Kapitulli 12 — Zhgënjimi—Libri i hidhur

GSAM 185.1"Unë mora librin e vogël nga dora e engjëllit dhe e hëngra; dhe ai ishte në gojën time i ëmbël si mjaltë; dhe sapo e hëngra, barku im u bë i hidhur. Dhe ai më tha: 'Duhet të profetizosh përsëri përpara shumë popujve, dhe kombeve, dhe gjuhëve, dhe mbretërve.' Dhe më është dhënë një kallam si shkop: dhe engjëlli qëndroi, duke thënë, Ngrihu dhe mat tempullin e Perëndisë, altarin dhe ata që adhurojnë aty."¹

GSAM 185.2Në gjuhën biblike, "ngrënia" e një libri përfaqëson pranimin e së vërtetës për ta komunikuar atë tek të tjerët, siç shihet te Ezekieli, ku profetit i tregohet "një rrotull libri," dhe i thuhet: "Ha këtë rrotull, dhe shko i fol shtëpisë së Izraelit." Pas ngrënies së rrotullës, ai thotë: "Atëherë e hëngra; dhe në gojën time ishte si mjaltë për ëmbësi."²

GSAM 185.3Profeti Jeremia përdor të njëjtën figurë: "Fjalët e tua u gjetën, dhe unë i hëngra; dhe fjala jote ishte gëzimi dhe hareja e zemrës sime."³ Nga kjo shprehje mësojmë se "ëmbëlsia" e librit gjatë ngrënies së tij përfaqëson gëzimin dhe kënaqësinë që përjetojnë ata që kështu ushqehen me fjalën e Zotit.

GSAM 185Libri i ëmbël, pastaj i hidhur

GSAM 185.4Libri i përmendur në Zbulesën 10, për të cilin thuhet se për ngrënësin ishte i ëmbël si mjaltë, por menjëherë pas ngrënies ishte "i hidhur" (ose, si e përkthejnë disa, "sapo e kisha tretur, në barkun tim ishte picra"⁴), ishte ai libër nga i cili engjëlli njoftoi, me autoritetin e Atij që krijoi qiellin, tokën dhe detin, "Koha nuk do të jetë më." Pra, ngrënia e këtij libri duhet të përfaqësojë pranimin e gëzuar të shpalljes së kohës. Idhësia e papritur e kafshatës për ata që e hëngrën duhet të përfaqësojë kontrastin e trishtë në përvojën e tyre pasi koha e librit skadon dhe ata e gjejnë veten thellësisht të zhgënjyer në pritshmëritë e tyre.

GSAM 186Proklamimi i Kohës një Copë e Ëmbël

GSAM 186.1Proklamimi i kohës në vitin 1844 ishte me të vërtetë një lajm i gëzuar për ata që besonin, dhe që, pa dyshim, prisnin kaq shpejt një shpëtim të përjetshëm nga të gjitha të këqijat, fatkeqësitë dhe hidhërimet e kësaj bote mëkatare. Mendimi se në pak javë të shkurtra ata do të lavdëroheshin, do të bëheshin të pavdekshëm dhe do të ishin në qytetin e artë të Perëndisë, me Mbretin e tyre, ishte me të vërtetë frymëzues për shpirtin. Siç e shprehu njëri që e përjetoi atë përvojë, "Ata që e duan sinqerisht Jezusin mund të vlerësojnë ndjenjat e atyre që prisnin me interesin më të madh ardhjen e Shpëtimtarit të tyre.... Ne iu afruam kësaj ore me një solemnitet të qetë. Besimtarët e vërtetë gjetën qetësi në një bashkësi të ëmbël me Perëndinë, si një garanci e paqes që do të ishte e tyre në të ardhmen e ndritshme. Ata që përjetuan këtë shpresë dhe besim nuk mund t'i harrojnë kurrë ato orë të çmuara pritjeje."

