Kafli 15 — Vaxandi ljós og meiri undur

GSAM 235.1“Minnist fyrri daga, er þið, eftir að þið voruð upplýst, þolduð mikla baráttu þjáninga; að hluta til meðan þið urðuð að athlægi fyrir allra augum vegna háðs og þjáninga; og að hluta til meðan þið urðuð félagar þeirra sem svona var komið fyrir.”¹

GSAM 235.2Tímabilið frá vonbrigðunum árið 1844 þar til skýrt ljós var varpað á helgidóminn og boðskap þriðja engilsins, var sérstakt prófraunartímabil. Aðventistar sem enn héldu því fram að þeir hefðu haft rétt fyrir sér í hinni fyrri hreyfingu voru sannarlega “hlægilegt viðfangsefni” fyrir þá sem töldu boðskapinn algjöra misheppnun; og af þessum sökum urðu þeir fyrir miklum háði. Þetta gátu þeir þolað glaðir á meðan þeir héldu fast í Drottin með trú og nutu nærveru Heilags Anda hans.

GSAM 235Tvö sérstök árásarsvið

GSAM 235.3Satan hafði tvö sérstök freistingaratriði fyrir aðventista. Það fyrra var að fá þá sem voru staðfastir í þeirri trú að spádómstíminn væri liðinn til að trúa því að önnur koma Krists væri andleg koma, og að hann hefði einhvern veginn komið við lok tveggja þúsund þrjú hundruð daga. Annað var að fá þá sem voru hikandi um fortíðarreynslu sína til að gefa hana algerlega upp. Þannig, á meðan smám saman var varpað ljósi á sannleikann um helgidóminn og boðskap þriðja engilsins út frá ritningunni, staðfestu skilaboð Anda Guðs, í gegnum gjöf spádóms, fyrri hreyfinguna, kölluðu hana “bjart ljós” sem Guð setti upp í upphafi vegarins til að skína alla leið til borgarinnar, og bentu á ritningarlegar sannanir þess að önnur koma Krists sé bókstafleg og persónuleg, og gæti því ekki verið atburðurinn í lok “daganna”.

GSAM 236Undursamlegar birtingar

GSAM 236.1Ef Drottinn talar til lýðs síns með sýn í þessum síðustu dögum, myndum við þá ekki búast við því að í birtingunni sjálfri væru augljós merki um hið guðlega? Þessi merki sjást í sýnum frú E. G. White. Fyrirbæri sýnanna sjálfra, eins og sýnt er í 13. kafla, er einfaldlega kraftaverkalegt; en margir undursamlegir eiginleikar tengjast fyrri sýnum hennar, sem þú munt taka eftir þegar þú flettir þessu verki frekar; og gætum við búist við öðru í gjöf af þessu tagi sem Guð hefur ætlað til að vekja athygli fólks og leiða það til að segja, eins og Móse: “Ég mun snúa mér til hliðar og sjá þetta mikla sjónarspil”? Einföld yfirlýsing fátækrar, veikluðrar og veikburða stúlku, sem virtist vera á barmi grafar, um að Drottinn hefði gefið henni sýn, hefði ekki dugað til þess. Hinar undursamlegu birtingarmyndir sem tengdust sýnunum vöktu áhuga á þeim, og stúlkan var kölluð til að fara á milli staða og segja frá því sem Drottinn hafði boðið henni að láta aðra vita.

GSAM 236Áberandi birtingar í þriðju sýn

GSAM 236.2Hér mun ég greina frá nokkrum staðreyndum varðandi þriðju sýn hennar, þá sem hún fékk í húsi föður síns og er getið um í 13. kafla, eins og mér var sagt frá af föður og móður frú White, systur hennar, frú Sarah Belden, og öðrum.

