Kafli 10 — Miðnæturópið

GSAM 160.1“Um miðnætti var kallað: Sjáið, brúðguminn kemur; farið út til að mæta honum. Þá risu allar þessar meyjar og lagfærðu kveiki lampa sinna.”¹

GSAM 160.2Við höfum þegar rætt um biðtíma sem varpað er ljósi á í líkingunni um “tíu meyjar”, og munum nú beina sérstakri athygli að þeim hluta hennar sem er kynntur í textanum hér að ofan og sem aðventistar kalla “miðnæturópið”. Áberandi rithöfundur um þetta efni segir í tímariti sem nefnist Midnight Cry, 3. október 1844:—

GSAM 160.3“En hvernig komumst við inn í þessa biðnótt? Vegna þess að við hófum sýnina [sýnina um tvö þúsund þrjú hundruð daga] á vorin, í stað haustsins, árið 457 f.Kr. Okkur vantaði sex mánuði og nokkra daga til að ná áfangahöfninni. Það færði okkur inn í biðnóttina, sex mánuði.”

GSAM 160.4Annar rithöfundur, S. S. Snow, sagði í Cry frá 22. ágúst 1844, þegar hann ræddi um tvö þúsund þrjú hundruð daga:—

GSAM 160.5“Þeir hófust við útgáfu tilskipunarinnar um að endurreisa og byggja Jerúsalem. Tilskipunin var upphaflega gefin út af Kýrus, endurnýjuð af Daríusi og fullkomnuð af Artaxerxes Longimanus á sjöunda ári ríkis hans. Hún var birt og tók gildi haustið árið f.Kr. 457, þegar Esra, er hann kom til Jerúsalem með góðri hendi Drottins, endurreisti þjóðfélag Gyðinga, skipaði embættismenn og dómara og hóf byggingu múrsins.”²

GSAM 160.6Þar sem sýnartíminn var tvö þúsund og þrjú hundruð full ár, þurfti bæði árið 457 og árið 1843 til að ná tveimur þúsundum og þremur hundruðum ára, og ef tilskipunin var ekki gefin út fyrr en á sjöunda mánuði 457 f.Kr., var kennt að tímabilinu myndi ekki ljúka fyrr en á sjöunda mánuði 1844. Þar sem iðkun tíunda dags sjöunda mánaðar virtist vera atburðurinn sem markaði upphaf tímabilsins, var það sýnt fram á afgerandi að á tíunda degi sjöunda mánaðar (gyðinglegum tíma), 22. október 1844, myndi tveimur þúsundum og þremur hundruðum daga ljúka og tíminn koma til að hreinsa helgidóminn. Öll sönnunargögnin sem notuð voru um lok tímabilsins árið 1843 giltu með jafn miklum krafti um útreikninginn fyrir 1844 og veittu þeim fullvissu um að þeir hefðu fundið það sem virtist vera örugg skýring á orsök vonbrigða sinna. Hvernig aðventistar kváðu upp “sanna miðnæturóp” – eins og það var þá nefnt – er ekki betur lýst en með því að vitna í rit þeirra sem áttu stóran þátt í verkinu á þeim tíma.

GSAM 161“Farið út til að mæta honum”

GSAM 161.1Í tímaritinu The Cry, sem kom út 3. október 1844, var grein eftir George Storrs undir fyrirsögninni “Farið út til að mæta honum”, þar sem hann sagði:—

GSAM 161.2“Ég tek upp pennann með tilfinningum sem ég hef aldrei áður upplifað. Án efa, í huga mér, mun tíundi dagur sjöunda mánaðarins verða vitni að opinberun Drottins vors Jesú Krists í skýjum himins. Við erum innan nokkurra daga frá þeim atburði – skelfilegur tími fyrir þá sem eru óundirbúnir, en dýrðlegur fyrir þá sem eru tilbúnir.

