Kapitulli 2 — Plani i Shpëtimit i Zbuluar

GSAM 38.1"Shpresa e shtyrë sëmur zemrën; dëshira e përmbushur është një pemë jete."¹ "Sepse kështu thotë Zoti i ushtrive: Edhe një herë, edhe pak, dhe unë do të lëkund qiellin, tokën, detin dhe tokën e thatë; dhe do të lëkund të gjitha kombet, dhe Dëshira e të gjitha kombeve do të vijë; dhe do ta mbush këtë shtëpi me lavdi, thotë Zoti i ushtrive."²

GSAM 38.2Që nga koha kur Adami u përzur nga kopshti i Edenit dhe nga pema e jetës, fjalët e drejtuara Satanit për farën e gruas—"Ai do të të thyejë kokën"—kanë dhënë shpresë për mposhtjen përfundimtare të djallit, rrëzimin e skemave të tij mashtruese dhe rivendosjen te pema e jetës. Ai i pritur—Fara e premtuar—kështu u bë "Dëshira e të gjitha kombeve."

GSAM 38.3Në citimin e mësipërm nga Hagai duket se ardhja e të Dëshiruarit lidhet me kohën kur Zoti do të trondisë si qiellin, ashtu edhe tokën. Pali, duke i shkruar Hebrenjve, e vendosi atë tronditje në të ardhmen, duke thënë: "Edhe një herë trondis jo vetëm tokën, por edhe qiellin. Dhe kjo fjalë, 'Edhe një herë', tregon largimin e atyre gjërave që dridhen, si të gjërave që janë krijuar, që të mbesin ato që nuk mund të dridhen. Prandaj, duke marrë një mbretëri që nuk mund të lëvizet, le të kemi hir, me anë të të cilit të mund t'i shërbejmë Perëndisë me pranueshmëri, me përulësi dhe frikë të perëndishme."³ Kjo gjuhë lidhur me një tronditje të vetme, që ende duhet të vijë, duket se e vendos atë në lidhje të ngushtë me ngritjen përfundimtare të mbretërisë së Perëndisë, nën Krishtin, Farën e premtuar, "Dëshira e të gjitha kombeve."

GSAM 39.1Restaurimi që do të realizohet përmes Krishtit mund të shihet qartë në këto ditë të fundit nga të gjithë ata që kanë të hapur para vetes tërë Biblën. Nuk ishte kështu me të lashtët. Fjala e Zotit u vinte atyre: "udhëzim mbi udhëzim, udhëzim mbi udhëzim; rregull mbi rregull, rregull mbi rregull; këtu pak, atje pak."⁴ Kështu, në zbulimin e planit të shpëtimit për ta, ai ishte si rruga e të drejtëve, "si një dritë që shkëlqen, dhe që ndriçon gjithnjë e më shumë deri në ditën e përsosur."⁵ Prandaj bëhet një çështje me shumë interes të ndjekim shkurtimisht zbulesën graduale të atij plani për popullin e tij të lashtë.

GSAM 39Vonesa nuk u zbulua menjëherë

GSAM 39.2Zoti nuk ua shtyu menjëherë shpresën, duke ua sëmurur zemrën, duke u zbuluar atyre se do të kalonin qindra vjet para se të arrinin përmbushjen e shpresave të tyre në Farën e premtuar. Nga të dhënat e regjistruara nxjerrim përfundimin se u lejohej të mendonin se fëmija i parë i lindur do të ishte ajo Farë; dhe se shumë shpejt, në njëfarë mënyre, Edeni do të rivendosej, dhe ata përsëri do të kishin qasje te pema e jetës. Kur lindi Kaini, Eva shpërtheu: "Kam marrë një burrë nga Zoti."⁶ Disa studiues hebrej dëshmojnë se, kur përkthehet fjalë për fjalë dhe plotësisht, teksti lexohet: "Kam marrë një burrë, Zotin." Kjo do të thotë: Ja Fara që do të bëjë këtë punë zotërore për të mundur Satanin. Nuk ka asnjë shënim për ndonjë shprehje të tillë nga ana e Evës kur lindi Abeli. Ajo mund të supozonte, dhe natyrisht do ta kishte bërë, se i pari i lindur ishte ai që do të përmbushte premtimin. Sa shumë duhet të kenë rënë shpresat e saj, dhe madje të kenë vdekur, ndërsa karakteri i Kainit u zhvillua dhe ajo dëshmoi rrugën e tij të ligë që në fund çoi në vrasjen e vëllait të tij. Para se Abel të vritej, ata duhet të kenë marrë ndonjë dritë dhe njohuri në lidhje me flijimin e ardhshëm që do të bëhej për ta; sepse Abel, i udhëzuar hyjnisht, solli qengjin e tij për flijim, ndërsa Kaini, i cili ishte mësuar njësoj si vëllai i tij, solli një flijim nga frutat e dheut, dhe këtë madje e përzieri me shpirtin e zemërimit dhe xhelozisë. Flijimi i Abelit ishte më i pranueshëm se ai i Kainit, sepse u bë "me besim," dhe për të Pali shkruan: "Ai, duke qenë i vdekur, ende flet."⁷

GSAM 40A është Sethi Fara?

GSAM 40.1Pas vdekjes së Abelit, lindi Seth, kur shpresa u ringjall; "se Perëndia," tha Eva, "më ka caktuar një farë tjetër në vend të Abelit, të cilin e vrau Kaini."⁸ Më vonë Seth u numërua në linjën e pasardhjes nga Adami. (Shih Zanafilla 5:3.) Kaini, i parëlinduri i vërtetë, nuk numërohet në gjenealogji. Me shumë gjasë, Eva mendoi se Sethi tani ishte Fara e premtuar. Duket nga regjistri se pas lindjes së Sethit, njerëzit filluan të quheshin me emrin e Zotit. (Shih shënimin në margjinën e Zanafillës 4:26.) Ndoshta e bënin këtë duke supozuar se Sethi ishte ai që do të ishte sundimtari përfundimtar, Zoti, dhe do të rrëzonte sundimin e uzurpuar të Satanit.