GSAM 236.3Í herberginu þar sem sýn var gefin lá á kommóðu mjög stór fjölskyldubiblía. Hún var ein af upplagi sem prentað var í Boston af Joseph Teale árið 1822. Bókin er átján tommur á ellefu, fjórar tommur á þykkt og vegur aðeins yfir átján pund. Á meðan hún var í sýn reis hún upp, tók þessa þungu biblíu á vinstri handlegg sinn, þannig að bókin lá opin, og rétti hana út hornrétta frá líkama sínum; og síðan í meira en hálftíma sneri hún með hægri hendi á milli staða og benti á mismunandi ritningarstaði, sem hún endurtók á meðan augu hennar horfðu upp á við, í gagnstæða átt frá bókinni. Systir hennar, Sarah (síðar eiginkona Stephen Belden), eða stundum einhver annar viðstaddur, leit á hvern texta sem fingur hennar benti á og sá skýrt að í hverju einasta tilviki endurtók hún ritninguna sem fingurinn hvíldi á. Móðir Harmon sagði að dóttir hennar Ellen, í eðlilegum heilsufarslegum aðstæðum, “væri ekki fær, vegna veikleika, til að lyfta þeirri þungu biblíu af kommóðunni; en í sýn hélt hún henni jafn auðveldlega, að því er virtist, eins og hún væri einungis vasa-Nýja Testamentið.”

GSAM 237.1Hér var sannarlega undur!—veikburða stúlka, sem vó aðeins sjötíu pund, hélt þungu Biblíunni í meira en hálftíma í stöðu þar sem sterkur maður hefði ekki getað haldið henni í tvær mínútur; aftur sneri hún frá stað til staðar að ritningarversum sem reyndust í hverju einasta tilfelli vera þau vers sem hún endurtók, á meðan augun hennar voru beind upp á við og í gagnstæða átt frá bókinni; og að lokum, rödd sem kom frá manneskju án hreyfingar lungna eða andardráttar í líkamanum, og endurtók rétt þau ritningarvers sem vísað var til,—þetta er sannarlega umfram það að telja að um mannavöld sé að ræða eða afleiðingu sjúkdóms. Þeir sem sáu það töldu það skýrlega birtingu anda hans sem talaði frá brennandi runnanum. Slíkar birtingar í þriðju sýn fröken Harmon, þar sem þær eru kunnar, veittu sannfærandi sönnun þess að máttur umfram takmarkaðan væri í sýnunum.

GSAM 237Sýn Topsham

GSAM 237.2Fljótlega eftir þetta atvik bauð söfnuður aðventista í Topsham, um þrjátíu mílur norðaustur af Portland í Maine, henni til sín eftir að hafa heyrt af samskiptum Drottins við fröken Ellen G. Harmon. Boðið var samþykkt og þannig kom hún fyrst til Topsham. Samkomur aðventista voru þá haldnar í húsi herra Curtiss. Frú Frances Lunt (fyrrum fröken Frances Howland) frá Oakland í Kaliforníu gaf mér eftirfarandi yfirlýsingu, dagsetta 19. janúar 1890:—

GSAM 238.1“Ég, ásamt fjölskyldu föður míns, sótti fundi systur Harmon í Topsham árið 1845, og á þessum fundum fékk hún sýn. Þetta var í fyrsta sinn sem við sáum hana í sýn. Ein af þessum gömlu biblíum [Teale-fjölskyldubiblían, sem vegur átján pund] var í eigu bróður Curtiss. Þessa stóru biblíu tók systir Harmon af kommóðunni meðan hún var í sýn, og hún benti á ritningarversin þegar hún fletti blaðunum, á meðan augun horfðu upp á við og frá bókinni. Versin sem hún endurtók voru annaðhvort orð til leiðbeiningar, hvatningar eða áminningar. Annað einkenni birtingarinnar á þeim tíma var staða bókarinnar. Hún var haldin á opinni hendi hennar í fjörutíu og fimm stiga horni, og enginn annar gat haldið neinni bók í svipaðri stöðu án þess að hún rynni strax úr höndunum; en systir Harmon hélt þessari bók í þeirri stöðu í nokkrar mínútur, jafnfast og hún væri límd við höndina á henni, á meðan hún gekk á milli fólksins í herberginu.”

