастанд. Пас, ин шаҳодати равшан аст, ки ҳадяи ҳақиқии паёмбарӣ бо калисое хоҳад буд, ки ба интизори омадани дуюми Масеҳ аст. Насиҳат ин аст, ки набояд ин ҳадяро паст шуморид, балки онро санҷид; пас, вақте зоҳироти некро ёфтед, ба он «чанг занед».⁹

GSAM 201Иҷрои ваъда

GSAM 201.4Мо қаблан қайд кардем, ки Худованд ҳангоми эълони паёмҳои фариштаи аввал ва дуюм чӣ гуна неъмати пешгӯиро ошкор кард. Ин неъмат аз замони поёни 2300 рӯз боз ҳам пурратар рушд ёфтааст. Худованд барои ин мақсад асбоби худро интихоб кард, намояндаеро интихоб намуд, ки на танҳо ҳама чизро барои Ӯ фидо карда буд, балки ҳаёташ дар хатар буд, «заифтарин аз заифон».¹⁰ Дар давоми ду моҳ пас аз гузашти он вақт, мисс Эллен Г. Хармон аз Портленд, штати Мэн, ки он замон ҳамагӣ тақрибан ҳабдаҳсола буд, оғоз ба гирифтани ошкорсозиҳо аз Худованд кард.

GSAM 202.1Азбаски ман имконият доштам бо онҳое, ки дар Портленд дар замони нахустин рӯъё зиндагӣ мекарданд, сӯҳбат кунам ва инчунин бо хонум Ҳейнс, ки дар хонаи ӯ мисс Хармон нахустин рӯъёро дид, ошно будам, ман воқеиятҳоро ҳамон тавре нақл мекунам, ки онҳо ба ман гуфтаанд.

GSAM 202.2Дар он замон саломатии мисс Хармон дар ҳолати хеле ҳассос қарор дошт. Якчанд ҳафта ӯ қариб наметавонист аз шепидан баландтар сухан гӯяд. Яке аз табибон муайян карда буд, ки бемории ӯ сили ҳамроҳ бо обварам аст. Ӯ гуфт, ки шуши рост фасод ёфта, шуши чап ба таври назаррас бемор шуда ва дилаш низ осеб дидааст. Ӯ гуфт, ки ба назараш ӯ на бештар аз муддати хеле кӯтоҳ зинда мемонад ва дар ҳар лаҳза метавонад аз дунё равад. Вай ҳангоми дароз кашидан бо мушкилӣ нафас мекашид. Шабона вай танҳо вақте ором мешуд, ки дар бистар бо болиштҳо нигоҳ дошта мешуд, қариб дар ҳолати нишаста. Ҳамлаҳои такрории сулф ва хунравии шуш қувваи ҷисмонии ӯро хеле кост карда буданд.

GSAM 202Аввалин рӯъёи мисс Хармон

GSAM 202.3Дар вақти дидани аввалин рӯъёи худ ӯ дар хонаи хонум Ҳейнс қарор дошт. Ин дар субҳ буд ва онҳо машғули ибодати оилавӣ буданд. Панҷ нафар ҳузур доштанд, ки ҳамаашон хоҳарони имонӣ буданд. Дигарон дуо карда буданд ва мисс Хармон бо овози паст дуо мекард, ки ногаҳон қудрати Худо ба таври аҷибе поин омад ва ин ҳолат ба таври возеҳ ҳамаи ҳузурдоштагонро фаро гирифт. Дар як лаҳза ӯ аз ҳама чизе, ки дар атрофаш мегузашт, бехабар шуд — ӯ дар ҳолати рӯъё қарор дошт.

GSAM 202.4Дар ҷаласаи баъдӣ ӯ ба мӯъминон дар Портленд он чиро нақл кард, ки ба ӯ нишон дода шуда буд. Онҳо пурра бовар доштанд, ки ин аз ҷониби Худованд аст. Он вақт дар Портленд тақрибан шаст нафар буданд, ки онро ҳамчун кори Худованд дастгирӣ карданд. Қудрате ҳамроҳ бо он рӯъё ва нақли он буд, ки танҳо аз ҷониби Илоҳӣ сарчашма мегирифт. Ҳисси муқаддаси манфиатҳои абадӣ ҳамеша ӯро фаро гирифта буд ва ба назар мерасид, ки ӯ пур аз ҳайратест, ки бо сухан баён карданаш ғайриимкон аст, ки шахсе мисли ӯ, ки он қадар ҷавон ва заиф буд, ҳамчун васила интихоб шудааст, ки тавассути ӯ Худованд ба халқаш нур мерасонад. Ӯ гуфт, ки ҳангоми рӯъё гӯё дар ҳавли пурҷалоли осмон, ки пур аз фариштаҳои равшанӣ аст ва дар он ҷо ҳама чиз шодмонӣ ва осоиштагӣ аст, иҳота шуда буд, ва бедор шудан ба воқеиятҳои нокифояи ин ҳаёти фаноӣ тағйири ғамангез буд.

