Kapitulli 11 — Mesazhi i Engjëllit të Dytë
GSAM 171.1"DHE pasoi një engjëll tjetër, duke thënë: 'Ra, ra Babilonia, qyteti i madh, sepse i bëri të gjitha kombet të pinë verën e zemërimit të kurvërisë së saj.'"1
GSAM 171.2"Atëherë zoti i shtëpisë, i zemëruar, i tha shërbëtorit të tij: 'Dil shpejt në rrugët dhe në rrugicat e qytetit, dhe sill këtu të varfrit, të gjymtuarit, të çalët dhe të verbrit.'"2
GSAM 171.3Zoti, përmes predikuesve të tij, kishte trazuar botën me mesazhin, "Ka ardhur ora e gjykimit të tij,"—një mesazh rreth të cilit të gjithë të vetëquajturit e tij mund të ishin bashkuar, nëse do të donin. Kjo ishte thirrja e parë për "darkën" e dasmës. Ajo ishte shpallur "atyre që ishin ftuar."3 Pasi kjo thirrje u hodh poshtë me justifikime të ndryshme, u dha një thirrje e dytë, në përputhje me mesazhin e engjëllit të dytë.4 Me këtë thirrje Zoti ndau një popull që të shkojë përpara deri në fund të kohës me dritën e përparuar të së vërtetës së tij.
GSAM 171Thirrja e Dytë për Darkën e Martesës
GSAM 171.4Mesazhi i dytë—ai që pason britmën e orës së gjykimit—thotë: "Babilonia ra, ra, qyteti i madh, sepse i bëri të gjitha kombet të pinë verën e zemërimit të kurvërisë së saj." Dhe thirrja e dytë për darkën thotë: "Dilni shpejt në rrugët dhe rrugicat e qytetit, dhe sillni këtu të varfrit, të gjymtuarit, të çalët dhe të verbrit." Në secilin prej këtyre shkrimeve, populli i vetëquajtur i Zotit quhet "qytet". Me doktrinat e tyre kontradiktore dhe të ngatërruara, ata quhen "Babilonia". Një shkrim tjetër që i referohet kohërave të fundit tregon se pak para ardhjes së Zotit, populli i tij thirret të dalë nga "Babilonia": "Babilonia e madhe ka rënë, ka rënë, dhe është bërë banesa e demonëve, dhe strehë e çdo shpirti të ndyrë, dhe kafaz i çdo zogu të papastër e të urryer.... Dilni prej saj, o populli im, që të mos jeni bashkëpjesëtarë në mëkatet e saj, dhe që të mos merrni nga plagët e saj."5
GSAM 172"Kujto se si ke dëgjuar"
GSAM 172.1Në adresimin te kisha e Sardisit lexojmë: "Prandaj kujto se si ke marrë dhe dëgjuar; ruaje dhe pendohu. Po të mos vigjilosh, do të vij mbi ty si një hajdut, dhe ti nuk do ta dish në ç'orë do të vij mbi ty."6 Duket se kisha e Sardisit lindi nga Reformacioni, pas periudhës së errët të veprës së "Jezebelës" — kishës apostate. Kishës së Sardisit iu tha se kishte qenë një kishë e gjallë; por kur dëgjoi dhe refuzoi doktrinën e ardhjes së Zotit, ajo vendosi veten në një pozicion ku mund të kapej nga ajo ngjarje si nga një "hajdut natën." Kështu, siç thuhet nga apostulli Pal në 1 Tessalonikasve 5:1-5, do të jetë gjendja e atyre që thërrasin: "Paqe dhe siguri," kur ardhja e Zotit është afër. Ata që ndjekin dritën e së vërtetës quhen "bijtë e ditës," dhe Zoti nuk do t'u vijë atyre si një hajdut.
GSAM 172.2Në këtë përshkrim profetik të shtatë kishave, ne shohim se rënia e kishës së Sardisit pasohet menjëherë nga kisha e Filadelfias, ose (siç tregon fjala) kisha e dashurisë vëllazërore. Të tillë, me të vërtetë, ishin 50,000 besimtarët që, përmes mesazhit të engjëllit të dytë, u nxorrën nga të gjitha kishat e ndryshme dhe u bashkuan në një lidhje dashurie vëllazërore mbi të vërtetën themelore të ardhjes së menjëhershme të Krishtit.
