Kafli 8 — Brúðkaupsveisla Lambsins

GSAM 134.1“Maður einn gerði stóra veislu og bauð mörgum; hann sendi þjón sinn um kvöldverðarleytið til að segja við þá sem boðnir voru: Komið, því allt er nú tilbúið.”¹

GSAM 134.2“Sælir eru þeir sem boðaðir eru til brúðkaupsveislu Lambsins.”²

GSAM 134.3Kvöldmaturinn er síðasta máltíð dagsins. Í þessari líkingu eru þrjár boðanir til kvöldverðar. Þessari líkingu má ekki rugla saman við boðin til “hádegismats” sem rætt er um í Matteusi 22:1-7. “Hádegisverðurinn” er hádegismaturinn. Í líkingunni um boðin til hádegisverðar lærum við að þeir sem sendu boðið voru “svívirtir” og drepnir, og að jafnvel sonur konungsins var drepinn. Konungurinn sem hafði sent boðið “eyðilagði þá morðingja og brenndi borg þeirra.”

GSAM 134.4Þessi líking um boðin til “hádegisverðar”, sem sýnir örlög þeirra sem fyrst hafnuðu boðinu, táknaði á viðeigandi hátt það sem í raun kom yfir þá sem hafnuðu fagnaðarerindi Krists og drápu hann og postula hans. Drottinn sendi heri gegn þeirri þjóð, sem “eyðilögðu þá morðingjana og brenndu borg þeirra” — Jerúsalem.

GSAM 134Kallið til kvöldverðar

GSAM 134.5Þessi boðun til máltíðar í dæminu vísar óneitanlega til “brúðkaupsveislu lambsins”. Blessun er lýst yfir þeim sem boðaðir eru til þeirrar “brúðkaupsveislu”. Brúðkaupsveisla fylgir brúðkaupinu. Brúðkaup lambsins á sér stað áður en hann kemur; því, eins og við höfum þegar séð, þegar Kristur kemur loksins, mun hann “snúa aftur frá brúðkaupinu”.³

GSAM 135.1Þessi boðskapur til brúðkaupsveislunnar verður því að vera sá sami og fyrsta engilsins í Opinberunarbókinni 14 og tímaboðskapurinn í tíunda kafla, sem áður hefur verið nefndur. Eins og Lúkas lýsir, fer þetta fyrsta boð um máltíðina til “þeirra sem boðið var til”. Hverjir voru þeir sem boðið var?—Þeir sem höfðu heyrt og þegið fagnaðarerindi Krists. Þeir játa að elska Krist og að elska aðra komu hans sem fullnustu vonar sinnar. Hvers vegna ætti boðið ekki að fara fyrst til þeirra? Eins og nauðsynlegt var að fagnaðarerindið væri fyrst flutt Gyðingum sem áttu ritningarnar og héldu því fram að þeir væntu komu Messías,⁴ þannig var boðskapurinn um aðra komu Krists fyrst fluttur þeim sem héldu því fram að þeir væru lærisveinar hans og elskuðu komu hans.

GSAM 135Kallið til þeirra sem höfðu verið boðaðir

GSAM 135.2Fyrsta boðið til veislunnar, sem var ætlað þeim sem hafði verið boðið, hlýtur að beinast til kirknanna. Reyndar var boðskapurinn um nálæga komu Krists fluttur í kirkjunum frá árinu 1833 til vorsins 1844 og að verulegu leyti studdur af kennimönnum þeirra kirkna. Fyrsta birting William Miller á skoðunum sínum um nálæga komu Krists var í baptistatímariti í Brandon, Vermont. Starf hans og samverkamanna fram til apríl 1844 fór að mestu leyti fram í kirkjubyggingum eða sölum sem kirkjurnar á þeim tíma höfðu útvegað.

GSAM 135.3Prestur Himes lýsir þannig störfum prests Miller til vorsins 1844:

GSAM 135.3“Hann starfaði meðal allra flokka og trúflokka, án þess að blanda sér í skipulag eða aga þeirra, í þeirri trú að meðlimir hinna ýmsu söfnuða gætu haldið stöðu sinni og jafnframt undirbúið sig fyrir komu konungs síns.”