GSAM 186.2Pozita veçanërisht e vështirë e atyre që, në ditën e njëmbëdhjetë të muajit të shtatë, e gjetën veten ende në këtë botë të errët të provës dhe tundimit, ku duhej të përballeshin me përbuzjen, talljet dhe ironinë e atyre që ata vetë vetëm pak orë më parë i kishin inkurajuar të përgatiteshin për t'u takuar me Zotin e tyre, gjen një ilustrim të përshtatshëm në rastin e Marisë, ndërsa ajo "qëndronte jashtë varrit duke qarë;" dhe kur u afruan engjëjt me pyetjen: "Grua, pse qan?" u tha atyre: "Sepse më kanë marrë Zotin tim dhe nuk di ku e kanë vënë."⁵

GSAM 187I zhgënjyer, por jo i dekurajuar

GSAM 187.1Ata që kaluan përmes kësaj skene të vështirë thanë për të:

GSAM 187.1"Ne ishim të hutuar dhe të zhgënjyer, megjithatë nuk e braktisëm besimin tonë. Ne ndjenim se kishim përmbushur detyrën tonë; kishim jetuar në përputhje me besimin tonë të çmuar; ishim të zhgënjyer, por jo të demoralizuar. Na duhej durim i pakufishëm, sepse tallësit ishin të shumtë. Shpesh na përshëndetnin me aludime përbuzëse për zhgënjimin tonë të mëparshëm. 'Ju ende nuk jeni ngjitur; kur prisni të ngjiteni?' dhe sarkazma të ngjashme shpesh na drejtoheshin nga të njohurit tanë botërorë, madje edhe nga disa të krishterë të vetëquajtur, të cilët e pranonin Biblën, por nuk mësonin të vërtetat e saj të mëdha dhe të rëndësishme. Vdekshmëria ende na ngjitej; efektet e mallkimit ishin kudo përreth nesh. Ishte e vështirë të merrnim përsëri përkujdesjet e bezdisshme të jetës që mendonim se ishin hequr përgjithmonë."

GSAM 187Krahasuar me dishepujt e zhgënjyer

GSAM 187.2Ndjenjat e të tillëve, kur krahasoheshin me gëzimin dhe harenë e disa orëve më parë, duhej të ishin për ta si hidhëria e mprehtë e picra-s. Bota përreth supozoi, ashtu si pa dyshim masat pas kryqëzimit të Krishtit, se besimtarët tani do të braktisnin besimin e tyre dhe do t'i bashkoheshin talljeve për marrëzinë e tyre të supozuar. Ata shumë shpejt mësuan, me habi të madhe, se dashuria për ardhjen e Zotit nuk mund të shlyhej lehtë nga zemrat e atyre që ia kishin përkushtuar vërtet veten Perëndisë.

GSAM 187"Nuk u ula me përqeshësit"

GSAM 187.3Sjellja që këta të përkushtuar ndoqën, dhe ndjenjat e tyre, përshkruhen mirë me fjalët e profetit Jeremia, ku ai thotë,

GSAM 187.3"Fjalët e tua u gjetën, dhe unë i hëngra; dhe fjala jote ishte gëzimi dhe hareja e zemrës sime: sepse quhem me emrin tënd, o Zot, Perëndi i ushtrive. Nuk u ula në mbledhjen e përqeshësve, as nuk u gëzova; u ula i vetëm për shkak të dorës sate; sepse më ke mbushur me indinjatë. Pse dhimbja ime është e përhershme, dhe plaga ime e pashërueshme, që refuzon të shërohet? A do të jesh krejtësisht për mua si një gënjeshtar, dhe si ujëra që shterojnë?"⁶

GSAM 188James White për Zhgënjimin

GSAM 188.1Disa citate të shkurtra nga disa prej këtyre të zhgënjyerve, por megjithatë plot shpresë, do të japin një ide të mirë për situatën. I pari është nga pastori James White, i cili punoi me shumë sukses në vitet 1843 dhe 1844. Ai thotë:—

