Kapitulli 8 — Darka e dasmës së Qengjit

GSAM 134.1"Një njeri i caktuar bëri një darkë të madhe dhe ftoi shumë; dhe dërgoi shërbëtorin e tij në kohën e darkës për t'u thënë atyre që ishin ftuar: 'Ejani, sepse tashmë gjithçka është gati.'"¹

GSAM 134.2"Të bekuar janë ata që janë thirrur në darkën e dasmës së Qengjit."²

GSAM 134.3Darka është vakti i fundit i ditës. Në këtë parabolë ka tri thirrje për darkë. Kjo parabolë nuk duhet ngatërruar me thirrjet për "drekë" të përmendura në Mateu 22:1-7. "Dreka" është vakti i mesditës. Në parabolën për thirrjet për drekë, mësojmë se ata që bënë thirrjen u "keqtrajtuan me ligësi" dhe u vranë, dhe se madje edhe biri i mbretit u vra. Mbreti që kishte dërguar thirrjen "shkatërroi ata vrasës dhe e dogji qytetin e tyre."

GSAM 134.4Kjo parabolë e thirrjeve për "drekë", që tregon fatin e atyre që së pari refuzuan atë thirrje, përfaqësonte në mënyrë të përshtatshme atë që në të vërtetë u ndodhi atyre që refuzuan ungjillin e Krishtit dhe e vranë atë dhe apostujt e tij. Zoti dërgoi ushtri kundër atij kombi, të cilat "shkatërruan ata vrasës dhe e dogjën qytetin e tyre" — Jeruzalemin.

GSAM 134Thirrja për Darkë

GSAM 134.5Kjo thirrje për darkë në parabolë pa dyshim i referohet "darkës së dasmës së Qengjit". Një bekim shpallet për ata që janë të thirrur në atë "darkë dasme". Një darkë dasme pason martesën. Martesa e Qengjit ndodh para se ai të vijë; sepse, siç kemi parë tashmë, kur Krishti të vijë më në fund, ai do të "kthehet nga dasma".³

GSAM 135.1Kjo thirrje për darkën e dasmës, pra, duhet të jetë e njëjta gjë me mesazhin e engjëllit të parë të Zbulesës 14, dhe me shpalljen kohore të kapitullit të dhjetë, të vënë tashmë re. Siç është regjistruar nga Luka, kjo thirrje e parë për darkë shkon te "ata që ishin ftuar". Kush ishin ata që ishin ftuar?—Ata që kishin dëgjuar dhe pranuar ungjillin e Krishtit. Ata pohojnë se e duan Krishtin dhe se e duan shfaqjen e tij të dytë si përmbushjen e plotë të shpresës së tyre. Pse thirrja të mos shkojë së pari tek ata? Ashtu si ishte e nevojshme që ungjilli t’u flitej së pari hebrenjve që kishin Shkrimet dhe pretendonin se po prisnin ardhjen e Mesisë,⁴ ashtu edhe mesazhi i ardhjes së dytë të Krishtit u prezantua së pari atyre që pretendonin se ishin ndjekësit e tij dhe e donin shfaqjen e tij.

GSAM 135Thirrja për Ata që Ishin Ftuar

GSAM 135.2Thirrja e parë për darkën, duke qenë për ata që ishin ftuar, duhet t'u shkojë kishave. Tani, në fakt, shpallja e ardhjes së afërt të Krishtit, nga viti 1833 deri në pranverën e vitit 1844, u bë në kishat, dhe në një masë të madhe u mbështet nga predikuesit e atyre kishave. Botimi i parë i William Miller-it mbi pikëpamjet e tij për ardhjen e afërt të Krishtit ishte në një gazetë baptiste të Brandon, Vt. Punët e tij dhe të bashkëpunëtorëve të tij deri në prill 1844 kryheshin kryesisht në ndërtesa kishtare ose salla të siguruara nga kishat e asaj kohe.

GSAM 135.3Pastori Himes kështu flet për punimet e pastorit Miller deri në pranverën e vitit 1844:

GSAM 135.3"Ai punoi mes të gjitha partive dhe sekteve, pa ndërhyrë në organizatat ose disiplinën e tyre, duke besuar se anëtarët e komunioneve të ndryshme mund të ruajnë statusin e tyre dhe, në të njëjtën kohë, të përgatiten për ardhjen e Mbretit të tyre."

