Kapitulli 15 — Dritë në Rritje dhe Mrekulli Më të Mëdha
GSAM 235.1"Kujtoni ditët e mëparshme, kur, pasi u ndriçuat, duruat një luftë të madhe vuajtjesh; pjesërisht, ndërsa u bëtë shënjestra talljesh dhe vuajtjesh; dhe pjesërisht, ndërsa u bëtë shokë të atyre që trajtoheshin kështu."1
GSAM 235.2Perioda kohore nga zhgënjimi i vitit 1844 deri sa u hodh dritë e qartë mbi vendin e shenjtë dhe lajmin e tretë engjëllor, ishte një periudhë prove e veçantë. Adventistët që vazhdonin të ishin të bindur se kishin të drejtë në lëvizjen e mëparshme, ishin me të vërtetë një "objekt talljesh" për ata që mendonin se mesazhi ishte një dështim i plotë; dhe për këtë shkak ata ishin subjekt i fyerjeve të mëdha. Këtë ata mund ta duronin me gëzim, ndërsa mbaheshin pas Zotit me besim dhe ndanin praninë e Shpirtit të Tij të Shenjtë.
GSAM 235Dy pika të veçanta sulmi
GSAM 235.3Satani kishte dy pika të veçanta tundimi për popullin Adventist. E para ishte t'i bënte ata që ishin të vendosur në besimin se koha profetike kishte përfunduar, të besonin se ardhja e dytë e Krishtit ishte një ardhje shpirtërore, dhe se në njëfarë mënyre ai kishte bërë këtë ardhje në fund të dy mijë e treqind ditëve. E dyta ishte t'i nxiste ata që hezitonin në lidhje me përvojën e tyre të kaluar, që ta braktisnin atë plotësisht. Kështu, ndërsa e vërteta në lidhje me vendin e shenjtë dhe lajmin e tretë engjëllor po zbulohej gradualisht nga Shkrimet, mesazhet e Shpirtit të Perëndisë, përmes dhuratës së profecisë, konfirmuan lëvizjen e kaluar, duke e quajtur atë "një dritë e ndritshme" që Perëndia vendosi në krye të shtigjit, për të ndriçuar gjithë rrugën deri në qytet, dhe treguan dëshmitë nga Shkrimet se ardhja e dytë e Krishtit do të jetë e vërtetë dhe personale, dhe për rrjedhojë nuk mund të ishte ngjarja në fund të "ditëve."
GSAM 236Manifestime të Mrekullueshme
GSAM 236.1Nëse Zoti do t'i fliste popullit të Tij me vizione në këto ditë të fundit, a nuk do të prisnim që në vetë manifestimin të kishte shenja të dukshme hyjnore? Këto shenja janë të dukshme në vizionet e zonjës E. G. White. Fenomeni i vetë vizioneve, siç tregohet në Kapitullin 13, është thjesht një mrekulli; por ka shumë veçori të mrekullueshme të lidhura me pamjet e saj të mëparshme, të cilat do t'i vini re ndërsa vazhdoni të lexoni këtë vepër; dhe a mund të prisnim që të ishte ndryshe në një dhuratë të këtij karakteri, të projektuar nga Perëndia për të tërhequr vëmendjen e njerëzve, dhe për t'i bërë ata të thonë, si Moisiu, "Do të kthehem mënjanë, dhe do ta shoh këtë pamje të madhe"? Deklarata e thjeshtë e një vajze të varfër, të sëmurë e të dobët, që dukej se ishte në prag të vdekjes, se Zoti i kishte dhënë një vizion, nuk do të kishte qenë e mjaftueshme për ta bërë këtë. Manifestimet e mrekullueshme të lidhura me vizionet krijuan një interes për to, dhe vajzës iu kërkua të shkonte nga vendi në vend dhe të rrëfente atë që Zoti i kishte urdhëruar të bënte të ditur të tjerëve.