GSAM 188.2"Zhgënjimi për kalimin e kohës ishte i hidhur. Besimtarët e vërtetë kishin braktisur gjithçka për Krishtin dhe kishin shijuar praninë e tij si kurrë më parë. Ata, siç mendonin, i kishin dhënë botës paralajmërimin e tyre të fundit dhe ishin ndarë, më shumë ose më pak, nga turma jobesimtare dhe tallëse. Dhe me bekimin hyjnor mbi ta, ata ndjenin më shumë dëshirë të shoqëroheshin me Zotin e tyre që pritej së shpejti dhe me engjëjt e shenjtë, sesa me ata nga të cilët ishin ndarë. Dashuria e Jezusit mbushte shpirtin dhe shkëlqente në çdo fytyrë, dhe me dëshira të papërshkrueshme ata luteshin: 'Ejani, o Zot Jezus, ejani shpejt,' por ai nuk erdhi.

GSAM 188.3"Por Perëndia nuk i braktisi njerëzit e tij.... Dhe me një forcë dhe ngushëllim të veçantë, pasazhe të tilla si ai që vijon te Hebrenjtë, depërtonin në mendjet dhe zemrat e të provuarve dhe të atyre që po prisnin: 'Prandaj mos e hidhni poshtë besimin tuaj, i cili ka një shpërblim të madh. Sepse keni nevojë për durim, që, pasi të keni bërë vullnetin e Perëndisë, të merrni premtimin. Sepse edhe pak, dhe ai që do të vijë do të vijë, dhe nuk do të vonohet. Tani i drejti do të jetojë me besim; por nëse dikush tërhiqet, shpirti im nuk do të gjejë kënaqësi në të. Por ne nuk jemi nga ata që tërhiqen drejt shkatërrimit; por nga ata që besojnë për shpëtimin e shpirtit.'⁷ Pikat e interesit në këtë pjesë të Shkrimit janë këto:—

GSAM 188.4"1. Ata të cilëve u drejtohen këto fjalë janë në rrezik të hedhin poshtë besimin e tyre në atë që kanë bërë drejt.

GSAM 189.1"2. Ata kishin bërë vullnetin e Perëndisë dhe ishin sjellë në atë gjendje prove ku durimi ishte i nevojshëm.

GSAM 189.2"3. Të drejtët në këtë kohë duhej të jetonin me besim, jo duke dyshuar nëse kishin bërë vullnetin e Perëndisë, por me besim në atë që kishin bërë vullnetin e Perëndisë.

GSAM 189.3"4. Ata që nuk do të duronin provën e besimit, por do të hiqnin dorë nga besimi në veprën në të cilën bënë vullnetin e Perëndisë dhe do të tërhiqeshin, do të merrnin rrugën e drejtpërdrejtë drejt shkatërrimit."⁸

GSAM 189Nga N. Southard, Redaktor i Midnight Cry

GSAM 189.4Në Midnight Cry të 31 tetorit 1844, rreth dhjetë ditë pas përfundimit të dy mijë e treqind ditëve, u botua sa vijon nga pena e redaktorit:—

GSAM 189.5"Duke marrë parasysh të gjitha rrethanat që shoqërojnë këtë lëvizje, efektet e bekuara që ka sjellë në mendjet e fëmijëve të Perëndisë, dhe urrejtjen dhe mllefin që armiqtë e tij kanë shfaqur, ne duhet ta konsiderojmë atë si 'thirrjen e vërtetë të mesnatës.' Dhe nëse kemi disa ditë për të provuar besimin tonë, kjo është ende në përputhje me parabolën e dhjetë virgjinave; sepse kur të gjitha ishin ngritur dhe kishin rregulluar llambat e tyre, do të kishte ende një kohë kur llambat e virgjinave të marra do të fikeshin. Kjo nuk mund të ndodhte deri pas kalimit të ditës së dhjetë; sepse deri atëherë llambat e tyre do të digjeshin. Prandaj, duhet të kalojë ajo ditë, që të marrat të braktisin besimin e tyre, ashtu si duhej të kalonte viti 1843 për kohën e vonesës. Prandaj, një vonesë e vogël nuk është asnjë shkak për zhgënjim, por tregon sa i saktë është Perëndia në përmbushjen e fjalës së tij. Prandaj, të qëndrojmë të patundur në rrëfimin e besimit tonë pa u luhatur; sepse ai është besnik që ka premtuar."