GSAM 203Хулосаи Рӯъёи Аввал

GSAM 203.1Хулосаи мухтасари рӯъёи аввалини ӯ, ки ба бовармандони Портленд нақл кардааст, тасаввуре аз хусусияти ҳамаи онҳо медиҳад:—

GSAM 203.2"Ҳангоми дуо кардан, қудрати Худо бар ман нозил шуд, ки ман ҳеҷ гоҳ онро қаблан эҳсос накарда будам. Ман бо нур иҳота шуда, ҳарчи баландтар аз замин боло меомадам. Ман ба дунболи мардуми адвентистӣ дар ҷаҳон менигаристам, аммо онҳоро пайдо карда натавонистам, то даме ки овозе ба ман гуфт: 'Боз нигаред ва каме болотар нигаред.' Дар ин лаҳза ман чашмонамро боло бурдам ва роҳи рост ва тангро дидам, ки дар баландии осмон болотар аз ҷаҳон ҷойгир буд. Дар ин роҳ мардуми Адвент ба сӯи шаҳр, ки дар охири роҳ қарор дошт, сафар мекарданд. Онҳо дар аввали роҳ, дар паси худ, чароғи дурахшонеро насб карда буданд, ки фаришта ба ман гуфт он «нидои ними шаб» аст. Ин чароғ дар тӯли тамоми роҳ медурахшид ва барои пойҳои онҳо нур мебахшид, то онҳо пешпо нахӯранд. Ва агар онҳо чашмҳояшонро ба Исо, ки дар пеши рӯяшон буд ва онҳоро ба шаҳр мебурд, дӯхта медоштанд, бехатар мебуданд. Аммо ба зудӣ баъзеҳо хаста шуданд; онҳо гуфтанд, ки шаҳр хеле дур аст ва интизор доштанд, ки қаблан вориди он мешуданд. Он гоҳ Исо бо баланд бардоштани дасти рост ва пуршарафи худ онҳоро таскин медод, ва аз дасташ нури дурахшон мебаромад, ки бар сарҳои мардуми адвентистӣ паҳн мешуд, ва онҳо фарёд мезаданд: «Ҳаллелуя!» Баъзеи дигар беандеша нури пушти сарро рад карданд ва гуфтанд, ки Худо онҳоро то ин ҷо роҳнамоӣ накардааст. Нури пушти инҳо хомӯш шуд, пойҳояшон дар торикии комил монд, онҳо пешпо хӯрданд, чашм аз нишон гум карданд, Исоро аз назар афканданд ва аз роҳ афтода, ба ҷаҳони торик ва бад афтоданд. Ба зудӣ мо садои Худоро мисли овози бисёр обҳо шунидем, ки рӯз ва соати омадани Исоро ба мо хабар дод. Муқаддасони зинда он овозро мешинохтанд ва мефаҳмиданд, дар ҳоле ки бадкорон гумон мекарданд, ки ин раъд ва заминларза аст. Вақте Худо он замонро эълон кард, Ӯ Рӯҳи Муқаддасро бар мо рехт, ва чеҳраҳои мо бо ҷалоли Худо равшан ва дурахшон шуданд, мисли чеҳраи Мусо, вақте ки аз кӯҳи Сино поён меомад.»¹¹

GSAM 204Тавсифи ҳолати хонум Уайт ҳангоми рӯъё

GSAM 204.1Пеш аз он ки мо ҳикояти ҳаяҷоновари ин зоҳироти аҷиби Рӯҳи Худоро боз ҳам пайгирӣ кунем, ман чанд далелро дар бораи рӯъёҳо баён мекунам. Аввалин бор ман хонум Э. Г. Уайтро (ки қаблан мисс Хармон буд) дар октябри соли 1852 дидам. Он рӯз ман ӯро дар рӯъёе дидам, ки беш аз як соат давом кард. Аз он замон инҷониб ман тақрибан панҷоҳ бор дар рӯъё ӯро дидаам. Ман ҳозир будам, вақте ки табибон ӯро дар ин ҳолат тафтиш мекарданд, ва барои ман шодмонӣ аст, ки ба он чи дидаам ва медонам шаҳодат диҳам. Ман умедворам, ки нақли воқеиятҳои ин ҳодисаро набояд беэҳтиёкорона ба тахминҳои беасоси онҳое, ки ҳеҷ гоҳ ӯро дар ин ҳолат надидаанд, рад кард.