GSAM 173Si u Proklamua Mesazhi i Dytë
GSAM 173.1Midnight Cry e 12 shtatorit 1844 përmban një deklaratë të bërë nga pastori J. V. Himes në lidhje me mesazhin e engjëllit të dytë dhe rrethanat që çuan në shpalljen e tij. Letra e tij është datuar McConnelsville, Ohio, 29 gusht 1844, dhe thotë:—
GSAM 173.2"Kur filluam punën me vëllanë Miller në vitin 1840, ai kishte dhënë ligjërata për nëntë vjet. Gjatë asaj kohe ai qëndroi thuajse i vetëm. Por punimet e tij ishin të pandërprera dhe efektive në zgjimin e atyre që pohonin se ishin të krishterë ndaj shpresës së vërtetë të popullit të Perëndisë, dhe përgatitjes së nevojshme për ardhjen e Zotit; si edhe në zgjimin e të gjitha shtresave të të pakthyerve në besim ndaj ndjenjës së gjendjes së tyre të humbur, dhe detyrës së pendesës së menjëhershme dhe kthimit te Perëndia, si përgatitje për t'u takuar me Dhëndrin në paqe në ardhjen e tij. Këto ishin objektivat kryesore të punës së tij. Ai nuk bëri asnjë përpjekje për t'i konvertuar njerëzit në një sekt apo parti fetare.
GSAM 173.3"Kur u bindëm për të vërtetën e ardhjes së afërt dhe përqafuam doktrinën publikisht, mbajtëm të njëjtat pikëpamje dhe ndoqëm të njëjtin kurs mes sekteve të ndryshme, ku na thirri, me providencën e Perëndisë, të punonim. Ne i thamë predikuesve dhe kishave se nuk ishte pjesë e punës sonë t'i copëtonim, t'i ndanim apo t'i shpërqendronim: Ne kishim një qëllim të qartë, dhe ai ishte të jepnim 'thirrjen', paralajmërimin për gjykimin 'në derë', dhe t'i bindnim njerëzit e tjerë të përgatiteshin për ngjarjen.... Shërbimi dhe anëtarësia që përfituan nga puna jonë, por që nuk e kishin përqafuar sinqerisht doktrinën, panë se duhej ose të shkonin me doktrinën, ta predikonin dhe ta mbanin atë, ose, në krizën që ishte pikërisht mbi ta, do të kishin vështirësi me besimtarët e vendosur dhe të palëkundur. Prandaj ata vendosën kundër doktrinës dhe vendosën, disa me një politikë dhe disa me një tjetër, ta shtypnin këtë çështje. Kjo i vendosi vëllezërit dhe motrat tona mes tyre në një pozicion jashtëzakonisht të vështirë. Shumica prej tyre e donin kishën e tyre dhe nuk mund të mendonin të largoheshin. Por kur u tallën, u shtypën dhe në mënyra të ndryshme u përjashtuan nga privilegjet dhe kënaqësitë e tyre të mëparshme, dhe kur u mohohej 'ushqimi në kohën e duhur', dhe kur kënga joshëse e 'paqes dhe sigurisë' u jehonte në veshët e tyre nga e shtuna në e shtunë, ata së shpejti u larguan nga prirjet e tyre partiake, u ngritën në madhështinë e forcës së tyre, hoqën qafe zgjedhën dhe ngritën britmën, 'Dilni prej saj, populli im.'
GSAM 174Në një pozicion të vështirë
GSAM 174.1"Kjo gjendje na vuri në një pozicion të vështirë, (1) sepse ishim pikërisht në fund të kohës sonë profetike, në të cilën prisnim që Zoti do të mblidhte të gjithë popullin e tij në një; dhe (2) gjithmonë kishim predikuar një doktrinë të ndryshme; dhe tani që rrethanat kishin ndryshuar, do të konsiderohej si pa sinqeritet nga ana jonë nëse do të bashkoheshim në thirrjen për ndarjen dhe shpërbërjen e kishave që na kishin pranuar ne dhe mesazhin tonë. Prandaj hezituam dhe vazhduam të vepronim sipas qëndrimit tonë të parë, derisa kisha dhe shërbimi e çuan çështjen kaq larg sa u detyruam, në frikën e Perëndisë, të merrnim një qëndrim mbrojtës për të vërtetën dhe për fëmijët e shtypur të Perëndisë.