GSAM 236Demonstrime të Veçanta në Vizionin e Tretë
GSAM 236.2Këtu do të paraqes disa fakte në lidhje me vizionin e saj të tretë, atë që iu dha në shtëpinë e babait të saj, të përmendur në Kapitullin 13, siç më janë rrëfyer nga babai dhe nëna e zonjës White, nga motra e saj, zonja Sarah Belden, dhe të tjerë.
GSAM 236.3Në dhomën ku u dha vizioni, mbi komodinë qëndronte një Bibël familjare shumë e madhe. Ishte një nga një botim i shtypur në Boston nga Joseph Teale, në vitin 1822. Libri ka përmasa tetëmbëdhjetë me njëmbëdhjetë inç, katër inç trashësi, dhe peshon pak më shumë se tetëmbëdhjetë paund. Ndërsa ishte në vizion, ajo u ngrit, mori këtë Bibël të rëndë në krahun e majtë, me librin të hapur, dhe e mbajti të shtrirë në kënd të drejtë me trupin e saj; dhe pastaj për më shumë se gjysmë ore, me dorën e djathtë, e ktheu nga një vend në tjetrin dhe tregoi tekste të ndryshme të Shkrimit, të cilat i përsëriste ndërsa sytë i kishte të kthyer lart, në drejtim të kundërt me librin. Motra e saj Sarah (më vonë gruaja e Stephen Belden), ose, herë pas here, ndonjë person tjetër i pranishëm, shikonte çdo tekst ku gishti i saj tregonte dhe pa qartë se në çdo rast ajo po përsëriste vargun mbi të cilin gishti i saj mbështetej. Nëna Harmon tha se vajza e saj Ellen, në gjendjen e saj natyrale, "nuk ishte në gjendje, për mungesë force, të ngrinte atë Bibël të rëndë nga komoda; por në vizion ajo e mbante atë po aq lehtë, duket sikur të ishte vetëm një Dhiatë e Re xhepi."
GSAM 237.1Kjo ishte me të vërtetë një mrekulli!—një vajzë e brishtë, që peshonte vetëm shtatëdhjetë paund, mbante një Bibël të rëndë për më shumë se gjysmë ore në një pozicion ku një burrë i fuqishëm nuk do të mund ta mbante për dy minuta; përsëri, duke kaluar nga një vend në tjetrin te tekstet e Shkrimit të cilat rezultuan në çdo rast të jenë teksti që ajo përsëriste, ndërkohë që sytë i kishte kthyer lart dhe në drejtim të kundërt nga libri; dhe së fundi, një zë që vinte nga një person pa asnjë lëvizje të mushkërive apo frymëmarrjeje në trup, dhe që përsëriste saktë tekstet e caktuara të Shkrimit,—kjo me siguri është përtej akuzës se është prodhuar nga agjencia njerëzore, ose si efekt i sëmundjes. Ata që e panë e konsideruan atë më qartë si një manifestim të Shpirtit të Atij që foli nga shkurreja e ndezur. Manifestime të tilla si këto në vizionin e tretë të zonjushës Harmon, kur njiheshin, ofronin dëshmi bindëse se në vizionet e saj vepronte një fuqi më e madhe se ajo njerëzore.
