Kafli 11 — Boðskapur annars engilsins

GSAM 171.1“OG annar engill kom á eftir og sagði: Babýlon er fallin, fallin, hin mikla borg, því að hún lét allar þjóðir drekka af víni hórdómsreiði sinnar.”¹

GSAM 171.2“Þá sagði húsbóndinn reiður við þjón sinn: Farðu fljótt út á götur og gangstíga borgarinnar og komdu hingað fátækum, limlestum, höltum og blindum.”²

GSAM 171.3Drottinn hafði, fyrir boðbera sína, hrært heiminn með boðskapnum: “Dómstund hans er komin” — boðskap sem allir játandi fylgjendur hans hefðu getað sameinast um, ef þeir vildu. Þetta var fyrsta kallið til “brúðkaupsveislunnar”. Það hafði verið boðið “þeim sem boðið var”.³ Þar sem þessu boði var hafnað með ýmsum afsökunum var gefið annað boð, í samræmi við boðskap annars engilsins.⁴ Með þessu boði aðskildi Drottinn sér fólk til að ganga út til enda tímans með vaxandi ljósi sannleikans síns.

GSAM 171Annað kall til brúðkaupsveislunnar

GSAM 171.4Önnur skilaboðin – þau sem fylgja ópi dómstundarinnar – segja: “Babýlon er fallin, fallin er sú mikla borg, því hún lét allar þjóðir drekka vín hórdómsreiði sinnar.” Og annað kallið til veislunnar hljóðar svo: “Farið fljótt út á götur og gangstíga borgarinnar og leiðið hingað fátæka, limlesta, halta og blinda.” Í hvorri þessara ritninga er lýst fólki sem segist tilheyra Drottni sem “borg”. Með sínum mótsagnakenndu og ruglingslegu trúarsetningum er það kallað “Babýlon”. Í annarri ritningu sem vísar til síðustu daga sjáum við að rétt fyrir komu Drottins er fólki hans boðið að ganga út úr “Babýlon”: “Hin mikla Babýlon er fallin, fallin er hún, og er orðin heimkynni djöflanna og athvarf allra óhreinna anda, og búr allra óhreinna og viðbjóðslegra fugla.... Komið út úr henni, þið lýður minn, til þess að þið eigið ekki hlut í syndum hennar og verðið ekki fyrir plágum hennar.”⁵

GSAM 172“Mundu hvernig þú heyrðir”

GSAM 172.1Í ávarpinu til kirkjunnar í Sardis lesum við: “Mundu því hvernig þú hefur þegið og heyrt, og halt því fast og iðrast. Ef þú vakir ekki, mun ég koma til þín eins og þjófur, og þú munt ekki vita á hvaða stund ég mun koma til þín.”⁶ Sardískirkjan virðist hafa verið leidd fram í ljós með siðbótinni, eftir myrka tíma verks “Jezabel” – villutrúarkirkjunnar. Sardískirkjunni var sagt að hún hefði verið lifandi kirkja; en þegar hún heyrði og hafnaði kenningu um komu Drottins, setti hún sig í þá stöðu að vera útsett fyrir því atburði eins og “þjófi um nóttina.” Þannig er sagt af postula Páli í 1. Þessaloníkubréfi 5:1-5, að svo muni ástand þeirra vera sem hrópa: “Friður og öryggi,” þegar koma Drottins er nær. Þeir sem fylgja ljósi sannleikans eru kallaðir “börn dagsins,” og Drottinn mun ekki koma yfir þá sem þjófur.

GSAM 172.2Í þessari spádómsfrásögn um sjö kirkjurnar sjáum við að falli kirkjunnar í Sardis er samstundis fylgt af kirkjunni í Filadelfíu, eða (eins og orðið gefur til kynna) kirkju bræðralegs kærleika. Slíkir voru sannarlega hinir 50.000 trúuðu sem, með boðskap annars engils, voru leiddir út úr öllum hinum fjölbreyttu kirkjum og sameinaðir í einu bandi bræðralegs kærleika um hinn mikla grundsannleika um hina nálægu komu Krists.