GSAM 204.2Ҳангоми ворид шудан ба ҳолати рӯъё ӯ се нидои дилрабои «Ҷалол!» мебарорад, ки такрор ба такрор садо медиҳанд; нидои дуюм ва махсусан нидои сеюм заифтар, вале аз нидои аввал ҳаяҷоновартар аст, овозаш монанди овози шахсе аст, ки хеле дур аз шумо қарор дорад ва маҳз аз доираи шунавоӣ берун меравад. Барои тақрибан чор ё панҷ сония ба назар мерасад, ки ӯ мисли шахсе, ки ҳушро аз даст додааст ё қуввааш тамом шудааст, ба замин меафтад; сипас гӯё фавран бо қувваи фавқулодда пур мешавад, баъзан дар як лаҳза ба по хеста дар ҳуҷра мегардад. Дастҳояш мунтазам ҳаракат мекунанд ва ҳангоми гардиши сараш ба рост ё чап ишора мекунанд. Ҳамаи ин ҳаракатҳо бо назокат ва зебоӣ иҷро мешаванд. Дар ҳар ҳолате, ки даст ё бозу қарор дошта бошад, ҳеҷ кас наметавонад онро ҳаракат диҳад. Чашмҳояш ҳамеша кушодаанд, вале пилк намезанад; сараш баланд бардошта шудааст ва ба боло менигарад, на бо нигоҳи холӣ, балки бо ифодаи хушҳолона, ки танҳо дар он фарқ мекунад, ки гӯё ба як объекти дур бодиққат менигарад. Ӯ нафас намекашад, вале набзаш мунтазам мезанад. Чеҳрааш дилпазир аст ва ранги рӯяш ҳамон қадар гулранг аст, ки дар ҳолати табиияш.

GSAM 205Муқоиса бо ҳолати Дониёл

GSAM 205.1Ҳолати ӯ аз ҷиҳати нафаскашӣ, аз даст додани қувват ва боз қавӣ шудан ҳангоми ламсаш аз ҷониби фариштаи Худо комилан бо тавсифи паёмбар Дониёл аз таҷрибаи шахсии худ дар рӯъё мувофиқат мекунад, вақте ки ӯ мегӯяд: «Аз ин сабаб ман танҳо мондам ва ин рӯъёи бузургро дидам ва дар ман ҳеҷ қувват намонд; зеро зебоии ман дар ман ба вайронӣ табдил ёфт ва ман ҳеҷ қувват надоштам.» "Зеро чӣ гуна хидматгори ин хоҷаи ман метавонад бо ин хоҷаи ман сухан гӯяд? Зеро ки фавран дар ман ҳеҷ қувват намонд ва нафас низ дар ман боқӣ намонд. Пас боз касе, ки ба зоҳири инсон монанд буд, омад ва маро ламс кард; маро тавоно сохт ва гуфт: «Эй марди бисёр дӯстдошта, матарс; сулҳ бо ту бод; тавоно бош, ҳа, тавоно бош». Ва вақте ки бо ман сухан гуфт, ман тавоно шудам ва гуфтам: «Худовандам, сухан гӯ; зеро ту маро тавоно сохтӣ».¹²

GSAM 205ШАҲОДАТНОМАҲОИ ШОҲИДОНИ АЙНӢ

GSAM 205М. Г. Келлог, доктор

GSAM 205.2Дар бораи ҳолати хонум Уайт ҳангоми рӯъё чанд гувоҳии шоҳидон муносиб аст. Аввалин аз М. Г. Келлог, доктори тиб, аст, ки ба аввалин рӯъёе ишора мекунад, ки 29 майи 1853 дар Мичиган, дар ҷаласае дар Тайрон, ноҳияи Ливингстон, баргузор шуд. Ӯ мегӯяд:—

