Kapitulli 9 — Koha e vonesës
GSAM 148.1"Atëherë mbretëria e qiejve do të ngjajë me dhjetë virgjëresha, të cilat morën llambat e tyre dhe dolën për t'u takuar me dhëndrin. Dhe pesë prej tyre ishin të mençura, e pesë të çmendura. Ato që ishin të çmendura morën llambat e tyre, por nuk morën vaj me vete; kurse të mençurat morën vaj në enët e tyre së bashku me llambat. Ndërsa dhëndri vonohej, të gjitha u përgjumën dhe fjetën."1
GSAM 148.2Krishti është dhëndri i kësaj parabole.2 Dalja për t'u takuar me dhëndrin duhet të përfaqësojë një lëvizje nga ana e popullit të Zotit për t'u takuar me Krishtin në ardhjen e tij, sepse tema e predikimit të Mateut 24 dhe 25 është ardhja e Zotit. Fjala e Zotit është llamba.3 Të gjitha virgjinat morën llambat e tyre. Budallallëku i një pjese të virgjinave qëndronte në marrjen thjesht të teorisë së së vërtetës, pa atë përkushtim të sinqertë ndaj Zotit që do të zhvillonte hiret e Shpirtit në zemrën e besimtarit. Ky veprim përfaqësohet në parabël nga "vaj në enët e tyre." Vonesa e dhëndrit duhet të përfaqësojë ndonjë zhgënjim për ata që shkojnë duke pritur të takojnë Zotin e tyre.
GSAM 148Koha kur zbatohet parabola
GSAM 148.3Fjala "atëherë", me të cilën fillon parabola, na jep një tregues për kohën e zbatimit të saj. Ajo vjen menjëherë pas asaj që ishte thënë në kapitullin e mëparshëm, jo pas ardhjes së dytë të Zotit, por pasi ishte shpallur parabola e fikut, duke njoftuar se ardhja e Krishtit është "para dyerve", dhe se ka ardhur brezi që nuk do të kalojë derisa vetë Krishti të shfaqet në retë e qiellit. Ajo gjithashtu zbatohet në një kohë kur disa nga shërbëtorët që kanë dhënë mesazhin thonë në zemrat e tyre: "Zoti im po e vonon ardhjen e tij"; dhe fillojnë t'i godasin shërbëtorët e tjerë, dhe të hanë e të pinë me të dehurit.
GSAM 149Goditja e bashkëshërbëtorëve të tyre
GSAM 149.1Këta kanë qenë "shërbëtorë bashkë", duke shpallur në harmoni të njëjtin mesazh; por tani një pjesë e tyre kthehen nga ajo që kanë mësuar dhe "godasin" shërbëtorët e tjerë që japin "ushqimin në kohën e duhur"—duke shpallur përgatitjen e nevojshme për t'u takuar me Zotin që vjen së shpejti. Ata "godasin" në të njëjtën mënyrë siç ishte propozuar të goditej Jeremia. Populli tha: "Ejani, ta godasim me gjuhë dhe të mos i kushtojmë vëmendje asnjërës nga fjalët e tij."4 Kështu, këta shërbëtorë filluan të mësonin në një mënyrë që të pengonin veprën e shërbëtorëve "besnikë". Këtij të njëjtit grup i thuhet: "Prandaj kujto se si ke marrë dhe dëgjuar; ruaje dhe pendohu. Po të mos rrish zgjuar, do të vij tek ti si vjedhës, dhe nuk do ta dish në ç'orë do të vij tek ti."5
GSAM 149.2Parabola e virgjinave aplikohet në një kohë kur "shërbëtorët bashkë" po kthehen nga mesazhi i ardhjes së afërt të Zotit dhe "fillojnë të godasin." Ata gjithashtu fillojnë të bëjnë diçka tjetër—të "hanë e pinë me të dehurit." Ata bashkohen në gosti me ata që duan të kënaqin orekset e tyre. Solomoni tha për të tillët: "Mos u bëj ndër ata që pinë shumë verë, ndër ata që hanë mish me tepri; sepse i dehuri dhe i pangopuri do të vijnë në varfëri."6
GSAM 149Zhgënjimi i Parë
GSAM 149.3Tani do të lindë pyetja, "Çfarë kishte në përvojën e ardhjes së Krishtit që i përgjigjet këtyre pohimeve?" Kishte lëvizje që përputheshin plotësisht me profecinë. Ata që jepnin mesazhin deri në prill 1844, punuan mes kishave, dhe predikuesit e kishave të ndryshme u bashkuan me përpjekjet e tyre. Kështu ata ishin "bashkëshërbëtorë."