GSAM 173Hvernig annar boðskapurinn var boðaður

GSAM 173.1Midnight Cry 12. september 1844 inniheldur yfirlýsingu sem prestur J. V. Himes gerði um boðskap annars engilsins og aðstæðurnar sem leiddu til boðunar hans. Bréfið hans er dagsett í McConnelsville, Ohio, 29. ágúst 1844, og hljóðar svo:—

GSAM 173.2“Þegar við hófum verkið með bróður Miller árið 1840, hafði hann haldið fyrirlestra í níu ár. Á þeim tíma stóð hann nánast einn. En störf hans höfðu verið stöðug og árangursrík við að vekja trúarjátendur til þeirrar sönnu vonar Guðs þjóðar og nauðsynlegs undirbúnings fyrir komu Drottins; sem og við að vekja allar stéttir óumskiptra til vitundar um glataða stöðu sína og skyldu til tafarlausrar iðrunar og umskiftingar til Guðs, sem undirbúning til að mæta brúðgumanum í friði við komu hans. Þetta voru helstu markmið starfs hans. Hann reyndi ekki að snúa mönnum til neinnar trúarbragðshreyfingar eða flokks í trúmálum.

GSAM 173.3“Þegar við vorum sannfærðir um sannleikann um nálæga komu Drottins og tókum opinberlega við kenningunni, héldum við sömu sjónarmiðum og fylgdum sömu stefnu meðal hinna ýmsu trúfélaga, þar sem okkur var, í forsjá Guðs, ætlað að starfa. Við sögðum kennimönnum og kirkjum að það væri ekki hlutverk okkar að sundra þeim eða skapa deilur og rugling meðal þeirra: Við höfðum eitt skýrt markmið, og það var að gefa ‘áminninguna’, varnaðarboðskapinn um dóminn ‘við dyrnar’, og sannfæra samferðamenn okkar um að undirbúa sig fyrir atburðinn.... Kennimenn og meðlimir sem nutu erfiðis okkar en höfðu ekki einlæglega tileinkað sér kenninguna sáu að þeir yrðu annaðhvort að fara með kenninguna, prédika hana og standa fyrir henni, eða þá að þeir myndu eiga í erfiðleikum með hina staðföstu og ákveðnu trúmenn í þeirri kreppu sem var yfirvofandi. Þeir ákváðu því að hafna kenningunni og ákváðu, sumir með einni stefnu og sumir með annarri, að þagga niður umræðu um málið. Þetta kom bræðrum og systrum okkar meðal þeirra í afar erfiða stöðu. Flestir þeirra elskuðu kirkjurnar sínar og gátu ekki hugsað sér að yfirgefa þær. En þegar þeim var hæðst að, þeir voru kúgaðir og á ýmsa vegu sviptir fyrri réttindum og ánægjum sínum, og þegar þeim var neitað um ‘mat á réttum tíma’, og lokkandi söngur um ‘frið og öryggi’ hljómaði í eyrum þeirra frá einum hvíldardegi til annars, misstu þeir brátt áhuga á flokkshyggju sinni, risu upp í tignarlegum styrk sínum, hristu af sér okið og létu upp hrópið, ‘Komið út úr henni, lýður minn.’

GSAM 174Í erfiðri stöðu

GSAM 174.1“Þessi staða kom okkur í erfiða stöðu, (1) vegna þess að við vorum rétt við enda spádómstíma okkar, þegar við bjuggumst við að Drottinn myndi safna öllum lýð sínum saman í eitt; og (2) við höfðum ætíð prédikað aðra kenningu; og nú þegar aðstæðurnar höfðu breyst myndi það teljast óheiðarleiki af okkar hálfu ef við tækjum þátt í kalli um aðskilnað og sundrun kirkna sem höfðu tekið við okkur og boðskap okkar. Við hikuðum því og héldum áfram að starfa samkvæmt fyrstu afstöðu okkar, þar til kirkjan og kennimannastéttin höfðu borið málið svo langt að við urðum, í ótta Guðs, að taka varnarstöðu fyrir sannleikann og hin niðurlægðu börn Guðs.