GSAM 206.1«Хоҳар Уайт тақрибан бист дақиқа ё ним соат дар рӯъё буд. Вақте ки ӯ ба рӯъё рафт, ҳар касе, ки ҳузур дошт, гӯё қувват ва ҳузури Худоро эҳсос мекард, ва баъзе аз мо воқеан эҳсос кардем, ки Рӯҳи Худо бо қувваи бузург бар мо меафтид. Мо субҳи шанбе тақрибан соати нӯҳ дар намоз ва ҷамъомади иҷтимоӣ машғул будем. Бародари Уайт, падари ман ва хоҳар Уайт намоз карда буданд, ва ман дар он вақт намоз мекардам. Ҳеҷ ҳаяҷон, ҳеҷ намоиш набуд. Аммо мо самимона аз Худо илтиҷо кардем, ки маҷлисро бо ҳузури худ баракат диҳад ва кори Мичиганро низ баракат диҳад. Вақте хоҳар Уайт он нидои пирӯзонаи 'Ҷалол! ҷ-а-л-о-л! ҷ-а-л-о-л!'-ро, ки шумо борҳо ҳангоми ворид шуданаш ба рӯъё шунидаед, баланд кард, бародари Уайт бархост ва ба ҳозирин хабар дод, ки ҳамсараш дар рӯъё қарор дорад. Пас аз он ки тарзи рӯъёҳояшро ва он ки ҳангоми рӯъё нафас намекашид, баён кард, ӯ ҳар касеро, ки мехост, даъват намуд, то пеш ояд ва ӯро тафтиш кунад. Доктор Драммонд, табиб ва ҳамчунин таблиғгари адвентистҳои рӯзи якум, ки (то даме ки ӯро дар ҳолати рӯъё надида буд) рӯъёҳояшро аз асли месмерикӣ дониста ва гуфта буд, ки метавонад ӯро ба рӯъё дарорад, ба пеш омад ва пас аз тафтишоти ҳамаҷониба рӯяш хеле сафед шуд ва гуфт: «Ӯ нафас намекашад!»

GSAM 206.2«Ман комилан мутмаинам, ки ӯ дар он вақт ҳангоми рӯъё нафас намекашид ва на дар ягон яке аз чандин рӯъёҳои дигаре, ки ҳангоми ҳузури ман дошт. Баромаданаш аз рӯъё ҳамон қадар возеҳ буд, ки ворид шуданаш ба он. Аввалин нишонае, ки мо доштем, ки рӯъё хотима ёфтааст, оғоз кардани дубораи нафаскашии ӯ буд. Ӯ аввалин нафасашро чуқур, дароз ва пур кашид, ба тавре ки нишон медод, ки шушҳояш комилан холӣ аз ҳаво буданд. Пас аз нафаси аввал чанд дақиқа гузашт, то ӯ нафаси дуюмро кашид, ки он низ дақиқан мисли нафаси аввал шушҳоро пур кард; сипас таваққуфи ду дақиқа ва нафаси сеюм, ва пас аз он нафаскашӣ табиӣ шуд." Имзо: "М. Г. Келлог, доктор, Батл-Крик, Мичиган, 28 декабри 1890."

GSAM 207Ф. К. Касл

GSAM 207.1Мо изҳороти зеринро аз шахсе меорем, ки дар тобистони соли 1853 дар Стоу, Вермонт, дар ташхиси тиббии хонум Уайт ҳангоми рӯъё ҳузур дошт. Ӯ мегӯяд:—

GSAM 207.2"Як табиб ҳозир буд ва мувофиқи донишу фаҳмиши худ чунин санҷиш гузаронд, то сабаби ин ҳодисаро муайян кунад. Шӯълаи шамъ наздик ба чашмони вай, ки васеъ кушода буданд, нигоҳ дошта шуд; ҳеҷ мушаки чашм ҳаракат накард. Сипас ӯ набзи ӯро ва инчунин нафаскашии ӯро тафтиш кард ва нафаскашӣ вуҷуд надошт. Натиҷа ин буд, ки ӯ қонеъ шуд, ки ин ҳодисаро бо принсипҳои табиӣ ё илмӣ шарҳ додан мумкин нест." Имзо: "Ф. К. Касл."

GSAM 207Д. Ҳ. Ламсон

GSAM 207.3Гувоҳиномаҳои зерин ба санҷише дахл доранд, ки ҳангоми дар ҳолати рӯъё будани хонум Уайт дар ҷаласае, ки 26 июни 1854 дар хонаи Пастор Ҷеймс Уайт дар кӯчаи Монро, Рочестер, Нью-Йорк баргузор шуд, гузаронида шуд:—