GSAM 174Shembull Apostolik për Veprimet Tona
GSAM 174.2"'Dhe ai hyri në sinagogë, dhe foli me guxim për tre muaj, duke diskutuar dhe bindur për gjërat që kanë të bëjnë me mbretërinë e Perëndisë. Por kur disa u kokëfortësuan, nuk besuan, por flisnin keq për atë rrugë para turmës, ai u largua prej tyre dhe i ndau dishepujt, duke diskutuar çdo ditë në shkollën e njëfarë Tiranusi.'7 Nuk ishte deri sa 'disa u ngurtësuan' dhe 'flisnin keq për atë rrugë [ardhjen e Zotit] para turmës', që vëllezërit tanë u shtynë të dilnin dhe të ndaheshin nga kishat. Ata nuk mund të duronin këtë 'fjalë të liga' të 'shërbëtorëve të lig', dhe kishat që ndiqnin rrugën e shtypjes dhe 'fjalës së ligë' ndaj atyre që prisnin 'shpresën e bekuar', për ta nuk ishin gjë tjetër veçse bijat e Babilonisë mistike. Kështu i shpallën ato dhe hynë në lirinë e ungjillit. Dhe megjithëse nuk pajtohemi të gjithë për atë se çfarë përbën Babiloninë, jemi të pajtuar për ndarjen e menjëhershme dhe përfundimtare nga të gjithë ata që kundërshtojnë doktrinën e ardhjes së Zotit dhe të mbretërisë së Perëndisë që është afër. Ne besojmë se është një çështje jete dhe vdekjeje. Është vdekje të mbetesh i lidhur me ato trupa që flasin lehtë për ardhjen e Zotit ose e kundërshtojnë atë. Është jetë të dalësh nga çdo traditë njerëzore, të qëndrosh mbi fjalën e Perëndisë dhe të presësh çdo ditë shfaqjen e Zotit. Prandaj tani u themi të gjithëve që janë në ndonjë mënyrë të përfshirë në zgjedën e robërisë: 'Dilni nga mesi i tyre dhe ndahuni, thotë Zoti, dhe mos prekni asgjë të papastër; dhe unë do t'ju pranoj, dhe do të jem një Atë për ju, dhe ju do të jeni djemtë dhe vajzat e mia, thotë Zoti i Plotfuqishëm.'"8
GSAM 175Kundërshtim i pakuptueshëm
GSAM 175.1Wm. Miller kështu flet për konfliktin që ekzistonte në atë kohë midis kishave dhe Adventistëve:—
GSAM 175.2"Është krejtësisht e çuditshme dhe e pakuptueshme që kishat kristiane të përjashtojnë këtë doktrinë dhe anëtarët e tyre për këtë shpresë të bekuar. E di që disa nga kishat baptiste thonë se nuk i përjashtojnë ata për besimin e tyre, por për kungimin e tyre me besimtarët adventistë. Atëherë, nëse nuk është për besimin e tyre në një Shpëtimtar që vjen, pse përjashtohem unë nga pulpitet e tyre, ndërkohë që nuk kam marrë kurrë pjesë në kungim me asnjë kishë tjetër përveç asaj baptiste? Është një justifikim i rremë. Por kjo nuk mund të jetë pretendimi i metodistëve dhe presbiterianëve; sepse ata besojnë në komunion të përzier. Për çfarë i përjashtojnë ata? Kam dëgjuar për disa që përjashtohen për 'këndimin' e melodive të ardhjes së dytë; të tjerë për çmenduri, kur e gjithë çmenduria që u provua kundër tyre ishte se ata po prisnin Krishtin. O Perëndi, 'fali, sepse nuk e dinë ç'bëjnë.'"