GSAM 238Vitnisburður frú Truesdail

GSAM 238.2Önnur yfirlýsing um þessa sömu sýn er frá frú M. C. Truesdail í Trenton, Missouri, dagsett 27. janúar 1891. Hún segir:—

GSAM 238.3“Ég var fimmtán ára gömul árið 1845 og var viðstödd þegar systir Harmon kom fyrst til Topsham, þegar hún hafði sýnina í húsi bróður Curtiss, þar sem hún tók hina stóru fjölskyldubiblíu og hélt henni uppi á þann hátt að enginn annarra gat haldið bók á höndunum án þess að hún rynni strax af.

GSAM 238.4“Systir Harmon var í sýn í meira en tvær klukkustundir. Þetta var dásamlegasta birting máttar Guðs sem ég hef nokkru sinni orðið vitni að, og ég hef séð hana í sýn meira en tólf sinnum. Þetta voru ætíð stundir djúprar alvöru og sjálfskoðunar, en þessi tók öllum hinum fram. Ó! hve við skelfdumst þegar hátign himinsins fræddi okkur í gegnum veikburða tæki sitt; þegar hún las fyrir okkur kafla svo hughreystandi og viðeigandi í erfiðu ástandi okkar; svo sem Hebreum 2:2, 3; Jakobsbréf 5:7, 8; Hebreum 10:35, 39; 1. Pétur 1:7; Lúk. 12:32-37, auk margra annarra, hélt hún stóra fjölskyldubiblíunni svo hátt að ég varð að standa á stól til að lesa þar sem hún benti. Ég held ekki að systir Harmon hafi verið nema tæpar tvær tommur hærri.”

GSAM 239.1Slíkar birtingar sannfærðu hina einlægu um að einhver máttur umfram mannlegan stýrði hinu hógværa tæki, og boð bárust frá ýmsum héruðum Nýja-Englands um að hún kæmi og flytti vitnisburð sinn.

GSAM 239Handavinna synd

GSAM 239.2Fljótlega eftir þetta var fröken Harmon, í sýn, leiðbeint að heimsækja Paris í Maine, þar sem voru einstaklingar sem töldu það synd að stunda handavinnu. Prestur Stephens frá Woodstock í Maine var leiðtogi í þessari villu og hafði mikil áhrif á aðra. Hann hafði áður verið metodistaprédikari og var talinn hógvær, trúr kristinn maður. Hann hafði öðlast traust margra vegna eljusemi sinnar fyrir sannleikann og þess að hann virtist lifa heilögu lífi, sem fékk suma til að trúa að hann væri sérstaklega stýrður af Guði. Drottinn gaf fröken Harmon áminningu handa honum. Hún sagði að hann væri að ganga gegn orði Guðs með því að forðast vinnu, þrýsta villu sinni á aðra og fordæma alla sem tóku ekki við henni. Hann hafnaði öllum þeim sönnunargögnum sem Drottinn gaf til að sannfæra hann um mistök hans og neitaði að viðurkenna misgjörðir sínar. Hann fylgdi innblæstri og fór þreytandi ferðir, gekk langar vegalengdir þar sem hann fékk aðeins móðganir, og taldi að í öllu þessu væri hann að þjást fyrir Krists sakir. Skynsemi hans og dómgreind voru lagðar til hliðar.

GSAM 239.3Um vitnisburð fröken Harmon og úrslit málsins skal ég vitna úr bréfi sem barst frá frú M. C. Truesdail, sem þá bjó í Paris í Maine. Eftir að hafa greint frá nokkrum atriðum í samræmi við framangreint segir hún:—

GSAM 240.1“Játningar bárust frá öllum nema leiðtoganum þeirra, Jesse Stephens. Systir Harmon varaði hann við því að nema hann auðmýkti sig með því að játa mistök sín, myndi hann brátt ljúka ferli sínum. Allir skildu þetta sem spádóm um að hann myndi á einhvern hátt fremja sjálfsvíg.”