GSAM 150.1Ata që jepnin mesazhin mësonin se dy mijë e treqind ditët e Danielit 8:14 do të përfundonin me vitin hebre 1843, që do të ishte në vitin tonë 1844. Ata shpallnin se ora e gjykimit të Perëndisë do të vinte në përfundim të asaj periudhe. Çdo denominacion në atë kohë në vend mbante se dita e gjykimit do të fillonte me ardhjen e dytë të Zotit tonë. Kështu, do të shihet lehtësisht se Adventistët supozonin se Zoti do të vinte në përfundim të asaj periudhe profetike. Ata thanë: "Kjo periudhë mund të përfundojë më 21 mars 1844, në fund të vitit natyral hebre 1843." Prandaj ata prisnin fundin e marsit ose fillimin e prillit 1844, si kohën kur Shpëtimtari mund të vinte.
GSAM 150Shërbëtorët e Ligë U Zhvilluan
GSAM 150.2Kur erdhi dhe kaloi fundi i marsit, dhe Zoti nuk erdhi, ata që më parë kishin punuar me të dërguarit e Zotit, por nuk i kishin kushtuar plotësisht jetët e tyre me zemër mesazhit, u kthyen kundër tij, filluan të kundërshtonin veprën, dhe të bënin gjithçka në fuqinë e tyre për të bllokuar rrugën e atyre që ende vazhdonin të mësonin doktrinën e ardhjes së afërt të Zotit dhe mesazhin e orës së gjykimit. "Në zemrat e tyre," thanë ata, "Zoti im e vonon ardhjen e tij." Me buzët e tyre tani mësonin se e gjithë bota duhej të konvertohej përpara se Zoti të vinte; se të gjithë hebrenjtë duhej të ktheheshin në Palestinë dhe të rivendosnin shërbesën e tyre në tempull në Jeruzalem, përpara se Mesia të vinte. Disa madje mësonin se ardhja e Krishtit ishte një "ardhje shpirtërore," se ajo ndodhte gjatë konvertimit dhe gjithashtu në vdekjen e popullit të tij.
GSAM 151Duke dhënë "Ushqim në kohën e duhur"
GSAM 151.1Ndërsa këta kështu u kthyen kundër bashkëshërbëtorëve të tyre, ata që ende mbanin të fortë besimin i mblidhnin besimtarët në salla dhe në korije, duke u dhënë atyre "ushqimin në kohën e duhur" — duke u treguar se shenjat e kohërave dhe profecia e përmbushur deklaronin, ashtu si para zhgënjimit të tyre, se ardhja e Krishtit ishte "afër, madje te dyert."
GSAM 151Gostitë në kishë
GSAM 151.2Ndërsa ata po bënin këtë, nisi diçka që më parë ishte e panjohur në kishat protestante—thirrja e njerëzve së bashku në kishë për festa dhe "argëtim". Të gjithë ata që vinin ishin të ftuar të shijonin bashkë me ta delikatesat e tyre.
GSAM 151.3Hera e parë që dëgjuam për diçka të këtij lloji në Amerikë ishte në muajin maj 1844, menjëherë pas zhgënjimit. Kjo ndodhi kështu: Ndërsa William Miller, në një sallë në Rochester, Nju Jork, po instruktonte dhe inkurajonte disa qindra Adventistë, duke u thënë atyre: "Ne jemi në kohën e pritjes së Mateut 25; mbani të fortë besimin tuaj; së shpejti do të kemi më shumë dritë mbi këtë çështje," në bodrumin e një prej sallave më të mëdha të mbledhjeve në Rochester u caktua "një festival." U mblodh një turmë njerëzish, si anëtarë të kishës ashtu edhe jobesimtarë, dhe ndërsa presidenti i një kolegji teologjik argëtonte turmën duke tallur William Miller-in, atyre u shitën goca deti, akullore, ëmbëlsira dhe, për njëzet e pesë centë, një broshurë e vogël që ky njeri kishte përgatitur. Libri quhej "An Exposé of Millerism."