GSAM 161.3“‘Sjá, brúðguminn kemur’ á þessu ári; ‘farið út til að mæta honum.’ Við erum búin með hinar nafnkristnu kirkjur og alla óguðlega, nema að því leyti sem þessi köllun getur haft áhrif á þá. Verkefni okkar er nú að vekja ‘meyjar sem tóku ljós sín og fóru út til að mæta brúðgumanum.’ Hvar erum við núna? ‘Ef sýn dvelur, bíðið eftir henni.’ Er það ekki svar okkar frá síðasta mars eða apríl? — Já. Hvað gerðist meðan brúðguminn dveldi? — Allar meyjar dormuðu og sofnuðu, ekki satt? Orð Krists hafa ekki brugðist; og ‘ritin geta ekki verið rofin.’ Það er til einskis að við þykjumst hafa verið vakandi; við höfum verið sofandi, ekki um það að Kristur kæmi, heldur um tímann. Við komum inn í biðtíma; við vissum ekki ‘hversu lengi’ hann myndi dvelja, og á þeim punkti höfum við sofið. Sum okkar hafa sagt í svefni sínum: ‘Ekki tilgreina aðra tímasetningu!’ – og svo sváfum við. Nú er vandamálið að vekja okkur. Drottinn, hjálpaðu, því hjálp manns er til einskis. Tala þú sjálfur, Drottinn. Ó, að ‘Faðirinn’ ‘kunngeri’ nú tímann.

GSAM 162Miðnætti boðskapsins

GSAM 162.1“Hversu lengi stendur biðtíminn?—Hálft ár. Hvernig veistu það?—Vegna þess að Drottinn okkar segir: ‘um miðnætti’, á meðan brúðguminn dvaldi. Sýnin var um ‘tvö þúsund þrjú hundruð kvöldmorgna’, eða daga. Eitt ‘kvöld’, eða nótt, er helmingur eins af þessum spádómsdögum og er því sex mánuðir. Þetta er heildarlengd biðtímans. Núverandi sterka ákall tímans hófst um miðjan júlí og hefur breiðst út með miklum hraða og krafti, og því fylgir birting Anda, slík sem ég aldrei hef orðið vitni að þegar ákallið var ‘1843’. Nú er það bókstaflega, ‘Farið út til að mæta honum.’ Aldrei hafði mig dreymt um að sjá fólk yfirgefa allt á þennan hátt. Þegar þetta hróp nær tökum á hjartanu, yfirgefa bændur býlin sín og uppskeruna. Það er sterkt kall með tárum og helgun alls til Guðs, eins og ég hef aldrei áður orðið vitni að. Það er traust á þessum sannleika sem aldrei var fundið í fyrri kalli í sama mæli, og dýrð í því sem grætir eða bræðir sem fer fram úr öllum skilningi nema fyrir þá sem hafa fundið hana.

GSAM 162.2“Á þessum sannleika okkar tíma þori ég, fyrir náð, að veðja öllu og finn að það að gefa eftir vafa um hann væri að móðga Guð og kalla yfir mig ‘skjóta tortímingu.’ Ég er sannfærður um að nú ‘hver sá sem leitast við að bjarga lífi sínu,’ þar sem þetta kall hefur verið réttilega gert, með því að gefa eftir fyrir ‘ef það kemur ekki,’ eða með ótta við að stíga fram á þessum sannleika, ‘mun missa líf sitt.’ Það krefst sömu trúar og leiddi Abraham til að færa Ísak fram til slátrunar, Nóa til að smíða örkina, Lót til að yfirgefa Sódóm, Ísraelsmenn til að standa alla nóttina og bíða brottfarar sinnar úr Egyptalandi, Daníel til að fara í ljónagryfjuna og þrjá hebresku mennina í eldsofninn. Við höfum ímyndað okkur að við værum að ganga inn í ríkið án slíkrar trúarprófunar, en ég er sannfærður um að svo sé ekki. Þessi síðasti sannleikur kallar fram slíka prófraun, og enginn mun þora að leggja í hana nema þeir sem þora að vera taldir fífl, brjálæðingar eða hvað annað sem for-flóðssódómítar, volg kirkja eða sofandi meyjar vilja hrúga yfir þá. Enn einu sinni vil ég hrópa: ‘Flýðu til að bjarga lífi þínu;’ ‘líttu ekki til baka;’ ‘mundu eftir konu Lóts.’”

GSAM 163Flat Rock hjá Storrs

GSAM 163.1Í Midnight Cry þann 10. október 1844 birtist, úr penna George Storrs, eftirfarandi undir fyrirsögninni “Lokaþátturinn”, en sem aðventistar kölluðu “Flat Rock Storrs”:—

GSAM 163.2“Hvernig skulum við vera viðbúin þann dag?—Trúið sannleika Guðs og leggið út á hann með sterkri trú sem vegsamir Guð. Við verðum að hafa sama hugarfar og við myndum hafa ef við vissum að við ættum að deyja þann dag, sömu algjöru helgun til Guðs og dauða gagnvart heiminum.

