Kapitulli 7 — Përparimi i Shpejtë i Mesazhit

GSAM 126.1"DHE pashë një engjëll tjetër të fuqishëm që zbriste nga qielli, i veshur me një re; dhe një ylber ishte mbi kokën e tij, dhe fytyra e tij ishte si dielli, dhe këmbët e tij si shtylla zjarri; dhe ai mbante në dorë një libër të vogël të hapur: dhe ai vendosi këmbën e tij të djathtë mbi det, dhe këmbën e tij të majtë mbi tokë, dhe bërtiti me një zë të lartë, si kur vrumbullon një luan: dhe kur ai bërtiti, shtatë bubullima lëshuan zërat e tyre.... Dhe engjëlli që e pashë duke qëndruar mbi det dhe mbi tokë, ngriti dorën e tij drejt qiellit, dhe u betua për Atë që rron përjetë e përjetë, i cili krijoi qiellin, dhe gjërat që janë në të, dhe tokën, dhe gjërat që janë në të, dhe detin, dhe gjërat që janë në të, se nuk do të ketë më kohë: por në ditët e zërit të engjëllit të shtatë, kur ai do të fillojë të buçasë, misteri i Perëndisë do të përfundojë, ashtu siç ai u ka shpallur shërbëtorëve të tij, profetëve."¹

GSAM 126Një Engjëll, Simbol i Të Dërguarve Njerëzorë

GSAM 126.2Siç është treguar tashmë, vepra e predikimit të ungjillit i është besuar njeriut, dhe Zoti ka premtuar bekimin e tij mbi këtë mjet deri në "fund të botës."² Prandaj, engjëlli që mban këtë mesazh duhet të jetë simbol i një mesazhi që ka të bëjë me kohën dhe që do të predikohet banorëve të tokës. Mesazhi shpallet nga një libër që është "i hapur," duke nënkuptuar qartë se dikur ka qenë i mbyllur. Këta të dërguar janë të nderuar nga Perëndia; sepse "harku", një shenjë e besëlidhjes së Perëndisë, është mbi ta, dhe ata qëndrojnë të veshur me dritën e lavdisë së Perëndisë, dhe shpallin mesazhin me autoritetin e Krijuesit të të gjitha gjërave. Ajo që shpallet këtu është një mesazh kohor, dikur "i vulosur", por tani i shpallur nga një libër "i hapur".

GSAM 127.1Në kapitujt e mëparshëm është dëshmuar se Zoti ka shënuar kohën kur drita duhej të jepej në lidhje me përfundimin e periudhës së madhe profetike—dy mijë e treqind ditë—që çon në gjykimin hetues; se parashikimi që njohuria do të shtohej u përmbush saktësisht me ngritjen e shumë njerëzve të cilëve ai u zbuloi atë dritë; dhe se ai gjithashtu shënoi kohën kur "shëmbëlltyra e fikut" duhej të mësohej, duke ngritur mësuesit e tij atje dhe atëherë që të shkonin e të shpallnin atë shëmbëlltyrë botës. Po me po aq saktësi ai ka shënuar pikën kur mesazhi i kohës duhej të përforcohej në britmën e tij të fuqishme, dhe po me po aq saktësi u përmbush kjo.

GSAM 127Britma e Fortë e Mesazhit të Parë

GSAM 127.2Pika e kohës kur duhej të bëhej britma e fortë e kësaj shpalljeje është një çështje me interes. Ajo është vendosur këtu midis tingullimit të tubës së gjashtë dhe të shtatë, gjë që mund të shihet jo vetëm nga pozicioni i saj në regjistrin e Shkrimit, por edhe nga vetë mesazhi, i cili thotë: "Në ditët e zërit të engjëllit të shtatë, kur ai do të fillojë të buçasë, misteri i Perëndisë do të përfundojë, ashtu siç ai u ka shpallur shërbëtorëve të tij, profetëve." Kjo është dëshmi përfundimtare se koha e shpallur në këtë mesazh shtrihet deri në buçimën e trompetës së shtatë.