GSAM 151.4Brenda më pak se dy javë nga ajo kohë, një denominacion tjetër në të njëjtin qytet caktoi "një festival" në një sallë publike, duke kërkuar një tarifë hyrjeje prej njëzet e pesë centësh dhe duke ftuar të gjithë ata që dëshironin të vinin dhe të shijonin bashkë me ta gocat e detit, akulloren, tortën dhe ëmbëlsirat e tyre. Atëherë dhe aty nisi ky festim modern në kishat, i cili është zhvilluar në "festime të çmendura sociale", "qese me dhurata të rastësishme", "lojëra peshkimi për çmime", "mbledhje me puthje" e kështu me radhë. Kjo veçori e festimeve në kishat ka arritur një shkallë kaq të madhe sa tani një ndërtesë kishtare moderne nuk i përmbush standardet nëse nuk ka kuzhinën, depon e ushqimit dhe sallën e ngrënies. Kjo gjendje është ajo që filloi në "kohën e pritjes", ashtu siç përcaktohet në parabël.
GSAM 152.1Wm. Miller vetë flet për incidentin që ndodhi në Rochester me këto fjalë:
GSAM 152.1"Një nga doktorët e teologjisë (D.D.) në Rochester, zoti _____, i kishës _____, shkroi një broshurë kundër Millerizmit, i thirri lordët dhe zonjat e tij në shtëpinë e Zotit, bëri një festë të madhe me goca deti dhe 'piknikë' të tjerë, Si Belsazar, piu kafenë dhe çajin e tyre, hëngri delikatesat e tyre të shtrenjta, dhe shiti akulloren dhe ëmbëlsirat e tyre, si dhe broshurën e tij kundër ardhjes së dytë të Shpëtimtarit të dashur.
GSAM 152.2"Natën para se të largohesha, një tjetër nga zotërinjtë reverendë organizoi një festë pikniku në një lokal ose sallë publike, dhe, si më sipër, shiti biletat, akulloren dhe ëmbëlsirat e tij. U gëzova kur dëgjova se disa nga kishat e sekteve të ndryshme nuk i miratonin këto festa babilonase; dhe shpresoj me shpirt që jo të gjitha këto kisha sektare të gjenden 'duke ngrënë e pirë me të dehurit' kur Krishti të vijë. Jam i habitur që këta zotërinj të nderuar nuk e shohin veten në pasqyrën e fjalës së Perëndisë; dhe do t'u rekomandoja atyre të lexojnë Lukë 14:12-14; Mateu 24:48-51; Lukë 13:25-28; 2 Pjetrit 2:13; Judë 10-21. Me siguri, këto janë kohët e fundit."
GSAM 152.3Nëse pastori Miller do të kishte pasur një pamje të asaj në të cilën kishat kanë hyrë që atëherë, me festat e tyre të donacioneve, me "kekë me unazë për t’u gjetur, festa puthjesh nga dhjetë centë, shfaqje me gomarë, festa të çmendura, lotari të shenjta" dhe organizime të tjera lojërash me fat, etj., ai do të ishte zmbrapsur me tmerr të shenjtë.
GSAM 152Koha e Pritjes
GSAM 152.4Adventistët gjetën ngushëllim në faktin biblik se kur të bëhej shpallja e ardhjes së afërt të Zotit, do të lidhej me të një "kohë pritjeje." Këtë e panë në fjalët e Shpëtimtarit tonë në Mateu 25:5, 6, dhe në Habakuk 2:1-3.
