Kafli 13 — Táknin um guðlega leiðsögn

GSAM 198.1“Hefur Guð reynt að fara og taka sér þjóð úr miðju annarrar þjóðar, með freistingum, táknum og undrum, og með stríði, og með máttugri hendi, og með útréttum armi, og með miklum hryllingi, eins og allt það sem Drottinn, Guð þinn, gerði fyrir ykkur í Egyptalandi fyrir augum yðar? Ykkur var þetta sýnt, svo að þér mættuð vita að Drottinn er Guð; enginn annar er fyrir utan hann.”¹

GSAM 198.2Þannig verkstýrði Drottinn þegar hann tók sér þjóð úr miðju heiðingjaþjóðar, til þess að leiða þá út á þann stað þar sem hann gæti talað lögmál sitt til þeirra og þar sem hann gæti gefið þeim það rist á steintöflum. Þessi undur voru ekki framkvæmd til að fullnægja forvitni þeirra; heldur til þess að þeir mættu með vissu vita að sá sem “hafði gert mikil verk í Egyptalandi; undur í landi Ham og hræðileg verk við Rauðahafið,”² og hafði talað til þeirra úr miðjum eldi og reyk frá brennandi tindi Sínaí, var enginn annar en hinn lifandi og sanni Guð, skapari alls.

GSAM 198Kall Móse frá brennandi runna

GSAM 198.3Móse hefði sjálfur ekki getað hreyft Ísraelsmenn til að yfirgefa Egyptaland með því að segja þeim einfaldlega: “Þegar ég var að gæta fjár í eyðimörkinni fann ég til með ykkur í ánauð ykkar, og nú er ég kominn niður til að leiða ykkur út úr Egyptalandi, eins og ég reyndi að gera þegar ég drap Egyptann rétt áður en ég flúði til lands Midían.”

GSAM 199.1Það þurfti brennandi runna sem ekki eyðilagðist, og heyranlegt tal sem kom úr miðjum logunum, til að sannfæra jafnvel Móse um að hann væri sá sem ætti að “fara og leiða lýðinn út úr Egyptalandi.” Á þennan undursamlega hátt fékk hann erindi sitt, sitt háa og heilaga kall, opinberun sem strax myndi vekja athygli bræðra hans og undirbúa hug þeirra fyrir það sem koma skyldi, og þannig leiða þá til að viðurkenna Móse, undir Guði, sem leiðtoga sinn.

GSAM 199.2Ef nokkru sinni síðan frelsarans upprisu þurftu harmþrungnir og vonbrigðaslegnir lærisveinar hans á hughreystingu með nærveru hans og hvetjandi orðum að halda, var það á þeim tíma þegar sumir hinna dapru og ofsóttu trúaðra héldu fast í óbilandi trú eftir “miðnæturópið” árið 1844; og ef Guð í miskunn sinni hafði nokkurn tíma átt bein samskipti við harmþrungin hjörtu, þá virtist það vissulega vera á slíkum tíma og til slíks fólks.

GSAM 199Nærveru Drottins lofað

GSAM 199.3Hann sem ekki er bundinn í aðferðum eða leiðum til verks, og sem lagði gjafir andans í kirkju sína “er hann steig upp til himna,”³ lofaði að vera með fylgjendum sínum í boðun fagnaðarerindisins, “jafnvel til enda veraldar.”

GSAM 199.4Allt frá upphafi hefur Drottinn verið reiðubúinn að sýna mátt sinn og gjafir með þeim sem leituðu hans til fulls. Sagði hann ekki þegar hann gaf fyrirmælin um boðun fagnaðarerindisins: “Þessi merki munu fylgja þeim sem trúa: í mínu nafni munu þeir reka út illvætti; þeir munu tala ný tungumál; þeir munu taka upp orma; og ef þeir drekka eitthvað banvænt, mun það ekki skaða þá; þeir munu leggja hendur á sjúka, og þeir munu batna”?⁴