GSAM 207.4«Он вақт ман ҳабдаҳсола будам. Ба назарам мерасад, ки ман қариб метавонам он нидоҳои ҳаяҷоновари «Ҷ-а-л-о-л!»-ро, ки ӯ баён мекард, бишунавам. Сипас ӯ ба замин фурӯ рафт, на афтида, балки оромона фурӯ рафт ва дар оғӯшҳои як ёрдамчӣ дастгирӣ ёфт. Ду табиб — як пир ва як ҷавон — ворид шуданд. Бародари Уайт хеле мехост, ки онҳо хоҳари Уайтро бодиққат тафтиш кунанд, ва онҳо ҳамин корро карданд. Як оина оварда шуд ва яке аз онҳо онро ҳангоми сухан гуфтанаш болои даҳони ӯ нигоҳ медошт; аммо ба зудӣ онҳо аз ин кор даст кашиданд ва гуфтанд: «Ӯ нафас намекашад.» Сипас, ҳангоми сухан гуфтанаш, онҳо паҳлуҳояшро бодиққат тафтиш карданд, то нишонаҳои нафаскашии чуқурро пайдо кунанд, вале онро наёфтанд. Вақте ки онҳо ин қисми тафтишотро ба анҷом расонданд, ӯ ҳанӯз дар ҳолати рӯъё дар пойҳояш истод, Китоби Муқаддасро баланд бардошта, аз як оят ба ояти дигар мегузашт ва онро дуруст иқтибос мекард, гарчанде чашмонаш ба боло ва дур аз китоб менигаристанд.

GSAM 208.1«Ӯ ҳафт офати охиринро дид. Сипас пирӯзии қудсиёнро дид ва фарёдҳои шодии ӯро ҳоло ҳам гӯё мешунавам. Ман озодона ба ин далелҳо шаҳодат медиҳам.» Имзо: «Пастор Д. Ҳ. Ламсон, Ҳиллсдейл, Мичиган, 8-уми феврали 1893.»

GSAM 208Хонум Друсилла Ламсон

GSAM 208.2Гувоҳии дигаре дар бораи ҳамин ташхиси тиббӣ аз хонум Друсилла Ламсон, беваи хеши Пастор Ламсон ва сарҳамшираи Санаториуми Клифтон-Спрингс, Нью-Йорк, оварда шудааст. Дар бораи ҷаласаи 26 июни 1854 ӯ чунин мегӯяд:—

GSAM 208.3«Ман он ҷаласаро дар ёд дорам, вақте ки озмоиш гузаронида шуд, яъне барои санҷидани он чизе, ки бародари Уайт борҳо гуфта буд, ки хоҳар Уайт ҳангоми рӯъё нафас намекашад, аммо ман номи табиберо, ки ҳузур дошт, ба ёд намеорам.... Ин бояд доктор Флеминг буд, зеро ӯ табибе буд, ки баъзан барои машварат даъват мешуд. Аммо ҳоло ӯ фавтидааст. Ман метавонам ҳамин қадар бигӯям, ки озмоиш гузаронида шуд ва дар оина ҳеҷ нишонаи нафаскашӣ дида намешуд." Имзо: «Друсилла Ламсон, Клифтон Спрингс, Нью-Йорк, 9 марти 1893.»

GSAM 208.4Боз як шаҳодат аз касе, ки дар он ҳодисаи зикршуда ҳузур дошт:—

GSAM 208Дэвид Сили

GSAM 208.5«Ин шаҳодат медиҳад, ки ман шаҳодатномаҳои болоии Дэвид Ламсон ва хонум Друсилла Ламсонро, дар бораи изҳороти табиб ҳангоми ташхиси хонум Э. Г. Уайт ҳангоми он ки ӯ дар ҳолати рӯъё буд, 26 июни 1854, хондаам. Ман дар он ҷаласа ҳузур доштам ва ташхисро мушоҳида кардам. Ман бо он чи бародари Ламсон ва хоҳари Ламсон гуфтаанд розӣ ҳастам ва илова мекунам, ки тафтишотро маҳз доктор Флеминг ва як табиби ҷавонтар анҷом доданд. Пас аз он ки хонум Уайт ба по хест, тавре ки онҳо зикр кардаанд, ва дар ҳоле ки ӯ оятҳои Китоби Муқаддасро иқтибос мекард, доктор Флеминг шамъеро хост. Ӯ ин шамъро то ҳадде ки сӯхтанаш хатар надошта бошад, наздик ба лабҳояш нигоҳ дошт ва дар хатти мустақим бо нафаси ӯ, агар нафас мекашид. Ҳатто як ларзиши ночизи аланга ҳам набуд. Сипас духтур бо таъкид гуфт: «Ин масъаларо барои ҳамеша ҳал кард: дар бадани ӯ нафас нест». Имзо: «Дэвид Сили, Файет, Айова, 20 августи 1897».