GSAM 135.4Prestur Himes, þegar hann talar um sameiginlega vinnu sína og prests Miller, segir ennfremur: “Flestir kennimenn og söfnuðir sem opnuðu dyr sínar fyrir okkur og bræðrum okkar sem boðuðu kenningu um komu Drottins, unnu með okkur til síðasta árs” — árið 1844.

GSAM 136Opnar dyr fyrir boðskapinn

GSAM 136.1Um verk sitt og eðli þess sagði Wm. Miller:

GSAM 136.1“Hurðir hafa opnast fyrir mér til að boða þessa kenningu um aðra komu Krists meðal nánast allra trúfélaga, svo að ég hef getað sinnt aðeins litlum hluta þeirra kalla.... Á öllum stöðum þar sem ég hef verið taka trúarlegustu, helguðu og lifandi meðlimir kirknanna hvað fúsast undir þær skoðanir sem hér eru boðaðar; á meðan hinn veraldlegi trújátandi, faríseinn, þröngsýnismaðurinn, hinn stolti, hinn hrokafulli og hinn eigingjarni hæðast að og gera grín að kenningu um aðra komu Krists.”

GSAM 136.2Um eðli boðskaparins um komu Krists má segja hið sama og D’Aubigné sagði um siðaskiptin: “Þau voru framkvæmd í nafni andlegs meginreglu. Þau höfðu lýst orð Guðs sem kennara sínum; trú sem frelsun; Heilagan Anda sem vopn; og höfðu með þessum sömu ráðum hafnað öllum veraldlegum þáttum.”

GSAM 136Máttug bylgja endurvakninga

GSAM 136.3Eðli endurvakninganna sem fylgdu boðskapinum um komu Krists er lýst svona af L. D. Fleming, presti Kristskirkjunnar á Casco Street í Portland, Maine:—

GSAM 136.4“Áhuginn sem vaknaði vegna fyrirlestra hans [Wm. Miller] einkennist af mikilli yfirvegun og stillingu, og þótt þetta sé mesta endurvakning sem ég hef nokkru sinni séð, er þó minnst af ástríðufullum uppnámi. Virðist það hafa mest áhrif á karlmenn í samfélaginu. Það sem veldur þessu er þetta: Bróðir Miller tekur einfaldlega sverð andans, óslíðrað og nakið, leggur beitta egg þess á hið nakta hjarta, og það sker! það er allt. Fyrir egg þessa volduga vopns fellur vantrú og kenningin um hjálpræði allra visnar. Falskar undirstöður hverfa og kaupmenn Babels undrast. Mér sýnist þetta vera það sem næst er postullegum endurvakningum af öllu því sem nútíminn hefur orðið vitni að.”

GSAM 137Reynsla í Richmond, Maine.

GSAM 137.1Sem dæmi um endurreisnarstarfið sem fylgdi boðskap um endurkomu Krists vitnum við úr skýrslu eins sem tók virkan þátt í þeirri hreyfingu. Um fjórðungsfund sem haldinn var í Richmond í Maine, og þar sem þrjátíu Freewill-baptistakirkjur áttu fulltrúa, segir hann:—