GSAM 189Nga Joseph Marsh, Redaktor i Voice of Truth

GSAM 189.6Në Voice of Truth të 7 nëntorit 1844, lexojmë:—

GSAM 189.7"Ne e pranojmë me kënaqësi se kemi gabuar në natyrën e ngjarjes që prisnim të ndodhte në ditën e dhjetë të muajit të shtatë; por ende nuk mund ta pranojmë që Kryeprifti ynë i madh nuk përmbushi në atë ditë gjithçka që tipi do të na lejonte të prisnim. Tani besojmë se ai e bëri."

GSAM 190.1Adventistët prisnin që në ditën e dhjetë të muajit të shtatë të vitit 1844 të përfundonin dy mijë e treqind ditë, dhe që në atë ditë Krishti të përfundonte veprën e tij priftërore dhe të vinte në tokë për të bekuar popullin e tij. Hulumtimet e mëvonshme kanë treguar se në atë ditë nisi vepra e tij e pastrimit të vendit të shenjtë qiellor, e jo përfundimi i veprës së tij si prift.⁹ Në vend që ta konsideronin punën e pastrimit të vendit të shenjtë si pjesë të shërbesës së Krishtit si prift, u pretendua se pastrimi i vendit të shenjtë do të ishte pastrimi i tokës me zjarr në ardhjen e Krishtit. Nëse jo e gjithë toka, të paktën toka e Kanaanit do të pastrohej në atë kohë.

GSAM 190Vendi i shenjtë i besuar të jetë toka

GSAM 190.2Kjo ide shfaqet në një artikull të Geo. Storrs, në Midnight Cry të 25 prillit 1844. Ai pyet: "Çfarë është vendi i shenjtë që duhet të pastrohet? Mendimet e mia të mëparshme kanë qenë se ishte e gjithë toka. Që është një pjesë e tokës, ende besoj. Por cila pjesë? Kjo është pyetja së cilës do të përpiqem t'i përgjigjem."

GSAM 190.3Ai citon premtimin për Abrahamin, themelimin e tij për Isakun dhe rinovimin e tij për Jakobin, dhe më pas citon këngën e Moisiut, të kompozuar nga Miriam pas kalimit të Detit të Kuq, në të cilën ata kënduan: "Ti do t'i sjellësh brenda dhe do t'i mbjellësh në malin e trashëgimisë sate, në vendin, o Zot, që ti ke bërë për të banuar në të, në vendin e shenjtë, o Zot, që duart e tua kanë themeluar."¹⁰

GSAM 190.4Nëse lexuesi do të krahasojë me kujdes tekstin e mësipërm me regjistrimin e përmbushjes së tij të bërë nga psalmisti, ai do të shohë se aty nuk thuhet se edhe toka e Palestinës është vendi i shenjtë. Davidi thotë, kur flet për udhëheqjen e Zotit ndaj bijve të Izraelit: "Ai i solli në kufirin e vendit të tij të shenjtë, madje deri në këtë mal, që dora e tij e djathtë e kishte blerë."¹¹ Në këngën te Deti i Kuq thuhet për tokën e Kanaanit se ishte vendi që ai kishte bërë për "të banuar në të, në vendin e shenjtë." Pra, në këtë citat nga psalmet, Mali Moriah, ku ishte ndërtuar vendi i shenjtë, quhet vetëm "kufiri i vendit të tij të shenjtë." Por në të njëjtin psalm thuhet: "Ai zgjodhi fisin e Judës, Malin e Sionit që e deshi. Dhe ndërtoi vendin e tij të shenjtë si pallate të larta, si dheun që ka themeluar përgjithmonë."¹²