GSAM 240.2Framhaldið í máli hans er þetta:—

GSAM 240.3“Eftir að lítil hjörð hans yfirgaf hann varð hann dapur og skömmu síðar missti hann skynsemi sína, neitaði að borða neitt sem hinir óguðlegu höfðu eldað. Hann hafði ekki heyrt af komu minni frá Massachusetts þegar ég bar honum kvöldverðinn. Hann spurði, þegar hann rétti beinagrindarhönd sína í gegnum lítið gat í glugganum: ‘Sendi Guð þig með þetta, systir Marian?’ Þegar hann tók eftir hikandi svari mínu neitaði hann að smakka það. Hræðilegt ástand hans, þar sem hann var lokaður inni í litlu herbergi hjá bróður sínum (ótrúmanni), minnti mig á þá viðvörun sem honum hafði verið svo vingjarnlega send frá himni og sem hann hafði svo þrjóskulega hafnað. Hann var fluttur til fjölskyldu sinnar tveimur dögum eftir þessa sorglegu heimsókn, þar sem hann lauk lífi sínu fljótlega með sjálfsvígi, gerði reipi úr rúmfötum sínum.”²

GSAM 240Spádómur rætist

GSAM 240.4Sumarið 1845, í boði Otis Nichols, heimsótti fröken Harmon Massachusetts, og systir hennar Sarah fylgdi henni. Þær dvöldu hjá fjölskyldu herra Nichols. Hann og eiginkona hans óku með kerrunni sinni og fóru með þær á ýmsa staði til að halda samkomur, þar sem fröken Harmon flutti vitnisburði sína. Þannig gat hún heimsótt Boston, Roxbury og Carver. Við aðra heimsókn þeirra til Boston í Massachusetts gerðist mjög áhugaverður atburður.

GSAM 240.5Í Boston og nágrenni var hópur ofstækisfullra einstaklinga sem töldu einnig að það væri synd að vinna, en aðalboðskapur þeirra var: “Seljið það sem þið eigið og gefið fátækum.” Þeir sögðust vera í fagnaðarárinu, að landið ætti að hvíla og að fátækir yrðu að fá framfærslu án vinnu. Sargent, Robbins og nokkrir aðrir voru leiðtogar. Þeir fordæmdu sýnirnar sem djöfullegar, vegna þess að ljósi hafði verið varpað á eigin mistök þeirra. Þeir voru harðir við alla sem ekki trúðu eins og þeir.

GSAM 241.1Þegar fröken Harmon og systir hennar voru í heimsókn hjá herra Nichols komu Sargent og Robbins frá Boston til að biðja hann um greiða og sögðust hafa komið í heimsókn og ætluðu að gista hjá honum yfir nóttina. Herra Nichols svaraði að hann væri ánægður með komu þeirra, því frökenir Sarah og Ellen Harmon væru heima hjá sér og hann vildi að þeir kynntust þeim. Þeir breyttu um skoðun samstundis og létu ekki sannfæra sig til að koma inn í húsið. Herra Nichols spurði hvort Ellen gæti flutt boðskap sinn í Boston, og hvort þeir myndu hlusta og dæma síðan. “Já,” sögðu þeir, “komið til Boston næsta hvíldardag [það er að segja á sunnudag, þar sem þeir höfðu ekki enn tileinkað sér hvíldardaginn]; við viljum fá tækifæri til að hlusta á hana.”

GSAM 241.2Herra Nichols sagði mér þetta heima hjá sér í Dorchester árið 1858. Hann sagði að hann hefði gert allar ráðstafanir til að fara til Boston á sunnudagsmorgni með vagn sinn til að aka fröken Harmon á fyrirhugaða samkomu. Um kvöldið, meðan á fjölskyldubæn stóð, var hún tekin upp í sýn. Eftir að hún kom úr henni sagði hún: “Bróðir Nichols, ég er ekki að fara til Boston á morgun; Drottinn hefur sýnt mér að ég verði að fara til Randolph. Hann hefur verk fyrir mig að gera þar.” Herra Nichols lagði mikla áherslu á orð sitt. Hann hafði lofað að aka henni til Boston næsta dag og spurði kvíðinn: “Hvað á ég að segja um orð mitt við Sargent og Robbins?” “Ekki hafa áhyggjur af því,” sagði fröken Harmon, “Drottinn hefur boðið mér að fara hina leiðina.” “Jæja,” sagði herra Nichols, “ég skil þetta ekki.” “Drottinn sýndi mér að við munum skilja þetta þegar við komum þangað,” sagði fröken Harmon. “Jæja,” sagði herra Nichols, “það er engin leið fyrir þig til að komast þangað nema við förum og förum með þig, en ég veit ekki hvernig ég á að útskýra málið fyrir bræðrunum í Boston.”