GSAM 127Koha e Thirrjes së Fortë

GSAM 127.3Kur engjëlli i shtatë i bie trumbitës, lexojmë se "tempulli i Perëndisë u hap në qiell, dhe në tempullin e tij u pa arka e besëlidhjes së tij."³ Në shërbesën e vendit të shenjtë tokësor, dhoma që përmbante arkën—vendi më i shenjtë—hapej vetëm një herë në vit; kjo ishte në ditën e shlyerjes, dhe për qëllimin e fshirjes së mëkateve—pastrimin e vendit të shenjtë. Koha për të cilën flasin profetët, kur ky veprim pastrimi, i kryer nga Krishti, do të ndodhë, është në përfundim të dy mijë e treqind ditëve.⁴ Gjithashtu thuhet se kur engjëlli i shtatë të tingëllojë, zërat në qiell do të thonë se ka ardhur koha që të vdekurit të gjykohen.⁵

GSAM 128.1Ky simbol profetik i Zbulesës 10 paraqet kohën kur ky mesazh do të shpërndahet "me zë të lartë," dhe më në fund, "si kur një luan ulërin." Koha kur, sipas kësaj profecie, mesazhi duhej të rritej në "britmën e tij të fortë" është nga mbyllja e trumbitës së gjashtë deri në fund të asaj periudhe profetike që çon në pastrimin e vendit të shenjtë, me fjalë të tjera, deri në fund të dy mijë e treqind ditëve. Katër trumbitat e para u përmbushën në luftërat e Gotëve, Vandalëve, Hunëve, etj., të cilat ndanë Romën Perëndimore në dhjetë pjesë ose mbretëri.

GSAM 128Trumbita e Pestë

GSAM 128.2Trumbita e pestë paraqet ngritjen e mohamedanizmit me re të gabimeve të tij, por veçanërisht periudhën e "pesë muajve", ose njëqind e pesëdhjetë vjet të mirëfilltë nga koha kur "patën një mbret mbi vete". Më 27 korrik 1299, Osman, themeluesi i perandorisë osmane, pushtoi territorin e Nikomediës. Që nga ajo kohë, osmanët ngacmuan dhe "munduan" perandorinë lindore të Romës deri më 27 korrik 1449, njëqind e pesëdhjetë vjet nga tingëllimi i trumpetës së pestë. Në atë kohë turqit erdhën me forcat e tyre kundër vetë qytetit të Kostandinopojës, duke përdorur barut në luftën e tyre; dhe nga një top i rëndë, për të cilin historiani Gibbon thotë se duheshin gjashtëdhjetë qe për ta tërhequr, ata gjuajtën shkëmbinj të mëdhenj kundër mureve të Kostandinopojës.

GSAM 128Përfundimi i Trumbitës së Gjashtë

GSAM 128.3Rreth kësaj kohe vdiq Gjoni Palaiologu, i cili nga historianët konsiderohet si perandori i fundit grek. Konstantini Dekozes ishte trashëgimtari i ligjshëm i fronit, por thuhet se frika e tij nga Amurathi, sulltani turk që po zhvillonte këtë luftë kundër tij, e bëri të kërkonte lejen e Amurathit për t'u ngjitur në fron. Një akt i tillë do të dukej thuajse si një dorëzim i fronit turqve. Në fakt, shumë shpejt osmanët morën nën kontroll qytetin e Kostandinopojës dhe perandorinë lindore të Romës. Kështu ata (politikisht) "vranë" atë perandori që më parë e kishin "munduar". Ata duhej ta "vrisnin" për "një orë, dhe një ditë, dhe një muaj, dhe një vit."