GSAM 237Vizioni i Topshamit
GSAM 237.2Shumë shpejt pas kësaj ngjarjeje, grupi i Adventistëve në Topsham, rreth tridhjetë milje në verilindje të Portlandit, Maine, duke dëgjuar për veprimet e Zotit me zonjushën Ellen G. Harmon, e ftoi atë në atë vend. Ftesa u pranua, dhe kështu ajo bëri vizitën e saj të parë në Topsham. Mbledhjet e Adventistëve në atë kohë mbaheshin në shtëpinë e z. Curtiss. Znj. Frances Lunt (më parë zonjusha Frances Howland), nga Oakland, Kaliforni, më dha deklaratën e mëposhtme, të datuar më 19 janar 1890:—
GSAM 238.1"Unë, së bashku me familjen e babait tim, ndiqja mbledhjet e motrës Harmon në Topsham, në vitin 1845, dhe gjatë këtyre mbledhjeve ajo pati një vizion. Ishte hera e parë që e pamë në vizion. Një nga ato Bibla të vjetra [Bibla e Familjes Teale, me peshë tetëmbëdhjetë paundë] i përkiste Vëllait Curtiss. Kjo Bibël e madhe u mor nga komoda nga Motër Harmon ndërsa ishte në vizion, dhe ajo tregonte tekste nga Shkrimet ndërsa kthente faqet njëra pas tjetrës, ndërkohë që sytë i kishte të kthyer lart, larg librit. Tekstet që ajo përsëriste ishin ose fjalë udhëzimi, inkurajimi, ose qortimi. Një veçori tjetër e manifestimit në atë kohë ishte pozicioni i librit. Ai mbahej mbi dorën e saj të hapur në një kënd prej dyzet e pesë gradësh, dhe askush tjetër nuk ishte në gjendje të mbante asnjë libër në një kënd të ngjashëm pa e lëshuar menjëherë nga duart; por Motër Harmon mbajti këtë Bibël në atë kënd për disa minuta, po aq fort sikur të ishte ngjitur në dorën e saj, ndërkohë që ajo kalonte nga njëri te tjetri në dhomë."
GSAM 238Dëshmia e zonjës Truesdail
GSAM 238.2Një deklaratë tjetër në lidhje me të njëjtin vizion vjen nga zonja M. C. Truesdail, nga Trenton, Mo., me datë 27 janar 1891. Ajo thotë:—
GSAM 238.3"Unë isha pesëmbëdhjetë vjeç në vitin 1845 dhe isha e pranishme në kohën e vizitës së parë të motrës Harmon në Topsham, kur ajo pati vizionin në shtëpinë e vëllait Curtiss, ku ajo mori Biblën e madhe familjare dhe e mbajti në një pozicion në të cilin asnjëri nga të tjerët nuk mund të mbante një libër në duar pa e lëshuar menjëherë.
GSAM 238.4"Motër Harmon ishte në vizion për më shumë se dy orë. Ishte manifestimi më i mrekullueshëm i fuqisë së Perëndisë që kam parë ndonjëherë, dhe e kam parë atë në vizion më shumë se një duzinë herë. Këto ishin gjithmonë raste solemniteti të thellë dhe vetë-ekzaminimi, por ky i tejkaloi të gjitha. O! sa dridheshim ndërsa Madhështia e qiellit na udhëzonte përmes instrumentit të Tij të dobët; ndërsa na lexonte pasazhe kaq ngushëlluese dhe të përshtatshme për pozicionin tonë të vështirë; të tilla si Hebrenjve 2:2, 3; Jakobit 5:7, 8; Hebrenjve 10:35, 39; 1 Pjetrit 1:7; Lukë 12:32-37, përveç shumë të tjerëve, duke mbajtur Biblën e madhe familjare kaq lart sa u detyrova të qëndroja mbi një karrige për të lexuar aty ku ajo tregonte. Nuk mendoj se motër Harmon ishte më shumë se dy inç më e gjatë."
GSAM 239.1Të tilla manifestime i bindën të sinqertët se një fuqi më e madhe se njerëzore po kontrollonte instrumentin e përulur, dhe erdhën thirrje nga pjesë të ndryshme të Nju Ingland-it që ajo të vinte dhe të jepte dëshminë e saj.