GSAM 241.2Herra Nichols sagði mér ennfremur að “systir Harmon sæi hræsni þeirra í sýn, að engin samkoma yrði í Boston á sunnudeginum, að Sargent, Robbins og aðrir andstæðingar myndu hitta hinn stóra hóp í Randolph (þrettán mílur frá Boston) á sunnudeginum; og að við yrðum að mæta andstæðingunum í Randolph, á samkomu þeirra á sunnudeginum, og þar myndi henni verða gefinn boðskapur til þeirra, sem sannfærði heiðarlega og hlutlausa menn um hvort sýnir hennar væru frá Drottni eða frá Satan.” Í stað þess að fara til Boston og svo til Randolph, samtals tuttugu og tveggja mílna vegalengd, fóru þeir beint til Randolph og komu þangað um samkomutíma. Þar fundu þeir einmitt þá sem höfðu samþykkt að hitta þá í Boston. Herra Nichols sagði þá: “Nú skil ég það.”

GSAM 242.1Þessi tilraun Sargent og Robbins til að forðast vitnisburð fröken Harmon og sú aðferð sem beitt var til að leiða hana til að hitta þá höfðu mikil áhrif á hug sumra þeirra sem viðstaddir voru. Um fundinn sjálfan mun ég vitna í frásögn herra Nichols:—

GSAM 242Táknin áberandi

GSAM 242.2“Systir Ellen var tekin í sýn með óvenjulegum birtingarmyndum og hélt áfram að tala í sýninni með skýru tali, sem allir viðstaddir gátu greinilega skilið, fram undir sólsetur. Sargent, Robbins og French urðu mjög reiðir og jafnframt æstir þegar þeir heyrðu systur Ellen tala í sýninni, sem þeir lýstu sem djöfullegum áhrifum; þeir beittu öllu sínu áhrifavaldi og líkamlegum styrk til að eyðileggja áhrif sýnarinnar. Þeir sameinuðust um að syngja mjög hátt og tóku svo til skiptis að tala og lesa úr Biblíunni hástöfum, svo að ekki heyrðist til Ellenar, þar til kraftar þeirra voru þrotaðir og hendur þeirra nötraðu svo að þeir gátu ekki lesið úr Biblíunni, en þrátt fyrir allt þetta amstur og hávaða heyrðist skýrt rödd Ellenar, hástemmd og skær, þegar hún talaði í sýn, af öllum viðstaddum. Andstaða þessara manna hélt áfram svo lengi sem þeir gátu talað og sungið, þrátt fyrir að sumir af þeirra eigin vinum áminntu þá og báðu þá að hætta. En sagði Robbins: ‘Þið hafið beygt ykkur fyrir goði; þið eruð að dýrka gullna kálfinn.’

GSAM 243.1“Herra Thayer, húseigandinn, var ekki fullkomlega sannfærður um að sýn hennar væri frá djöflinum, eins og Robbins hélt fram. Hann vildi láta prófa það á einhvern hátt. Hann hafði heyrt að sýnir af Satanískum mætti væru stöðvaðar með því að opna Biblíuna og leggja hana á þann sem var í sýn, og spurði Sargent hvort hann vildi prófa það á þennan hátt, en hann neitaði. Þá tók herra Thayer þunga, stóra fjölskyldubiblíu í quarto-formi, sem lá á borðinu og var sjaldan notuð, opnaði hana og lagði opna á brjóst Ellen á meðan hún var í sýn, en hún hallaði sér þá aftur að veggnum í horninu á herberginu. Um leið og Biblían var lögð á hana reis hún á fætur, gekk inn í miðju herbergisins með opna Biblíuna í annarri hendi, lyfti henni eins hátt og hún náði og horfði stöðugt upp á meðan hún lýsti með hátíðlegum hætti: ‘Hinn innblásni vitnisburður Guðs,’ eða orð í sama anda. Og síðan, á meðan Biblían var rétt fram í annarri hendi og augun horfðu upp en ekki á Biblíuna, hélt hún lengi áfram að fletta blaðsíðunum með hinni hendinni, lagði fingurinn á ákveðin ritstykki og las orðin rétt upp með hátíðlegum rómi. Margir viðstaddir litu á þau ritstykki sem fingurinn benti á, til að athuga hvort hún las þau rétt, því augun horfðu á sama tíma upp. Sumir þeirra kafla sem vísað var til fjölluðu um dóm yfir óguðlega og guðlastara; aðrir voru áminningar og leiðbeiningar varðandi núverandi ástand okkar.