GSAM 153.1Sa i përket qëndrimit të tyre në pranverën e vitit 1844, citojmë nga Midnight Cry e 9 majit 1844:—
GSAM 153.2"Pasi kemi kaluar pikën e përfundimit të dukshëm të periudhave profetike, ne jemi vendosur në një pozicion që Perëndia e parashikoi se fëmijët e tij do të ishin vendosur në fund të vizionit; dhe për të cilin ai bëri përgatitje, përmes profetit Habakuk, kur ai thotë, 'Do të qëndroj në rojen time dhe do të ngjitem mbi kullën, dhe do të vëzhgoj për të parë çfarë do të më thotë ai, dhe çfarë do të përgjigjem kur të më qortojë,' ose siç lexohet në margjinë, 'të debatojë me mua.' 'Dhe Zoti më u përgjigj dhe tha: Shkruaj vizionin dhe bëje të qartë mbi pllaka, që ai që lexon të mund të vrapojë me të. Sepse vizioni është ende për një kohë të caktuar, por në fund [të periudhave profetike] ai do të flasë dhe nuk do të gënjejë: edhe nëse vonohet [përtej përfundimit të tyre të dukshëm], prit atë; sepse me siguri do të vijë, [në plotësinë e kohërave profetike, përtej të cilave] ai nuk do të vonohet.'7
GSAM 153.3"Që kjo këshillë ka të bëjë me kohën e tanishme, është e qartë nga citimi i Palit në Hebrenj 10:36-39: 'Sepse ju duhet durim, që pasi të keni bërë vullnetin e Perëndisë, të merrni premtimin. Sepse edhe pak, dhe ai që do të vijë, do të vijë, dhe nuk do të vonohet. Tani, i drejti do të jetojë me besim; por nëse dikush tërhiqet, shpirti im nuk do të ketë kënaqësi prej tij. Por ne nuk jemi nga ata që tërhiqen drejt shkatërrimit; por nga ata që besojnë për shpëtimin e shpirtit.'
GSAM 153.4"Ne besojmë se po e përjetojmë atë periudhë për të cilën foli Shpëtimtari, kur dhëndri vonohet (Mateu 25:5)—periudhë me të cilën duhet të krahasohet mbretëria e qiellit,—kur 'ai shërbëtor i lig [pasi ka pasur një dështim të dukshëm në kohë] do të thotë në zemër të tij, Zoti im po vonon ardhjen e tij, dhe do të fillojë të godasë bashkëshërbëtorët e tij, dhe të hajë e të pijë me të dehurit,' dhe Zoti do të vijë 'një ditë që ai nuk e pret.'
GSAM 154.1"Ne besojmë se tani po kalojmë atë periudhë kohe për të cilën foli Pjetri, kur 'gjykimi i tyre, që prej kohësh të gjata, nuk vonohet, dhe shkatërrimi i tyre nuk fle;' ku ata do të 'futnin fshehurazi herezi të mallkuara.'8 Këto, thotë Pjetri, do të ishin, ashtu siç kishte profetë të rremë kur Shkrimet u shkruan. Ashtu siç ata të shtëpisë së Izraelit thanë, 'Ditët u zgjatën, dhe çdo vizion dështon,'9 kështu duhej të kishte një kohë kur do të dukej se koha kishte kaluar, që tallësit e 2 Pjetrit 3:4 të pyesnin, 'Ku është premtimi i ardhjes së tij?' dhe të ngushëllonin veten se 'të gjitha gjërat vazhdojnë ashtu siç kanë qenë që nga krijimi.'
GSAM 154.2"Ne besojmë se, duke pasur parasysh një vonesë të tillë të profecisë, apostulli Jakobi tha: 'Prandaj, o vëllezër, kini durim për ardhjen e Zotit;' 'edhe ju kini durim; forconi zemrat tuaja: sepse ardhja e Zotit është afër.' Dhe: 'Ja, Gjykatësi qëndron përpara derës.'
GSAM 154.3"Dhe ne besojmë se, duke parashikuar kalimin e kohës së pritur, Shpëtimtari ynë na këshilloi, në kapitullin e dymbëdhjetë të Lukës: 'Le të jenë ijet tuaja të ngjeshura dhe dritat tuaja të ndezura; dhe ju të jeni si njerëz që presin Zotin e tyre, kur ai do të kthehet nga dasma; që kur të vijë dhe të trokasë, t'i hapni menjëherë.'10 Të presësh nënkupton kalimin e kohës, sepse deri atëherë nuk presim. Prandaj Zoti ynë shton: 'Të bekuar janë ata shërbëtorë që Zoti, kur të vijë, do t'i gjejë duke vigjuar.'