GSAM 176Storrs për qëndrimin e kishave
GSAM 176.1George Storrs foli për qëndrimin e kishave ndaj Adventistëve, kështu:—
GSAM 176.2"Cila prej tyre, në këtë çast, nuk po thotë: 'Unë ulem si një mbretëreshë'? Dhe cila prej tyre nuk kënaqet me idenë se një ditë do të pushtojë botën, dhe se ajo do t'i nënshtrohet besimit të tyre? Cila prej tyre do të lejojë një shpirt të qëndrojë mes tyre në paqe, që haptas dhe pa frikë pohon besimin e tij në ardhjen që është afër? A nuk janë kushtet për të qëndruar mes tyre pa u shqetësuar që ju 'të hiqni dorë plotësisht' nga shprehja publike e besimit në ardhjen e Zotit këtë vit, cilatdo qofshin bindjet tuaja mbi këtë çështje, dhe sa e rëndësishme qoftë për ju të thërrisni: 'Kini frikë nga Perëndia dhe jepini atij lavdi, sepse ka ardhur ora e gjykimit të tij'?"
GSAM 176Dëshmia e Mansfieldit
GSAM 176.3L. D. Mansfield, duke shkruar nga Oneida, Nju Jork, më 21 mars 1844, dëshmon kështu:—
GSAM 176.4"Perëndia po vepron në mendjet e bijve të tij të dashur që po e presin Zotin nga qielli, dhe po i udhëheq ata jo vetëm t'i kushtojnë vëmendje engjëllit 'që kishte ungjillin e përjetshëm për ta predikuar, duke thënë: Ora e gjykimit të tij ka ardhur,' por edhe të zbatojnë urdhrin pasues, 'Dilni prej saj, populli im!' Jam më plotësisht i bindur se kurrë më parë, se organizatat fetare të ditëve të sotme përbëjnë një pjesë të konsiderueshme të asaj Babilonie që do të rrëzohet me dhunë dhe nuk do të gjendet më fare.... Megjithatë, më duket se në disa nga organizatat ngjashmëria me bririn e vogël është më e spikatur. Disa shembuj do ta ilustrojnë këtë çështje.
GSAM 176Shpirti i Masës i Manifestuar
GSAM 176.5"Një vëlla që kishte punuar me shumë sukses në këtë rajon, duke shpallur ardhjen e Zotit, caktoi një takim për të mbajtur një ligjëratë në një vend të caktuar dhe në një kohë të caktuar. Zoti e rregulloi kështu që ai të ishte gjashtëmbëdhjetë milje larg vendtakimit, por një predikues _____ ishte i pranishëm, në krye të një turme, me katran dhe pendë, me qëllim t'i aplikonte ato atij shërbëtori të Perëndisë Më të Lartë. Ky i njëjti predikues nisi pak më vonë një mbledhje të zgjatur, por gjithçka ishte po aq e ftohtë dhe akullt sa akullnaja e veriut—asnjë shpirt nuk u zgjua apo u kthye. Më në fund, predikuesi tha se besonte se do t'i duhej të zinte 'vendin e të shqetësuarve.'
GSAM 177.1"Një udhëheqës klase në këtë fshat i tha klasës së tij, që kur kemi mbajtur mbledhje këtu, se nëse ndonjë njeri hynte në shtëpinë e tij dhe thoshte se besonte se Krishti do të vinte këtë vit, ai do ta nxirrte jashtë."
GSAM 177Detyrimi ndaj Kishave
GSAM 177.2Në këtë pikë do të sjellim një dëshmi nga një fjalim për konferencën e besimtarëve adventistë të mbledhur në Boston, Mass., më 31 maj 1844, të nënshkruar nga Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale dhe J. V. Himes. Ata thonë:—
GSAM 177.3"Rreth detyrës sonë ndaj kishave mund të themi edhe një fjalë. Rreziku këtu, si në shumicën e rasteve të tjera, na duket se qëndron në ekstremet. Forma e parë e rrezikut është ajo e lejuarit autoritetin e kishës me të cilën mund të jemi të lidhur të na heshtë në një çështje të tillë detyre. Ne nuk kemi asnjë dyshim se mijëra njerëz e kanë sjellë veten nën dënim para Perëndisë duke iu dorëzuar pretendimeve jobiblike të kishave të tyre në këtë çështje, të cilët, sikur të kishin qenë të vendosur dhe besnikë, tani do të ishin në një gjendje shumë më të sigurt dhe më të dobishëm, edhe pse edhe ata mund të ishin thirrur të vuajnë.