GSAM 243Lengsta sýn hennar, yfir sex klukkustundir

GSAM 243.2“Í þessu ástandi hélt hún áfram allan eftirmiðdaginn þar til skömmu fyrir sólsetur, þegar sýn hvarf. Þegar Ellen reis á fætur í sýn, með þunga opna Biblíu í hendi, gekk um herbergið og flutti vers úr ritningunni, urðu Sargent, Robbins og French þöglir. Í restinni af tímanum voru þeir órólegir, eins og margir aðrir; en þeir lokuðu augunum og þorðu að halda því út án þess að viðurkenna tilfinningar sínar.”³

GSAM 244Brúðkaup fröken Harmon

GSAM 244.130. ágúst 1846 gengu fröken E. G. Harmon og prestur James White í hjónaband, og unnu þau saman að því að flytja boðskapinn áfram. Á árinu 1847 beindust störf þeirra aðallega til Maine og Massachusetts.

GSAM 244.2Fyrsta hvíldardag í apríl fékk frú White afar áhugaverða sýn, á heimili Stockbridge Howland í Topsham, þar sem fundirnir voru þá venjulega haldnir. Þessi sýn er sú sem nefnd er í Early Writings, þar sem hún fékk yfirsýn yfir helgidóminn og innréttingar hans, neyðartímann, flótta hinna heilögu úr borgunum, hina óguðu sem umkringdu þá, frelsun þeirra við rödd Guðs, fagnaðarárið, komu Drottins í skýjavagninum o.s.frv. Góð ástæða er til að taka eftir nokkrum hreyfingum hennar á meðan á þessari sýn stóð.

GSAM 244Margar Biblíur notaðar í sýn

GSAM 244.3Frú Frances Lunt (dóttir S. Howland) sagði við mig hinn 19. janúar 1890:

GSAM 244.3“Við hliðarvegg herbergisins þar sem fundirnir voru haldnir stóð borð, á því voru ýmsar bækur af ýmsum toga, þar á meðal nokkrar biblíur af venjulegri stærð. Á meðan hún var í sýn reis frú White á fætur, gekk að borðinu, tók Biblíu án þess að snerta aðra bók og hélt henni opinni yfir höfði sér með vinstri hendi, með vísifingri hægri handar bentum á ritningarversið sem hún endurtók, á meðan hún stóð fyrir framan þann sem hún talaði við, og setti síðan opnu bókina á brjóst þess einstaklings. Þegar hún sneri aftur að borðinu tók hún aðra biblíu og endurtók á sama hátt annað ritningarvers og lagði opnuðu biblíuna á brjóst þess einstaklings sem hún var að tala við. Þessa athöfn endurtók hún fyrir um sex manns; að því loknu settist hún þokkafullt í stól, á meðan augu hennar horfðu allan tímann upp og í burtu frá bókinni.”