GSAM 135.4Pastori Himes, duke folur për punët e tij dhe të pastorit Miller të bashkuara, më tej thotë: "Shumica e predikuesve dhe kishave që na hapën dyert ne dhe vëllezërve tanë që po shpallnin doktrinën e ardhjes, bashkëpunuan me ne deri në vitin e fundit"—vitin 1844.

GSAM 136Dyer të Hapura për Mesazhin

GSAM 136.1Rreth punës së tij dhe natyrës së saj, Wm. Miller tha:

GSAM 136.1"Më janë hapur dyer për të shpallur këtë doktrinë të ardhjes së dytë të Krishtit në pothuajse të gjitha denominacionet, kështu që kam mundur t'i përmbush vetëm një pjesë të vogël të thirrjeve.... Në çdo vend ku kam qenë, anëtarët më të devotshëm, më të përkushtuar dhe më të gjallë të kishave e përqafojnë më me dëshirë këtë doktrinë të shpallur; ndërsa besimtari i dhënë pas botës, farisenji, fanatiku, krenari, mendjemadhi e egoisti, tallen dhe përqeshin doktrinën e ardhjes së dytë të Krishtit."

GSAM 136.2Sa i përket natyrës së mesazhit të ardhjes së Krishtit, për të mund të thuhet e njëjta gjë që D'Aubigné tha për Reformacionin,—Ai "u përmbush në emër të një parimi shpirtëror. Ai kishte shpallur si mësues fjalën e Perëndisë; për shpëtim, besimin; për armë, Shpirtin e Shenjtë: dhe me këto mjete të njëjta kishte refuzuar të gjitha elementet botërore."

GSAM 136Një valë e fuqishme rilindjesh

GSAM 136.3Natyra e rilindjeve që pasuan shpalljen e mesazhit të ardhjes përshkruhet kështu nga L. D. Fleming, pastor i Kishës Kristiane në rrugën Casco, të Portlandit, Maine:—

GSAM 136.4"Interesi i zgjuar nga ligjëratat e tij [Wm. Miller] është nga lloji më i qëllimshëm dhe më pa pasion, dhe megjithëse është rilindja më e madhe që kam parë ndonjëherë, megjithatë ka pak entuziazëm pasional. Duket se ka ndikimin më të madh te pjesa mashkullore e komunitetit. Ajo që prodhon këtë efekt është kjo: Vëllai Miller thjesht merr shpatën e Shpirtit, të nxjerrë nga këllëfi dhe të zhveshur, dhe vendos skajin e saj të mprehtë mbi zemrën e zhveshur, dhe ajo pret! Kjo është e gjitha. Përpara skajit të kësaj arme të fuqishme, bie mosbesimi, dhe universalizmi zbehet. Themelet e rreme zhduken, dhe tregtarët e Babelit habiten. Më duket se kjo duhet të jetë pak më e ngjashme me ringjalljet apostolike nga çdo gjë që kohët moderne kanë parë."

GSAM 137Një përvojë në Richmond, Me.

GSAM 137.1Si ilustrim të veprës së rilindjes që shoqëronte predikimin e doktrinës së ardhjes, do të citojmë nga raporti i njërit prej atyre që ishte aktivisht i angazhuar në atë lëvizje. Duke folur për një mbledhje tremujore të mbajtur në Richmond, Me., që përfaqësonte tridhjetë kisha baptiste të vullnetit të lirë, ai thotë:—

GSAM 137.2"Sapo hyra në vendin e adhurimit, pastori Rollins, i cili ishte ulur pranë pulpites në skajin e largët të sallës, u ngrit dhe tha: 'Vëlla White, do të gjeni një vend këtu pranë meje.' Pas predikimit, u dha mundësia për komente, dhe unë fola lirshëm për jetën kristiane dhe triumfet e të drejtëve në ardhjen e dytë të Krishtit. Shumë zëra brohoritën, 'Amen! amen!' dhe shumica në atë kongregacion të madh ishin në lot.... Afër përfundimit të asaj mbledhjeje, pasi mori pëlqimin tim, pastori Rollins u ngrit dhe tha: 'Vëllai White, i cili rri në të djathtën time, do të flasë sonte në shtëpinë e tubimeve Reed mbi ardhjen e dytë të Zotit tonë Jezu Krishtit. Ejani, vëllezër, dhe dëgjoni vetë. Ne kemi vend të mjaftueshëm për t'ju strehuar të gjithëve. Ejani, vëllezër, nuk do t'ju bënte dëm të dëgjonit mbi këtë temë.... Ai e dinte shumë mirë që shumica e vëllezërve të tij do të linin mbledhjen e tyre në fshat dhe do të shkonin tre milje për të më dëgjuar, dhe se seanca e tyre e caktuar e punëve do të ndërpritej. Dhe kështu ndodhi. Tre të katërtat e predikuesve dhe pothuajse çdo delegat u larguan, dhe salla e mbledhjeve Reed u mbush herët. Tema ime ishte Mateu 24. Shpirti i Perëndisë më dha liri të madhe. Interesi ishte i mrekullueshëm.