GSAM 177.4"Forma e dytë e rrezikut është t'i nënshtrohesh një fryme hakmarrjeje kundër kishave për shkak të padrejtësisë së tyre ndaj nesh, dhe të bësh një luftë pa dallim kundër të gjitha organizatave të tilla. Sa i përket detyrës së Adventistëve, në lidhje me kishat me të cilat ata mund të jenë të lidhur, nëse do të na kërkohej ta bënim këtë, nuk mund të jepnim udhëzime që mund të kishin zbatim të përgjithshëm. Ata duhet të veprojnë në frikën e Perëndisë, sipas rrethanave të çështjes.
GSAM 178.1"Megjithatë, ne duhet të jemi të vendosur në kryerjen e detyrës sonë, në dëshminë për të vërtetën në çdo rast të përshtatshëm dhe të duhur. Dhe nëse duke ndjekur këtë rrugë i ofendojmë kishat, dhe ato na kërcënojnë me përjashtim nëse nuk heshtim (edhe pse nëse na duket e arsyeshme të ndërpresim marrëdhëniet tona me kishën në mënyrë miqësore, mund të jetë rruga më e mirë), le të bëjmë detyrën tonë, dhe kur të përjashtohemi, të jemi të durueshëm duke vuajtur padrejtësinë, dhe të jemi të gatshëm me Zotin tonë të 'dalim jashtë portës, duke bartur fyerjen e tij.'"
GSAM 178.2Nga këto citate që kanë të bëjnë me veprimet e kishave ndaj atyre që shpallnin mesazhin e engjëllit të dytë, mund të shihet lehtësisht se si, si rezultat i parë i dhënies së kësaj thirrjeje të dytë për "darkë", ata që ishin mbledhur në një tufë shpirtërore përshkruhen si "të sakatosurit", "të çalët," dhe "të verbërit," gjë që sugjeron fuqishëm keqtrajtimin që kishin marrë nga "goditja" e "bashkëshërbëtorëve të tyre," nga të cilët ishin ndarë.
GSAM 178Një Popull i Veçantë i Zgjedhur për të Pranuar Të Vërteta të Reja
GSAM 178.3Qëllimi i Zotit mund të kuptohet qartë në nxjerrjen e një populli të veçantë nën shpalljen e mesazhit të engjëllit të dytë—thirrjes së dytë për "darkën"—dhe "thirrjes së mesnatës." Të vërtetat e çmuara për ditët e fundit duhej të kërkoheshin dhe të shpalleshin—një vepër që nuk mund të bëhej në kishat "të lidhura me kredot" ashtu si as shpallja e ungjillit për botën nuk mund të realizohej nga kisha apostolike ndërkohë që ruante lidhjen me sektet hebraike. Perëndia kërkoi atje ndarje,9 dhe ai gjithashtu kërkoi ndarjen e besimtarëve të ardhjes së dytë nga ata që do të përpiqeshin t'i mbanin në rrethin e kredove të tyre.
GSAM 179"Six Sermons" të Storrs
GSAM 179.1Pak pasi u ndanë nga këto grupe, vërejmë se drita erdhi te besimtarët e ardhjes së Krishtit mbi çështjen e dënimit të ardhshëm, siç shpjegohet në broshurën, "Six Sermons," nga George Storrs, duke marrë qëndrimin se njeriu nga natyra është i vdekshëm; se të vdekurit janë të pavetëdijshëm midis vdekjes dhe ringjalljes; se ndëshkimi përfundimtar i të pabesëve do të jetë shfarosje totale; dhe se pavdekshmëria është një dhuratë e Perëndisë, që merret vetëm me besim te Zoti ynë Jezu Krishti.
GSAM 179.2Mijëra Adventistë pranuan këtë doktrinë mbi natyrën e njeriut, por jo të gjithë. Refuzimi i saj nuk solli asnjë konfuzion mes tyre, pasi konsiderohej thjesht një çështje besimi dhe jo një provë e qëndrimit moral; prandaj, përpjekja e përbashkët për të paralajmëruar botën për afrimin e afërt të Krishtit vazhdoi e pandërprerë. Megjithatë, kjo pati efektin e nxitjes së zemërimit të kishave kundër tyre.