GSAM 129.1Duke e marrë këtë si kohë profetike, një ditë për një vit, sa kohë do të ishte? Problemi është i thjeshtë: një vit, 360 ditë, ose vite; një muaj, 30 ditë, ose vite; dhe një ditë, një vit,—në total, 391 ditë, ose, fjalë për fjalë, 391 vjet. Një orë, si e njëzet e katërta e një dite, si simbol, do të ishte gjysmë muaji, ose pesëmbëdhjetë ditë. E gjithë koha e sundimit të pavarur mysliman në territorin e Perandorisë Romake Lindore do të ishte, pra, 391 vjet e 15 ditë. Kjo, e shtuar me 27 korrik 1449, na çon në 11 gusht 1840, për përfundimin e periudhës së pavarësisë turke, siç përcaktohet nën trumbitën e gjashtë.

GSAM 129Dr. Josiah Litch parashikon rënien e Perandorisë Osmane

GSAM 129.2Në vitin 1838 Dr. Josiah Litch, nga Filadelfia, Pensilvani, pasi kishte përqafuar të vërtetën e paraqitur nga William Miller, u bashkua në punën për t'i dhënë më shumë publicitet këtij mesazhi. Ai përgatiti artikuj për shtypin publik mbi temën e shtatë trumbitave të Zbulesës. Ai mori qëndrimin e prerë se trumbita e gjashtë do të ndalonte së tingëlluari dhe fuqia osmane do të binte më 11 gusht 1840, dhe se kjo do t'i demonstronte botës se një ditë në profecinë simbolike përfaqëson një vit kohë të vërtetë.

GSAM 129.3Disa nga vëllezërit, madje edhe ata që besonin me të në këtë pikë, dridheshin nga frika për rezultatin "nëse nuk do të ndodhte" siç thoshte ai. Kjo, megjithatë, nuk e trembte atë, por ai vazhdoi të bënte gjithçka në fuqinë e tij për t'i dhënë publicitet pikëpamjeve të tij mbi çështjen turke. Revistat publike përhapën gjerësisht pretendimin që ai kishte bërë mbi këtë çështje. Klubet e jobesimtarëve diskutuan çështjen në takimet e tyre dhe thanë: "Ja një njeri që guxon të bëjë një parashikim, dhe nëse kjo çështje del ashtu siç thotë ai, do të vërtetojë pa dyshim pretendimin e tij se një ditë në profeci simbolizon një vit, se dy mijë e treqind ditë janë po aq vjet, dhe se ato do të përfundojnë në vitin 1844."

GSAM 130.1Botimi i ligjëratës së Dr. Litch shkaktoi një trazim të përgjithshëm, dhe kështu shumë mijëra njerëz u ftuan të prisnin përfundimin e vështirësive që kishin lindur midis Mehmet Aliut, pashait të Egjiptit, dhe sulltanit turk. Qindra njerëz thanë: "Nëse kjo çështje përfundon ashtu siç ka pohuar doktori, do të vendosë parimin 'vit-ditë' të interpretimit të kohës simbolike, dhe ne do të bëhemi Adventistë."

GSAM 130Sulltani Turk në Luftë me Pashanë e Egjiptit

GSAM 130.2Për disa vjet para vitit 1840, sulltani ishte përfshirë në një luftë me Mehmet Aliun, pashain e Egjiptit. Në vitin 1838, trazirat midis sulltanit dhe vasalit të tij egjiptian u frenuan përkohësisht nga ndikimi i ambasadorëve të huaj. Megjithatë, në vitin 1839 u rifilluan armiqësitë dhe vazhduan derisa, në një betejë të përgjithshme midis ushtrive të sulltanit dhe Mehmetit, ushtria e sulltanit u shkatërrua plotësisht dhe flota e tij u mor nga Mehmeti dhe u çua në Egjipt. Sulltani ishte dobësuar aq shumë, sa kur lufta rifilloi në gusht, ai kishte vetëm dy anije të klasit të parë dhe tre fregata si mbetje të trishta të flotës dikur të fuqishme turke. Mehmeti kategorikisht refuzoi t'i dorëzonte dhe t'i kthente flotën sulltanit, dhe deklaroi se nëse fuqitë do të përpiqeshin t'ia merrnin, ai do ta digjte. Në këtë gjendje ishin punët, kur në vitin 1840 Anglia, Rusia, Austria dhe Prusia ndërhynë dhe vendosën për një zgjidhje të vështirësisë; sepse ishte e qartë se, nëse do të lihej në qetësi, Mehmeti së shpejti do të bëhej zot i fronit të sulltanit.