GSAM 191Pastrimi i Vendit të Shenjtë Mendohej si Pastrim i Tokës

GSAM 191.1Në artikullin e përmendur më sipër, pasi citohet prova e supozuar se toka, ose të paktën toka e Palestinës, ishte vendi i shenjtë, pastori më pas vazhdon duke pyetur: "Si do të pastrohet vendi i shenjtë?" Me fjalët e profetit Mika, ai përgjigjet: "Sepse, ja, Zoti del nga vendi i tij, zbret dhe shkel mbi majat e larta të dheut. Dhe malet do të shkrijnë nën të, dhe luginat do të çahen, si dylli para zjarrit, dhe si ujërat që derdhen në një vend të pjerrët."¹³

GSAM 191.2Me idenë, të pranuar gjerësisht në atë kohë, se toka ishte vendi i shenjtë, lexuesi do ta kuptojë lehtësisht pse ata supozonin, pa asnjë dyshim, se në fund të dy mijë e treqind ditëve Zoti do të vinte dhe do ta pastronte tokën në mënyrën e përshkruar nga Mika. Në të gjithë kundërshtimin që u ngrit kundër Adventistëve, asnjë kundërshtar nuk e sugjeroi se pastrimi i tokës me zjarr nuk ishte ngjarja që do të ndodhte si pastrimi i vendit të shenjtë, në fund të dy mijë e treqind ditëve.

GSAM 191Apostujt u zhgënjyen, por përmbushën Shkrimin

GSAM 191.3Ky nuk është rasti i vetëm ku njerëzit kanë bërë vullnetin e Zotit, kanë përmbushur Shkrimin, dhe megjithatë janë zhgënjyer në pritshmëritë e tyre thjesht sepse nuk e kuptuan natyrën e ngjarjes që do të ndodhte. Kështu ishte edhe me apostujt e Krishtit. Kur ai u ul mbi kërriçin dhe po hynte në Jeruzalem, ata brohoritën ndërsa kujtonin fjalët e profetit:¹⁴ "Brohorit, o bijë e Jeruzalemit: ja, mbreti yt po vjen tek ti; ai është i drejtë dhe sjell shpëtim; i përulur, dhe hipur mbi një gomar, dhe mbi një kërriç, pjellë e një gomarice."¹⁵ Ishte kaq e nevojshme që në atë rast të kishte brohoritje, saqë sikur të kishin heshtur, edhe vetë gurët do të kishin klithur.¹⁶ Dishepujt mendonin se Krishti, aty dhe atëherë, do të ngjitej në fronin e Davidit si mbret tokësor ("ne besonim se ai ishte ai që duhej të shpëtonte Izraelin"¹⁷), dhe kështu brohoritën: "Bekuar qoftë mbretëria e babait tonë David, që vjen në emër të Zotit."¹⁸ Sa shumë brohoritje do të kishte pasur në atë rast sikur të kishin kuptuar se brenda një jave Krishti do të ishte i vdekur në varrin e Jozefit, i rrethuar nga roja romake? Sa shumë "lavdi" për Perëndinë dhe sa shumë përkushtim do të kishte pasur me Adventistët në vitin 1844 sikur të kishin kuptuar se pastrimi i vendit të shenjtë në fund të gjithë kohës profetike do të zgjaste një seri vitesh para se Zoti të vinte?

GSAM 192Asnjë Gabim në Llogaritjen e 2300 Ditëve

GSAM 192.1Ndërsa ky popull shqyrtoi me kujdes llogarinë e periudhës së tyre, nuk gjeti asnjë gabim; por Zoti nuk erdhi, as toka nuk u pastrua me zjarr. Çfarë do të thoshte kjo? Me siguri ata e dinin që Zoti kishte qenë me ta në lëvizjen e madhe; por tani ishin në pasiguri. Besimi i tyre te Zoti ishte i palëkundur. Ata e dinin që ai nuk do t'i braktiste. Drita do të vinte nga ndonjë burim. Pyetja e vështirë përpara tyre shprehet me fjalët e Jeremias, të cilave iu referua më parë: "A do të jesh krejtësisht për mua si një gënjeshtar dhe si ujëra që shterojnë?" Besimi nuk ushqente këtë dyshim, sepse fjalët e Zotit përmes profetit Habakuk në lidhje me vizionin u kujtuan në mendjet e tyre: "Në fund do të flasë, dhe nuk do të gënjejë."¹⁹ Shprehja tashmë e cituar nga redaktori i Voice of Truth paraqet mirë pozicionin e tyre: "Ne ende nuk mund të pranojmë që Kryeprifti ynë i madh nuk e përmbushi pikërisht në atë ditë gjithçka që tipi do të na justifikonte ta prisnim."