GSAM 239Puna manuale një mëkat
GSAM 239.2Pak më vonë, zonjusha Harmon udhëzohej në vizion të vizitonte Parisin, në Maine, ku kishte individë që besonin se ishte mëkat të merreshin me punë manuale. Pastori Stephens, nga Woodstock, Maine, ishte udhëheqësi i këtij gabimi dhe ushtroi një ndikim të fortë mbi të tjerët. Ai më parë kishte qenë predikues metodist dhe konsiderohej një krishter i përulur dhe besnik. Ai kishte fituar besimin e shumë njerëzve për shkak të zellit të tij për të vërtetën dhe jetës së tij që dukej e shenjtë, gjë që bëri që disa ta besonin se ishte udhëhequr posaçërisht nga Perëndia. Zoti i dha zonjushës Harmon një qortim për të. Ajo deklaroi se ai po vepronte kundër fjalës së Perëndisë duke u shmangur nga puna, duke ua imponuar të tjerëve gabimet e tij dhe duke dënuar të gjithë ata që nuk i pranonin ato. Ai refuzoi të gjitha provat që Zoti i dha për ta bindur për gabimin e tij, dhe refuzoi të pranojë të metat e tij. Ai ndiqte përshtypjet, dhe bënte udhëtime të lodhshme, duke ecur distanca të gjata, ku do të merrte vetëm keqtrajtime, dhe e konsideronte se për të gjitha këto po vuante për hir të Krishtit. Arsyetimi dhe gjykimi i tij u hodhën mënjanë.
GSAM 239.3Sa i përket dëshmisë së zonjushës Harmon dhe rezultateve të çështjes, do të citoj nga një letër e marrë nga zonja M. C. Truesdail, e cila atëherë banonte në Paris, Maine. Pasi jep disa detaje në përputhje me sa më sipër, ajo thotë:—
GSAM 240.1"Erdhën pranimet nga të gjithë, përveç udhëheqësit të tyre, Jesse Stephens. Motër Harmon e paralajmëroi atë se nëse nuk përulësohej duke pranuar gabimet e tij, së shpejti do t'i jepte fund karrierës së tij. Të gjithë e kuptuan këtë si një parashikim se ai në njëfarë mënyre do të kryente vetëvrasje."
GSAM 240.2Më poshtë vijon vazhdimi i çështjes së tij:—
GSAM 240.3"Pasi tufa e tij e vogël e la, ai u bë melankolik dhe pak më vonë humbi arsyen, duke refuzuar të hante çdo gjë të gatuar nga të ligët. Ai nuk kishte dëgjuar për kthimin tim nga Massachusetts kur i solla darkën e tij. Ai pyeti, ndërsa shtriu dorën e tij skeletike përmes një vrime të vogël në një dritare, 'A të dërgoi Perëndia me këtë, Motër Marian?' Duke vënë re përgjigjen time të hezituar, ai refuzoi ta shijonte. Gjendja e tij e mjerë, i mbyllur në një dhomë të vogël te vëllai i tij (një jobesimtar), më kujtoi paralajmërimin që i ishte dërguar me kaq mirësjellje nga qielli, dhe që ai e kishte refuzuar me kokëfortësi. Ai u dërgua te familja e tij dy ditë pas kësaj vizite të trishtë, ku së shpejti i dha fund jetës me vetëvrasje, duke bërë një litar me rrobat e shtratit."2
GSAM 240Një Parashikim i Përmbushur
GSAM 240.4Në verën e vitit 1845, me ftesë të Otis Nichols, zonjusha Harmon vizitoi Massachusetts, e shoqëruar nga motra e saj Sarah. Ato u strehuan te familja e zotit Nichols. Ai dhe gruaja e tij shkonin me karrocën e tyre dhe i çonin në vende të ndryshme për të mbajtur mbledhje, ku zonjusha Harmon jepte dëshmitë e saj. Kështu ajo arriti të vizitonte Boston, Roxbury dhe Carver. Në kohën e vizitës së tyre të dytë në Boston, Massachusetts, ndodhi një incident shumë interesant.
GSAM 240.5Në Boston dhe rrethinat e tij kishte një grup njerëzish fanatikë që gjithashtu mbanin se ishte mëkat të punohej, mesazhi i tyre kryesor ishte: "Shisni atë që keni dhe jepni lëmoshë." Ata thoshin se ishin në jubile, se toka duhej të pushonte, dhe se të varfrit duhej të mbështeteshin pa punuar. Sargent, Robbins dhe disa të tjerë ishin udhëheqës. Ata denoncuan vizionet si të djallit, sepse u ishin treguar gabimet e tyre. Ishin të ashpër me të gjithë ata që nuk besonin si ata.