GSAM 199Gjafir anda í siðbótinni

GSAM 199.5Það voru nokkur dásamleg dæmi um mátt Drottins og birtingar spádómsgjafarinnar á tímum siðbótarinnar á sextándu öld og í tímum sem fylgdu í kjölfarið. D’Aubigné talar um spádóma Johns Huss. Charles Buck, í Religious Anecdotes, segir frá spádómum George Wishart árið 1546. John Wesley, í verkum sínum, segir frá spádómum Jonathan Pyrah og uppfyllingu þeirra. Prestur J. B. Finley, í sjálfsævisögu sinni, segir frá óvenjulegri sýn og lækningu sem hann sjálfur hlaut sumarið 1842. The Christian Advocate (metódistakirkjan) birti áhugaverða frásögn af eftirtektarverðri sýn og afleiðingum hennar, eins og hún var gefin Dr. Bond frá þeirri kirkju á kennimannsferli hans. Þetta voru merki fyrir þá sem í auðmýkt leituðu Drottins, að hann hefði ekki breyst og að hann myndi enn tala til þjóðar sinnar gegnum spádómsgáfuna.

GSAM 200Leifarkirkjan mun fá anda spádómsins

GSAM 200.1Það eru skýr og ákveðin orð í ritningunni um að Drottinn muni sérstaklega birta gjafir anda síns, og einkum gjöf spádóms, meðal þeirra sem verða fundnir bíðandi eftir komu hans. Fyrsti textinn sem við vekjum athygli á er að finna í bréfinu til Korintumanna og hljómar svo: “Ég þakka Guði mínum ætíð fyrir yður vegna náðar Guðs sem yður er gefin í Jesú Kristi, að þér séuð í öllu auðugir fyrir hann, í allri orðræðu og allri þekkingu, eins og vitnisburður Krists var staðfestur í yður, svo að yður skorti enga gjöf, meðan þér bíðið komu Drottins vors Jesú Krists, sem mun einnig staðfesta yður til enda, svo að þér verðið óaðfinnanlegir á degi Drottins vors Jesú Krists.”⁵

GSAM 200.2Í opinberuninni lesum við um “leifina” – hina síðustu fagnaðarerindiskirkju: “Drekanum varð reitt á konuna [kirkjuna], og hann fór að herja á leifar hennar afkomenda, sem halda boðorð Guðs og hafa vitnisburð Jesú Krists.”⁶ Hvað er “vitnisburður Jesú”, spyrjum við, sem hin síðasta kirkja á að hafa og sem í staðfestingu sinni undirbýr veginn fyrir birtingu allra gjafa Anda? Svarið við þessari spurningu finnum við í vitnisburði engilsins til Jóhannesar á eyjunni Patmos: “Ég féll til fóta hans til að tilbiðja hann. Og hann sagði við mig: Sjá, gerðu það ekki; ég er samþræll þinn og bræðra þinna, sem hafa vitnisburð Jesú; tilbið Guð; því vitnisburður Jesú er andi spádómsins.”⁷

GSAM 201.1Þessi skilgreining sem engillinn gaf sýnir að það er “andinn spádómsins”, sem birtist í kirkjunni sem bíður Krists, sem undirbýr veginn fyrir allar gjafirnar, og að stríð er háð gegn “leifar”-kirkjunni fyrir að hafa þessa gjöf meðal sín.

GSAM 201Vitnisburður Páls um gjafirnar

GSAM 201.2Bréf Páls til Þessalóníkubúa sýnir að dagur Drottins – hinn endanlegi dagur fullnustu dómsins – mun koma yfir fjöldann “eins og þjófur um nótt;” en hann mun ekki þannig ná yfir hin trúföstu börn Drottins því að þau eru “börn ljóssins og börn dagsins.” Meðal áminninga hans til þessa vakandi fólks segir hann: “Slökkvið ekki anda. Lítið ekki niður á spádóma. Reynið allt; haldið fast því sem gott er.”⁸