GSAM 137.3"Ndërsa po përfundoja me një inkurajim për të krishterët që t'i kushtonin plotësisht veten dhe të ishin gati, dhe për mëkatarët që të kërkonin Krishtin dhe të përgatiteshin për ardhjen e Birit të njeriut, fuqia e Perëndisë më erdhi në atë shkallë sa duhej të mbështetesha me të dyja duart në pulpiturë. Ishte një orë solemne. Ndërsa shikoja gjendjen e mëkatarëve, të humbur pa Krishtin, i thërrisja me lot, duke përsëritur disa herë: 'Ejani te Krishti, mëkatarë, dhe shpëtohuni kur ai të shfaqet në lavdinë e tij. Ejani, mëkatarë të varfër, para se të jetë tepër vonë. Ejani, mëkatarë, mëkatarë të varfër, ejani.'

GSAM 138.1"Vendi ishte jashtëzakonisht solemn. Predikuesit dhe njerëzit qanin, disa me zë të lartë. Në përfundim të çdo thirrjeje për mëkatarin, dëgjohej një rëkim i përgjithshëm në të gjithë mbledhjen. Kisha qëndruar në këmbë duke shpjeguar kapitullin dhe duke i inkurajuar për më shumë se dy orë, dhe po më mbaronte zëri. Ndala së foluri dhe qava me zë të lartë për atë popull të dashur me një ndjenjë të thellë, të cilën e di vetëm ai që Perëndia e ka thirrur të predikojë të vërtetën e tij për mëkatarët. Ishte ora nëntë, dhe t'u jepje të tjerëve lirinë të flisnin do të thoshte të vazhdoje mbledhjen deri në mesnatë. Ishte më mirë të mbylleje me ndjenjën e thellë të momentit, por jo para se të gjithë të kishin pasur mundësinë të votonin në anën e Zotit. Pastaj i thashë të gjithë atyre në kongregacion që dëshironin të bashkoheshin me mua në lutje, dhe atyre që dëshironin të paraqiteshin para fronit të mëshirës, që të ishin gati të takonin Shpëtimtarin me gëzim në ardhjen e tij të dytë, të ngriheshin. Çdo shpirt në atë shtëpi të madhe, siç më informuan më vonë njerëz nga pjesë të ndryshme të saj, u ngrit në këmbë. Pas një kohe të shkurtër lutjesh, mbledhja u mbyll.

GSAM 138.2"Të nesërmen në mëngjes u ktheva në fshat, i shoqëruar nga të paktën shtatë të tetat e asaj mbledhjeje tremujore të Baptisteve të Vullnetit të Lirë. Të gjithë po tregonin se sa mbledhje e lavdishme kishin ndjekur mbrëmjen e kaluar.

GSAM 138Thirrje për Mesazhin në vende të tjera

GSAM 138.3"Gjatë pushimit, delegatët dhe predikuesit më ftuan t'u bashkohesha në organizimin e kohës kur mund të mbaja ligjërata përpara kongregacioneve të ndryshme në atë takim tremujor, të cilat kishin shtëpi të bollshme adhurimi. Ishte atëherë në mes të shkurtit, dhe u vendos që nuk mbeteshin më shumë se gjashtë javë me kushte të qëndrueshme për të udhëtuar me saja, duke i dhënë njerëzve një mundësi të mirë për të marrë pjesë në takime. Dymbëdhjetë nga vendet më të rëndësishme u përzgjodhën për punën time në gjashtë javë. Duhej të mbaja dhjetë ligjërata, gjë që do të kërkonte të flisja njëzet herë në javë. Kjo më linte vetëm gjysmën e ditës çdo javë, të cilën zakonisht e gjeja shumë të nevojshme për të udhëtuar pesëmbëdhjetë ose njëzet milje deri në vendin tjetër të takimit."⁵