GSAM 40Shpresa e përqendruar te Noa

GSAM 40.2Në regjistrimin e shkurtër të ngjarjeve nga koha e Adamit deri te lindja e Noës, jepet pak më shumë se vetëm gjenealogjia e racës. Me lindjen e Noës ("i drejtë," në margjinë) shpresa u ringjall përsëri, dhe njerëzit thanë: "Ky do të na ngushëllojë për punën dhe mundin e duarve tona, për shkak të dheut që Zoti e ka mallkuar."⁹ Fjala hyjnore hesht për mënyrën se si ata prisnin ngushëllim; por ekzistonte shpresa se mallkimi mbi tokë do të lehtësohej në njëfarë mënyre. Një njohuri mbi ligësinë që ekzistonte në kohën e Noës, kur njerëzit do ta mbushnin botën me mëkate dhe dhunë deri në atë shkallë që racën do ta shkatërronte një përmbytje, dhe vetëm Noë dhe familja e tij do të shpëtonin nga shkatërrimi; si dhe fakti që ai do të kalonte njëqind e njëzet vjet duke paralajmëruar botën për shkatërrimin e afërt, u mbajtën të fshehura për ta.

GSAM 41Ndërtimi i Babelit

GSAM 41.1Pas përmbytjes, njerëzit u udhëzuan, përmes Noës, të ripopullojnë tokën; por ndërsa filluan të shumëzohen, ata refuzuan planin e Zotit për t'i sunduar. Nimrodi themeloi mbretërinë e Babelit (më vonë të quajtur Babilonia, e para e qeverive tokësore).¹⁰ Pak më vonë njerëzit filluan ndërtimin e kullës së Babelit, për t'u bërë një emër për vete dhe për të mos u shpërndarë, krejt e kundërta e asaj që Zoti, përmes Noës, u kishte mësuar. Në vend që të prisnin me durim që Zoti të përmbushte qëllimet e tij, ata e morën çështjen në duart e tyre, kur Perëndia ua ngatërroi gjuhën, dhe kështu u shpërndanë.

GSAM 41Abrahami trashëgimtar i botës

GSAM 41.2Duke ndjekur këtë regjistër të shkurtër deri te i dhjeti në brez nga Noa, gjejmë thirrjen e Abrahamit, të cilit Zoti i tha: "Tërë këtë tokë që sheh, do t'ua jap ty dhe pasardhësve të tu përjetë. Dhe do ta bëj pasardhësinë tënde si pluhurin e dheut; kështu që, nëse dikush mund të numërojë pluhurin e dheut, atëherë edhe pasardhësit e tu do të numërohen. Ngrihu, ec nëpër tokë për së gjati e për së gjeri, sepse unë do ta jap ty."¹¹ Megjithatë, pavarësisht këtij premtimi për Abrahamin se ai do ta zotëronte tokën, Zoti e siguroi se ai do të vdiste. Pali thotë se ai doli në "një vend që më vonë do ta merrte si trashëgimi."¹² Kjo pyetje mbi përmbushjen e premtimit u bë padyshim e qartë për Abrahamin në një vizion nga Perëndia, sepse ai "priste një qytet që ka themele, ndërtuesi dhe krijuesi i të cilit është Perëndia."¹³ Në Romakët 4:13 thuhet se premtimi ishte "që ai të ishte trashëgimtar i botës;" jo në gjendjen e saj të tanishme, por më herët apo më vonë, pasi ai të ringjallej.

GSAM 42.1Nga një këndvështrim njerëzor, Abrahami dështoi të shihte se si fara e premtuar mund të ishte pasardhësi i tij. Prandaj ai propozoi të quhej Eliezeri, mbikëqyrësi i tij, fara. Zoti tha: "Jo kështu; por do të jetë një që do të dalë nga brendësitë e tua." Tani Zoti fillon t'i zbulojë atij se vepra përfundimtare e pasardhësit të tij nuk do të ketë një përmbushje të menjëhershme. Ai i tha Abrahamit: "Pasardhësit e tu do të jenë të huaj në një vend që nuk u përket dhe do t'u shërbejnë atyre; dhe ata do t'i shtypin për katërqind vjet.... Dhe ti do t'i bashkohesh të parëve të tu në paqe; do të varrosesh në pleqëri të mirë."¹⁴

GSAM 42.2Gruaja e Abrahamit propozoi një plan të pamend për të përshpejtuar përmbushjen e premtimit; por pasi lindi Isaku, një bir i vërtetë i Abrahamit dhe Sarës, gruas së tij ligjore, Zoti tha për Ishmaelin dhe nënën e tij Hagar: "Nxirr jashtë këtë shërbëtore dhe djalin e saj."

GSAM 42.3Në provën e besimit të Abrahamit me flijimin e Isakut mbi altarin, ai mësoi një mësim mbi çështjen e ringjalljes së të vdekurve. Për të thuhet: "Duke llogaritur se Perëndia mund ta ngjallte [Isakun] edhe nga të vdekurit; prej nga edhe e mori atë në figurë."¹⁵

GSAM 42Fara e Vërtetë

GSAM 42.4Abrahami njëherë u udhëzua se Fara e vërtetë, përmes së cilës të gjitha kombet do të bekohen, megjithëse nga pasardhësit e tij sipas mishit, në të vërtetë do të ishte Krishti i Perëndisë; sepse Zoti nuk i tha atij "farat, si të shumëve; por si të njërit, dhe te fara jote, e cila është Krishti."¹⁶ Apostulli Pal tha për këtë: "Shkrimi, duke parashikuar se Perëndia do t'i justifikonte paganët përmes besimit, ia predikoi paraprakisht ungjillin Abrahamit, duke thënë: 'Në ty do të bekohen të gjitha kombet.'"¹⁷ Premtimi ndaj Abrahamit u rinovua për Isakun dhe pasardhësit e tij,¹⁸ dhe gjithashtu për Jakobin.¹⁹