GSAM 137.2“Þegar ég gekk inn í guðshúsið reis prestur Rollins, sem sat við hlið predikunarstólsins hinum megin í húsinu, upp og sagði: ‘Bróðir White, þú munt finna sæti hér hjá mér.’ Eftir prédikunina var gefið tækifæri til athugasemda og ég talaði frjálslega um kristilegt líf og sigrana sem réttlátir munu hljóta við aðra komu Krists. Margar raddir hrópuðu: ‘Amen! amen!’ og flestir í þeim stóra söfnuði voru tárvotir.... Nokkru fyrir lok þeirrar samkomu, eftir að ég hafði gefið samþykki mitt, reis prestur Rollins upp og sagði: ‘Bróðir White, sem situr mér til hægri handar, mun tala í samkomuhúsi Reed í kvöld um aðra komu Drottins vors Jesú Krists. Komið, bræður, og heyrið sjálfir. Við höfum nægt pláss til að taka á móti ykkur öllum. Komið, bræður, það mun engan yðar meiða að hlusta á þessa umræðu.... Hann vissi vel að flestir bræður hans myndu yfirgefa fund sinn í þorpinu og fara þrjár mílur til að hlusta á mig, og að fyrirhugaður starfsfundur þeirra yrði rofinn. Og svo varð það. Þrír fjórðu hlutar kennimanna og nánast hver fulltrúi fóru, og samkomuhúsið í Reed var troðið snemma. Ræðuefni mitt var Matteusarguðspjallið, 24. kafli. Guðs andi veitti mér mikið frelsi. Áhuginn var ótrúlegur.

GSAM 137.3“Þegar ég lauk máli mínu með hvatningu til kristinna manna um að helga sig algjörlega og vera viðbúnir, og til syndara um að leita til Krists og verða tilbúnir fyrir komu Mannssonarins, kom kraftur Guðs yfir mig að því marki að ég þurfti að styðja mig við prédikunarstólinn með báðum höndum. Það var hátíðstund. Þegar ég leit á ástand syndaranna, týndra án Krists, kallaði ég til þeirra með gráti, endurtók ég nokkrum sinnum: ‘Komið til Krists, syndarar, og verðið hólpnir þegar hann birtist í dýrð sinni. Komið, fátæku syndarar, áður en það verður of seint. Komið, syndarar, fátæku syndarar, komið.’

GSAM 138.1“Staðurinn var ótrúlega hátíðlegur. Kennimennirnir og fólkið grétu, sumir hátt. Í lok hvers boðs til syndarans heyrðist almenn stuna um allan söfnuðinn. Ég hafði staðið á fótum og útskýrt kaflann og hvatt í meira en tvær klukkustundir og var orðinn hás. Ég hætti að tala og grét hástöfum yfir þessu kæru fólki með þeirri tilfinningaþyngd sem einungis sá þekkir sem Guð hefur kallað til að boða sannleikann sinn fyrir syndurum. Klukkan var níu, og að veita öðrum tækifæri til að tala hefði þýtt að halda fundinum áfram til miðnættis. Það var best að ljúka með þeirri djúpu tilfinningu sem ríkti á staðnum, en ekki fyrr en allir hefðu fengið tækifæri til að kjósa með Drottni. Ég bað þá alla í söfnuðinum sem vildu ganga með mér í bæn, og þá sem vildu verða leiddir fram fyrir miskunnarhásætið, svo að þeir væru reiðubúnir að mæta Frelsaranum með fögnuði við aðra komu hans, að rísa upp. Hver sál í því stóra húsi, eins og mér var síðar sagt af fólki víðs vegar í því, reis upp. Eftir stutta bænatíð lauk samkomunni.

GSAM 138.2“Næsta morgun sneri ég aftur til þorpsins, í fylgd með að minnsta kosti sjö áttundu hlutum þeirra sem sátu ársfjórðungsfund Freewill Baptist. Allir voru að segja frá því hversu dýrðlegan fund þeir höfðu sótt kvöldið áður.

GSAM 138Ákallanir um Boðskapinn á öðrum stöðum

GSAM 138.3“Í hléi buðu fulltrúar og kennimenn mér að taka þátt í að skipuleggja hvenær ég gæti haldið fyrirlestra fyrir hina ýmsu söfnuði á þeim ársfjórðungsfundi sem höfðu rúmgóð guðshús. Það var þá um miðjan febrúar og ákveðið var að ekki væru nema sex vikur eftir af traustu sleðafæri, sem gaf fólkinu gott tækifæri til að sækja fundi. Tólf mikilvægustu staðirnir voru valdir fyrir starf mitt á sex vikna tímabili. Ég átti að halda tíu fyrirlestra, sem krafðist þess að ég talaði tuttugu sinnum á viku. Þetta gaf mér aðeins hálfan dag í viku, sem mér þótti almennt mjög nauðsynlegur til að ferðast fimmtán til tuttugu mílur til næsta fundarstaðar.”⁵