GSAM 174Postullegt fordæmi fyrir okkar vegferð

GSAM 174.2“‘Og hann fór inn í samkunduhúsið og talaði djarflega í þrjá mánuði, ræddi og sannfærði um hluti er lúta að Guðs ríki. En þegar sumir hörðnuðu og trúðu ekki, heldur lastuðu þessa leið fyrir lýðnum, þá dró hann sig frá þeim og skildi lærisveinana frá, og ræddi daglega í skóla Tyrannusar.’⁷ Það var ekki fyrr en ‘margir hörðnuðust’ og ‘tóku að tala illa um þessa stefnu [komu Drottins] fyrir alþýðuna’ að bræður okkar fengu hvatningu til að ganga út og skilja sig frá kirkjunum. Þeir gátu ekki þolað þetta ‘illmæli’ hinna ‘vondu þjóna’, og kirkjurnar sem fylgdu kúgunar- og illmælisstefnu gagnvart þeim sem biðu eftir ‘blessaðri von’, voru þeim ekkert annað en dætur dularfullu Babýlonar. Þannig lýstu þeir þeim og komu inn í frelsi fagnaðarerindisins. Og þótt við séum ekki öll sammála um hvað teljist til Babýlonar, erum við sammála um tafarlausa og endanlega sundrun frá öllum sem ganga gegn kenningu um komu og nálægð Guðs ríkis. Við trúum að þetta sé lífs og dauðans mál. Það er dauði að vera áfram tengdur þeim öflum sem tala léttvægt um eða andæfa komu Drottins. Það er líf að koma út úr allri mannlegri hefð, standa á orði Guðs og bíða daglega eftir birtingu Drottins. Við segjum því nú til allra sem á nokkurn hátt eru flæktir í ok þrældómsins: ‘Komið út úr þeim og verið aðskildir, segir Drottinn, og snertið ekki neitt óhreint; og ég mun taka á móti ykkur, og ég mun vera ykkur faðir, og þið skuluð vera synir mínir og dætur, segir Drottinn hinn alvaldi.’”⁸

GSAM 175Óskiljanleg andstaða

GSAM 175.1Wm. Miller lýsir þannig átökunum sem þá voru milli kirknanna og aðventista:—

GSAM 175.2“Það er mjög óeðlilegt og óútskýranlegt að kristnir söfnuðir skuli útiloka þessa kenningu og meðlimi sína vegna þessarar blessuðu vonar. Ég veit að sumar baptistakirkjanna segja að þær útiloki þá ekki vegna trúar þeirra, heldur vegna altarisgöngu þeirra með aðventutrúuðum. Ef það er þá ekki vegna trúar þeirra á komandi Frelsara, hvers vegna er mér þá meinað aðgangur að prédikunarstólum þeirra, sem aldrei hef gengið til altaris hjá öðrum en baptistakirkju? Þetta er fölsk afsökun. En þetta getur ekki verið málstaður metodista og presbýteriana; því þeir trúa á blandaða altarisgöngu. Hvers vegna útiloka þeir? Ég heyrði af sumum sem voru útilokaðir fyrir að ‘syngja sálma’ um aðra komu Krists; aðrir vegna geðveiki, en allt sem sannaðist um þá geðveiki var að þeir væru að vaka eftir Kristi. Ó Guð, ‘fyrirgef þeim, því þeir vita ekki hvað þeir gjöra.’”