GSAM 154.4"Ne do të vazhdojmë, me lejen e Perëndisë, të shpallim: 'Ja, dhëndri po vjen; dilni ta prisni'; dhe: 'Ka ardhur ora e gjykimit të tij.' Dhe besojmë se nuk do të dështojmë të vazhdojmë të bërtasim me zë të lartë ndaj botës dhe kishës, që të zgjohen nga këngët e tyre të 'paqes' dhe të dëgjojnë ofertat e mëshirës së Perëndisë. Ne kemi ndërmend të vazhdojmë të presim dhe të vigjilojmë për ardhjen e Zotit, duke besuar se ajo është shumë afër."
GSAM 155Një Mbrojtje e Veprës së Tyre
GSAM 155.1Një ide e mirë se si Adventistët e shikonin punën e tyre para 21 marsit 1844 dhe menjëherë pas asaj date, mund të merret duke lexuar citimin e mëposhtëm, të marrë nga një artikull me titullin "Mbrojtje," në Advent Herald të 13 nëntorit 1844, i botuar nga J. V. Himes, S. Bliss dhe A. Hale:—
GSAM 155.2"Ne nuk u nxituam në përqafimin e opinioneve tona. Ne besojmë se ishim kërkues të ndershëm dhe të sinqertë pas së vërtetës. Ne i bindeshim urdhrit të Shpëtimtarit tonë për të kërkuar në Shkrimet e Shenjta. Ne nuk mbështeteshim në mençurinë tonë; por kërkonim udhëheqje dhe drejtim nga Perëndia, dhe përpiqeshim t'i ofronim veten në altarin e tij, duke besuar se Ai do të drejtonte hapat tanë në rrugën e drejtë. Ne shqyrtuam të gjitha argumentet që u paraqitën kundër nesh me dëshirë të sinqertë për të njohur të vërtetën dhe për t'u ruajtur nga gabimet; por duhet të pranojmë se pozicionet e ndryshme dhe me forma të shumta të kundërshtarëve tanë vetëm na konfirmuan në pikëpamjet tona. Ne pamë se, pavarësisht nëse kishim të drejtë apo gabim, kundërshtarët tanë nuk mund të kishin të drejtë; dhe ata nuk ishin të njëzëshëm mes tyre. Argumentet e secilit ishin kaq të dobëta dhe fëminore, saqë ishin të detyruar të zhbënin vazhdimisht atë që kishin bërë vetë; dhe me pikëpamjet e tyre të kundërta dhe kontradiktore ata demonstruan se, pavarësisht se si i konsideronin opinionet tona, nuk kishin besim në opinionet e njëri-tjetrit. Dhe, për më tepër, nuk kishte asnjë pikë themelore në të gjithë qëndrimin tonë që të mos mbështetej nga një ose më shumë prej atyre që punonin për të kundërshtuar ardhjen e menjëhershme të Zotit. Ndërsa ne kishim përkthimin fjalë për fjalë të Shkrimeve për t'u mbështetur, kundërshtarët tanë përpiqeshin kot të provonin se Shkrimet nuk duhet të kuptohen fjalë për fjalë, megjithatë çdo profeci që është përmbushur ka qenë e tillë në detajet e saj më të imëta fjalë për fjalë.
GSAM 156Shpjegimi i zhgënjimit
GSAM 156.1"Por koha – viti 1843, viti hebre – kaloi, dhe u zhgënjyem që nuk pamë Mbretin në bukurinë e tij. Dhe të gjithë ata që na kundërshtonin mendonin sinqerisht se çdo veçori dalluese e besimit tonë ishte vërtetuar e rreme; dhe se ne, si njerëz të ndershëm, duhej të braktisnim të gjithë qëndrimin tonë. Prandaj, me habi panë se ne ende i qëndronim shpresës sonë dhe ende prisnim Mbretin tonë.