GSAM 193Drita mbi Vendin e Shenjtë e Zbuluar

GSAM 193.1Hiram Edson, nga Port Gibson, N.Y., më tha se një ditë pas kalimit të kohës në vitin 1844, ndërsa po lutej pas grumbujve të misrit në një fushë, Shpirti i Perëndisë erdhi mbi të në një mënyrë kaq të fuqishme sa pothuajse u godit në tokë, dhe me të erdhi një përshtypje: "Vendi i shenjtë që duhet të pastrohet është në qiell." Ai i komunikoi këtë mendim O. R. L. Crosier-it, dhe ata së bashku hetuan me kujdes këtë çështje. Në fillim të vitit 1846, një shpjegim i hollësishëm i çështjes së vendit të shenjtë nga këndvështrimi biblik, i shkruar nga z. Crosier, u botua në Day Star, një gazetë që atëherë botohej në Cincinnati, Ohio. Në atë ese të gjatë u paraqit se vepra e pastrimit të vendit të shenjtë ishte vepra përmbyllëse e Krishtit si kryeprifti ynë, që filloi në vitin 1844 dhe përfundon pak para se Ai të vijë me të vërtetë përsëri në re të qiellit si Mbret i mbretërve dhe Zot i zotërinjve.

GSAM 193Kishat në kërkim të anëtarëve të humbur

GSAM 193.2Kishte kaluar dita e dhjetë e muajit të shtatë, dhe kishat mendonin se do ta kishin të lehtë rikthimin e anëtarëve të humbur, të cilët ishin ndarë prej tyre nën "thirrjen e mesnatës" dhe mesazhin e engjëllit të dytë; por në këtë u zhgënjyen shumë, siç do të tregohet nga përgjigjja e mëposhtme ndaj lutjeve të vazhdueshme për t'u kthyer në organizatat e tyre të mëparshme, siç jepet në Midnight Cry të 26 dhjetorit 1844:—

GSAM 193.3"Por cilat janë faktet? Ata e dinë mirë se në masën e madhe të këtyre kishave temat kryesore janë, 'Kthimi i botës në besim,' 'mijëvjeçari prej një mijë vjetësh,' dhe 'kthimi i hebrenjve në Palestinë,' para ardhjes personale të Shpëtimtarit. Ata që kthehen për t'u ulur nën këngët qetësuese të doktrinave të tilla jo biblike dhe të paarsyeshme, e bëjnë këtë me sy të hapur; dhe një veprim i tillë nga ana e tyre do të jetë me të vërtetë 'të kthehen mbrapa'.

GSAM 194.1"Duke u bërë 'të lirë' në një kuptim biblik, është shumë më e sigurt të 'shtyhesh përpara' sesa të 'kthehesh mbrapa' ose të 'tërhiqesh', veçanërisht në këtë kohë, kur kurora e lavdisë së shpejti do t'u jepet besnikëve në Krishtin Jezus."