GSAM 176Storrs um viðhorf kirknanna

GSAM 176.1George Storrs talaði um viðhorf kirknanna til aðventista á þennan hátt:—

GSAM 176.2“Hver þeirra segir ekki á þessari stundu: ‘Ég sit sem drottning’? Og hver þeirra gleður sig ekki við þá hugmynd að einn daginn muni þeir leggja heiminn undir sig og að hann verði undirgefinn trú þeirra? Hver þeirra mun leyfa sál að dvelja meðal sín í friði, sem opinberlega og óhrædd játar trú sína á komu Drottins sem er handan við dyrnar? Eru skilmálarnir um að mega dvelja óáreittur meðal þeirra ekki þeir, að þú ‘haldir þig algerlega’ frá opinberri tjáningu trúar á komu Drottins á þessu ári, hvaða sannfæring sem þú kannt að hafa um málið, og hversu mikilvægt sem þér kann að finnast að hrópa: ‘Óttist Guð og gefið honum dýrð, því að stund dóms hans er komin’?”

GSAM 176Vitnisburður Mansfields

GSAM 176.3L. D. Mansfield, sem skrifar frá Oneida í New York 21. mars 1844, vitnar svo:—

GSAM 176.4“Guð er að hreyfa við hugum kærra barna sinna sem bíða eftir Drottni úr himni, og leiðir þau ekki aðeins til að hlýða englinum sem ‘hefur eilífa fagnaðarerindið til að prédika og segir: Stund dóms hans er komin’, heldur einnig til að hlýða hinu næsta boðorði: ‘Komið út úr henni, þjóð mín!’ Ég er sannfærðari en nokkru sinni fyrr um að trúarleg samtök samtímans séu ekki lítill hluti af þeirri Babýlon sem á að verða rifin niður með valdi og aldrei framar finnast.... Mér virðist þó að í sumum samtökunum sé líkingin við litla hornið hvað mest áberandi. Nokkur dæmi munu skýra málið.

GSAM 176Múgæsingaandinn birtist

GSAM 176.5“Bróðir sem hafði unnið mjög farsælt á þessu svæði við að boða komu Drottins, setti upp fund til að halda fyrirlestur á ákveðnum stað á tilteknum tíma. Drottinn hagaði því svo að hann væri sextán mílur frá fundarstaðnum, en _____ kennimaður var mættur, í fararbroddi múgs, með tjöru og fjöðrum, til þess að bera þær á þennan þjón Hins Hæsta Guðs. Þessi sami kennimaður hóf stuttu síðar langvarandi vakningarfund, en allt var eins kalt og ísilagt eins og á jöklinum í norðri—engin sál vaknaði né snerist til trúar. Að lokum sagði kennimaðurinn að hann teldi sig ‘verða að taka áhyggjustólinn’.

GSAM 177.1“Flokksleiðtogi í þessu þorpi sagði við flokk sinn, síðan við höfum haldið samkomur hér, að ef einhver maður kæmi inn til hans og segði að hann trúði að Kristur myndi koma á þessu ári, myndi hann reka hann út úr húsinu.”

GSAM 177Skylda gagnvart kirkjunum

GSAM 177.2Við munum hér láta fylgja vitnisburð úr ávarpi til aðventuráðstefnu trúuðra sem komu saman í Boston, Massachusetts, dagsettu 31. maí 1844 og undirrituðu af Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale og J. V. Himes. Þeir segja:—

GSAM 177.3“Um skyldu okkar gagnvart kirkjunum getum við einnig sagt nokkur orð. Hættan hér, eins og í flestum öðrum tilvikum, virðist okkur vera í öfgunum. Fyrsta birting hættunnar er sú að leyfa yfirvöldum þeirrar kirkju sem við tilheyrum að þagga niður í okkur í slíkri spurningu um skyldu. Við efast ekki um að þúsundir hafi komið sér undir dóm Guðs með því að láta undan óbiblíulegum kröfum kirkna sinna í þessu máli, sem, ef þær hefðu verið ákveðnar og trúar, væru nú í mun öruggari stöðu og gagnlegri, þótt þær gætu einnig verið kallaðar til að þjást.