GSAM 42.5Duke qenë se Jakobi kishte dymbëdhjetë djem, tani natyrshëm lind pyetja: Përmes cilit do të gjurmohet linja e Farës së vërtetë? Në dëshminë e frymëzuar të Jakobit për djemtë e tij, çështja u zgjidh: "Skeptri nuk do të largohet nga Juda, as ligjvënës nga mes këmbëve të tij, deri sa të vijë Shilo; dhe tek ai do të mblidhet populli."²⁰ Në përmbushje të kësaj, është mirë të theksohet se izraelitët, megjithëse nën sundimin e kombeve të ndryshme, lejoheshin të kishin Sanhedrin-in e tyre. Kështu, Juda—fisi i hebrenjve që mori emrin nga Juda—kishte njëfarë zëri në qeverisjen e tyre deri sa Shilo (Krishti) të vinte me të vërtetë.

GSAM 43Koha e Fshehur

GSAM 43.1Patriarkët kishin njohuri të caktuara për rivendosjen dhe Farën e premtuar; por se kur apo sa kohë para se ai të vinte, ende u mbetej e fshehtë. Ndërsa pasardhësit e Jakobit u shumuan në Egjipt, dhe Asiriani—Faraoni (Isaia 52:4)—i cili "nuk njihte Jozefin,"²¹ i shtypi, mendjet e tyre natyrisht iu kthyen 400 (në të vërtetë 430) viteve të përmendura për Abrahamin si periudha që mbulonte vuajtjet e tyre dhe qëndrimin e tyre si të huaj, duke shpresuar se çlirimi nga këto do të sillte trashëgiminë e premtuar.

GSAM 43.2Kur Moisiu lindi, prindërit e tij panë se "ai ishte një fëmijë i bukur."²² Drita duhet t'u ishte dhënë atyre se ai do të ishte, nën Perëndi, shpëtimtari i Izraelit nga robëria e tyre e egër. Pa dyshim, kjo njohuri iu përcoll Moisiut; sepse kur, në moshën dyzet vjeç, ai vendosi plotësisht të shkonte me izraelitët e shtypur dhe të vuante me ta, më tepër sesa të quhej bir i vajzës së Faraonit dhe trashëgimtar i fronit egjiptian,²³ dhe kur ai filloi të mbrojë çështjen e popullit të tij dhe, në mbrojtje të tyre, vrau një egjiptian, ai u habit shumë që ata nuk e njohën veprën e tij; "sepse ai mendoi se vëllezërit e tij do të kishin kuptuar se Perëndia me dorën e tij do t'i çlironte ata."²⁴

GSAM 44.1Kur erdhi koha e Zotit që izraelitët të largoheshin nga Egjipti, ata u nisën pikërisht në ditën e parashikuar. Eksodi 12:40, 41. Ata nuk mund të kishin konsideruar Moisiun si sundimtarin e tyre përfundimtar dhe farën së cilës i ishte bërë premtimi, sepse ai ishte nga fisi i Levit, dhe a nuk kishte deklaruar Jakobi në parashikimin e tij të frymëzuar se Juda do të ishte sundimtari i tyre deri sa të vinte Shilo?

GSAM 44"Do ta shoh, por jo tani."

GSAM 44.2Kur izraelitët ishin në rrugën e tyre për në Kanaan, Balaku, mbreti i Moabit (një pasardhës i Lotit), e thirri Balaamin për të mallkuar Izraelin. Zoti e ktheu mallkimin e tij në një bekim, përmes të cilit ata morën dritë shtesë, e llogaritur për të larguar mendimin se çlirimi përfundimtar nga uzurpimi i Satanit do të ishte i menjëhershëm me hyrjen e tyre në Kanaan. Lajmi biblik për këtë ngjarje thotë kështu: Balaami, në një vizion nga Perëndia, tha: "Do ta shoh, por jo tani; do ta vështroj, por jo afër: do të dalë një Yll nga Jakobi, dhe një Shkop sundimi do të ngrihet nga Izraeli, dhe do të godasë qoshet e Moabit, dhe do të shkatërrojë të gjithë bijtë e Setit."²⁵

GSAM 44.3Për këtë farë të shumtë që lindi nga Abrahami, Pali flet kështu: "Prandaj prej një njeriu, dhe prej atij që ishte si i vdekur, u lindën sa yjet e qiellit në shumësi, dhe si rëra pranë bregut të detit, e panumërt. Të gjithë këta vdiqën në besim, pa i marrë premtimet, por duke i parë ato nga larg, duke u bindur për to dhe duke i përqafuar, dhe duke rrëfyer se ishin të huaj dhe udhëtarë mbi dhe."²⁶

GSAM 44.4Zemra e Izraelit nuk kishte pse të dobësohej apo të dekurajohej nga parashikimi i Balaamit se përmbushja e shpresës së tyre "nuk është tani," as "afër;" sepse Zoti, jo shumë para kësaj profecie, kishte dhënë fjalën për jetën e vet që gjendja e lavdishme do të vinte më në fund. Përmes Moisiut ai tha, "Por, ashtu siç është e vërtetë që unë jetoj, e gjithë toka do të mbushet me lavdinë e Zotit."²⁷ Në ditët e profetit Habakuk, 863 vjet më vonë, e njëjta e vërtetë u përsërit, por u përshkrua si një ngjarje ende e ardhshme: "sepse toka do të mbushet me njohjen e lavdisë së Zotit, ashtu si ujërat mbulojnë detin."²⁸