GSAM 139Qindra u konvertuan

GSAM 139.1Ringjalljet dhe konvertimi i qindra njerëzve kudo pasuan ungjillëzimin e doktrinës së ardhjes, dhe veçanërisht kjo ndodhi ndërsa afroheshin drejt përfundimit të vitit hebre 1843 (21 mars 1844). Ishte gjatë atij dimri që shkrimtari në fshatin e tij të lindjes—Victor, N.Y.—dëgjoi për herë të parë mbi këtë temë, dhe megjithëse ishte vetëm dymbëdhjetë vjeç, pranoi, sa kuptoi, besimin e ardhjes së dytë. Vërtet, mbresa ishte solemne mbi njerëzit, jo vetëm në takime, por kudo. Victor në atë kohë ishte vetëm një fshat me rreth dyqind banorë, por rrethinat ishin dendur të banuara. Si rezultat i asaj serie takimesh të mbajtura në atë fshat të vogël, u raportuan pesëqind të konvertuar.

GSAM 139Dëshmi nga Methodist Year Book

GSAM 139.2Sa i përket valës së madhe të rilindjeve që pasoi pas shpalljes së ardhjes, gjejmë në Methodist Year Book se "gjatë katër viteve nga 1840 deri në 1844, ndodhën 256,000 konvertime në Amerikë." Ajo që ishte e vërtetë në Amerikë ishte po aq e vërtetë edhe në vendet e tjera ku u bë thirrja. "Një fuqi e madhe shoqëroi ungjillëzimin, dhe shpirtërat u kthyen kudo." Ndërsa thirrja e parë për darkën e dasmës shkoi te kishat—"ata që ishin ftuar"—, përmes tyre ajo u shtri te të gjithë që do të vinin dhe të ndanin shpëtimin që po priste popullin e Perëndisë. Qoftë mesazhi i ungjillëzuar, i lutur, apo i kënduar në "melodi të ardhjes", lëvizja e fuqishme e Shpirtit të Perëndisë shoqëroi veprën.

GSAM 140Fëmijë që predikojnë në Suedi

GSAM 140.1Në këtë kontekst do të vëmë re se si Zoti veproi për të futur shpalljen në ato vende ku ligji ndalonte predikimin e çdo gjëje që ishte në kundërshtim me "kishën shtetërore". Suedia ishte një nga ato vende. Atje Zoti përdori fëmijë të vegjël për të futur këtë vepër. E para e kësaj shfaqjeje ishte në verën e vitit 1843, në Eksjö, në jug të Suedisë. Një vajzë e vogël, vetëm pesë vjeç, e cila nuk kishte mësuar kurrë të lexonte apo të këndonte, një ditë, në një mënyrë shumë solemne, këndoi saktë një himn të gjatë luteran, dhe pastaj me fuqi të madhe shpalli "ora e gjykimit të tij ka ardhur," dhe inkurajoi familjen të përgatitej për t'u takuar me Zotin; sepse ai po vinte së shpejti. Të pabesimët në familje i kërkuan Perëndisë mëshirë dhe gjetën falje. Kjo lëvizje u përhap nga qyteti në qytet, me fëmijë të tjerë që shpallnin mesazhin. E njëjta lëvizje mes fëmijëve u manifestua në njëfarë mase edhe në Norvegji dhe Gjermani.

GSAM 140"Po! Duhej të ungjillizoja"

GSAM 140.2Në vitin 1896, ndërsa mbaja mbledhje në shtatëmbëdhjetë vende të ndryshme të Suedisë, kalova nëpër disa vende ku fëmijët kishin predikuar në vitin 1843, dhe pata mundësinë të bisedoja me ata që kishin dëgjuar predikimin, dhe me burrat që kishin predikuar kur ishin fëmijë. I thashë njërit prej tyre, "Ti predikove mesazhin e ardhjes kur ishe djalë?" Ai u përgjigj, "Predikova! Po, duhej të predikoja. Nuk e kisha planifikuar unë këtë. Një fuqi më erdhi mbi mua, dhe thashë atë që më detyroi të them ajo fuqi."