GSAM 201.3Um gríska orðið propheteias, sem hér er þýtt spádómar, segir Greenfield í grísku orðabók sinni: “Hagnýting gjafar spádóms, í þessum skilningi, 1. Þessaloníkubréf 5:20.” Þetta samrýmist einnig orðabókum Parkhursts, Robinsons og Liddell og Scott. Þetta er því skýr vitnisburður um að hin sanna spádómsgáfa muni vera hjá kirkjunni sem bíður eftir annarri komu Krists. Áminningin er ekki að fyrirlíta gáfuna, heldur að prófa hana; að finna hina góðu birtingarmynd og “halda fast” við hana.⁹

GSAM 201Fylling loforðsins

GSAM 201.4Við höfum áður tekið eftir hvernig Drottinn hóf að birta spádómsgáfuna við boðun fyrsta og annars engilsboðskapsins. Þessi gáfa hefur þróast enn frekar frá lokum tveggja þúsunda og þriggja hundraða daganna. Drottinn valdi sitt eigið tæki til þessa hlutverks, kaus sem umboðsmann sinn eina sem hafði ekki aðeins gefið allt fyrir hann, heldur var líf hennar í húfi, “veikasta af hinum veiku.”¹⁰ Innan tveggja mánaða eftir að tímabilið leið hóf fröken Ellen G. Harmon frá Portland í Maine, þá aðeins um sautján ára gömul, að taka við opinberunum frá Drottni.

GSAM 202.1Þar sem ég hef haft tækifæri til að ræða við þá sem bjuggu í Portland þegar fyrsta sýn varð, og var einnig kunnugur frú Haines, en á heimili hennar fékk fröken Harmon sína fyrstu sýn, mun ég greina staðreyndirnar eins og mér var sagt af þeim.

GSAM 202.2Fröken Harmon var þá í mjög alvarlegu ástandi. Í nokkrar vikur hafði hún varla getað talað hærra en hvíslandi. Einn læknir hafði komist að þeirri niðurstöðu að veikindi hennar væru lungnatæring með bjúg. Hann sagði að hægra lungað hennar væri rotnað, það vinstra verulega veikt og hjartað einnig veikt. Hann sagði að hann teldi að hún gæti ekki lifað nema mjög stuttan tíma í mesta lagi og gæti fallið frá hvenær sem var. Það var með miklum erfiðleikum sem hún gat andað þegar hún lá niðri. Um nætur fékk hún hvíld aðeins með því að vera studd upp í rúminu í nánast sitjandi stöðu. Tíð hóstaköst og blæðingar frá lungunum höfðu mjög rýrt líkamlegan styrk hennar.

GSAM 202Fyrsta sýn fröken Harmon

GSAM 202.3Þegar hún fékk fyrstu sýn sína dvaldi hún hjá frú Haines. Það var um morguninn og þær voru í fjölskyldubæn. Fimm manns voru viðstaddir, allar systur í trúnni. Aðrir höfðu beðið og fröken Harmon var að biðja hljóðlega þegar máttur Guðs kom niður á afar undursamlegan hátt, sem augljóslega hafði áhrif á alla viðstadda, og á augabragði missti hún alla vitund um það sem var að gerast í kringum hana – hún var í sýn.

GSAM 202.4Á næsta fundi sagði hún trúuðu fólki í Portland frá því sem henni hafði verið sýnt. Þeir höfðu fulla trú á að það kæmi frá Drottni. Um það leyti voru um sextíu manns í Portland sem studdu það sem verk Drottins. Það fylgdi kraftur sýninni, sem og frásögninni af henni, sem aðeins gat stafað frá Guði. Hún var stöðugt af djúpri alvöru meðvituð um hið eilífa og virtist fyllt ósegjanlegri lotningu yfir því að svo ung og veik kona skyldi vera valin sem tæki til að miðla ljósi Drottins til lýðs síns. Hún sagði að meðan hún var í sýninni virtist hún vera umkringd geislandi englum í dýrðlegum höllum himinsins, þar sem allt er gleði og friður, og að það væri sorgleg breyting að vakna til ófullnægjandi veruleika þessa dauðlega lífs.