GSAM 177.4“Önnur hættan er sú að láta undan hefndaranda gagnvart kirkjunum vegna óréttar þeirra gagnvart okkur og hefja óhefta baráttu gegn öllum slíkum samtökum. Varðandi skyldu aðventista gagnvart kirkjunum sem þeir kunna að tengjast, ef okkur væri falið að gera það, gætum við ekki gefið neinar leiðbeiningar sem ættu almennt við. Þeir verða að breyta í ótta Guðs, eins og aðstæður krefjast.

GSAM 178.1“Við ættum hins vegar að vera ákveðin í að gegna skyldu okkar, að vitna fyrir sannleikann á öllum viðeigandi og hentugum tækifærum. Og ef við móðgum kirkjurnar með því að fara þessa leið og þær hóta okkur brottvísun nema við þegjum (þó að ef okkur þykir rétt að slíta tengslum okkar við kirkjuna á friðsamlegan hátt, gæti það verið betri leið), skulum við gegna skyldu okkar og þegar við erum rekin út, vera þolinmóð við að þola óréttinn og vera reiðubúin með meistara okkar að ‘ganga út fyrir hliðið, berandi smán hans.’”

GSAM 178.2Úr þessum tilvitnunum um framferli kirknanna gagnvart þeim sem fluttu boðskap annars engilsins, má auðveldlega sjá hvernig, sem fyrsta afleiðing af því að flytja þessa aðra köllun til “veislunnar”, er talað um þá sem söfnuðust saman í eina andlega hjörð sem “limlesta”, “halta”, og “blinda”, sem bendir sterkt til illrar meðferðar sem þeir höfðu orðið fyrir við “högg” “samþræla” þeirra, sem þeir höfðu verið aðskildir frá.

GSAM 178Aðskilinn lýður valinn til að taka við nýjum sannleikum

GSAM 178.3Markmið Drottins sést skýrt í því að leiða fram sérstakt fólk undir boðskap annars engilsins – öðru boðinu til “veislunnar” – og “miðnæturópinu”. Dýrmæt sannindi fyrir síðustu daga áttu að vera rannsökuð og boðuð—verk sem ekki var hægt að vinna í kirkjum sem voru “bundnar trúarjátningum”, rétt eins og boðun fagnaðarerindisins til heimsins gat ekki verið innt af hendi af postullegu kirkjunni á meðan hún hélt tengslum við gyðinglega sértrúarflokka. Guð kallaði þar til aðskilnaðar,⁹ og hann kallaði einnig til aðskilnaðar aðventutrúaðra frá þeim sem vildu halda þeim innan hrings trúarjátninga sinna.

GSAM 179“Six Sermons” Storrs

GSAM 179.1Fljótlega eftir þennan aðskilnað sjáum við að ljósið kom til aðventuhópanna um efni framtíðar refsingar, eins og fram kemur í bæklingnum, “Six Sermons” eftir George Storrs, sem tók þá afstöðu að maðurinn sé eðlislægt dánlegur; að hinir látnu séu meðvitundarlausir milli dauða og upprisu; að hin endanlega refsing vantrúaðra verði fullkomin útrýming; og að ódauðleiki sé gjöf Guðs, sem einungis er veitt með trú á Drottin vorn Jesú Krist.

GSAM 179.2Þúsundir aðventista tóku við þessari kenningu um eðli mannsins, en ekki allir. Synjun hennar olli engri ringulreið meðal þeirra, því hún var talin einungis trúarspurning, ekki próf á siðferðilegri stöðu; því var sameinuð viðleitni til að vara heiminn við yfirvofandi komu Krists órofa. Hún hafði hins vegar þau áhrif að vekja reiði kirknanna gegn þeim.