GSAM 140Boquist dhe Walbom në Örebro, Suedi

GSAM 140.3Në Örebro Län (qark), ky veprim u përhap deri sa edhe persona më të moshuar u shtynë të shpallnin mesazhin. Atëherë autoritetet civile, të nxitura nga priftërinjtë e "kishës shtetërore", arrestuan dy djem të rinj, Walbom, tetëmbëdhjetë vjeç, dhe Ole Boquist, pesëmbëdhjetë vjeç, duke thënë se do t'i bënin shembull publik. I rrahën shpinat e zhveshura me shkopinj mështekne dhe i vendosën, me plagët e tyre që gjakosnin, në burgun e Örebros. Kur këto plagë u shëruan, i nxorrën nga burgu, duke u kërkuar atyre: "A do të ndaloni së predikuari këtë doktrinë?" Edhe pse i rrahën me shkopinj për herë të dytë, duke u hapur përsëri plagët, e vetmja përgjigje që mundën të merrnin ishte: "Ne do të predikojmë atë që Zoti na urdhëron." Falë ndërhyrjes së një zonje të shquar besimtareje në Örebro, Mbreti Oskar I i urdhëroi autoritetet t'i lironin djemtë nga burgu dhe t'i linin të qetë ata njerëz. Kështu, në Suedi u fitua fitorja për të vërtetën.

GSAM 141Dëshmia e Boquist

GSAM 141.1Në Review and Herald, më 7 tetor 1890, ka një rrëfim shumë interesant në lidhje me ungjillizimin e fëmijëve, të shkruar nga vetë O. Boquist. Ai thotë:—

GSAM 141.2"Në vitin 1843 ndodhi një lëvizje fetare midis njerëzve në Parokinë Karlskoga, në Län-in Örebro. Udhëheqësit e kësaj lëvizjeje ishin fëmijë dhe të rinj, të cilët quheshin 'rapare.' Këta predikonin me fuqi hyjnore dhe shpallnin para popullit, me vendosmëri të madhe, se kishte ardhur ora e gjykimit të Perëndisë.

GSAM 141.3"Në vjeshtën e të njëjtit vit, unë, O. Boquist, atëherë pesëmbëdhjetë vjeç, së bashku me një djalosh tjetër, Erik Walbom, tetëmbëdhjetë vjeç, u ndikuam aq shumë nga kjo fuqi e padukshme, sa që nuk mund të rezistonim dot asaj. Sapo u kapëm nga kjo fuqi qiellore, filluam të flisnim me popullin dhe të shpallnim me zë të lartë se ora e gjykimit kishte ardhur, duke i referuar te Joeli 2:28-32 dhe Zbulesa 14:6, 7."

GSAM 141Fëmijë në vizion

GSAM 141.4Njerëzit më informuan se ata që ndikoheshin kështu nga kjo fuqi qiellore ishin të shkëputur nga gjithçka përreth tyre. Ata ishin në të vërtetë në vizion nga Perëndia dhe flisnin me një fuqi që kishte një ndikim të fuqishëm bindës. Ata thanë se këta fëmijë të vegjël, ndërsa ishin nën atë ndikim, do të flisnin me forcën dhe dinjitetin e burrave dhe grave të rritur. Kështu, ata që e panë u bindën se ishte Zoti që i përdorte profetikisht për të shprehur këto të vërteta solemne. Shkrimtari vazhdon:—

GSAM 142.1"Njerëzit u mblodhën në numër të madh për të na dëgjuar, dhe takimet tona vazhduan ditë e natë, dhe si rezultat pati një zgjuarje të madhe fetare. Të rinj e të vjetër u prekën nga Shpirti i Perëndisë, dhe i kërkuan Zotit mëshirë, duke rrëfyer mëkatet e tyre para Perëndisë dhe njerëzve.

GSAM 142.2"Por kur prifti i kishës u informua për këtë, u bënë shumë përpjekje për të na heshtur dhe për të ndalur kështu entuziazmin fetar që mbizotëronte; por të gjitha përpjekjet ishin të kota. Atëherë iu kërkua sherifit të urdhëronte arrestimin tonë, dhe për gjashtë javë u zhvillua një kërkim i pasuksesshëm për të na gjetur në pyll, ku kishim kërkuar strehë.

GSAM 142.3"Sidoqoftë, më në fund u thirrëm të paraqitemi para pastorit të kishës. Numri ynë ishte rritur, kështu që dyzet burra e gra të rinj u paraqitën në shtëpinë e pastorit, ku iu nënshtruam një gjykimi të gjatë. Të gjithë, përveç meje dhe Walbomit, u lejuan të ktheheshin në shtëpitë e tyre; por ne u arrestuam dhe ditën e nesërme u vendosëm në paraburgim në burgun e Örebrosë, ku u bashkëngjitëm me hajdutë në qelinë 14, sikur të kishim kryer ndonjë krim të madh."