GSAM 241.1Ndërsa zonjusha Harmon dhe motra e saj po vizitonin në shtëpinë e zotit Nichols, Sargent dhe Robbins erdhën nga Boston për t'i kërkuar një nder, dhe thanë se kishin ardhur për një vizitë dhe për të kaluar natën atje. Zoti Nichols u përgjigj se ishte i lumtur që erdhën, sepse zonjushat Sarah dhe Ellen Harmon ishin në shtëpi, dhe ai dëshironte që ata të njiheshin me to. Ata ndryshuan mendje menjëherë dhe nuk u bindën të hynin në shtëpi. Zoti Nichols pyeti nëse Ellen mund të rrëfente mesazhin e saj në Boston, dhe nëse ata do ta dëgjonin dhe pastaj do të gjykonin. "Po," thanë ata, "ejani në Boston Sabbath-in e ardhshëm [duke nënkuptuar të dielën, pasi ata ende nuk e kishin pranuar të shtunën]; do të na pëlqente privilegji ta dëgjonim."
GSAM 241.2Zoti Nichols më tregoi këtë në shtëpinë e tij, në Dorchester, në vitin 1858. Ai tha se kishte bërë të gjitha llogaritjet për të shkuar në Boston të dielën në mëngjes me karrocën e tij për të çuar zonjushën Harmon në takimin e propozuar. Atë mbrëmje, gjatë lutjeve familjare, ajo pati një vizion. Pasi doli prej tij, ajo tha: "Vëlla Nichols, unë nuk po shkoj në Boston nesër; Zoti më ka treguar se duhet të shkoj në Randolph. Ai ka një vepër për mua atje." Zoti Nichols i jepte shumë rëndësi fjalës së tij. Ai kishte premtuar ta çonte në Boston të nesërmen, dhe pyeti me shqetësim: "Çfarë do të bëj me fjalën time ndaj Sargent dhe Robbins?" "Mos u shqetëso për këtë," tha zonjusha Harmon, "Zoti më ka urdhëruar të shkoj në drejtim tjetër." "Mirë," tha zoti Nichols, "nuk e kuptoj." "Zoti më tregoi se do ta kuptojmë kur të arrijmë atje," tha zonjusha Harmon. "Mirë," tha zoti Nichols, "nuk ka asnjë mënyrë që ti të shkosh atje përveçse ne të vijmë dhe të të marrim, por nuk e di si do t'u shpjegoj çështjet vëllezërve në Boston."
GSAM 241.2Zoti Nichols më deklaroi më tej se "Motër Harmon pa hipokrizinë e tyre në vizion, se nuk do të kishte mbledhje në Boston të dielën, se Sargent, Robbins dhe të tjerë kundërshtarë do të takoheshin me grupin e madh në Randolph (trembëdhjetë milje larg Bostonit) të dielën; dhe se ne duhet t'i takojmë kundërshtarët në Randolph, në mbledhjen e tyre të së dielës, dhe atje asaj do t'i jepej një mesazh për ta, i cili do t'i bindte të ndershmit, të paanshmit, nëse vizionet e saj ishin nga Zoti apo nga Satani." Në vend që të shkonin në Boston e pastaj në Randolph, duke bërë një distancë prej njëzet e dy miljesh, ata shkuan drejtpërdrejt në Randolph, duke mbërritur atje rreth kohës së mbledhjes. Atje ata gjetën pikërisht ata që kishin rënë dakord të takoheshin me ta në Boston. Zoti Nichols pastaj tha, "Tani e kuptoj."