GSAM 194.2Veprimi i kishave në shtyrjen e ardhjes së Zotit përmes përkrahjes së doktrinave të mësipërme të pashkruara në Shkrime, i sugjeroi Adventistëve këto fjalë të profetit Ezekielit: "Bir njeriu, shiko, ata të shtëpisë së Izraelit thonë: 'Vizioni që ai sheh është për shumë ditë që do të vijnë, dhe ai profetizon për kohëra që janë larg.'" Në të njëjtën lidhje gjendet përgjigjja që Adventistët përdorën: "Prandaj thuaj atyre: Kështu thotë Zoti Perëndia: Asnjë nga fjalët e mia nuk do të vonohet më, por fjala që kam folur do të bëhet, thotë Zoti Perëndia."²⁰

GSAM 194"Duhet të Profetizosh Përsëri"

GSAM 194.3Ata që "hëngrën" librin dhe dhanë shpalljen e "kohës", menduan se vepra e tyre për botën ishte përfunduar; prandaj deklarata se ata duhet përsëri të mësojnë kombet, gjuhët dhe mbretërit. Një pjesë tjetër e punës, deri tani e pavënë re, tani duhet të përmbushet,—ajo e paraqitjes së karakterit të vërtetë të tempullit të Perëndisë në qiell dhe shërbimit të tij në altar. Urdhri për të matur tempullin²¹ është i nevojshëm për të fituar njohuri mbi natyrën e ngjarjes që do të ndodhë në përfundim të kohës profetike, dhe kështu të jepet një shpjegim i fjalëve, "Atëherë do të pastrohet vendi i shenjtë."

GSAM 194.4Vini re se engjëlli i kësaj shpalljeje të kohës erdhi nga qielli, dhe para se të përfundojë vepra e tij ai jep një porosi për të mësuar përsëri popullin. Mesazhi, pra, që duhet të shpjegojë çështjen e vendit të shenjtë, t'u japë besim të zhgënjyerve dhe, në të njëjtën kohë, t'u sigurojë atyre një "kallam", ose "shkop", ose rregull, me anë të të cilit populli i Perëndisë mund të provojë qëndrimin e tij moral para tij, duhet të mbajë shenja të dukshme se është me origjinë qiellore, dhe jo njerëzore.

GSAM 195Paragjykimi bllokoi qasjen te populli

GSAM 195.1Paragjykimi ekzistues kundër doktrinës së adventit ishte një pengesë thuajse e pakalueshme për njerëzit; dhe të përpiqeshe t'i mësonje përsëri pa një dritë të qartë dhe pozitive mbi shkakun e zhgënjimit, do të ishte e kotë. Vetë besimtarët adventistë kishin nevojë që shpirtrat e tyre të frymëzoheshin përsëri me një porosi qiellore, përpara se njerëzit të mund të mësoheshin si duhet; dhe si mund të arrihej kjo? A mund të bëhej kjo vetëm me urtësi njerëzore? Apo a do të kënaqeshin ata që kishin përjetuar veprën e thellë të Shpirtit të Perëndisë gjatë lëvizjes së fundit, me arsyetim thjesht njerëzor? Asgjë përveç një vepre si ajo e "mesazhit të engjëllit të tretë"²² nuk mund t'i nxirrte nga ngatërresat e tyre; dhe kjo, hap pas hapi, ndërsa ata mund ta merrnin, u inaugurua siç duhet, duke sjellë prova shumë bindëse se ishte me origjinë qiellore.

GSAM 195Si dele pa bari

GSAM 195.2Ja ku ishte trupi i madh i adventistëve, në njëfarë kuptimi, si dele pa bari, mijëra prej të cilëve vetëm disa javë më parë ishin ndarë nga të gjitha kishat dhe besimet, pa asnjë organizatë njerëzore përgjegjëse për mirëqenien e tyre shpirtërore. Ata nuk kishin këshilltarë tokësorë në të cilët mund të besonin; besimi i tyre ishte vetëm te Perëndia.

GSAM 195.3Megjithatë, ata ishin të bindur për një gjë, dhe kjo për ta ishte si një ankorë,—proklamimi i kohës ishte i saktë.²³ Por si një popull, ata ishin në një pozicion ku, nëse Perëndia nuk do t'i udhëhiqte dhe t'i ruante, ishin të prirur të pranonin shpjegime të rreme, ose të humbnin "durimin" dhe të braktisnin besimin në përvojën e tyre të kaluar. Disa e bënë këtë; ndërsa të tjerë, me një sy besimi të fiksuar te Ai që shpirtrat e tyre e donin, pyetën me ngulm, "Roje, ç'ka nga nata? Roje, ç'ka nga nata? Rojtari tha, Po vjen mëngjesi, dhe nata gjithashtu; nëse doni të pyesni, pyesni; kthehuni, ejani."²⁴