GSAM 131Ndërhyrja e Fuqive Aleate

GSAM 131.1"Sulltani pranoi këtë ndërhyrje të fuqive aleate dhe kështu e dorëzoi vullnetarisht çështjen në duart e tyre. Një konferencë e këtyre fuqive u mbajt në Londër, ku sheiku, Effendi Bey Likgis, ishte i pranishëm si plenipotenciar i Perandorisë Osmane. U hartua një ultimatum, që do t'i dorëzohej pashait të Egjiptit, me të cilin sulltani do t'i ofronte atij qeverisjen trashëgimore të Egjiptit dhe të gjithë asaj pjese të Sirisë që shtrihej nga Gjiri i Suezit deri te Liqeni i Tiberias, së bashku me provincën e Akres, për jetë; ai, nga ana e tij, duhej të evakuonte të gjitha pjesët e tjera të zotërimeve të sulltanit që i kishte atëherë të okupuara, dhe t'i kthente flotën osmane. Në rast se ai refuzonte këtë ofertë nga sulltani, katër fuqitë do ta merrnin çështjen në duart e tyre dhe do të përdornin mjete të tjera për ta detyruar të pranojë, sipas çfarë do të gjykonin të arsyeshme.

GSAM 131.2"Ishte e qartë se sapo ky ultimatum t'i dorëzohej Mehmet Aliut, çështja do të dilte përgjithmonë jashtë kontrollit të të parit [sulltanit], dhe menaxhimi i çështjeve të tij do të ishte, nga ai moment, në duart e fuqive të huaja.

GSAM 131Profecia e Përmbushur—Fund i Pavarësisë Turke

GSAM 131.3"Sulltani dërgoi Rifat Beun me një anije avulli qeveritare në Aleksandri, për t'i komunikuar pashait ultimatumin. Ai iu dorëzua atij dhe u mor në ngarkim nga ai më 11 gusht 1840! Të njëjtën ditë sulltani i dërgoi një shënim ambasadorëve të katër fuqive, duke pyetur se cili plan duhej të ndiqej në rast se pasha do të refuzonte t'i përmbushte kushtet e ultimatumit; ndaj të cilit ata iu përgjigjën se ishin marrë masa, dhe nuk kishte nevojë të shqetësohej për asnjë rast të papritur që mund të ndodhte. Atë ditë përfundoi periudha prej treqind e nëntëdhjetë e një vjetësh e pesëmbëdhjetë ditësh e caktuar për vazhdimin e pushtetit osman; dhe ku ishte pavarësia e sulltanit?—Ishte zhdukur!"⁶

GSAM 132.1Që nga ajo ditë e deri më sot sulltani ka qenë i detyruar të veprojë sipas diktatit të fuqive, dhe të shikojë copëtimin e perandorisë së tij, ndërsa copë pas cope është marrë për përdorim të tyre.