GSAM 139Hundruð snúast til trúar

GSAM 139.1Endurreisn og umbreyting hundruða manna fylgdu alls staðar boðskap um komu Krists, og var þetta sérstaklega áberandi þegar nálgaðist lok gyðinglega ársins 1843 (21. mars 1844). Það var um þann vetur sem rithöfundurinn heyrði fyrst um þetta efni í heimabæ sínum — Victor í New York — og þrátt fyrir að vera aðeins tólf ára gamall, tók hann, svo sem hann skildi það, trúna á aðra komu Krists. Áhrifin á fólkið voru sannarlega hátíðleg, ekki aðeins á fundum heldur alls staðar. Victor var þá aðeins þorp með um tvö hundruð íbúa, en landið í kring var þéttbýlt. Í kjölfar þeirrar raðar funda sem haldnir voru í þessu litla þorpi voru fimm hundruð nýtrúaðir skráðir.

GSAM 139Vitnisburður Methodist Year Book

GSAM 139.2Um hina máttugu endurvakningarbylgju sem fylgdi í kjölfar aðventuboðskaparins finnum við í Methodist Year Book að “á fjórum árum frá 1840 til 1844 urðu 256.000 umbreytingar í Ameríku.” Það sem var satt í Ameríku var jafn satt í hinum löndunum þar sem boðið var. “Máttugur kraftur fylgdi prédikuninni, og sálir snerust til Guðs alls staðar.” Þegar fyrsta boðið til brúðkaupsveislunnar var sent til kirknanna — “þeim sem boðið var” — var það í gegnum þær sem það var útvíkkað til allra sem vildu koma og taka þátt í hinni frelsun sem beið Guðs þjóðar. Hvort sem boðskapurinn var prédikaður, borinn í bæn eða sunginn í “aðventulögum”, fylgdi máttug hreyfing Guðs anda verkinu.

GSAM 140Börn prédika í Svíþjóð

GSAM 140.1Í þessu samhengi munum við taka eftir hvernig Drottinn vann að því að kynna boðskapinn í þeim löndum þar sem lögin bönnuðu að prédika neitt sem stóð í andstöðu við “þjóðkirkjuna”. Svíþjóð var eitt af þeim löndum. Þar notaði Drottinn ung börn til að hefja verkið. Fyrsta birting þessa var sumarið 1843 í Eksjö, í suðurhluta Svíþjóðar. Litla stúlkan, aðeins fimm ára gömul, sem hafði aldrei lært að lesa né syngja, söng eitt sinn, á mjög hátíðlegan hátt, langan lútherskan sálm rétt og kunngjörði síðan með miklum krafti: “dómstund hans er komin,” og hvatti fjölskylduna til að undirbúa sig til að mæta Drottni, því hann væri fljótlega að koma. Þeir í fjölskyldunni sem ekki höfðu snúist til trúar kölluðu á Guð um miskunn og fengu fyrirgefningu. Þessi hreyfing breiddist út frá bæ til bæjar, og önnur börn boðuðu þennan boðskap. Sama hreyfingin meðal barna kom fram að einhverju leyti í Noregi og Þýskalandi.

GSAM 140“Já! Ég varð að prédika”

GSAM 140.2Árið 1896, á meðan ég hélt samkomur á sautján stöðum í Svíþjóð, fór ég um nokkra staði þar sem börnin höfðu prédikað árið 1843, og fékk tækifæri til að ræða við þá sem höfðu heyrt prédikunina, og við menn sem höfðu prédikað þegar þeir voru börn. Ég sagði við einn þeirra: “Þú prédikaðir boðskapinn um endurkomu Krists þegar þú varst strákur?” Hann svaraði: “Prédikaði! Já, ég varð að prédika. Ég hafði engan þátt í að skipuleggja þetta. Kraftur kom yfir mig, og ég lét út úr mér það sem ég var knúinn til að segja af þeim krafti.”