GSAM 45Shërbimi i Vendit të shenjtë, një tip i shërbimit të vërtetë

GSAM 45.1Kur Zoti nxori Izraelin nga Egjipti, ai shpalli në dëgjim të gjithë kampit ligjin e tij të parimeve morale dhe u dha atyre një kopje të tij në gur, të gdhendur me gishtin e tij, që ata të drejtoheshin vazhdimisht drejt Shpëtimtarit që më në fund do ta flijonte veten për ta; dhe që me anë të gjakut të tij të çmuar mëkatet e tyre të pastroheshin, ai ngriti një vend të shenjtë në shkretëtirë. Ky tabernakël, ose vend i shenjtë, në të gjithë ndërtimin e tij, Moisiut iu urdhërua ta bënte saktësisht si modeli që Zoti i tregoi atij në mal.²⁹ Shërbimi në këtë vend të shenjtë ishte një hije e shërbimit të vërtetë të Krishtit në vendin e shenjtë qiellor.³⁰ Ndërsa qëllimi i Perëndisë me ofertat dhe sakrificat e vendit të shenjtë ishte të mbante para njerëzve një hije të "gjërave të mira që do të vijnë,"³¹ përpjekja e Satanit ishte t'i udhëzonte njerëzit të merrnin parasysh vetë ofertën, në vend të Krishtit dhe shërbimit të tij të vërtetë, për të cilin kjo ishte vetëm një shembull. Kështu ai kërkonte t'i udhëzonte të besonin në veprat e tyre për shpëtim.

GSAM 45.2Qëllimi i Zotit ishte të ishte sundimtari i popullit të tij,—izraelitëve,—të luftonte betejat e tyre dhe t'i nënshtronte kombet. Ai kishte metodën e tij të sundimit, siç tregohet nga teksti i mëposhtëm: "Kur ai shkatërroi shtatë kombe në tokën e Kanaanit, ai ua ndau tokën e tyre me short. Dhe pas kësaj ai u dha atyre gjykatës për rreth katërqind e pesëdhjetë vjet, deri te Samueli profeti."³²

GSAM 45Izraeli kërkon një mbret

GSAM 45.3Izraelitët qartë nuk e pëlqenin mënyrën e Zotit të sundimit të tyre. Megjithatë, qëllimi dhe vullneti i tij ishte që ata të ishin një popull i veçantë, i dalluar nga të gjithë të tjerët përreth tyre. Sikur të kishin ndjekur me përpikëri udhëzimet e tij, edhe kombet do të kishin thënë për ta: "Me të vërtetë ky komb i madh është një popull i mençur dhe me kuptim. Sepse, cili komb është kaq i madh, që ka Perëndinë kaq afër vetes, siç është Zoti, Perëndia ynë, në të gjitha gjërat për të cilat i kërkojmë?"³³

GSAM 46.1Në pakënaqësinë e tyre i kërkuan Samuelit të caktojë një mbret mbi ta, dhe Zoti i tha Samuelit: "Ata më kanë refuzuar që të mos sundoj mbi ta."³⁴ Përsëri i thanë Samuelit, dhe pak më prerazi: "Tani na cakto një mbret që të na gjykojë si të gjitha kombet."³⁵ Samueli me kujdes u shpjegoi shtypjen që do t'u vinte nëse do të kishin një mbret, por "megjithatë populli refuzoi të dëgjonte zërin e Samuelit; dhe thanë: Jo; por ne do të kemi një mbret mbi ne; që edhe ne të jemi si të gjitha kombet; dhe që mbreti ynë të na gjykojë, të dalë para nesh dhe të luftojë betejat tona."³⁶

GSAM 46.2Kështu, ata patën mbretër që i sunduan për rreth pesëqind vjet, së pari si një mbretëri e vetme nën Saul, David dhe Solomonin; pastaj e ndarë në dy mbretëri, Izrael dhe Judë. Vetëm pak nga mbretërit e tyre ishin të mirë dhe të drejtë, por shumica ishin të ligë, duke i çuar njerëzit në idhujtari dhe në mëkate të rënda. Kështu, populli nuk ishte vetëm si kombet përreth tyre në faktin që kishte një mbret, por edhe si ata në ligësi, duke braktisur Perëndinë e etërve të tyre, dhe duke adhuruar idhujt dhe ushtritë e qiellit.

GSAM 46.3Zoti tha për këtë sundim mbretëror, me anë të gojës së profetit Osea: "O Izrael, ti e shkatërrove veten; por tek unë është ndihma jote. Unë do të jem mbreti yt; ku është ndonjë tjetër që të të shpëtojë në të gjitha qytetet e tua? Dhe gjykatësit e tu, për të cilët ti the: 'Më jepni një mbret dhe princa'? Unë të dhashë një mbret në zemërimin tim, dhe e mora me hidhërimin tim."³⁷

GSAM 47Mbretëria e përmbysur

GSAM 47.1Ky sundim mbretëror vazhdoi derisa kaldeanët dogjën Jeruzalemin, morën enët e tempullit dhe çuan Judën rob në Babiloni, ku qëndruan për shtatëdhjetë vjet, ashtu si ishte parashikuar kundër tyre. Me përfundimin e këtij sundimi monarkik, Zoti tha përmes profetit Ezekiel për Zedekian, mbretin e tyre të fundit, "Ti, princ i pabesë dhe i neveritshëm i Izraelit, të cilit i ka ardhur dita, kur padrejtësia do të marrë fund, kështu thotë Zoti Perëndi: Hiq diademën dhe hiq kurorën: kjo nuk do të mbetet më ashtu: ngri atë që është i ulët [ sundimtarin e Babilonisë], dhe ul atë që është i lartë [ këtë sundimtar shumë të vetëlartëruar të fisit të Judës]. Do ta përmbys, do ta përmbys, do ta përmbys: dhe nuk do të jetë më, deri sa të vijë ai që ka të drejtën; dhe unë do t'ia jap atij."³⁸

GSAM 47.2Ky sundimtar i ligjshëm, Farë e vërtetë, është Krishti. Për të, profeti Mika shkroi: "Ti, o kullë e tufës, fortesë e bijës së Sionit, tek ti do të vijë, madje sundimi i parë [sundimi mbi dheun, i rivendosur në Krishtin]: mbretëria do t'i vijë bijës së Jeruzalemit."³⁹

GSAM 47.3Kur Izraeli humbi skeptrin, ai kaloi në duart e mbretit të Babilonisë. Ndërsa ata ishin radhazi nën sundimin e Medo-Persisë, Greqisë dhe Romës, mbretëria u përmbys tri herë. Në sundimin e perandorit romak Cezar August, Krishti, trashëgimtari i ligjshëm i fronit të Davidit,—Farë e vërtetë e gruas, e Abrahamit dhe e Davidit,—lindi, dhe në mënyrën e parashikuar.