GSAM 203Yfirlit yfir fyrstu sýnina

GSAM 203.1Eftirfarandi stutta samantekt af fyrstu sýn hennar, eins og hún sagði hana trúuðum í Portland, gefur nokkra hugmynd um eðli allra sýnanna:—

GSAM 203.2“Á meðan ég bað kom kraftur Guðs yfir mig eins og ég hafði aldrei áður fundið hann. Ég var umlukin ljósi og var að rísa sífellt hærra frá jörðinni. Ég vék mér við til að líta eftir aðventfólkinu í heiminum, en ég gat ekki komið auga á það. Þá sagði raust við mig: ‘Líttu þangað aftur og líttu örlítið hærra.’ Við þetta hóf ég augu mín og sá þá beinan og þröngan stíg, sem byggður var hátt fyrir ofan heiminn. Aðventfólkið var á leiðinni eftir þessum stig að borginni, sem var við fjarlægari enda stígsins. Að baki þess, við upphaf stígsins, var komið fyrir skæru ljósi, sem engillinn sagði mér að væri ‘miðnæturópið.’ Ljós þetta skein eftir öllum stígnum og lýsti fólkinu, svo að það hrasaði ekki. Það var öruggt, meðan það horfði fast á Jesúm, sem var rétt á undan því og leiddi það til borgarinnar. Brátt fór að bera á þreytu hjá sumum, sem sögðu að borgin væri óravegu undan, og þeir hefðu búizt við að vera komnir þangað fyrir löngu. Én Jesús örvaði þá áfram með því að reisa upp dýrðlegan hægri armlegg sinn og frá armlegg hans kom ljós, sem bylgjaðist yfir aðventhópinn og fólkið hrópaði: Hallelúja. Aðrir afneituðu ljósinu að baki sér hvatvíslega og sögðu það eigi vera Guð, sem hefði leitt sig svona langan veg. Ljósið að baki þeim dó út, svo að niðdimma skall á. Þá hrösuðu þeir og misstu sjónar af markinu og Jesú og féllu af stígnum niður í dimman og óguðlegan heiminn fyrir neðan. Bráðlega heyrðum við raust Guðs eins og nið margra vatna, sem sagði okkur daginn og stundina, er Jesús kæmi aftur. Hinir lifandi heilögu þekktu og skildu röddina, en hinir óguðlegu héldu að það væri þruma og jarðskjálfti. Þegar Guð nefndi tímann, hellti hann yfir okkur Heilögum anda, svo að birti yfir ásjónu okkar og dýrð Guðs skein af henni, líkt og hjá Móse, er hann steig niður af Sínaífjalli.”¹¹

GSAM 204Lýsing á ástandi frú White meðan hún var í sýn

GSAM 204.1Áður en við rekum nánar hina spennandi frásögn af þessari dásamlegu birtingu anda Guðs, mun ég koma fram með nokkrar staðreyndir varðandi sýnirnar. Fyrsta sinn sem ég sá frú E. G. White (áður fröken Harmon) var í október 1852. Á þeim degi sá ég hana í sýn sem stóð yfir í meira en klukkustund. Frá þeim tíma hef ég haft þann heiður að sjá hana í sýn um fimmtíu sinnum. Ég hef verið viðstaddur þegar læknar hafa skoðað hana í þessu ástandi, og mér er ánægja að bera vitni um það sem ég hef séð og veit. Ég vona að frásögn staðreynda málsins verði ekki hirðuleysislega lögð til hliðar í þágu handahófskenndra vangaveltna þeirra sem hafa aldrei séð hana í þessu ástandi.