GSAM 242.1Kjo përpjekje e Sargent dhe Robbins për të shmangur dëshminë e zonjushës Harmon, dhe mënyra se si ajo u udhëzua që t'i takonte ata, pati ndikim të madh në mendjet e disa prej të pranishmëve. Për vetë takimin, do të citoj rrëfimin siç e ka dhënë zoti Nichols:—
GSAM 242Demonstrime të Veçanta
GSAM 242.2"Motra Ellen u mor në vizion me manifestime të jashtëzakonshme, dhe vazhdoi të fliste në vizion me një zë të qartë, që mund të kuptohej qartë nga të gjithë të pranishmit, deri rreth perëndimit të diellit. Sargent, Robbins dhe French u acaruan shumë, si dhe u emocionuan, kur dëgjuan Motrën Ellen të fliste në vizion, të cilin e shpallën si të djallit; ata shfrytëzuan të gjithë ndikimin dhe forcën e tyre trupore për të shkatërruar efektin e vizionit. Ata bashkoheshin për të kënduar me zë të lartë, dhe më pas herë flisnin e herë lexonin nga Bibla me zë të lartë, në mënyrë që Ellen të mos dëgjohej, derisa u shterua forca dhe duart u dridheshin aq shumë sa nuk mund të lexonin më nga Bibla, por në mes të gjithë kësaj ngatërrese dhe zhurme, zëri i qartë dhe i mprehtë i Ellenit, ndërsa fliste në vizion, dëgjohej qartë nga të gjithë të pranishmit. Kundërshtimi i këtyre burrave vazhdoi për aq kohë sa ata mund të flisnin dhe të këndonin, pavarësisht se disa nga miqtë e tyre i qortuan dhe u kërkuan të ndalonin. Por, siç tha Robbins, 'Ju jeni përkulur para një idhuli: po adhuroni një viç të artë.'
GSAM 243.1"Zoti Thayer, pronari i shtëpisë, nuk ishte plotësisht i bindur se vizioni i saj ishte nga djalli, ashtu siç e shpalli Robbins. Ai donte ta provonte në ndonjë mënyrë. Ai kishte dëgjuar se vizionet me fuqi satanike ndaleshin duke hapur Biblën dhe duke e vendosur mbi personin që ishte në vizion, dhe e pyeti Sargentin nëse do ta provonte në atë mënyrë, gjë që ai refuzoi ta bënte. Pastaj zoti Thayer mori një Bibël familjare të madhe e të rëndë, të formatit quarto, që rrinte mbi tavolinë dhe rrallë përdorej, e hapi dhe e vendosi të hapur mbi gjoksin e Ellen ndërsa ajo ishte në vizion, teksa ishte mbështetur me shpinë në mur në qoshen e dhomës. Menjëherë pasi Bibla iu vendos mbi gjoksin, ajo u ngrit në këmbë dhe shkoi në mes të dhomës, me Biblën e hapur në njërën dorë, të ngritur sa më lart që mundej, dhe me sytë që shikonin vazhdimisht lart, deklaroi në mënyrë solemne: 'Dëshmia e frymëzuar nga Perëndia', ose fjalë me të njëjtin kuptim. Dhe pastaj, ndërsa Bibla ishte shtrirë në njërën dorë, dhe sytë e saj shikonin lart, e jo në Bibël, ajo vazhdoi për një kohë të gjatë të kthente faqet me dorën tjetër, dhe të vendoste gishtin mbi pasazhe të caktuara, dhe të shqiptonte saktë fjalët e tyre me një zë solemn. Shumë nga të pranishmit shikonin pasazhet ku ishte drejtuar gishti i saj, për të parë nëse ajo i thoshte saktë, sepse sytë e saj në të njëjtën kohë shikonin lart. Disa nga pasazhet e përmendura ishin gjykime kundër të ligëve dhe blasfemuesve; dhe të tjera ishin këshilla dhe udhëzime në lidhje me gjendjen tonë të tanishme.