GSAM 163.3“Ég get ekki betur lýst því sem ég á við en að ímynda mér stóran, sléttan klett mitt í hafi. Glæsilegur og voldugur prins hefur gefið loforð um að hann muni á tilteknum tíma senda glæsilegt gufuskip til að flytja alla þá sem hann finnur þar með sönnun þess að þeir hafi fullkomlega treyst orði hans, til dýrðarlands. Margir leggja af stað að klettinum. Sumir, þegar þeir eru öruggir á klettinum, klippa reipið, og báturinn sem þeir komu með rekur frá þeim, og þeir horfa ekki lengur eftir honum, heldur fylgjast með komu gufuskipsins. Þeir efast ekki um sannleika loforðsins og leggja allt í sölurnar á því. Aðrir sem koma þangað telja að það dugi að vera á klettinum. En þeir vilja vera ‘vitrir’ og taka ekki of mikla áhættu.

GSAM 164.1“‘Samkvæmt trú þinni verði þér gert’ hafði hljómað áður en von var á gufuskipinu. Dagurinn rennur upp. Gætnismennirnir hyggja ef til vill á að losa bátana sína og láta þá fljóta burt ef þeir sjá gufuskipið koma. Það birtist á sjóndeildarhringnum; en nú er orðið of seint að losa bátana án þess að verða uppvísir; og auk þess myndi sama gætni nú kveða á um að þeir láti bátana ekki fljóta burt fyrr en þeir eru vissir um að þeir hafi ekki ruglast á skipinu sem nálgast. Nú kemur það svo nálægt að þeir geta engan veginn losað bátana án þess að verða uppvísir.

GSAM 164.2“Gufuskipið kemur að klettinum. ‘Hvaða sönnun er fyrir því að þið hafið haft algjöra trú á loforðinu um komu gufuskipsins?’ – ‘Bátar okkar eru losaðir og hafa flotið burt frá okkur, svo að við gátum engan veginn komist að landi og hefðum farist hefði gufuskipið ekki komið, því þetta er klettur þar sem engin önnur skip sigla framhjá.’ ‘Það er nóg,’ hrópaði skipstjóri gufuskipsins; ‘komið um borð; slíkt traust skal ekki verða svikið.’

GSAM 164.3“Þeir sem höfðu bundið bátana sína við klettana streyma nú að og reyna að komast um borð í gufuskipið. Yfirmaðurinn spyr: ‘Hvað merkja bátarnir sem ég sé bundna við klettana þarna, eða sem voru ekki leystir með því að skera á reipin fyrr en ég kom í sjónmál?’ Þeir svara: ‘Við héldum að það væri skynsamlegt, svo að ef gufuskipið kæmi ekki, hefðum við eitthvað til að komast aftur að landi.’ ‘Þið hafið þá séð um holdlegar þarfir ykkar,’ hrópaði yfirmaðurinn, ‘gerðuð þið það, og efuðust þannig um orð mín? Samkvæmt trú ykkar verði ykkur gert. Sönnunin er á móti ykkur. Þið undirbjugguð heimferð ykkar og nú skuluð þið uppskera ávöxt vantrúar ykkar.’ ‘Svo gátu þeir ekki gengið inn vegna vantrúar.’ Ó, hræðilegt ástand örvæntingar!

GSAM 164.4“Skerið nú reipin yðar, bræður; látið báta yðar fljóta úr augsýn; já, flýtið yður áður en ‘merki Mannssonarins birtist’. Þá verður of seint. Takið áhættuna nú og leggið allt undir. Ó, hjarta mitt sárnar yðar vegna; dveljið ekki; ýtið bátnum frá landi, eða þér eruð glataðir; því ‘hver sá sem leitast við að bjarga lífi sínu mun missa það,’ svo segir Jesús Kristur, Drottinn vor og Dómari. Flýtið yður þá, enn einu sinni bið ég yður, ó flýtið yður! Látið frá yður hvern bát sem þér hyggist nú nota til að komast til lands ‘ef hann kemur ekki.’ Þetta ‘ef’ mun eyðileggja þig. Þetta er nú síðasta prófraun og freisting. Gerðu eins og Drottinn okkar gerði við síðustu freistingu djöfulsins – ‘Farðu héðan, Satan,’ sagði hann. Þá yfirgaf djöfullinn hann, og ‘sjá, englar komu og þjónuðu honum.’ Svona mun verða með þig þegar þú hefur unnið þennan sigur.”