GSAM 179Të paaftë për të kundërshtuar "Six Sermons"
GSAM 179.3Predikuesi metodist në qytetin ku unë banoja, i cili më parë kishte marrë pjesë në predikimin e doktrinës së ardhjes në vitin 1843, mori "Six Sermons", e lexoi dhe pranoi para anëtarëve të kishës së tij se nuk mund ta kundërshtonte doktrinën; por kur pa se shumë prej anëtarëve të kishës po e pranonin, ai këshilloi të tjerët të mos e lexonin librin, sepse "do të besonin doktrinën nëse e lexonin." Në muajin shtator të vitit 1844, pasi ky predikues u kthye nga konferenca vjetore, ai u ngrit në foltoren e tij dhe publikisht hodhi poshtë doktrinën e ardhjes, dhe me përulësi kërkoi falje nga kisha që kishte ftuar ndonjëherë ligjëruesit të flisnin në kishë.
GSAM 179Gjykuar për herezi
GSAM 179.4Ky veprim nga ana e predikuesit u pasua së shpejti nga një përpjekje për t'i gjykuar besimtarët e adventit për herezi; por meqë atyre u lejohej të mbronin rastet e tyre nga Bibla, kisha nuk arriti asnjë fitore. Disa u përjashtuan nga kjo kishë sepse veprimet e tyre nuk ishin në përputhje me disiplinën, dhe shumë të tjerë u tërhoqën për shkak të këtij përjashtimi të anëtarëve, të cilëve besimi nuk mund t'u provohej se ishte në kundërshtim me Shkrimet. Kështu, doktrina e adventit u përjashtua përgjithmonë nga kisha ku qindra njerëz kishin gjetur Shpëtimtarin dhe ishin bërë të lumtur në Perëndi.
GSAM 180.1Ajo që u bë në qytetin tim të lindjes u zbatua gjithashtu në qindra kisha të tjera në të gjithë vendin. Ata që u trajtuan kështu nga vëllezërit e tyre të mëparshëm gjetën ngushëllim të madh në fjalët e profetit Isaia: "Dëgjoni fjalën e Zotit, ju që dridheni nga fjala e tij: Vëllezërit tuaj që ju urrenin, që ju përjashtonin për emrin tim, thanë: Le të lavdërohet Zoti; por ai do të shfaqet për gëzimin tuaj, dhe ata do të turpërohen."10
GSAM 180Zemërimi i të Ligjve i Shfaqur
GSAM 180.2Ndërsa afrohej dita në të cilën pritej Zoti, besimtarët u bënë më të përkushtuar në punët e tyre, dhe të ligjtë u zemëruan dhe u tallën edhe më egërsisht, siç do të shihet nga deklarata e mëposhtme e bërë nga redaktori i Midnight Cry të 31 tetorit 1844:—
GSAM 180.3"Efekti që kjo lëvizje pati mbi të ligët, gjithashtu na shërbeu shumë për të na konfirmuar në besimin tonë se Perëndia ishte në të. Kur fëmijët e Perëndisë u mblodhën së bashku për t'u përulur dhe për t'u përvujtëruar para tij, dhe për t'u përgatitur për shfaqjen e tij, ashtu si i takonte një grup mëkatarësh që mund të shpëtoheshin vetëm me anë të hirit, të ligët shfaqën mizorinë më të madhe. Kur ne nuk kishim dhënë asnjë njoftim për mbledhjet tona përveç në gazetën tonë, dhe as nuk kishim ftuar publikun atje, bijtë e Belialit u grumbulluan në to dhe shkaktuan shumë trazira. Në mbrëmjen e së shtunës, më 12 të këtij muaji [12 tetor 1844], nuk mbajtëm asnjë mbledhje në tabernakël, që kujdestari [janitori] të kishte mundësi të pastronte shtëpinë për Sabbath-in [të Dielën]. Por turma u hodh në shtëpi dhe ia mohoi edhe këtë privilegj. Kryebashkiaku, megjithatë, pa u kërkuar ndërhyrja, u përfshi menjëherë dhe i përzuri ata.