GSAM 204.2Þegar hún fer inn í sýn gefur hún þrjú dásamleg hróp, “Dýrð!”, sem enduróma aftur og aftur; annað hrópið, og sérstaklega hið þriðja, er daufara en hið fyrsta, en meira spennandi, röddin líkist rödd einhvers sem er nokkuð í burtu frá þér og rétt að hverfa úr heyrnarsviði. Í um fjórar til fimm sekúndur virðist hún detta niður eins og hún væri í yfirliði eða hefði misst allan styrk; þá virðist hún samstundis fyllast ofurmannlegum krafti, stendur stundum strax upp á fætur og gengur um herbergið. Hendur og armar hreyfast oft, benda til hægri eða vinstri eftir því sem höfuðið snýr. Öll þessi hreyfing er framkvæmd á afar fínlegan hátt. Hvernig sem höndinni eða handleggnum er komið fyrir, er engum kleift að hreyfa höndina eða handlegginn. Augun hennar eru ætíð opin, en hún blikkar ekki; höfuðið er lyft og hún horfir upp á við, ekki með tómlegu augnaráði, heldur með hlýlegu yfirbragði, sem einungis er öðruvísi en venjulega að því leyti að hún virðist horfa fast á eitthvað fjarlægt. Hún andar ekki, en púlsinn slær reglulega. Andlitsdrættir hennar eru hlýlegir og húðliturinn jafn roðlitaður og í venjulegu ástandi.

GSAM 205Samanborið við það hjá Daníel

GSAM 205.1Ástand hennar hvað varðar öndun, máttleysi og að verða sterk þegar engill Guðs snertir hana, samrýmist fullkomlega lýsingu spámannsins Daníels á eigin reynslu í sýn þegar hann segir: “Þess vegna var ég eftir einn, og ég sá þessa miklu sýn, og enginn styrkur var eftir í mér; því að útlit mitt varð að spillingu í mér, og ég varð algerlega máttlaus.” “Hvernig getur þjónn herra míns talað við herra minn? Því að mér varð þegar enginn styrkur eftir, og enginn andardráttur er eftir í mér. Þá kom aftur einhver sem leit út eins og maður, snerti mig og styrkti mig og sagði: Ó, mjög elskaði maður, óttastu ekki; friður sé með þér; vertu sterkur, já, vertu sterkur. Og er hann hafði talað til mín, styrktist ég og sagði: Lát herra minn tala; því þú hefur styrkt mig.”¹²

GSAM 205VITNISBURÐIR AUGNAVITNA

GSAM 205M. G. Kellogg, M.D.

GSAM 205.2Varðandi ástand frú White meðan á sýn stóð, gætu nokkrar yfirlýsingar frá augnvottum hentað. Sú fyrsta er frá M. G. Kellogg, M.D., sem vísar til fyrstu sýnarinnar sem gefin var í Michigan 29. maí 1853, á fundi sem haldinn var í Tyrone í Livingston-sýslu. Hann segir:—

GSAM 206.1“Systir White var í sýn í um tuttugu mínútur eða hálftíma. Þegar hún fór í sýn virtist hver maður sem þar var til staðar finna mátt og nærveru Guðs, og sum okkar fundum sannarlega anda Guðs hvílast máttuglega á okkur. Við vorum í bæn og samkomu hvíldardagsmorgun klukkan um níu. Bróðir White, faðir minn, og systir White höfðu beðið, og ég var að biðja á þeim tíma. Ekkert uppnám hafði verið, engar birtingarmyndir. Við báðum Guð hins vegar ákaflega að hann blessaði samkomuna með nærveru sinni og að hann blessaði verkið í Michigan. Þegar systir White gaf það sigursæla hróp: ‘Dýrð! d-ý-r-ð-! d-ý-r-ð-!’ sem þið hafið svo oft heyrt hana gefa þegar hún fer í sýn, stóð bróðir White upp og tilkynnti áheyrendum að eiginkona hans væri í sýn. Eftir að hafa lýst því hvernig sýnir hennar voru og að hún andaði ekki meðan hún var í sýn, bauð hann hverjum þeim sem vildi að koma fram og skoða hana. Dr. Drummond, læknir sem einnig var prédikari hjá Fyrsta-dags-aðventistum, hafði (áður en hann sá hana í sýn) lýst sýnum hennar sem af mesmerískum uppruna og sagt að hann gæti látið hana fá sýn. Hann steig fram og eftir gaumgæfilega skoðun fölnaði hann mjög og tók fram: ‘Hún andar ekki!’