GSAM 165Hratt verk miðnæturópsins

GSAM 165.1Varðandi hraða, mátt og áhrif boðskapar “miðnæturópsins” fáum við rétta hugmynd úr orðum N. Southard, ritstjóra tímaritsins sem við höfum áður vitnað í – Midnight Cry. Í tölublaði dagsettu 31. október 1844, segir hann:—

GSAM 165.2“Í fyrstu var hinni ákveðnu tímasetningu almennt mótmælt; en virtist vera óviðráðanlegur máttur sem fylgdi boðskap hennar og lagði alla að velli. Hann gekk yfir landið með hraða fellibyls og náði til hjartna á ýmsum og fjarlægum stöðum nánast samtímis, og á þann hátt sem aðeins er hægt að skýra með því að Guð hafi verið í því. Hann olli alls staðar djúpri hjartarannsókn og auðmýkt sálar fyrir Hæsta Himni. Það olli því að ástir færðust frá hlutum þessa heims, að deilur og fjandskapur læknuðust, að misgjörðir væru játaðar, að menn lögðust niður fyrir Guði og að iðrunarfull, brotin hjörtu beindu bónbeiðnum til hans um fyrirgefningu og viðtöku. Það olli sjálfsauðmýkt og niðurlægingu sálar, eins og við höfðum aldrei áður orðið vitni að. Eins og Guð bauð fyrir Jóel, þegar hinn mikli dagur Guðs væri yfir höfði, leiddi það til þess að hjörtu rifnuðu en ekki klæði og að menn sneru sér til Drottins með föstu, gráti og harmi. Eins og Guð sagði fyrir munn Sakaríasar, var anda náðar og bænargjörðar hellt yfir börn hans; þau horfðu til hans sem þau höfðu gegnumstungið, og varð mikill harmur í landinu, hver ætt fyrir sig og konur þeirra fyrir sig; og þeir sem biðu Drottins þjáðu sálir sínar fyrir augliti hans.”

GSAM 166Fólkið hreyft af yfirnáttúrulegum mátti

GSAM 166.1Aftur segir hann um þennan hvetjandi boðskap:—

GSAM 166.2“Okkur þótti það svo óháð mannlegri íhlutun að við gátum ekki annað en litið á það sem uppfyllingu ‘miðnæturópsins’, eftir töf brúðgumans og þegar meyjar sofnuðu og sváfu, þegar allar áttu að rísa og lagfæra kveiki lampanna sinna. Og síðasta verkið virðist hafa verið unnið; því aldrei áður hafa hinir einstöku aðventuhópar verið í svo góðu ástandi til undirbúnings komu Drottins.”

GSAM 166Veraldlegra eigna ráðstafað

GSAM 166.3Undir hvetjandi boðskap aðventukenningarinnar seldu margir eignir sínar og veraldleg verðmæti, notuðu fé sitt til að styðja opinbera ræðumenn í starfi þeirra, dreifðu prentuðum bæklingum og ritum eða veittu þurfandi aðstoð, og gáfu þannig heiminum bestu sönnunina á einlægni sinni og alvöru; á meðan þeir sem héldu fast í jarðneskar eignir sínar og færðu enga sérstaka fórn fyrir verkið voru taldir af veraldarhöldum ekki trúa því sem þeir játuðu í raun. Til skýringar mun ég nefna tvö dæmi, eitt til hvers vegar í málinu.

GSAM 166Kartöflureitur

GSAM 166.4Fyrsta dæmið er um trúmann sem bjó í New Ipswich í New Hampshire, að nafni Hastings, sem átti stóran garð með frábærum kartöflum en lét kartöflurnar liggja óuppteknar. Nágrannar hans voru áhyggjufullir um kartöflurnar og buðu honum að grafa þær upp og geyma í kjallaranum fyrir hann án endurgjalds, ef hann leyfði þeim það, “því,” sögðu þeir, “þú gætir þurft á þeim að halda.” “Nei!” sagði herra Hastings, “ég ætla að láta kartöflugarðinn prédika trú mína á hina skjótu komu Drottins.”