GSAM 156.2"Ne, megjithatë, në zhgënjimin tonë, nuk pamë asnjë arsye për t'u dekurajuar. Pamë se Shkrimet tregonin se duhej të kishte një kohë pritjeje, dhe se ndërkohë që vizioni vonohej, ne duhej ta prisnim. Ne pamë gjithashtu se periudha nuk mund të përfundonte plotësisht me mbarimin e vitit, edhe sikur kronologjia jonë të ishte e saktë; dhe se ato mund të përmbusheshin vetëm në një kohë gjatë këtij viti; dhe megjithatë ne i pranuam hapur dhe plotësisht botës se kishim gabuar në pikën e saktë në të cilën kishim shpresuar me kaq shumë besim; por ndërsa ne ishim gabuar kështu, ne mund të shohim dorën e Perëndisë në atë çështje. Ne mund të shohim se ai e ka përdorur atë shpallje si një alarm për botën dhe një provë për kishën. Ajo vendosi popullin e tij në një qëndrim pritjeje. Ajo nxori në pah ata që ishin të gatshëm të vuajnë për emrin e tij. Ajo demonstroi se për kë thirrja për ardhjen e Zotit ishte lajm i gëzimit të madh, dhe për kë ishte një tingull i padëshiruar në veshët e tyre. Ajo ka treguar universit se kush do të mirëpriste kthimin e Zotit, dhe kush do ta refuzonte atë në ardhjen e tij të dytë, ashtu siç bënë hebrenjtë në ardhjen e tij të parë. Dhe ne e konsiderojmë atë si një hap në përmbushjen e qëllimit të Perëndisë, në këtë 'ditë të përgatitjes së tij,' që ai të nxirrte përpara një popull që do të kërkonte vetëm vullnetin e Zotit, që të përgatitej për ardhjen e tij."
GSAM 157HISTORIA E LËVIZJES PAS MARSIT, 1844
GSAM 157.1Një histori e shkurtër e lëvizjes së adventit pas 21 marsit 1844, paraqitet në vijim, marrë nga Signs of the Times, 31 tetor 1844:—
GSAM 157.2"Pas kalimit të vitit 1843,—Vitit Hebraik,—masa e madhe e Adventistëve u vendos në besimin se nga atëherë e tutje nuk mund të llogarisnim për kohë të veçanta me asnjë shkallë sigurie. Ata besonin se ishim aty ku tregon kronologjia jonë, në fund të të gjitha periudhave profetike, në përfundim të të cilave pritej ardhja; dhe se, ndërsa do të na duhej të prisnim vetëm aq pak kohë sa mund të ishte ndryshimi midis kronologjisë sonë dhe kohës së Perëndisë, ata megjithatë besonin se nuk mund të kishim më asnjë tregues për kohën e saktë. Të gjithë kishin marrë llambat e tyre dhe ishin nisur për të dalë për të pritur Dhëndrin; por Dhëndri kishte vonuar përtej kohës (1843) kur pritej. Gjatë kësaj pritjeje të vizionit, dukej se të gjithë ishin të vendosur ta prisnin, duke besuar se nuk mund të vonohej dhe se mund të pritej nga çasti në çast. Megjithatë, së shpejti u bë shumë e qartë se turma të tëra po hartonin plane për të ardhmen, të cilat nuk do t'i hartonin sikur të besonin se Zoti do të vinte këtë vit; dhe se ata kishin rënë në gjumë sa i përket vetëdijes së gjallë për shfaqjen e menjëhershme të Zotit. Me fjalë të tjera, ata mendonin se ai mund të vinte çdo ditë, ose se mund të vonohej pak, gjatë së cilës ata mund të shijonin një pushim të këndshëm. Epo, kjo ishte ashtu siç Shpëtimtari ynë tha se do të ndodhte: 'Ndërsa dhëndri vonohej, të gjithë u gjumësuan dhe fjetën.'