GSAM 132U zgjua interesi i publikut për profecitë

GSAM 132.2Kjo përmbushje mbresëlënëse e profecisë pati një ndikim të jashtëzakonshëm në mendjen e publikut. Ajo intensifikoi interesin e njerëzve për të dëgjuar mbi profecitë e përmbushura dhe ato që po përmbusheshin. Dr. Litch tha se brenda disa muajsh pas 11 gushtit 1840, ai kishte marrë letra nga më shumë se një mijë jobesimtarë të shquar, disa prej tyre udhëheqës të klubeve jobesimtare, në të cilat ata deklaronin se kishin hequr dorë nga beteja kundër Biblës dhe e kishin pranuar atë si zbulesën e Perëndisë për njeriun. Disa prej tyre u kthyen plotësisht te Perëndia, dhe një numër prej tyre u bënë folës të aftë në lëvizjen e madhe të ardhjes së dytë. Disa i shpreheshin Dr. Litch kështu: "Ne kemi thënë se komentuesit e profecisë citojnë nga faqet e vjetruara të historisë për të vërtetuar pretendimet e tyre për përmbushjen profetike; por në këtë rast ne kemi faktet e gjalla para syve tanë."

GSAM 132.3Për të ilustruar se si, pikërisht në mbyllje të trumbitës së gjashtë, mesazhi i ardhjes filloi të shkojë "me zë të lartë", do të përmend një rast siç më është rrëfyer nga një prej aktorëve të këtij mesazhi.

GSAM 132.4Në vitin 1840, E. C. Williams, një prodhues i madh tendash dhe velash nga Rochester, N.Y., pranoi mesazhin dhe ftoi pastorët Miller dhe Himes të vinin në Rochester dhe t'u flisnin mijëra banorëve të atij qyteti. Ata iu përgjigjën se nuk kishin paratë e nevojshme për të siguruar një sallë me madhësi të mjaftueshme për të strehuar njerëzit. Ai u përgjigj: "Kam një tendë rrethore me diametër 120 këmbë. Do ta ngre, do ta pajis me ndenjëse dhe do të kujdesem për të falas. Ejani dhe shpallni mesazhin." "Erdhën," më tha ai, "dhe tenda nuk e mbajti dot gjysmën e atyre që erdhën për të dëgjuar, kështu që vendosa një lidhje prej dyzet këmbësh, duke krijuar një tendë me përmasa 160 x 120 këmbë. Kjo tendë mbushej me njerëz çdo ditë, dhe qindra grumbulloheshin jashtë, të gjithë të etur për të dëgjuar fjalën."

GSAM 133Qindra shpallin mesazhin

GSAM 133.1Për t'iu përgjigjur interesit në rritje, përdoreshin tenda të mëdha dhe mbaheshin takime në pyll gjatë sezonit veror. Disa nga ndërtesat më të mëdha kishtare dhe sallat publike përdoreshin gjatë dimrit, dhe të gjitha ishin mbushur plot me dëgjues të interesuar. Në vend që pastori Miller të qëndronte tani "pothuajse i vetëm", siç kishte bërë para vitit 1840, në shpalljen e mesazhit, rreth treqind iu bashkuan atij në shpalljen publike të përfundimit të periudhës prej dy mijë e treqind ditësh dhe në thirrjen: "Nuk do të ketë më kohë" dhe "Ora e gjykimit të tij ka ardhur." Kështu shohim se, kur erdhi koha e Zotit që mesazhi të përparonte në mbarë botën, fjala e Tij u përmbush dhe miliona njerëz u shtynë nga dëshira për të dëgjuar thirrjen.

GSAM 133.2Ajo që ishte e vërtetë për lëvizjen në Amerikë ishte e vërtetë edhe në vende të tjera. Që nga viti 1840, në vend që disa individë të shpërndanin botimet e tyre, dhjetëra të tjerë dolën në krye, si të thuash, për të shpallur këtë thirrje. Në Angli, shtatëqind predikues vetëm të Kishës së Anglisë po shpallnin mesazhin, pa llogaritur dhjetëra të tjerë të angazhuar në të njëjtën punë. Në më shumë se njëzet nga kombet kryesore të botës, mesazhi po përhapej me një zell që i bënte vëzhguesit të thoshin: "Ky popull është tmerrësisht serioz."