GSAM 179Ófærir um að hrekja “Six Sermons”

GSAM 179.3Metódistakennimaðurinn í bænum þar sem ég bjó, og sem áður hafði tekið þátt í að prédika aðventukenninguna árið 1843, fékk “Six Sermons”, las þær og viðurkenndi fyrir kirkjumeðlimum sínum að hann gæti ekki hrakið kenninguna; en þegar hann komst að því að margir kirkjumeðlimir hans voru að taka hana til sín, ráðlagði hann öðrum að lesa ekki bókina, því að þeir “myndu trúa kenningunni ef þeir læsu hana.” Í september 1844, eftir að þessi kennimaður sneri aftur frá árlegu kirkjuþinginu, stóð hann upp í prédikunarstólnum og hafnaði opinberlega aðventukenningunni og bað kirkjuna auðmjúklega afsökunar á því að hafa nokkurn tíma boðið fyrirlesarunum að tala í kirkjunni.

GSAM 179Dómsmál vegna villutrúar

GSAM 179.4Þessi aðgerð kennimannsins leiddi fljótlega til þess að reynt var að ákæra þá sem trúðu á aðventukenninguna fyrir villutrú; en þar sem þeim var leyft að byggja mál sitt á Biblíunni, vann kirkjan engan sigur. Nokkrir voru útilokaðir úr þessari kirkju vegna þess að framkoma þeirra var ekki í samræmi við aga kirkjunnar, og margir aðrir drógu sig út vegna þessarar útilokunar meðlima sem ekki var hægt að sýna fram á að hefðu trú í andstöðu við ritningarnar. Þannig var aðventukenningin að eilífu útilokuð úr kirkjunni þar sem hundruðir höfðu fundið Frelsarann og orðið hamingjusamir í Guði.

GSAM 180.1Það sem gerðist í heimabæ mínum var einnig framkvæmt í hundruðum annarra kirkna um allt land. Þeir sem voru þannig meðhöndlaðir af fyrrverandi bræðrum sínum fundu mikla hughreystingu í orðum spámannsins Jesaja: “Heyrið orð Drottins, þér sem skjálfið við orð hans: Bræður yðar, sem hata yður og reka yður út fyrir nafn mitt, sögðu: Drottinn sé dýrkaður; en hann mun birtast til yðar gleði, og þeir munu skammast sín.”¹⁰

GSAM 180Reiði hinna óguðu opinberuð

GSAM 180.2Þegar sá dagur nálgaðist er Drottinn var væntanlegur, urðu trúuðu alvarlegri í verkum sínum, en óguðlegir reiddust og hæddu þá þeim mun harðar, eins og sjá má á eftirfarandi yfirlýsingu ritstjóra Midnight Cry frá 31. október 1844:—

GSAM 180.3“Áhrifin sem þessi hreyfing hafði á hina óguðu þjónuðu einnig mjög til að staðfesta okkur í þeirri trú að Guð væri í henni. Þegar börn Guðs komu saman til að falla fram og auðmýkja sig fyrir honum og búa sig undir komu hans, eins og sómaði syndurum sem einungis gátu bjargast fyrir náð, sýndu hinir óguðlegu mesta illvilja. Þegar við höfðum ekki tilkynnt um fundi okkar nema í okkar eigin blaði og ekki boðið almenning þangað, troðfylltu synir Belials þá og vöktu mikla óreiðu. Á laugardagskvöldi, 12. þessa mánaðar [12. október 1844], héldum við enga samkomu í samkomuhúsinu, svo að kirkjuvörðurinn [umsjónarmaður] hefði tækifæri til að hreinsa húsið fyrir hvíldardaginn [sunnudaginn]. En ógnarhópurinn braust inn í húsið og neitaði okkur jafnvel um það forréttindi. Borgarstjórinn, án þess að nokkur hefði beðið um það, greip hins vegar strax inn í og rak þá út.