GSAM 142Dëshmia e motrës së Boquist

GSAM 142.4Më 22 shtator 1896, motra e Boquist, shtatëdhjetë e dy vjeç, mori pjesë në takimin tonë në Örebro dhe na tregoi për përvojën e vëllait të saj; sepse ajo kishte qenë dëshmitare e rrahjes, burgosjes dhe çlirimit të tij. Ajo këndoi për ne himnin që Boquist dhe Walbom kënduan ndërsa dolën nga burgu dhe u ngjitën në urën mbi hendekun që rrethonte atë kështjellë të shekullit të gjashtëmbëdhjetë, e përdorur në vitin 1843 si burg. Fuqia e lëvizjes së vitit 1843 shoqëroi dëshminë dhe këndimin e himnit. I përkthyer në anglisht, himni është si më poshtë:—

GSAM 143Himni i kënduar nga Boquist dhe Walbom

GSAM 144Djaloshi Predikues në Karlskoga

GSAM 144.4Një zotëri në Örebro më tregoi për një ngjarje në Karlskoga, ku ai banonte në vitin 1843. Ai tha:—

GSAM 144.5"Një djalë i vogël tetë vjeç, që kurrë nuk kishte mësuar të lexojë shkronjat, filloi të predikojë mesazhin, duke cituar shumë pasazhe nga Bibla. Njerëzit thanë: 'Ai djalë është thjesht i mbushur me Biblën.' Kjo rrethanë ndodhi pasi Mbreti Oskar kishte folur në favor të të përndjekurve, kështu që prifti i atij vendi nuk mundi ta çonte djalin para gjykatës për ta ndaluar veprën; por ai u tha njerëzve të sillnin djalin para tij, dhe ai do ta ekspozonte dhe do t'u tregonte padijen e tij për Biblën.

GSAM 144.6"Para një turme njerëzish prifti hapi librin e tij të himneve dhe i kërkoi djalit ta lexonte për të. Djali u përgjigj, 'Nuk di të lexoj;' por duke i kthyer shpinën priftit, ai këndoi himnin saktë nga fillimi deri në fund, ndërsa prifti e shikonte librin me habi. Prifti i tha djalit: 'Duket se di çdo gjë.' Djali u përgjigj: 'Jo. Nuk na lejohet gjithmonë të themi gjithçka që dimë.'

GSAM 145.1"Prifti atëherë hapi Testamentin e Ri dhe i tha djalit: 'Lexo për mua prej këtej.' Djali u përgjigj: 'Nuk di të lexoj.' Prifti pyeti: 'Çfarë di ti për Biblën, gjithsesi?' Ai u përgjigj: 'E di se ku ka një tekst që përmban fjalën 'dhe' katërmbëdhjetë herë.' Prifti tha, 'Jo! Nuk ka tekst të tillë në Bibël.' Djaloshi tha, 'A mund të më lexoni Zbulesën 18:13?' 'Po,' tha prifti. Ndërsa ai lexonte, njerëzit numëronin, dhe me të vërtetë fjala 'dhe' ishte aty katërmbëdhjetë herë, dhe ndër katërmbëdhjetë herët ishte edhe 'lidhja e shpirtrave të njerëzve.' Njerëzit brohoritën: 'Ja! Ja! Djaloshi di më shumë për Biblën se prifti!' I mërzitur shumë, prifti e la temën dhe i la njerëzit të qetë pas asaj."

GSAM 145.2Kështu, nga goja e fëmijëve Zoti vërteton fjalën e tij, dhe në këtë mënyrë të mrekullueshme e solli të vërtetën e tij në veshët e njerëzve, ligjet e të cilëve ndalonin predikimin e çdo doktrine tjetër përveç asaj të "fesë së vendosur".

GSAM 145Dhuratat e Shpirtit të Lidhura me Mesazhin

GSAM 145.3Nuk ishte vetëm në Suedi që Zoti, në lidhje me lëvizjen e ardhjes së dytë, i foli popullit të tij përmes dhuratave të Shpirtit të tij. Në Skoci, në Angli dhe gjithashtu në Amerikë Zoti e ka udhëzuar popullin e tij përmes zbulimeve të veçanta.