GSAM 245.1Um þetta segir frú Truesdail:

GSAM 245.1“Ég var viðstödd [apríl 1847] þegar systir White gekk að borðinu og tók eina biblíu eftir annarri úr þeim bókum sem á borðinu voru, lagði biblíuna á brjóst þess sem hún hafði texta úr ritningunni fyrir. Þetta gerði hún með augun upplyft til himins. Við þessa athöfn hélt hún Biblíunni yfir höfði sér á meðan hún talaði við mig; og setti hana síðan á brjóst mér. Versið sem mér var gefið var 2 Korintubréf 6:17.”⁴

GSAM 245.2Í bréfi frá frú Frances Lunt nefnir hún þrjá einstaklinga sem voru viðstaddir á þessu tækifæri og á þá var lögð biblían meðan frú White talaði við þá um textann fyrir hvern þeirra, og meðal nafna var frú Truesdail.

GSAM 245Fyrsta verk var með trúuðum á komu Krists

GSAM 245.3Starf fröken Harmon, undir leiðsögn spádómsgáfunnar, frá janúar 1845 til vorsins 1846, eða í tæp átján mánuði, var með “trúuðu fólki” sem trúði á nálæga komu Krists og sem hún hafði áður verið í félagsskap með. Eftir lok tvö þúsund þrjú hundruð daga (22. október 1844), þar til orsök vonbrigða þeirra og eðli atburðarins sem þá átti sér stað yrðu skilin, myndi vera hætta á að trúuðu færu að hallast að röngum skoðunum eða gæfu alfarið upp fyrri reynslu sína. Boðskapur hennar til þeirra var: “Hreyfingin í fortíðinni var frá Guði. Haldið fast í trú ykkar. Drottinn hefur enn verk fyrir lýð sinn. Rannsakið Biblíuna. Leitið í orðinu, og þið munið finna ljósið.”

GSAM 245.4Þessi leiðsögn er í samræmi við áætlun Drottins. Ætlun hans hefur ætíð verið sú að sérstök skilaboð hans til lýðs síns skuli, á sínum tíma, dregin fram úr orði hans, og þá kemur gjöf spádómsins “í öðru lagi” til að staðfesta og styrkja hina trúuðu.

GSAM 246.1Áberandi dæmi um þetta má sjá í máli Korneliusar, eins og það er skráð í Postulasögunni. Engill Guðs birtist honum og gaf honum sýn í eigin húsi. Þessi engill þekkti vel sannleika fagnaðarerindisins og hefði getað kennt hann Korneliusi, en hann var sendur til að þjóna erfingja hjálpræðisins með því að gefa Korneliusi sýn. Hann fullvissaði hann um að bænir hans og helgun væru þegnar af Drottni. Hann prédikaði honum ekki fagnaðarerindið, heldur sagði honum einfaldlega að senda eftir Pétri, sem gisti hjá Símoni leðurgerðarmanni í Joppe. Pétur kom og boðaði Korneliusi fagnaðarerindi Krists úr ritningunum.

GSAM 246Staða spádómsgjafarinnar

GSAM 246.2Á þessum tímapunkti er rétt að taka eftir röðinni á þróun gjafanna, eins og Drottinn hefur markað hana í orði sínu. Páll vísar til þessa í bréfi sínu til Korintubúa, þar sem hann segir: “Guð hefur sett suma í kirkjunni, fyrst postula, í öðru lagi spámenn.”⁵

GSAM 246.3Þegar litið er á yfirlýsingu postula um tengslin milli þessara gjafa í fagnaðarerindinu, sjáum við strax hvers vegna þessari röð er fylgt. Þegar hann ber þessar gjafir saman segir Páll: “Því eru tungumál til merkis, ekki fyrir þá sem trúa, heldur fyrir þá sem trúa ekki; en spádómur er ekki til fyrir þá sem trúa ekki, heldur fyrir þá sem trúa.”⁶ Röð Drottins er sú að sérstök boð hans til heimsins skuli koma úr orði hans; og í samræmi við það hvetur hann menn til að rannsaka ritningarnar og ganga fram sem postular, þungir af boðum Drottins, og boða þau úr Biblíunni, sem hefur staðist próf alda. Þegar trúuðu eru reistir upp kemur spádómsgáfan “í öðru sæti” og sinnir hlutverki sínu “til fullkomnunar hinna helgu, til þjónustustarfsins, til uppbyggingar líkama Krists.”⁷