GSAM 181.1“Á samkomum okkar næsta sunnudag, eftir að tabernaklið var fullt, tók þéttur mannfjöldi sér sess á götunni fyrir framan bygginguna, margir þeirra reiðir yfir því að nokkur skyldi trúa á komu Drottins. Um kvöldið var engin samkoma haldin vegna óróleika almennings; þó var gatan full af mannfjölda snemma um kvöldið, en skjótt inngrip borgarstjórans og skilvirkra lögreglumanna hreinsaði götuna eftir að nokkrir höfðu verið sendir í lögreglustöðina. Við gátum aðeins líkt háttsemi mannfjöldans við háttsemi þess mannfjölda sem umkringdi dyr Lóts á kvöldi fyrir tortímingu Sódómu.... Þessi hreyfing af þeirra hálfu var svo skyndileg, samtímis og víðtæk að birting hennar fyrsta dag hins sjöunda mánaðar gyðinga styrkti okkur í þeirri skoðun að þetta yrði sá mánuður.”

GSAM 181Hæðnismenn klæddust uppstigningarkyrtlum

GSAM 181.222. október 1844, á þeim degi sem tvö þúsund þrjú hundruð dagar enduðu, í Paris í Maine, á meðan trúuðu menn voru samankomnir í húsi Guðs til dýrkunar, í alvarlegri bæn til Guðs, í þeirri væntingu að Drottinn myndi koma þann dag, söfnuðust háðsglósarar utan um húsið, syngjandi háðsleg lög. Tveir af þessum óspektalegum mönnum klæddust löngum hvítum kyrtlum, klifu upp á þak hússins, sungu lög og hæddu þá sem voru inni í húsinu, biðjandi og bíðandi eftir komu Drottins.

GSAM 181.3Það er líklegt að af þessu tilefni hafi sprottið lygar um að aðventistar klæddust uppstigningarkyrtlum; því þrátt fyrir að aðventublöð hafi boðið umbun allt að 500 dollurum fyrir eina sannaða tilkynningu um að aðventisti hafi klæðst uppstigningarkyrtli árið 1844 og þannig beðið eftir komu Drottins, hefur ekki ein einasta slík tilkynning nokkurn tíma fram komið.

GSAM 182Sýn Hazen Foss, 1844

GSAM 182.1Um þetta leyti bjó í Poland, Maine, ungur maður að nafni Hazen Foss, sem trúði fastlega að Drottinn myndi koma tíunda dag sjöunda mánaðar. Hann var myndarlegur maður, aðlaðandi í framkomu og nokkuð vel menntaður. Nokkrum vikum áður en “miðnæturópið” lauk, kom Drottinn til hans og gaf honum sýn, þar sem honum var sýnt ferðalag aðventufólksins til borgar Guðs, með hættunum sem þeim hótuðu. Honum voru gefin nokkur viðvörunarboð sem hann átti að flytja, og hann fékk einnig yfirsýn yfir þær prófanir og ofsóknir sem myndu fylgja ef hann yrði trúr við að segja frá því sem honum hafði verið sýnt. Honum, líkt og herra Foy, voru sýnd þrjú skref sem Guðs lýður skyldi stíga til að komast alveg á veginn til hinnar helgu borgar. Þar sem hann var fastur trúmaður á komu Drottins “eftir nokkra daga í viðbót” (eins og þeir sungu þá), var hluti sýninnar sem sneri að þremur skrefum á veginn honum óútskýranlegur; og þar sem hann var eðlislægt stoltur að eðli, dró hann sig frá krossinum og neitaði að segja frá því. Sýnin var endurtekin í annað sinn og honum var sagt að ef hann neitaði enn að segja frá því sem honum hafði verið sýnt, yrði byrðinni kippt frá honum og hún lögð á eitt af veikustu börnum Drottins, sem myndi trúfastlega segja frá því sem Guð myndi opinbera. Hann neitaði aftur. Þá var honum gefin þriðja sýn og honum sagt að hann væri laus og byrðin lögð á einn af þeim veikustu meðal hinna veiku, sem myndi gera eftir boði Drottins.