GSAM 140Boquist og Walbom í Örebro, Svíþjóð

GSAM 140.3Í Örebro-héraði breiddist þetta starf út þar til eldri menn urðu til þess að boða þessa kennslu. Þá handtóku veraldleg yfirvöld, hvött af prestum “þjóðkirkjunnar”, tvo unga drengi, Walbom, átján ára, og Ole Boquist, fimmtán ára, og sögðu að þeir myndu gera opinbert fordæmi úr þeim. Þeir húðstrýktu nakta bakið á þeim með birkigreinum og settu þá, með blæðandi sárum, í fangelsið í Örebro. Þegar þessi sár greru, tóku þeir þá úr fangelsinu og krafðust þess af þeim: “Munið þið hætta að prédika þessa kenningu?” Þótt þeir slægju þá aftur með greinum og opnuðu sárin á ný, var eina svarið sem þeir fengu: “Við munum prédika þá prédikun sem Drottinn býður oss.” Með milligöngu áberandi kvenkirkjumeðlims í Örebro skipaði konungur Óskar I yfirvöldum að sleppa drengjunum úr fangelsi og láta fólkið í friði. Þannig var sannleiknum tryggður sigur í Svíþjóð.

GSAM 141Vitnisburður Boquists

GSAM 141.1Í Review and Herald, 7. október 1890, er mjög áhugaverð frásögn um prédikanir barnanna, skrifuð af O. Boquist sjálfum. Hann segir:—

GSAM 141.2“Árið 1843 kom upp trúarleg hreyfing meðal fólksins í Karlskoga sókn í Örebro-héraði. Leiðtogarnir í þessari hreyfingu voru börn og ungir menn, sem kallaðir voru ‘rapare.’ Þeir prédikuðu með guðlegum krafti og lýstu fyrir fólkinu, með mikilli ákveðni, að dómstund Guðs væri komin.

GSAM 141.3“Um haustið sama ár varð ég, O. Boquist, þá fimmtán ára gamall, ásamt öðrum unglingi, Erik Walbom, átján ára gömlum, svo undir áhrifum af þessum óséða mætti að við gátum engan veginn staðist hann. Um leið og við vorum gripnir af þessum himneska mætti, hófum við að tala til fólksins og boða háum rómi að dómstund Guðs væri komin, og vísuðum til Jóels 2:28-32 og Opinberunarinnar 14:6, 7.”

GSAM 141Börn í sýn

GSAM 141.4Fólkið greindi mér frá því að þeir sem urðu fyrir áhrifum af þessum himneska mætti væru ómeðvitaðir um allt í kringum sig. Þeir voru í raun í sýn frá Guði og töluðu með mætti sem bar í sér sterka sannfæringu. Þeir sögðu að þessi smábörn, meðan þau væru undir þessum áhrifum, myndu tala með krafti og virðingu fullorðinna karla og kvenna. Því drógu þeir sem sáu þetta þá ályktun að þetta væri Drottinn sem notaði þau spámannlega til að flytja þessi hátíðlegu sannindi. Höfundur heldur áfram:—

GSAM 142.1“Fólkið safnaðist í stórum hópum til að hlusta á okkur, og samkomur okkar héldust bæði dag og nótt, og úr því varð mikil andleg vakning. Ungir sem aldnir urðu snertir af Anda Guðs og hrópuðu til Drottins um miskunn, játandi syndir sínar fyrir Guði og mönnum.

GSAM 142.2“En þegar presturinn í kirkjunni varð þess var, var mikið lagt í að þagga niður í okkur og stöðva þann trúarlega uppgang sem ríkti; en allt reyndist árangurslaust. Þá var sýslumanninum falið að handtaka okkur, og í sex vikur var leitað árangurslaust að okkur í skógi, þangað sem við höfðum flúið til hælis.