GSAM 181.1"Në mbledhjet tona të së dielës së ardhshme, pasi tabernakli u mbush, një turmë e dendur zinte rrugën përpara ndërtesës, shumë prej tyre të zemëruar që dikush të besojë në ardhjen e Zotit. Në mbrëmje, për shkak të trazirave të popullit, nuk u mbajt asnjë mbledhje; megjithatë, rruga u mbush me turmën herët; por ndërhyrja e menjëhershme e kryebashkiakut dhe policisë së tij efikase e pastroi rrugën, pasi dërguan disa në stacionin e policisë. Ne mund të krahasojmë sjelljen e turmës vetëm me atë që rrethoi derën e Lotit, në mbrëmjen përpara shkatërrimit të Sodomës.... Kjo lëvizje nga ana e tyre ishte aq e papritur, e njëkohshme dhe e gjerë, sa manifestimi i saj në ditën e parë të muajit të shtatë hebre na forcoi në mendimin tonë se ky duhej të ishte muaji."
GSAM 181Ironistët veshin rrobat e ngjitjes
GSAM 181.2Më 22 tetor 1844, dita kur përfunduan dy mijë e treqind ditët, në Paris, Maine, ndërsa besimtarët ishin mbledhur në shtëpinë e adhurimit, të zënë me lutje solemne drejtuar Perëndisë, në pritje që Zoti të vinte atë ditë, tallësit e përqeshësit u mblodhën rreth shtëpisë, duke kënduar këngë tallëse. Dy nga këta huliganë veshën rroba të gjata të bardha dhe u ngjitën në çatinë e shtëpisë, kënduan këngë dhe tallën ata që ishin brenda duke u lutur dhe duke pritur ardhjen e Zotit.
GSAM 181.3Është e mundshme që nga kjo rrethanë të kenë origjinën gënjeshtrat e përhapura për Adventistët që vishnin rroba ngjitjeje; sepse megjithëse gazetat adventiste ofruan shpërblime deri në 500 dollarë për një rast të vetëm të vërtetë ku një Adventist veshi një rrobë ngjitjeje në vitin 1844 dhe kështu priti ardhjen e Zotit, asnjë rast nuk është sjellë kurrë.
GSAM 182Vizion i Hazen Foss, 1844
GSAM 182.1Rreth kësaj kohe, në Poland, Maine, jetonte një djalë i ri me emrin Hazen Foss, i cili besonte fort se Zoti do të vinte në ditën e dhjetë të muajit të shtatë. Ai ishte një burrë me pamje të hijshme, sjellje të këndshme dhe mjaft i arsimuar. Disa javë para se të përfundonte "thirrja e mesnatës", Zoti iu afrua dhe i dha një vizion, në të cilin iu tregua udhëtimi i popullit të adventistëve drejt qytetit të Perëndisë, me rreziqet e tyre. Iu dhanë disa mesazhe paralajmëruese që ai duhej t'i përcillte, dhe ai pati gjithashtu një pamje të provave dhe përndjekjes që do të pasonin në mënyrë të pashmangshme nëse ai do të ishte besnik në rrëfimin e asaj që i ishte treguar. Atij, ashtu si z. Foy, iu treguan tre hapa përmes të cilëve populli i Perëndisë duhej të vinte plotësisht në rrugën drejt qytetit të shenjtë. Duke qenë besimtar i palëkundur në ardhjen e Zotit "brenda pak ditësh" (siç këndonin atëherë), pjesa e vizionit që lidhej me tre hapat në rrugë i ishte e pakuptueshme; dhe duke qenë natyrshëm me shpirt krenar, ai u tërhoq nga kryqi dhe refuzoi ta rrëfente. Vizionin e përsëritën për herë të dytë, dhe për më tepër i thanë se nëse ai ende do të refuzonte të rrëfente atë që i ishte treguar, barra do t'i hiqej dhe do t'i jepej njërit prej më të dobëtve të fëmijëve të Zotit, njërit që do të rrëfente me besnikëri atë që Perëndia do të zbulonte. Ai refuzoi përsëri. Atëherë iu dha një vizion i tretë, dhe atij iu tha se ai ishte çliruar, dhe barra ishte vendosur mbi një nga më të dobëtit e të dobëtve, i cili do të bënte vullnetin e Zotit.