GSAM 145Vizionet e William Foy-t

GSAM 145.4Në vitin 1842, në Boston, Mass., jetonte një burrë i mirëarsimuar me emrin William Foy, i cili ishte një folës i rrjedhshëm. Ai ishte baptist, por po përgatitej të merrte urdhrin e shenjtë si predikues episkopal. Zoti me hir i dha atij dy vizione në vitin 1842, njërin më 18 janar, tjetrin më 4 shkurt. Këto vizione dëshmonin qartë se ishin manifestime të vërteta të Shpirtit të Perëndisë. Ai u ftua nga një vend në tjetrin për të folur në pulpite, jo vetëm nga episkopalët, por edhe nga baptistët dhe denominacione të tjera. Kur fliste, ai gjithmonë vishte mantelin e priftit, të ngjashëm me atë që predikuesit e asaj kishe veshin në shërbimet e tyre.

GSAM 146.1Vizionet e zotit Foy lidheshin me ardhjen e afërt të Krishtit, udhëtimet e popullit të Perëndisë drejt qytetit qiellor, tokën e re dhe lavditë e gjendjes së shpëtuar. Duke pasur një zotërim të mirë të gjuhës, me fuqi të shkëlqyera përshkruese, ai krijonte një sensacion kudo që shkonte. Me ftesë ai shkonte nga qyteti në qytet për të treguar gjërat e mrekullueshme që kishte parë; dhe për të akomoduar turmat e mëdha që mblidheshin për ta dëgjuar, siguroheshin salla të mëdha, ku ai u tregonte mijërave atë që i ishte treguar nga bota qiellore, bukurinë e Jerusalemit të Ri dhe të ushtrive engjëllore. Kur fliste për dashurinë e butë dhe të mëshirshme të Krishtit për mëkatarët e varfër, ai i nxiste të pakthyerit në besim të kërkonin Perëndinë, dhe dhjetëra iu përgjigjën lutjeve të tij të buta.

GSAM 146Vizioni i Tre Hapave

GSAM 146.2Vepra e tij vazhdoi deri në vitin 1844, afër përfundimit të dy mijë e treqind ditëve. Atëherë ai u bekua me një manifestim tjetër të Shpirtit të Shenjtë,—një vizion të tretë, një që ai nuk e kuptoi. Në këtë vizion iu tregua rruga e popullit të Perëndisë deri në qytetin qiellor. Ai pa një platformë të madhe, ose shkallë, në të cilën u mblodhën turma njerëzish. Herë pas here dikush binte përmes kësaj platforme dhe humbiste nga syri, dhe për një të tillë iu tha: "Ka apostazuar." Pastaj ai pa njerëzit të ngjiteshin në një shkallë të dytë, ose platformë, dhe disa atje gjithashtu ranë përmes platformës dhe humbën nga syri. Së fundi u shfaq një platformë e tretë, e cila shtrihej deri te portat e qytetit të shenjtë. Një turmë e madhe u mblodh me ata që kishin avancuar në këtë platformë. Ndërsa ai priste që Zoti Jezus të vinte shumë shpejt, ai dështoi të njihte faktin se një mesazh i tretë duhej të pasonte mesazhin e parë dhe të dytë të Zbulesës 14. Si pasojë, vizioni ishte i pakuptueshëm për të, dhe ai hoqi dorë nga fjalimet publike. Pas përfundimit të periudhës profetike, në vitin 1845, ai dëgjoi dikë tjetër që rrëfente të njëjtin vizion, me shpjegimin se "mesazhi i parë dhe i dytë ishin dhënë, dhe se një i tretë do të pasonte." Pak më vonë pas kësaj, zoti Foy u sëmur dhe vdiq.

GSAM 147.1Me manifestime të tilla të fuqisë së Perëndisë në lidhje me ungjillizimin e ardhjes së Tij "në dyer", dhe me gëzimin e mijërave që po ktheheshin nga mëkati për të shërbyer Zotit dhe për të pritur ardhjen e Tij, populli u bind dyfish se ky ishte me të vërtetë mesazhi i Zotit për botën.

GSAM 147.2Por 21 marsi 1844 erdhi dhe kaloi, dhe Zoti nuk erdhi. Megjithatë, bindja e të përkushtuarve dhe e të mendueshmëve ishte se ata kishin vepruar në përputhje me mendjen e Zotit, dhe se në kohën e duhur gjithçka do të bëhej e qartë.