GSAM 167.1Um haustið, eins og sjá má í Claremont (N.H.) Eagle, New York True Sun og ýmsum öðrum dagblöðum, var kartöfluuppskeran nánast algjörlega glötuð vegna “kartöflurots.” Eins og kom fram í Sun: “Hversu sárt er að frétta að heilar uppskerur af þessari verðmætu matjurt hafi eyðilagst af rotnun. Bréfritari í dagblaði í Philadelphia segir að kartöfluuppskeran í því fylki sé gjörsamlega eyðilögð. Eina héraðið þar sem lítið er kvartað er Maine, en jafnvel þar hefur uppskeran ekki sloppið undan sjúkdómnum.”

GSAM 167.2Þar sem haustið var milt og kartöflur Herra Hastings lágu í jörðinni fram í nóvember, rotnaði engin þeirra. Hann hafði því gnægð af kartöflum fyrir sig og óheppna nágranna sína, sem höfðu sýnt honum slíka umhyggju í október áður, og urðu vorið að kaupa af honum sáðkartöflur og voru fúsir til að borga hátt verð fyrir þær. Það sem þeir töldu að yrði slík hörmung fyrir herra Hastings varð, þökk sé Guði, veraldleg blessun, og ekki aðeins fyrir hann heldur einnig fyrir nágranna hans.

GSAM 167Afneitaði trú sinni

GSAM 167.3Annað dæmið gerðist í mínu eigin sveitarfélagi. Það var um kirkjumeðlim sem hafði mikið að segja á fundi um komu Drottins haustið 1844. Hann var vel stæður maður og átti meðal annars mörg svín á réttum aldri til að geyma fram á vormarkaðinn. Frændi minn, sem þóttist ekki vera trúaður og stundaði búfjárviðskipti, fór til þessa játandi aðventista til að kaupa svínin hans, en komst að því hjá honum að hann vildi ekki selja, þar sem hann ætlaði að geyma þau fram á næsta vor sem “svín til áframeldis”. Frændi kom til afa míns, sem var trúaður aðventisti, og sagði: “Þessi maður trúir ekki því sem hann játar.” “Af hverju?” spurði afi. “Vegna þess,” sagði frændi, “að hann segir að Drottinn sé að koma og heimurinn muni enda í haust, en hann vill halda svínunum sínum til næsta vors. Hann þarf ekki að tala við mig; hann trúir ekki einu orði af þessu.”

GSAM 168Fjármunir boðnir of seint

GSAM 168.1Það voru menn sem héldu fast í fjármuni sína, barðust allan tímann við þá sannfæringu að þeir ættu að nota þá til að styðja verkið, þar til það var orðið of seint að fjárfesta þá. Slíkir menn komu til þeirra sem unnu að prentun boðskapsins og hvöttu þá með tárum til að taka við peningunum sínum, en svarið var: “Þið eruð of seint komnir! Við höfum greitt fyrir allt prentefni sem við getum mögulega dreift fyrir endann. Við höfum leigt nokkrar kraftpressur til að vinna dag og nótt; við viljum ekki meira fé.” Sjónarvottur sagði mér að hann hefði séð menn leggja þúsundir dollara á skrifborðið hjá útgefanda Voice of Truth og biðja hann í sárri angist að taka við peningunum og nota þá. Svarið var: “Þið eruð of seint komnir! Við viljum ekki peningana ykkar núna! Við getum ekki notað þá!” Þá spurðu þeir: “Má það ekki gefa fátækum?” Svarið var hið sama: “Við höfum séð fyrir brýnustu þörfum allra þeirra sem við náum til.” Í andlegu uppnámi tóku mennirnir peninga sína til baka og lýstu því yfir að reiði Guðs hvíldi á þeim vegna vantrúar þeirra og gráðgi sem hafði leitt þá til að halda aftur fjármunum frá málefnum Guðs þegar þeirra var þörf og þeim hefði verið fúslega varið.

GSAM 168Verndarar skipaðir

GSAM 168.2Persónuleiki og meginreglur þeirra sem skildu uppskeru sína eftir óupptekna og búðir sínar autar, til að dreifa prentuðu efni eða til að tala og biðja með fólkinu frá húsi til húss, voru óaðfinnanleg. Fólkið efaðist ekki um að slíkir menn og konur trúðu hverju orði sem þau sögðu, og auk þess fylgdi þeim slíkur máttur að heiðarlegir menn gátu hvorki hrakið né staðist orð þeirra. Þúsundir voru með þessum hætti leiddar til að trúa sannleikanum, leituðu og fundu miskunn Guðs.