GSAM 182Foss Dështon të Tregojë Vizionin e Tij
GSAM 182.2Kjo e tronditi të riun, dhe ai vendosi të rrëfente atë që i ishte treguar, dhe për këtë arsye njoftoi takimin. Njerëzit u mblodhën për të parë dhe dëgjuar. Ai rrëfeu me kujdes përvojën e tij, se si kishte refuzuar të rrëfente atë që Zoti i kishte treguar, dhe çfarë do të rezultonte nga refuzimi i tij. "Tani," tha ai, "do të rrëfej vizionin." Por fatkeqësisht! Ishte tepër vonë: ai qëndroi para njerëzve memec si një statujë, dhe më në fund tha me agoninë më të thellë, "Nuk më kujtohet asnjë fjalë e vizionit." Ai shtrëngoi duart nga dëshpërimi, duke thënë, "Perëndia e ka përmbushur fjalën e tij. Ai ma ka marrë vizionin," dhe me një shqetësim të madh mendor tha, "Unë jam një njeri i humbur." Që nga ajo kohë ai humbi shpresën e tij në Krishtin dhe ra në një gjendje dëshpërimi. Ai nuk mori më pjesë kurrë në një mbledhje adventiste dhe nuk kishte asnjë interes personal në fe. Sjellja e tij në shumë aspekte, të paktën, ka qenë si e një njeriu të privuar nga ndikimi i butë i Shpirtit të Zotit, si i një njeriu "të lënë në mënyrat e veta, për t'u mbushur me veprat e veta." Në këtë gjendje shpirtërore ai vdiq në vitin 1893.
GSAM 183Vizioni i Foss-it i rrëfyer nga një tjetër
GSAM 183.1Rreth tre muaj nga koha kur dështoi të rikujtonte vizionin e tij, ai dëgjoi nga një dhomë ngjitur një vizion të rrëfyer nga një tjetër. Mbledhja mbahej në një shtëpi ku ai ndodhej. E nxitën të hynte në mbledhje, por ai refuzoi. Ai tha se vizioni ishte aq i ngjashëm me atë që i ishte treguar, sa dy persona mund të rrëfenin të njëjtën gjë. Dhe kështu u mësua ajo që ai kishte parë, por nuk mundej ta kujtonte kur përpiqej ta rrëfente. Kur më vonë pa personin, ai tha: "Ky është instrumenti mbi të cilin Zoti ka vendosur barrën."
GSAM 183I zhgënjyer trishtueshëm
GSAM 183.2Më në fund erdhi dita e dhjetë e muajit të shtatë, sipas kohës hebraike (22 tetor 1844). Ajo gjeti mijëra e mijëra njerëz që po prisnin atë çast për përmbushjen e shpresave të tyre. Ata nuk kishin bërë përgatitje për asgjë tokësore pas asaj date. Ata madje nuk kishin mbajtur as idenë, "nëse nuk vjen," por kishin planifikuar çështjet e tyre tokësore sikur të prisnin që ajo ditë të përfundonte periudhën e jetës së tyre natyrore. Ata kishin paralajmëruar dhe inkurajuar të ligët të ikin nga zemërimi që po vjen, dhe shumë prej tyre frikësoheshin se mesazhi mund të provohej i vërtetë. Kishin këshilluar të afërmit e tyre dhe ishin lutur me ta, dhe i kishin dhënë lamtumirën atyre që nuk ia kishin dhënë zemrën Perëndisë. Me pak fjalë, ata i kishin dhënë lamtumirën të gjitha gjërave tokësore me gjithë solemnitetin e atij që e konsideron veten se do të paraqitet ballë për ballë me Gjykatësin e gjithë dheut. Kështu, me një ankth thuajse pa frymë, ata u mblodhën në vendet e tyre të adhurimit, duke pritur, nga çasti në çast, të dëgjojnë "zërin e arkëngjelit dhe trumbitën e Perëndisë," dhe të shohin qiellin të përfshirë nga flakët e lavdisë së Mbretit të tyre që po vinte.
GSAM 184.1Orët kalonin ngadalë, dhe kur më në fund dielli perëndoi pas horizontit perëndimor, përfundoi dita e dhjetë e muajit të shtatë hebre. Errësira e natës përsëri shtriu velin e saj të zymtë mbi botën; por me atë errësirë erdhi një dhimbje trishtimi në zemrat e besimtarëve adventistë, një dhimbje e tillë që mund të gjejë vetëm një paralel në pikëllimin e dishepujve të Zotit tonë, ndërsa ata solemnisht po ktheheshin në shtëpitë e tyre në natën pas kryqëzimit dhe varrimit të atij që vetëm pak më parë e kishin shoqëruar triumfalisht në Jeruzalem si Mbretin e tyre.