GSAM 47.4Që populli të dinte se Sundimtari i ligjshëm, Farë e vërtetë, ishte më shumë se një njeri i zakonshëm vdekatar me një mbretëri të shkurtër, Zoti e shtyri psalmistin të shkruante kështu: "Do ta bëj të parëlindurin tim, më të lartë se mbretërit e dheut. Mëshirën time do t'ia ruaj përjetë, dhe besëlidhja ime do të qëndrojë e sigurt me të. Edhe pasardhjen e tij do ta bëj të përjetshme, dhe fronin e tij si ditët e qiellit." "Pasardhja e tij do të zgjasë përjetë, dhe froni i tij si dielli para meje. Do të vendoset përjetë si hëna, dhe si një dëshmitar besnik në qiell."⁴⁰

GSAM 48.1Në profecinë e Isaia-s lexojmë më tej për këtë Sundimtar si më poshtë: "Na lindi një fëmijë, na u dha një djalë: dhe sundimi do të jetë mbi supin e tij; dhe emri i tij do të quhet i Mrekullueshëm, Këshilltar, Perëndi i fuqishëm, Atë i përjetshëm, Princ i Paqes. Rritja e sundimit të tij dhe e paqes nuk do të ketë të sosur, mbi fronin e Davidit dhe mbi mbretërinë e tij, për ta rregulluar dhe për ta themeluar atë me gjykim dhe me drejtësi që nga tani e përgjithmonë. Zelli i Zotit të ushtrive do ta bëjë këtë."⁴¹

GSAM 48Marrja në qiell e Enokut dhe Elisë

GSAM 48.2Janë regjistruar raste të personave në kohët e lashta që u morën në qiell pa shijuar vdekjen. Për Enokun, të shtatin nga Adami, thuhet: "Ai ecte me Perëndinë; dhe nuk ishte më, sepse Perëndia e mori."⁴² "Me anë të besimit Enoku u përcoll që të mos shihte vdekjen; dhe nuk u gjet, sepse Perëndia e kishte përcjellë; sepse përpara përcjelljes së tij pati këtë dëshmi, se i pëlqente Perëndisë."⁴³

GSAM 48.3Përsëri, ndërsa Elia dhe Elisha po ecnin së bashku, "ndodhi që, ndërsa ata vazhdonin të ecin dhe të flisnin, ja, u shfaq një karrocë zjarri dhe kuaj zjarri, dhe i ndanë të dy; dhe Elia u ngjit në qiell me një vorbull ere. Elisha e pa, dhe bërtiti: Ati im, ati im, karroca e Izraelit dhe kalorësit e tij! Dhe nuk e pa më."⁴⁴

GSAM 48.4Enoku profetizoi për ardhjen e Krishtit si gjykatës i gjithë dheut, me këto fjalë: "Ja, Zoti po vjen me dhjetë mijëra të shenjtëve të tij, për të kryer gjykimin mbi të gjithë, dhe për t'i bindur të gjithë të pabesët midis tyre për të gjitha veprat e tyre të pabesa që kanë kryer, dhe për të gjitha fjalët e ashpra që mëkatarët e pabesë kanë folur kundër tij."⁴⁵

GSAM 49Jobi dha mësim për ardhjen e Zotit

GSAM 49.1Jobi, për të cilin thuhet se ka jetuar në kohën e Moisiut, kishte disa njohuri rreth ardhjes së Krishtit dhe ringjalljes; sepse ai tha: "O që fjalët e mia të ishin tani të shkruara! O që të ishin shtypur në një libër! që të ishin gdhendur me pendë hekuri dhe me plumb në shkëmb përjetë! Sepse e di që Shpëtimtari im rron, dhe që ai do të qëndrojë në ditën e fundit mbi dhe; dhe megjithëse pas lëkurës sime krimbat shkatërrojnë këtë trup, megjithatë në mishin tim do ta shoh Perëndinë: të cilin do ta shoh për veten time, dhe sytë e mi do ta shohin, dhe jo një tjetër."⁴⁶

GSAM 49Froni i Davidit, Froni i Zotit

GSAM 49.2Froni i Davidit quhej froni i Zotit. "Solomoni u ul në fronin e Zotit si mbret në vend të Davidit, atit të tij."⁴⁷ Zoti i ishte "betuar me betim atij [Davidit], se nga fryti i belve të tij, sipas mishit, do të ngrejë Krishtin që të ulet në fronin e tij: ai, duke parë këtë paraprakisht, foli për ringjalljen e Krishtit, se shpirti i tij nuk u la në ferr, as mishi i tij nuk pa kalbje."⁴⁸ Dhe thuhet më tej për sundimin e ardhshëm të Krishtit: Ai do të ulet në fronin e Davidit. (Shih Isaia 9:7.) Përsëri, "Mbretërit e dheut u bashkuan, dhe sundimtarët u këshilluan së bashku kundër Zotit dhe kundër të Ungjyerit të tij.... Megjithatë, unë e kam vendosur mbretin tim mbi kodrën time të shenjtë të Sionit. Do të shpall vendimin: Zoti më ka thënë: Ti je Biri im; sot të kam lindur ty."⁴⁹ Përsëri, "Zoti i tha Zotit tim: Ulu në të djathtën time, derisa t'i bëj armiqtë e tu shkelëse të këmbëve të tua."⁵⁰