GSAM 169.1Hins vegar ákváðu háðungarsyndarinn og veraldlegi trújátandinn að stöðva þetta verk við að dreifa endatímaritum. Þessir menn, sem tóku sér eina sveit eða jafnvel hérað og gengu frá húsi til húss með þessari endatímakennslu og vanræktu viðskipti sín og fjölskyldur, hlytu að vera viti sínu fjær, sögðu þeir, og því yrði að setja forráðamenn yfir þá. Svo kallaðar sannanir um geðveiki sem trúuðu menn sýndu (þar sem um var að ræða einungis vinnu til björgunar samferðamanna þeirra, án nokkurra sönnunargagna um að fjölskyldur þeirra þjáðust vegna þess að þeir höfðu yfirgefið viðskipti sín) voru ekki nægjanleg sönnun geðveiki; af þeim sökum voru aðeins fáir settir undir forræði. Dæmt af því hve léttvægt andstæðingar nútímans tala um þetta, myndi maður halda að dæmin væru mörg; en í allri minni þjónustu sem kennimaður aðventista, sem spannar yfir fimmtíu og sex ár, hef ég aðeins rekist á tvö tilvik um “fylgjendur Millers” sem voru settir undir forræði. Stutt yfirlit um þau er ekki úr lagi.

GSAM 169Sinn eigin forráðamaður

GSAM 169.2Fyrsta tilfellið kom fyrir í New York-fylki, innan við þrjátíu mílur frá því hvar ég bjó. Maður sem tók við endatímakenningunni var metinn á um $100.000. Hann gaf um helming af þeirri upphæð til konu sinnar og barna, sem ekki deildu trú hans. Restina taldi hann sig eiga til að ráðstafa eftir eigin höfði; og þar sem hluti af því rann til aðventumálsins, gerðu börnin hans athugasemdir og ræddu við dómara, og báðu um að umsjónarmaður yrði skipaður yfir föður þeirra. Eftir að dómari hafði útskýrt fyrir þeim skyldur og vald umsjónarmanns við umsýslu eigna, bað hann þau að tilnefna þann sem þau vildu að hann skipaði. Eftir að hafa rætt saman um stund ákváðu þau að þau þekktu engan mann sem þau þorðu að treysta eignunum fyrir, og tilkynntu dómaranum að þau hefðu valið föður sinn sem forráðamann yfir honum sjálfum. Dómarinn sneri sér að manninum og sagði: “Herra _____, börnin yðar hafa valið yður sem réttan mann til að sjá um eigið fé yðar. Málefni yðar standa nákvæmlega eins og áður en þér voruð leiddir fyrir dómstólinn.”³

GSAM 170Fáránleg staða

GSAM 170.1Annað málið var mál Stockbridge Howland frá Topsham í Maine. Hann var einn af bestu iðnmeisturum á því landsvæði, meistari í smíði mylla og brúa. Í þessari “miðnæturóp”-hreyfingu fór herra Howland á hestbaki um nokkur sveitarfélög, dreifði aðventublöðum og bæklingum frá húsi til húss, til mikillar gremju andstæðinga og háðsmanna, sem kvörtuðu yfir því að hann vanrækti störf sín við þessa dreifingu bæklinga. Því fengu þeir strax skipaðan forráðamann, sem komst að því að hann hafði meira að gera en hann hafði gert ráð fyrir, því að herra Howland sendi til hans alla skattinnheimtumenn og í raun og veru alla þá sem komu með reikninga til greiðslu; “því,” sagði hann, “ég er ekki talinn hæfur til að annast neitt mál.” Fljótlega síðar vildi sýslunefndin láta reisa brú yfir Kennebec-ána, brú sem þoldi flóðbylgju reiðra vatna og fljótandi íss á vorflóði. Sýslunefndarmenn og bæjarfulltrúar bæjarins ákváðu að Stockbridge Howland væri maðurinn í verkið. Þegar þeir komu með forskriftir og samning um að hann byggði brúna sagði hann í kaldhæðni: “Herrar, þið verðið að leita til forráðamanns míns. Þið vitið að ég er ekki talinn hæfur til að sjá um eigin málefni, og þið komið til mín til að láta mig byggja brú!” Aðstæðurnar voru dálítið of fáránlegar fyrir skynsama menn, og forræðinu var skyndilega aflétt. Nægir að segja að ofsóknarmenn hans gerðu síðar hinar auðmjúkustu viðurkenningar fyrir hina óréttlátu og óþarfa framkomu sem þeir höfðu sýnt.