GSAM 182Foss segir ekki frá sýninni sinni

GSAM 182.2Þetta skelfdi unga manninn, og hann ákvað að segja frá því sem honum hafði verið sýnt og boðaði því samkomu. Fólkið streymdi saman til að sjá og heyra. Hann sagði vandlega frá reynslu sinni, hvernig hann hafði neitað að segja frá því sem Drottinn hafði sýnt honum og hvað af neitun hans myndi hljóta. “Nú,” sagði hann, “mun ég segja frá sýninni.” En því miður var of seint: hann stóð fyrir fólkinu jafn orðlaus og stytta og sagði loks í djúpri kvalarþjáningu: “Ég man ekki eitt einasta orð af sýninni.” Hann kreisti hendur sínar í angist og sagði: “Guð hefur efnt orð sitt. Hann hefur tekið sýnina frá mér,” og í miklum hugarangri sagði hann: “Ég er glataður maður.” Frá þeim tíma missti hann von sína í Kristi og fylltist örvæntingu. Hann sótti aldrei aftur fund aðventista og hafði engan persónulegan áhuga á trúarbrögðum. Hegðun hans var að mörgu leyti, að minnsta kosti, eins og hjá manni sem hefur verið sviptur blíðum áhrifum anda meistarans, eins og hjá þeim sem “var skilinn eftir í eigin vegum, til að fyllast af eigin gjörðum.” Í þessu hugarástandi dó hann árið 1893.

GSAM 183Sýn Foss sögð af öðrum

GSAM 183.1Um það bil þrjá mánuði eftir að hann missti minni á sýn sína heyrði hann frá næsta herbergi frásögn annarrar manneskju af sýn. Fundurinn var haldinn í íbúðarhúsi þar sem hann var staddur. Honum var bent á að koma inn á fundinn, en hann neitaði. Hann sagði að frásögnin væri eins lík þeirri sem honum hafði verið sýnd og tveir menn gætu sagt sömu sögu. Og þannig kom í ljós hvað hann hafði séð en gat ekki munað þegar hann reyndi að segja frá því. Þegar hann sá manneskjuna síðar sagði hann: “Þetta er tækið sem Drottinn hefur lagt byrðina á.”

GSAM 183Svekktur

GSAM 183.2Tíundi dagur sjöunda mánaðar, samkvæmt gyðinglegum tíma (22. október 1844), kom loksins. Þá voru þúsundir og aftur þúsundir manna sem beindu vonum sínum að þeim degi sem uppfyllingu vona sinna. Þeir höfðu ekki gert ráð fyrir neinu jarðnesku eftir þann dag. Þeir höfðu ekki einu sinni látið sér detta í hug: “ef það kemur ekki,” heldur höfðu þeir skipulagt veraldleg málefni sín eins og þeir myndu gera ef þeir hefðu búist við að sá dagur myndi ljúka lífsaldri þeirra. Þeir höfðu varað og hvatt hina óguðu til að flýja komandi reiði, og margir þeirra óttuðust að boðskapurinn gæti reynst sannur. Þeir höfðu veitt ættingjum sínum ráð og beðið með þeim og kvatt þá sem ekki höfðu gefið Guði hjörtu sín. Í stuttu máli höfðu þeir kvatt allt jarðneskt með þeirri alvöru sem einkennir þann sem telur sig brátt munu standa augliti til auglitis við dómara alls heimsins. Þannig söfnuðust þeir, næstum andlausir af kvíða, saman í bænahúsum sínum og biðu, hvenær sem var, að heyra “rödd æðsta engilsins og lúður Guðs” og sjá himininn loga í dýrð komandi konungs síns.

GSAM 184.1Tímarnir liðu hægt og bítandi, og þegar sólin loks sökk undir sjóndeildarhringinn í vestri, lauk tíunda degi sjöunda mánaðar samkvæmt gyðinga tímatali. Dimmir skuggar nætur lögðust á ný yfir heiminn; en með því myrkri kom sár sorgar í hjörtu þeirra sem trúðu á komu hans, slíkt sár sem aðeins finnur hliðstæðu í sorg lærisveina Drottins, þegar þeir héldu hátíðlega heim til sín um nóttina eftir krossfestingu og greftrun hans, sem þeir höfðu skömmu áður fylgt í sigurgöngu inn í Jerúsalem sem konungi sínum.