GSAM 49Hebrenjtë të hutuar

GSAM 49.3Këto tekste i hutuan hebrenjtë. Këtu ishte një problem që ata nuk mund ta zgjidhnin: nëse Davidi e quante Zot, si mund të ishte ai atëherë i biri i tij? Si mund të ishte një fëmijë i lindur nga fara e Davidit, dhe megjithatë të ishte Immanuel—Perëndia me ne? Megjithatë Isaia, profeti i tyre, shpalli: "Një virgjëreshë do të mbetet shtatzënë, do të lindë një djalë dhe do ta quajë emrin e tij Immanuel."⁵¹

GSAM 50.1Krishti e dinte mirë pyetjen që do t'i heshtte farisenjtë grindavecë, prandaj ai i pyeti: "Çfarë mendoni për Krishtin? I kujt është ai bir? Ata i thanë: Bir i Davidit. Ai u tha atyre: Si, atëherë, e quan Davidi në frymë Zot, duke thënë: 'Zoti i tha Zotit tim: Ulu në të djathtën time, derisa t'i bëj armiqtë e tu stolin e këmbëve të tua?' Nëse Davidi e quan Zot, si është ai biri i tij?"⁵²

GSAM 50.2Kjo temë përmendet përsëri në Psalmin 45:6, 7: "Froni yt, o Perëndi, është përjetë e përjetë: shkopi i mbretërisë sate është një shkop i drejtë. Ti e do drejtësinë dhe urren ligësinë: prandaj Perëndia, Perëndia yt, të ka vajosur me vaj gëzimi mbi shokët e tu."⁵³ Me këto Shkrime para mendjes, populli hebre duhet të ketë pasur koncepte të larta për karakterin e sundimtarit dhe rivendosësit të ardhshëm. Nuk mund të ishte ndryshe.

GSAM 50Farë me origjinë hyjnore

GSAM 50.3Udhëzime të hollësishme u dhanë për Krishtin dhe lindjen e tij, sepse Zoti, përmes profetit Mika, përcaktoi origjinën e tij hyjnore, madje edhe fshatin e vogël ku ai do të lindte: "Por ti, Betlehem Efrata, megjithëse je i vogël ndër mijërat e Judës, prej teje do të dalë për mua ai që do të jetë sundimtar në Izrael; daljet e të cilit kanë qenë që nga kohët e lashta, që nga përjetësia" (në margjinë, hebraisht, nga "ditët e përjetësisë").⁵⁴

GSAM 50Prania e Perëndisë e Manifestuar në Shekinah dhe në Re

GSAM 50.4Më vonë në historinë e izraelitëve, kur Solomoni kishte përfunduar ndërtimin e tempullit, për të cilin kishte thënë se duhej të ishte jashtëzakonisht "madhështor", shekina e lavdisë së Perëndisë mori vendin e saj midis kerubinëve mbi fronin e mëshirës. Regjistri thotë se në përurimin e tempullit, kur priftërinjtë dolën nga vendi i shenjtë, "reja mbushi shtëpinë e Zotit, kështu që priftërinjtë nuk mund të qëndronin për të shërbyer për shkak të resë: sepse lavdia e Zotit e kishte mbushur shtëpinë e Zotit."⁵⁵ Prania e Zotit në këtë tempull ishte e dukshme për sytë e popullit në renë e lavdisë. Zoti iu përgjigj lutjes së Solomonit në këtë rast dhe i tha atij: "E dëgjova lutjen tënde dhe e zgjodha këtë vend për vete si shtëpi flijimi."⁵⁶

GSAM 51.1Populli mëkatoi,—u kthye në idhujtari,—dhe si pasojë qyteti dhe vendi i tyre i shenjtë mbetën në rrënoja për shtatëdhjetë vjet. Pas robërisë, tempulli u rindërtua nën dorën e Zerubabelit. Edhe pse në shkëlqim ishte më i ulët se ai i ndërtuar nga Solomoni, Zoti tha për të përmes profetit të tij, "Lavdia e kësaj shtëpie të fundit do të jetë më e madhe se e së parës."⁵⁷ Kjo shtëpi u zbukurua nga Herodi, dhe në oborret e saj Shpëtimtari mësonte. Shtëpia e parë kishte një re lavdie që përfaqësonte Zotin, por në të dytën erdhi vetë Shpëtimtari, Krijuesi i të gjitha gjërave.

GSAM 51Mbretëria e lavdishme e trungut të Jeseut

GSAM 51.2Për ata që prisnin me shpresë në kohën e Isaisë, përshkrimet përmes profecisë së tij të gjërave të lavdishme të lidhura me shpëtimin përfundimtar duhej të ishin një burim fuqie dhe inkurajimi. Këto profeci përsëri përcaktojnë më qartë vijën prej nga duhet të vijë ky Shpëtimtar i pritur, si më poshtë: "Dhe do të dalë një filiz nga trungu i Jeseut, dhe një degë do të rritet nga rrënjët e tij: dhe Fryma e Zotit do të pushojë mbi të, Fryma e urtësisë dhe e kuptimit, Fryma e këshillës dhe e fuqisë, Fryma e dijes dhe e frikës së Zotit; dhe do ta bëjë të shpejtë në kuptim në frikën e Zotit; dhe nuk do të gjykojë sipas asaj që shohin sytë e tij, as nuk do të qortojë sipas asaj që dëgjojnë veshët e tij: por me drejtësi do të gjykojë të varfrit, dhe me paanësi do të qortojë për të butët e dheut: dhe do ta godasë dheun me shkopin e gojës së tij, dhe me frymën e buzëve të tij do të vrasë të ligun."⁵⁸