GSAM 209Ҷаноб ва хонум А. Ф. Фаулер

GSAM 209.1Изҳороти зерин ба тафтишоте дахл доранд, ки ҳангоми он ки хонум Уайт дар ҳолати рӯъё дар Толори Уолдрон, Ҳиллсдейл, Мичиган, дар моҳи феврали соли 1857 буд, гузаронида шуд. Доктор Лорд, табиби Ҳиллсдейл бо таҷрибаи панҷоҳсола, тафтишоти хеле бодиққат анҷом дод, ки дар бораи он ман шаҳодатномаҳои зеринро пешниҳод мекунам:—

GSAM 209.2"Мо ҳозир будем, вақте ки (дар феврали соли 1857) хоҳар Э. Г. Уайт дар Толори Уолдрон, Ҳиллсдейл, рӯъё дошт. Доктор Лорд тафтиш гузаронд ва гуфт: 'Дилаш мезанад, аммо нафасе нест. Ҳаёт вуҷуд дорад, аммо шушҳо кор намекунанд; ман наметавонам сабаби ин ҳолатро фаҳмонам." Имзо: "А. Ф. Фаулер, хонум А. Ф. Фаулер, Ҳиллсдейл, Мичиган, 1 январи 1891."

GSAM 209С. С. Гловер

GSAM 209.3Дар ин ҷо изҳороти дигаре дар бораи ҳамин рӯъё оварда шудааст:—

GSAM 209.4"Ман ҳозир будам, вақте ки хоҳар Уайт дар Толори Уолдрон, Ҳиллсдейл, ҳамин рӯъёро дошт. Илова бар изҳороти боло, ман аз даҳони духтур шунидам, ки ҳолати хоҳар Уайт ҳангоми рӯъё 'аз дониши ӯ берун' буд. Вай инчунин гуфт: 'Дар ин ҳолат чизе фавқуттабиӣ вуҷуд дорад.'" Имзо: "С. С. Гловер, Батл-Крик, Мичиган, 19 январи 1891."

GSAM 209Ҷаноб ва хонум Карпентер

GSAM 209.5Ин ҷо сеюмин изҳорот дар ҳамин парванда аст:—

GSAM 209.6«Ин шаҳодат медиҳад, ки мо дар феврали соли 1857 дар Толори Уолдрон, Ҳиллсдейл, штати Мичиган ҳузур доштем, вақте ки хонум Э. Г. Уайт рӯъё дид, ва дар ҳолати мазкур аз ҷониби доктор Лорд тафтиш шуд, ва мо изҳороти оммавии ӯро оид ба ин ҳодиса, ки дар боло аз ҷониби бародари Фаулер ва хоҳари Фаулер оварда шудааст, шунидем.» Имзо: «В. Р. Карпентер, Элайза Карпентер, Ноблсвилл, Индиана, 30 августи 1891.»

GSAM 210Д. Т. Бурдо

GSAM 210.1Таваҷҷӯҳи шумо ба озмоише равона мешавад, ки ҳангоми он хонум Уайт дар рӯъё дар Бакс Бридж, ноҳияи Сент-Лоренс, Нью-Йорк буд:—

GSAM 210.2«28 июни 1857 ман хоҳар Эллен Г. Уайтро бори аввал дар ҳолати рӯъё дидам. Ман ба рӯъёҳо бовар надоштам; аммо яке аз чанд ҳодисае, ки метавонам зикр кунам, маро бовар кунонд, ки рӯъёҳояш аз Худо буданд. Барои қонеъ кардани ақли худ, ки оё ӯ нафас мекашид ё не, аввал дасти худро ба синааш гузоштам, то даме ки фаҳмидам ҳаракати шушҳояш аз он ҳаракате, ки гӯё ӯ мурда мебуд, зиёд нест. Сипас дасти худро бардошта, онро болои даҳони ӯ гузоштам ва бо ангушти калон ва ангушти ишорагӣ сӯрохиҳои биниашро фишурдам, то ки барои ӯ ғайриимкон шавад, ки ҳаворо берун диҳад ё дарун кашад, ҳатто агар мехост ҳам. Ман ӯро тақрибан даҳ дақиқа дар ҳамин ҳолат бо дасти худ нигоҳ доштам, ки дар шароити муқаррарӣ барои нафасгир шудан кофӣ мебуд; вале ин озмоиш ба ӯ ҳеҷ таъсир нарасонд. Аз замони шоҳид шудан ба ин ҳодисаи аҷиб, ман ҳеҷ гоҳ ба манбаи илоҳии рӯъёҳои ӯ шубҳа накардаам.» Имзо: «Д. Т. Бурдо, Батл-Крик, Мичиган, 4-уми феврали 1891.»

GSAM 210Доктори медиуми рӯҳӣ дар озмоиши рӯъё

GSAM 210.3Ман боз як ташхиси тиббиро, ки 12 январи соли 1861 дар Парквилл, ноҳияи Сент-Ҷозеф, штати Мичиган шоҳид будам, зикр мекунам.