GSAM 142.3“Að lokum vorum við þó kölluð fyrir kirkjuprestinn. Fjöldi okkar hafði aukist svo að fjörutíu ungir menn og konur mættu á prestssetrið, þar sem við gengum undir löng réttarhöld. Öllum utan mín og Walboms var leyft að snúa aftur heim; en við vorum handteknir og daginn eftir settir í gæsluvarðhald í fangelsinu í Örebro, þar sem við sátum með þjófum í klefa 14, eins og við hefðum framið stórglæp.”

GSAM 142Vitnisburður systur Boquists

GSAM 142.422. september 1896 sótti systir Boquists, sjötíu og tveggja ára gömul, fund okkar í Örebro og sagði okkur frá reynslu bróður síns; því hún var vitni að pískun hans, fangelsun og frelsun. Hún söng fyrir okkur sálminn sem Boquist og Walbom sungu þegar þeir gengu út úr fangelsinu upp á brúna yfir skurðinn sem umkringdi þann sextándu aldar kastala sem var notaður sem fangelsi árið 1843. Kraftur hreyfingarinnar árið 1843 fylgdi vitnisburðinum og sálmasöngnum. Þýddur á ensku er sálmurinn svona:—

GSAM 143Sálmur sem Boquist og Walbom sungu

GSAM 144Drengprédikarinn í Karlskoga

GSAM 144.4Einn herra í Örebro sagði mér frá atburði í Karlskoga, þar sem hann bjó árið 1843. Hann sagði:—

GSAM 144.5“Litli drengurinn, átta ára gamall, sem hafði aldrei lært að lesa stafi sína, hóf að prédika boðskapinn og vitnaði í mörg ritningarvers. Fólkið sagði: ‘Þessi drengur er bara fullur af Biblíunni.’ Þetta gerðist eftir að konungur Óskar hafði talað máli hinna ofsóttu, svo presturinn þar gat ekki fengið drenginn fyrir dóm til að stöðva starf hans; en hann sagði fólkinu að færa drenginn fyrir sig, og hann myndi afhjúpa hann og sýna þeim fáfræði hans í Biblíunni.

GSAM 144.6“Fyrir framan mannfjöldann opnaði presturinn sálmabók sína og bað drenginn að lesa fyrir sig. Drengurinn svaraði: ‘Ég get ekki lesið;’ en hann sneri baki við prestinum og söng sálminn rétt frá upphafi til enda, á meðan presturinn horfði á bókina í undrun. Presturinn sagði við drenginn: ‘Þú virðist vita allt.’ Drengurinn svaraði: ‘Nei. Okkur er ekki alltaf leyft að segja allt sem við vitum.’

GSAM 145.1“Presturinn opnaði þá Nýja testamentið og sagði við drenginn: ‘Lestu fyrir mig úr þessu.’ Drengurinn svaraði: ‘Ég get ekki lesið.’ Presturinn spurði: ‘Hvað veist þú eiginlega um Biblíuna?’ Hann svaraði: ‘Ég veit hvar það er ritningarvers sem inniheldur orðið og fjórtán sinnum í því.’ Presturinn sagði: ‘Nei! Enginn slíkur texti er í Biblíunni.’ Drengurinn sagði: ‘Viltu vinsamlegast lesa fyrir mig Opinberunarbókina 18:13?’ ‘Já,’ sagði presturinn. Þegar hann las töldu menn, og vissulega kom fyrir orðið og fjórtán sinnum, og meðal þeirra fjórtán skipta var ‘binding sála manna.’ Fólkið hrópaði: ‘Þarna! Þarna! Strákurinn veit meira um Biblíuna en presturinn!’ Mjög sár, hætti presturinn að ræða málið og lét fólkið í friði eftir það.”

GSAM 145.2Þannig staðfestir Drottinn orð sitt úr munni barna og kom sannleika sínum á þessa undursamlegu leið til eyrna fólksins, sem lög þess bönnuðu að prédika aðra kenningu en þá sem tilheyrði “viðurkenndum trúarbrögðum”.

GSAM 145Gjafir anda í tengslum við boðskapinn

GSAM 145.3Það var ekki einungis í Svíþjóð sem Drottinn, í tengslum við aðventuhreyfinguna, talaði til lýðs síns með gjöfum anda síns. Í Skotlandi, í Englandi og einnig í Ameríku hefur Drottinn frætt lýð sinn með sérstökum opinberunum.