GSAM 157Vëmendja e tërhequr te vjeshta e vitit 1844
GSAM 157.3"Që në maj të vitit 1843, Vëllai Miller na kishte tërhequr vëmendjen te muaji i shtatë i vitit të shenjtë hebre, si koha e zbatimit të atyre tipeve që tregojnë për ardhjen e dytë; dhe vjeshtën e kaluar e shikonim me shumë interes atë pikë kohe. Pasi ai kaloi, Vëllai S. S. Snow e përqafoi plotësisht mendimin se, sipas tipeve, ardhja e Zotit, kur të ndodhë, duhet të ndodhë në ditën e dhjetë të muajit të shtatë; por ai nuk ishte i sigurt për vitin. Më vonë ai pa se periudhat profetike nuk skadonin në të vërtetë deri në vitin e tanishëm, 1844; Ai atëherë u mbështet në idenë se rreth datës 22 tetor—dita e dhjetë e muajit të shtatë të këtij viti—ne do të ishim dëshmitarë të ardhjes së Zotit të lavdisë. Këtë e predikoi në Nju Jork, Filadelfia dhe vende të tjera gjatë pranverës dhe verës së kaluar; dhe megjithëse shumë njerëz pranuan pikëpamjet e tij, megjithatë asnjë manifestim i veçantë i efekteve të saj nuk u pa deri rreth muajit korrik.
GSAM 158Bimë të Lëna në Fusha
GSAM 158.1"Në fillim të sezonit, disa nga vëllezërit tanë në veri të New Hampshire ishin kaq të bindur se Zoti do të vinte para një dimri tjetër, saqë nuk kultivuan fushat e tyre. Rreth mesit të korrikut,—i cili ishte mbrëmja e mesnatës së ditës-vit hebraike (mbrëmje-mëngjes, duke llogaritur nga hëna e re e prillit, fillimi i këtij viti hebraik), të tjerë që kishin mbjellë fushat e tyre u ndikuan aq shumë nga ndjesia e shfaqjes së menjëhershme të Zotit, sa që nuk mundën, në përputhje me besimin e tyre, të korrnin kulturat e tyre. Disa, kur hynin në fushat e tyre për të prerë barin, e gjetën veten krejtësisht të paaftë për të vepruar, dhe, duke iu përmbajtur ndjenjës së tyre të detyrës, lanë kulturat e tyre në fushë, për të treguar besimin e tyre me veprat e tyre, dhe kështu për të dënuar botën. Kjo u përhap shpejt në veriun e Anglisë së Re.
GSAM 158Gjykimi që Paraprin Ardhjen
GSAM 158.2"Gjatë të njëjtës kohë vëllezërit tanë në Maine kishin përqafuar pikëpamjen se gjykimi duhet të paraprinte ardhjen; se ai përkonte me korrjen, dhe se nuk ishte vetëm në fund të botës, por zinte një periudhë menjëherë përpara fundit. Në përputhje me këtë pikëpamje, ata mendonin se ne ishim në gjykim, se po tërhiqej vijë ndarëse, dhe se shërbëtorët e Perëndisë po vuloseshin në ballë, përmbushja e të cilave do të ishte sinjali për katër engjëjt që mbanin katër erërat e dheut (Zbulesa 7:1), që të lirojnë kapjen e tyre.
GSAM 159Zgjuarje në Mesnatë
GSAM 159.1"Rreth mesit të korrikut, bekimi i Perëndisë në rikthimin e atyre që kishin devijuar filloi të shoqëronte shpalljen e kohës, dhe ata që përqafuan njërën prej këtyre pikëpamjeve shfaqën një ndryshim të dukshëm në sjelljen e tyre, dhe një zgjuarje të papritur nga gjumi, ashtu si ishte parashikuar. 'Në mesnatë u bë një britmë: Ja, dhëndri po vjen; dilni për ta takuar. Atëherë të gjitha ato virgjëresha u ngritën dhe i rregulluan llambat e tyre.' Që nga korriku, këto lëvizje ishin në pjesë të ndryshme të Anglisë së Re, dhe të veçuara nga njëra-tjetra; por të gjitha shoqëroheshin nga bekimi i Perëndisë në rikthimin e shumë njerëzve, llambat e të cilëve ishin gati fikur, dhe në shenjtërimin e të shenjtëve të tij. Në tubimin e kampit në Exeter, të gjitha këto ndikime u takuan, u përzien në një lëvizje të madhe, dhe u përhapën shpejt në të gjitha grupet adventiste në të gjithë vendin."