GSAM 210.4Дар охири як даъвати рӯҳонӣ, ки хонум Уайт ба ҷамъомади бузурги одамон дар маҷлисгоҳи адвентистҳо дод, баракати Худо ба таври беназир бар ӯ нишаст ва ӯ ҳангоми нишастан дар курсиаш ба рӯъё рафт. Дар он ҷо доктор Браун, марди солим ва ҷисман қавӣ, ки миёнарави рӯҳӣ буд, ҳузур дошт. Ӯ гуфта буд, ки рӯъёҳои ӯ ҳамон миёнаравии рӯҳӣ мебошанд ва агар рӯъёе дар ҳузури ӯ дошта бошад, метавонад дар як дақиқа ӯро аз он берун орад. Даъват карда шуд, ки ҳар касе, ки мехоҳад, пеш ояд ва бо санҷиш ҳолати ӯро ҳангоми рӯъё мушоҳида кунад. Доктор ба пеш омад, аммо ҳанӯз ниме аз тафтишоташро анҷом надода, сафед мисли марг шуд ва мисли барги сафедори ларзон меларзид. Пастор Уайт гуфт: «Доктор ҳолати ӯро гузориш медиҳад?» Ӯ ҷавоб дод: «Ӯ нафас намекашад», ва бо шитоб ба сӯи дар рафт. Онҳое, ки назди дар буданд ва аз мағрурии ӯ огоҳ, гуфтанд: «Баргар, ва он кореро кун, ки гуфтӣ; он занро аз ҳолати рӯъё берун овар.» Дар ҳолати изтироби шадид дастаки дарро гирифт, аммо то он даме ки онҳое, ки назди дар буданд, напурсиданд: «Доктор, чӣ шуд?», ба ӯ иҷозаи кушодани он дода нашуд. Ӯ ҷавоб дод: «Фақат Худо медонад; маро аз ин хона берун кунед», ва берун рафт.

GSAM 211.1Возеҳ буд, ки рӯҳе, ки ӯро ҳамчун восита таъсир медод, дар ҳузури қудрате, ки хонум Уайтро дар ҳолати рӯъё идора мекард, ором набуд, ҳамон тавре ки девзадагон дар рӯзҳои Наҷотбахш, ки пурсиданд: «Оё пеш аз вақт барои азоб додани мо ба ин ҷо омадаӣ?»¹³

GSAM 211.2Дар ин ҳолат монандӣ бо он чизе, ки дар таҷрибаи паёмбар Дониёл сабт шудааст, дида мешавад. Вақте ки ӯ бо Рӯҳи Худованд ба ҳолати рӯъё ворид шуд, калдониёне, ки ҳузур доштанд — кофироне, ки он Рӯҳро намешинохтанд — хеле тарсиданд ва «гурехтанд, то худро пинҳон кунанд».¹⁴

GSAM 211Мисс Хармон даъват шуд, то рӯъёҳояшро нақл кунад

GSAM 211.3Тақрибан як ҳафта пас аз рӯъёи аввалаш, дар ҷаласае, ки дар хонаи падараш баргузор шуд, мисс Хармон рӯъёи дуюмро дид, ки дар он ба ӯ фармуда шуд, он чи ба ӯ ошкор шуда буд, ба дигарон бирасонад. Ӯ дар ҳайрат буд, ки чӣ гуна метавонист фармони Худовандро иҷро кунад. Саломатии ӯ он қадар бад буд, ки дар азиятҳои ҷисмонӣ қарор дошт ва ба назар мерасид, ки умраш кӯтоҳ аст. Вай ҳамагӣ ҳабдаҳсола, хурдҷусса ва нотавон, ба муошират бо мардум одат надошта, аз табиат хеле тарсон ва камгуфтор буд, ки вохӯрӣ бо бегонагон барои ӯ азият меовард. Ӯ чанд рӯз ва то дер дар шаб бо тамоми ҳастӣ дуо мекард, ки ин бори вазнин аз ӯ бардошта шуда, бар каси дигаре, ки бештар қобили бардоштани он бошад, гузошта шавад. Аммо нури вазифа ҳеҷ гоҳ тағйир наёфт ва суханони фаришта пайваста садо медоданд: «Он чизеро, ки ман ба ту ошкор кардам, ба дигарон бирасон.»