GSAM 196J. N. Andrews për Zhgënjimin

GSAM 196.1Pastori J. N. Andrews, një nga ata që kaluan përmes kësaj përvoje në vitin 1844, kështu flet për zhgënjimin:—

GSAM 196.2"U zhgënjyen ata që prisnin Zotin në vitin 1843 dhe në 1844. Ky fakt për shumëkënd është një arsye e mjaftueshme për të refuzuar të gjithë dëshminë në këtë rast. Ne e pranojmë zhgënjimin, por nuk mund të pranojmë që kjo ofron një arsye të drejtë për të mohuar dorën e Perëndisë në këtë vepër. Kisha hebreje u zhgënjye kur, në përfundim të veprës së Gjon Pagëzorit, Jezusi u paraqit si Mesi i premtuar. Dhe dishepujt besnikë u zhgënjyen thellë kur ai që ata prisnin të çlironte Izraelin u kap dhe u vra nga duar të liga. Dhe pas ringjalljes së tij, kur ata prisnin që ai të rivendoste përsëri mbretërinë e Izraelit, ata nuk mund të mos zhgënjeheshin kur kuptuan se ai po shkonte tek Ati i tij, dhe se ata do të liheshin për një kohë të gjatë në provë dhe mundim. Por zhgënjimi nuk provon se Perëndia nuk ka dorë në udhëheqjen e popullit të tij. Ai duhet t'i çojë ata të korrigjojnë gabimet e tyre, por nuk duhet t'i çojë të heqin dorë nga besimi i tyre te Perëndia. Ishte sepse bijtë e Izraelit u zhgënjyen në shkretëtirë, që ata shpesh mohuan udhëheqjen hyjnore. Ata paraqiten si një paralajmërim për ne, që të mos biem pas të njëjtit shembull të pabesimit."²⁵

GSAM 196E Vërteta Ka Pagëzimin e Papopullorisë

GSAM 196.3Duket se është plani i Zotit të vendosë të vërteta të rëndësishme në një kanal të papëlqyeshëm, ku do të jetë një kryq²⁶ t'i pranojmë dhe t'u bindemi atyre. Kjo është veçanërisht e vërtetë në këto ditë të fundit. Pjetri, duke folur për atë kohë kur fundi i të gjitha gjërave do të jetë "afër," dhe kur "gjykimi" do të "fillojë në shtëpinë e Perëndisë," thotë, "Të dashur, mos e mendoni të çuditshme provën e zjarrtë që po ju vë në provë, sikur t'ju kishte ndodhur diçka e çuditshme: por gëzohuni, për aq sa jeni pjesëmarrës në vuajtjet e Krishtit; që, kur të zbulohet lavdia e tij, të gëzoheni edhe ju me gëzim të madh. Nëse ju përbuzin për emrin e Krishtit, të bekuar jeni; sepse Fryma e lavdisë dhe e Perëndisë pushon mbi ju: nga ana e tyre ai fyehet, por nga ana juaj ai lavdërohet."²⁷

GSAM 197.1Kur e vërteta ka marrë pagëzimin e papëlqyeshmërisë, pranimi i saj kërkon më shumë hir sesa thjesht të ndjekësh besimin e masave. Pretenduesit hipokritë nuk shohin asnjë nxitje të madhe për të pranuar një të vërtetë që kërkon veprim, si të lundrosh kundër rrjedhës së lumit "kundër erës dhe rrymës." Kështu, e vërteta bëhet një provë për të besnikët, të ndershmit, të sinqertët dhe të ndërgjegjshmit.

GSAM 197.2Ne kemi treguar më parë se profecia e lëvizjes së ardhjes parashikon një zhgënjim. Ai erdhi; dhe kështu, në providencën e Perëndisë, pranimi i atij mesazhi pati kryqin e vet.