GSAM 52Ringjallja e Mësuar nga Profetët

GSAM 52.1Profeti Isaia gjithashtu mësoi doktrinën e ringjalljes së të vdekurve, me këto fjalë ngushëlluese: "Në këtë mal Zoti i ushtrive do t'u bëjë të gjithë popujve një festë me gjëra të majme, një festë me verëra mbi fundërrina, me gjëra të majme plot palcë, me verëra mbi fundërrina të kulluara mirë. Dhe ai do të shkatërrojë në këtë mal fytyrën e mbulesës që është hedhur mbi të gjithë popujt, dhe velin që është shtrirë mbi të gjitha kombet. Ai do të gëlltisë vdekjen në fitore; dhe Zoti Perëndi do të fshijë lotët nga të gjitha fytyrat; dhe do të heqë poshtë nga e gjithë toka përbuzjen e popullit të tij; sepse Zoti ka folur. Dhe në atë ditë do të thuhet: 'Ja, ky është Perëndia ynë; e kemi pritur, dhe ai do të na shpëtojë: ky është Zoti; e kemi pritur, do të gëzohemi dhe do të ngazëllehemi në shpëtimin e tij.'"⁵⁹

GSAM 52Mbretëria e Tokës së Ripërtërirë

GSAM 52.2I njëjti profet thotë se do të jetë një tokë e rinovuar në të cilën do të vendoset sundimi i fundit: "Sepse, ja, unë krijoj qiej të rinj [qiejt atmosferikë] dhe një tokë të re; dhe e mëparshmja nuk do të kujtohet, as nuk do të vijë në mendje [në margjinë, hebraisht, "të vijë mbi zemër," domethënë, të dëshirohet përsëri]. Por gëzohuni dhe gëzojuni përjetë në atë që unë krijoj: sepse, ja, unë krijoj Jeruzalemin një gëzim, dhe popullin e tij një hare. Dhe unë do të gëzohem për Jeruzalemin, dhe do të gëzohem për popullin tim: dhe zëri i vajtimit nuk do të dëgjohet më në të, as zëri i britmës. Nuk do të ketë më prej atëherë [që nga koha kur krijohet toka e re] një foshnje ditësh [një fëmijë me jetë të shkurtër], as plak që nuk ka mbushur ditët e veta [pleqëri e parakohshme]: sepse fëmija do të vdesë njëqind vjeç [në ditët kur njerëzit arrinin jetë nëntëqind vjeçare, fëmijët mund të ishin njëqind vjeç]; por mëkatari, duke qenë njëqind vjeç [në vitet e vonshme të një jetëgjatësie njëqindvjeçare], do të jetë i mallkuar. [Ata që vdesin në kohën kur krijohet toka e re janë ata që humbasin në "shkatërrimin e njerëzve të pabesë." 2 Pjetrit 3:7.] Dhe do të ndërtojnë shtëpi e do të banojnë në to; do të mbjellin vreshta e do të hanë frytet e tyre. Nuk do të ndërtojnë e tjetri të banojë; nuk do të mbjellin e tjetri të hajë: sepse ditët e një peme [pema e jetës, Shtatëdhjetësja] janë ditët e popullit tim, dhe të zgjedhurit e mi do të gëzojnë gjatë nga vepra e duarve të tyre."⁶⁰

GSAM 53.1Ezekieli shikon përmes perspektivës së gjatë të kohës deri te ringjallja e të vdekurve. Përmes tij Zoti thotë: "Ja, o populli im, unë do t'i hap varret tuaja dhe do t'ju bëj të dilni prej tyre e do t'ju sjell në dheun e Izraelit."⁶¹

GSAM 53"Ai Mori Mbi Vete Dhimbjet Tona"

GSAM 53.2Isaisë, profetit të ungjillit, iu zbuluan më plotësisht prova, vuajtjet dhe vdekja e Shpëtimtarit në emër të njerëzve. "Kush," thotë profeti, "ka besuar lajmërimin tonë? Dhe kujt i është zbuluar krahu i Zotit? Sepse ai do të rritet para tij si një filiz i hollë, dhe si një rrënjë nga një tokë e thatë: nuk ka as formë, as hijeshi; dhe kur e shohim, nuk ka asnjë bukuri që të na bëjë ta dëshirojmë. Ai është i përbuzur dhe i refuzuar nga njerëzit; një njeri i hidhurive, dhe i njohur me pikëllimin: dhe ne, si të thuash, i fshehëm fytyrat tona prej tij; ai u përbuz, dhe ne nuk e vlerësuam. Me të vërtetë ai mori mbi vete hidhërimet tona dhe mbarti dhimbjet tona; megjithatë ne e konsideronim të rrahur, të goditur nga Perëndia dhe të munduar. Por ai u plagos për shkeljet tona, u shtyp për paudhësitë tona; ndëshkimi që na solli paqen tonë ra mbi të, dhe me varrëzat e tij ne u shëruam."⁶²

GSAM 53.3A do të ndodhin këto ngjarje kaq të mrekullueshme në ditët e mia? mund të kishin pyetur njerëzit, ashtu si edhe profeti. Përgjigjja do të kishte qenë: Ato nuk do të ndodhin tani; koha për ardhjen e këtij Shpëtimtari të madh ende nuk ka ardhur; por profeti thotë: "Sytë e tu do ta shohin Mbretin në bukurinë e tij; ata do të shohin vendin që është shumë larg."⁶³

GSAM 54Profecitë e Danielit Zbulojnë të Ardhmen

GSAM 54.1Megjithatë, ishte përmes profetit Daniel që Zoti filloi ta udhëzonte popullin e tij për mbretëritë njëra pas tjetrës që do të ngriheshin dhe do të sundonin deri në themelimin e mbretërisë së tij të përjetshme; dhe për të zbuluar një periudhë të veçantë kohe, nga një ngjarje që ende duhej të ndodhte, deri në shfaqjen e vërtetë dhe prerjen e Mesias. Interpretimi i ëndrrës së Nebukadnetsarit zbuloi se katër mbretëritë që do të sundonin botën do të zvogëloheshin në fuqi dhe madhësi në përpjesëtim me vlerën në zbritje të arit, argjendit, bakrit dhe hekurit; dhe se, në fund, gjendja e thyer dhe e përçarë e mbretërive do të ishte e krahasueshme me brishtërinë e hekurit të përzier me baltë të qullët. Pastaj do të vinte mbretëria e qiellit që do të pasonte reduktimin e atyre mbretërive që do të bëheshin si byku i lëmit të verës, në mënyrë që të mos u gjendej vend, ndërsa mbretëria e Perëndisë do të mbushte tërë dheun.