GSAM 212.1Дар ҳолати саргардонии рӯҳӣ, мисс Хармон дар ҷаласаи дигари баргузоршуда дар хонаи падари худ ширкат варзид. Дар ин ҷамъомад ҳама якдилона барои ӯ дуо карданд ва боз як бор ӯ худро ба Худованд бахшид ва худро омода эҳсос кард, ки барои ҷалоли Ӯ истифода шавад. Ҳангоми дуо, торикии ғафсе, ки ӯро фаро гирифта буд, пароканда шуд; ва чунон ки баъдтар гуфт, нури дурахшон, мисли тӯби оташ, ба сӯи ӯ омад ва ҳангоме ки он бар ӯ афтод, қуввааш аз байн рафт ва ба назараш мерасид, ки дар ҳузури Исо ва фариштагон қарор дорад. Бори дигар такрор шуд: «Он чизеро, ки ман ба ту ошкор кардам, ба дигарон бирасон». Вай гуфт, ки бо самимият илтиҷо кард, то агар маҷбур шавад рафта он чизеро, ки Худованд ба ӯ нишон додааст, нақл кунад, аз худписандӣ эмин бимонад. Сипас фаришта ба ӯ гуфт, ки дуояш иҷобат шудааст ва агар дар хатари худписандӣ қарор гирад, бо беморӣ маҷрӯҳ хоҳад шуд. Фаришта ба ӯ гуфт: «Агар шумо паёмро бо вафодорӣ расонед ва то охир таҳаммул кунед, аз меваи дарахти ҳаёт хоҳед хӯрд ва аз дарёи оби ҳаёт хоҳед нӯшид».

GSAM 212Сафари мисс Хармон ба Поланд, штати Мэн

GSAM 212.2Ба мисс Хармон нишон дода шуда буд, ки ӯ бояд ба Поланд, штати Мэн, равад ва рӯъёи худро нақл кунад. Рӯзи баъд аз ин рӯъёи сеюм, ба ҳайрати ҳама, домоди ӯ назди дари хонаи падари ӯ омад ва пешниҳод кард, ки ӯро ба Поланд барад. Ҳангоми он ҷо ӯ як ҷамъомад баргузор кард, ки дар он рӯъёи худро нақл намуд. Ҳейзен Фосс,¹⁵ ки дар ҳолати ноумедӣ қарор дошт, ба ибодат рафтан розӣ нашуд, аммо гӯшашро ба дари берунӣ наздик карда, суханони ӯро дар нақли рӯъёяш шунид ва гуфт: «Рӯъёе, ки ӯ нақл кард, ба он чизе, ки ба ман нишон дода шуда буд, ҳамон қадар наздик аст, ки ду нафар метавонанд як чизро ҳамин тавр тавсиф кунанд.» Субҳи рӯзи дигар ӯ ногаҳон бо мисс Хармон вохӯрд ва ба ӯ гуфт: «Дар бардоштани ин бори гарон ва нақли шаҳодатҳое, ки Худованд ба ту медиҳад, содиқ бош, ва Худо туро танҳо намегузорад». Ба дигарон гуфт: «Ин ҳамон василаест, ки Худованд ин бори гаронро бар ӯ гузоштааст». Албатта, ӯ бояд медонист, зеро дар он рӯъё шахсеро дида буд, ки ба ӯ гуфта шуда буд, ки ин бори гарон «аз ӯ гирифта шудааст».

GSAM 213.1Аз он замон кори мисс Хармон дар он буд, ки аз як макон ба макони дигар дар штатҳои Ню-Ингланд сафар карда, он чи ба ӯ нишон дода шуда буд, нақл мекард. Дар баъзе ҳолатҳо дар рӯъё ба ӯ мегуфтанд, ки куҷо равад ва ҳамчунин бо кадом душвориҳо рӯ ба рӯ мешавад. Паёмҳои ӯ, махсусан, танбеҳе барои онҳое буд, ки ба таълимоти омадани рӯҳонии Масеҳ майл мекарданд, ва ҳамагонро ташвиқ мекард, ки ба таҷрибаи гузашта пойбанд бошанд.

GSAM 213.2Ӯ дар бораи таҷрибаи худ мегӯяд: «Баъзеҳо комилан аз кор даст кашиданд ва ҳамаи онҳое, ки назари онҳоро дар ин масъала қабул намекарданд, аз ҷамъият хориҷ карданд.... Худо ин хатогиҳоро дар рӯъё ба ман ошкор кард ва маро ба фарзандони гумроҳаш фиристод, то онҳоро эълон кунам; аммо бисёре аз онҳо паёмро комилан рад карданд ва маро дар мутобиқ шудан ба ҷаҳон айбдор карданд. Аз тарафи дигар, адвентистҳои номӣ маро ба фанатизм муттаҳам карданд ва ман ба таври бардурӯғ ва аз ҷониби баъзеҳо бадхоҳона ҳамчун раҳбари ҳамон фанатизме, ки дар асл барои аз байн бурдани он заҳмат мекашидам, муаррифӣ шудам."¹⁶ Дар боби оянда мо дар ин бора пурратар хоҳем омӯхт.