GSAM 145Sýnir William Foy

GSAM 145.4Árið 1842 bjó í Boston í Massachusetts vel menntaður maður að nafni William Foy, sem var glæsilegur ræðumaður. Hann var baptisti en var að undirbúa sig til vígslu sem epískopalískur kennimaður. Drottinn gaf honum náðlega tvær sýnir árið 1842, aðra þann 18. janúar og hina 4. febrúar. Þessar sýnir báru skýr merki um að vera hinar sönnu birtingarmyndir Anda Guðs. Honum var boðið víða að tala í prédikunarstólum, ekki einungis af epískópalískum kirkjum, heldur einnig af baptistum og öðrum trúfélögum. Þegar hann talaði klæddist hann ætíð prestakjól, slíkum sem kennimenn þeirrar kirkju klæðast í guðsþjónustum sínum.

GSAM 146.1Sýnir herra Foy tengdust nálægri komu Krists, ferðum Guðs fólks til himneskrar borgar, hinni nýju jörð og dýrð lífs hinna endurleystu. Með góðri tunguþekkingu og fágætri lýsingargjöf vakti hann athygli hvar sem hann kom. Að boði fór hann frá bæ til bæjar til að segja frá hinum undursamlegu hlutum sem hann hafði séð; og til að rúma hina miklu mannfjölda sem söfnuðust saman til að hlusta á hann, voru stórar hallir leigðar, þar sem hann sagði þúsundum frá því sem honum hafði verið sýnt af himninum, dýrð Nýju Jerúsalem og englaherjunum. Þegar hann fjallaði um blíðan og miskunnsaman kærleika Krists til fátækra syndara, hvatti hann þá sem ekki höfðu snúist til trúar til að leita Guðs, og tugir svöruðu blíðum áköllum hans.

GSAM 146Sýn um þrjú skref

GSAM 146.2Starf hans hélt áfram til ársins 1844, skömmu fyrir lok hinna tveggja þúsund þrjú hundruð daga. Þá hlaut hann aðra birtingarmynd Heilags Anda – þriðju sýn, sem hann skildi ekki. Í henni var honum sýnd braut Guðs þjóðar inn í himneska borgina. Hann sá stóran pall eða stig, þar sem fjöldi fólks safnaðist saman. Stundum féll einhver í gegnum þennan pall og hvarf sjónum, og um slíkan var honum sagt: “Hann er fallinn frá.” Síðan sá hann fólkið stíga upp á annan pall og sumir þar féllu einnig í gegnum hann og hurfu sjónum. Að lokum birtist þriðji pallurinn, sem náði til hliða hinnar heilögu borgar. Stórt föruneyti safnaðist með þeim sem höfðu komist á þennan pall. Þar sem hann bjóst við að Drottinn Jesús kæmi innan skamms, tókst honum ekki að greina að þriðji boðskapurinn ætti að fylgja fyrsta og öðrum boðskap Opinberunarinnar 14. Af þeim sökum varð sýnin honum óútskýranleg og hann hætti opinberum prédikunum. Eftir að spádómsöldinni lauk, árið 1845, heyrði hann annan segja frá sömu sýn, með skýringu um að “fyrstu og önnur skilaboðin hefðu verið gefin, og að þriðju myndu fylgja í kjölfarið.” Skömmu síðar veiktist herra Foy og lést.

GSAM 147.1Með slíkum birtingum máttar Guðs í tengslum við boðun um komu hans “við dyrnar”, og með fagnað þúsunda sem sneru sér frá synd til að þjóna Drottni og bíða komu hans, urðu menn tvífalt vissari um að þetta væri sannarlega boðskapur Drottins til heimsins.

GSAM 147.2En 21. mars 1844 kom og leið hjá, og Drottinn kom ekki. Þeir helguðu og íhugandi voru þó sannfærðir um að þeir hefðu farið í samræmi við vilja Drottins og að á réttum tíma myndi allt verða skýrt.