GSAM 54.2Pastaj, në vizionin e kapitullit të shtatë, nën simbolet e katër kafshëve të mëdha, trajtohet përsëri e njëjta temë dhe paraqiten veçori të tjera të këtyre mbretërive. Në këtë kapitull ndiqet karriera dhe vepra e fuqisë së "bririt të vogël" që duhej të ngrihej, pas ndarjes së mbretërisë së katërt në dhjetë pjesë, duke rrëzuar ose nënshtruar tre prej tyre për t'u vendosur si sundimtar shpirtëror mbi të gjitha. Ky pushtet papnor do të vazhdojë në gjendjen e ndarë dhe të brishtë të perandorisë së katërt, madje për 1260 vjet. Kështu u zbuluan ngjarjet që shtrihen deri në kohën kur Krishti merr mbretërinë nga Ati i tij dhe ia jep të shenjtëve të të Lartit; një mbretëri që më në fund do të sundojë mbi të gjithë tokën dhe do të qëndrojë përgjithmonë.

GSAM 55Dy mijë e treqind ditë

GSAM 55.1Në kapitullin e tetë të Danielit, nën vizionin e dashit, cjapit dhe "bririt të vogël që u bë jashtëzakonisht i madh," profeti përsëri çohet deri në fund të kohës. Në vargjet 13 dhe 14 i tërhiqet vëmendja te një periudhë kohe—2300 ditë—që shtrihet deri në gjykim. Ishte një periudhë e gjatë kohe, dhe kështu profeti e kuptoi; sepse engjëlli e informoi se vizioni ishte ende për shumë ditë. Ende nuk ishte dhënë asnjë datë për fillimin e ditëve, dhe kështu ai mbyll kapitullin duke thënë: "Unë u habita nga vizioni; por askush nuk e kuptoi."

GSAM 55Shtatëdhjetë Javët deri te Mesia

GSAM 55.2Kreu i nëntë tregon për engjëllin që erdhi tek Danieli, si përgjigje ndaj lutjes së tij, për t'i dhënë atij aftësi dhe kuptim. Ai e informoi për një periudhë prej shtatëdhjetë javësh. Gjashtëdhjetë e nëntë nga këto javë vitesh [që, siç na thuhet, është kuptimi i fjalës shevooim, e përkthyer "javë"] do të shtriheshin deri te Mesia. Pika nga e cila periudha duhej të fillonte, "urdhri për të rivendosur dhe ndërtuar Jeruzalemin," ende nuk ishte dhënë. Lindi pyetja: Si mund ta dinte Danieli se ku do të përfundonin gjashtëdhjetë e nëntë javët? Në kapitullin e dymbëdhjetë, çështja e kohës trajtohet përsëri, dhe për pyetjen e tij, "Cili do të jetë fundi i këtyre gjërave?", i thuhet të shkojë në rrugën e tij, sepse fjalët janë "mbyllur dhe vulosur deri në kohën e fundit", kur "të mençurit do të kuptojnë".

GSAM 55.3Pa dyshim, kjo çështje e kohës është një nga rastet të cilave apostulli Pjetri u referohet kur thotë: "Për këtë shpëtim profetët kanë kërkuar dhe hulumtuar me zell, të cilët profetizuan për hirin që do t'ju vinte juve; duke hulumtuar se çfarë, apo çfarë lloj kohe, tregonte shpirti i Krishtit që ishte në ta, kur dëshmonte paraprakisht për vuajtjet e Krishtit dhe për lavdinë që do të pasonte."⁶⁴

GSAM 56Fat i të pabesëve

GSAM 56.1Malakia, i fundit i profetëve të Dhiatës së Vjetër, lë një përshkrim emocionues të shkatërrimit përfundimtar të të ligëve: "Ja, dita po vjen, që do të digjet si furrë; dhe të gjithë të mburrurit, madje edhe të gjithë ata që bëjnë të keqen, do të jenë si kashtë; dhe dita që po vjen do t'i djegë, thotë Zoti i ushtrive, që të mos u lërë as rrënjë as degë. Por juve që keni frikë nga emri im, do t'ju lindë Dielli i drejtësisë me shërim në krahët e tij; dhe ju do të dilni dhe do të rriteni si viçat nga stalla. Dhe do të shkelni të ligjtë; sepse ata do të jenë hi nën shputat e këmbëve tuaja në ditën kur unë do ta bëj këtë, thotë Zoti i ushtrive."⁶⁵

GSAM 56.2Me të gjitha këto fakte të regjistruara në Dhiatën e Vjetër në zotërim të izraelitëve, që u zbulonin atyre kaq shumë veçori të planit të shpëtimit, sa i madh duhej të ishte interesi i studentëve të përkushtuar të fjalës, ndërsa shihnin dhe kuptonin se po afroheshin kohët kur do të vinte kjo Farë e premtuar. Ndërsa masat, dhe madje edhe ata që lexonin Shkrimet në sinagoga çdo shtunë, nuk e kuptonin fjalën (Veprat 13:27), të devotshmit dhe të përkushtuarit, të cilët me besnikëri kërkonin Shkrimet nën udhëheqjen e Shpirtit, pa dyshim luteshin me përkushtim, ashtu si bëri apostulli Gjon në këtë periudhë, "Eja, o Zot Jezus, eja shpejt."