GSAM 243Vizioni i saj më i gjatë, mbi gjashtë orë
GSAM 243.2"Në këtë gjendje ajo vazhdoi gjithë pasditen deri afër perëndimit të diellit, kur doli nga vizioni. Kur Ellen u ngrit në vizion mbi këmbët e saj, me Biblën e rëndë të hapur në dorë, dhe ecte nëpër dhomë duke recituar vargjet e Shkrimit, Sargent, Robbins dhe French heshtën. Për kohën e mbetur ata ishin të shqetësuar, së bashku me shumë të tjerë; por mbyllën sytë dhe e përballuan pa shfaqur asnjë shenjë të ndjenjave të tyre."3
GSAM 244Martesa e zonjushës Harmon
GSAM 244.1Më 30 gusht 1846, zonjusha E. G. Harmon dhe pastori James White u martuan, dhe së bashku punuan për përhapjen e mesazhit. Gjatë vitit 1847, puna e tyre u përqendrua kryesisht në Maine dhe Massachusetts.
GSAM 244.2Të shtunën e parë të prillit, zonjës White iu dha një pamje jashtëzakonisht interesante, në shtëpinë e Stockbridge Howland, në Topsham, ku mbledhjet zakonisht mbaheshin atëherë. Ky është vizioni i përmendur në Early Writings, ku ajo pati një pamje të vendit të shenjtë dhe mobiljeve të tij, kohës së shtrëngatës, të shenjtëve që iknin nga qytetet, të ligëve që i rrethonin, çlirimit të tyre me zërin e Perëndisë, jubileut, ardhjes së Zotit në karrocën e reve, etj. Mund të jetë mirë të vërehen disa nga lëvizjet e saj ndërsa ishte në këtë vizion.
GSAM 244Shumë Bibla të Përdorura në një Vizion
GSAM 244.3Zonja Frances Lunt (bijë e S. Howland), më 19 janar 1890, më tha:
GSAM 244.3"Në anën e dhomës ku mbaheshin takimet, ishte një tavolinë mbi të cilën ndodheshin disa libra të llojeve të ndryshme, ndër të cilët ishin disa Bibla me madhësi të zakonshme. Ndërsa ishte në vizion, zonja White u ngrit në këmbë, shkoi te tavolina, mori një Bibël pa prekur asnjë libër tjetër, dhe duke e mbajtur të hapur mbi kokë me dorën e majtë, me gishtin tregues të dorës së djathtë të drejtuar nga teksti i Shkrimit që po përsëriste, ndërsa qëndronte para personit për të cilin ishte destinuar, dhe pastaj vendosi librin e hapur mbi gjoksin e personit para të cilit përsëriti shkrimin. Duke u kthyer te tavolina, ajo mori një Bibël tjetër dhe në të njëjtën mënyrë përsëriti një tekst tjetër të Shkrimit dhe vendosi Biblën e hapur mbi gjoksin e personit që po i fliste. Ky veprim u përsërit për rreth gjysmë duzine njerëzish; pas të cilit, në mënyrë të hijshme, ajo u ul në një karrige, ndërsa sytë i kishte gjithë kohës të kthyer lart dhe larg librit."
GSAM 245.1Rreth kësaj zonja Truesdail thotë:
GSAM 245.1"Unë isha e pranishme [prill, 1847] kur Motër White shkoi te tavolina dhe mori një Bibël pas tjetrës nga librat që ishin mbi tavolinë, duke vendosur Biblën mbi gjoksin e personit për të cilin ajo kishte një tekst nga Shkrimi. Kjo u bë ndërsa sytë e saj ishin ngritur lart drejt qiellit. Në këtë rast ajo mbajti Biblën mbi kokën e saj ndërsa fliste me mua; dhe pastaj e vendosi mbi gjoksin tim. Pjesa që më dha ishte 2 Korintasve 6:17."4
GSAM 245.2Në një letër nga zonja Frances Lunt, ajo jep emrat e tre personave që ishin të pranishëm në këtë rast, dhe mbi të cilët u vendosën Biblat ndërsa zonja White u fliste atyre për tekstin për secilin, dhe ndër emrat ishte edhe ai i zonjës Truesdail.
GSAM 245Vepra e Parë ishte mes Besimtarëve të Adventit
GSAM 245.3Vepra e zonjushës Harmon, nën udhëheqjen e dhuratës profetike, nga janari i vitit 1845 deri në pranverën e vitit 1846, gati tetëmbëdhjetë muaj, ishte me "besimtarët" në ardhjen e afërt të Krishtit, me të cilët ajo ishte shoqëruar më parë. Pas përfundimit të dy mijë e treqind ditëve (22 tetor 1844), deri sa të kuptohej shkaku i zhgënjimit të tyre dhe natyra e ngjarjes që ndodhi atëherë, do të kishte rrezik që besimtarët të devijonin në pikëpamje të gabuara, ose të braktisnin plotësisht përvojën e tyre të kaluar. Mesazhi i saj për ta ishte: "Lëvizja e kaluar ishte nga Perëndia. Mbani të fortë besimin tuaj. Zoti ende ka një vepër për popullin e tij. Studioni Biblën. Kërkoni në fjalën e tij, dhe do të gjeni dritën."
GSAM 245.4Ky udhëzim është në përputhje me planin e Zotit. Qëllimi i tij ka qenë gjithmonë që mesazhet e tij të veçanta për popullin e tij të nxirren nga fjala e tij në kohën e duhur, dhe pastaj dhurata e profecisë vjen "së dyti", për të konfirmuar dhe për të forcuar besimtarët.
GSAM 246.1Një ilustrim i spikatur i këtij fakti gjendet në rastin e Kornelit, siç përshkruhet në Veprat e Apostujve. Një engjëll i Perëndisë iu shfaq atij dhe i dha një vizion në shtëpinë e tij. Ai engjëll njihte mirë të vërtetat e ungjillit dhe mund t'ia kishte mësuar Kornelit, por ai u dërgua për t'i shërbyer atij që ishte trashëgimtar i shpëtimit, duke i dhënë Kornelit një vizion. Ai e siguroi se përkushtimet dhe shenjtërimi i tij ishin pranuar nga Zoti. Ai nuk i predikoi ungjillin, por thjesht i tha të thërriste Pjetrin, i cili po qëndronte me Simonin lëkurëtarin, në Jopa. Pjetri erdhi dhe nga Shkrimet i shpalli Kornelit ungjillin e Krishtit.
GSAM 246Pozicioni i Dhuratës së Profecisë
GSAM 246.2Në këtë pikë mund të jetë mirë të vëmë re rendin e zhvillimit të dhuratave, ashtu si Zoti e ka përcaktuar në fjalën e tij. Pali i referohet kësaj në letrën e tij drejtuar Korintasve, ku thotë: "Perëndia ka vendosur disa në kishë, së pari apostuj, së dyti profetë."5
GSAM 246.3Kur shqyrtojmë deklaratën e apostullit në lidhje me marrëdhënien e këtyre dhuratave në veprën ungjillore, e kuptojmë menjëherë pse ky rend respektohet. Kur i krahason këto dhurata, Pali thotë: "Prandaj gjuhët janë për shenjë, jo për besimtarët, por për jobesimtarët; profecia, megjithatë, nuk është për jobesimtarët, por për besimtarët."6 Rregulli i Zotit është që mesazhet e tij të veçanta për botën të sillen nga fjala e tij; dhe në përputhje me këtë ai i shtyn njerëzit të kërkojnë Shkrimet, dhe të dalin si apostuj, të ngarkuar me mesazhet e Zotit, duke i shpallur ato nga Bibla, e cila ka kaluar provën e shekujve. Ndërsa besimtarët ngrihen, dhurata e profecisë vjen "së dyti", duke përmbushur pjesën e saj "për përsosjen e të shenjtëve, për veprën e shërbesës, për ndërtimin e trupit të Krishtit."7