GSAM 206.2“Ég er fullkomlega viss um að hún hafi ekki andað á þeim tíma sem hún var í sýn, né í nokkrum af þeim mörgu öðrum sem hún hefur fengið þegar ég var viðstaddur. Útgangan úr sýninni var eins áberandi og inngangan í hana. Fyrsta merkið sem við fengum um að sýninni væri lokið var þegar hún hóf aftur að anda. Hún tók sinn fyrsta andardrátt, djúpan, langan og fullan, á þann hátt sem sýndi að lungun hennar höfðu verið alveg tóm af lofti. Eftir fyrsta andardráttinn liðu nokkrar mínútur áður en hún tók annan, sem fyllti lungun nákvæmlega eins og sá fyrsti; síðan kom tveggja mínútna hlé og þriðja innöndun, og eftir það varð öndunin eðlileg.” Undirritað: “M. G. Kellogg, M.D., Battle Creek, Mich., 28. desember 1890.”

GSAM 207F. C. Castle

GSAM 207.1Við birtum eftirfarandi yfirlýsingu frá einstaklingi sem var vitni að læknisfræðilegri skoðun frú White meðan hún var í sýn í Stowe, Vermont, sumarið 1853. Hann segir:—

GSAM 207.2“Læknir var viðstaddur og gerði þá skoðun á henni sem viska hans og fræði mæltu fyrir um, til að finna orsök birtingarinnar. Kveikt kerti var haldið nærri augunum á henni, sem voru víð opin; ekki einn vöðvi í auganu hreyfðist. Hann skoðaði síðan púlsinn hennar og einnig öndunina, og engin öndun var. Niðurstaðan var sú að hann var sannfærður um að þetta gæti ekki verið skýrt með náttúrulegum eða vísindalegum lögmálum.” Undirritaður, “F. C. Castle.”

GSAM 207D. H. Lamson

GSAM 207.3Eftirfarandi vitnisburðir varða skoðun sem gerð var meðan frú White var í sýn, á fundi sem haldinn var heima hjá presti James White, á Monroe Street í Rochester, N.Y., 26. júní 1854:—

GSAM 207.4“Ég var þá sautján ára gamall. Mér finnst ég næstum því heyra þessi æsispennandi hróp um ‘D-ý-r-ð!’ sem hún lét frá sér. Síðan sökk hún aftur niður á gólfið, ekki fallandi, heldur sökkandi rólega, og var studd í örmum fylgdarmanns. Tveir læknar komu inn, annar gamall og hinn ungur. Bróðir White vildi að þeir skoðuðu systur White gaumgæfilega, sem þeir gerðu. Spegill var færður að og annar þeirra hélt honum yfir munn hennar meðan hún talaði; en fljótlega gáfu þeir það upp og sögðu: ‘Hún andar ekki.’ Þá skoðuðu þeir hliðar hennar gaumgæfilega á meðan hún talaði, til að finna einhver merki um djúpa öndun, en þeir fundu ekkert. Þegar þeir höfðu lokið þessum hluta skoðunarinnar reis hún á fætur, enn í sýn, hélt Biblíu hátt uppi, fletti frá einum ritningarstað til annars og vitnaði rétt úr henni, þótt augun horfðu upp á við og frá bókinni.

GSAM 208.1“Hún fékk yfirsýn yfir sjö síðustu plágurnar. Síðan sá hún sigur heilagra og ég virðist enn nú heyra fagnaðarhróp hennar. Þessum staðreyndum votta ég frjálslega.” Undirritaður, “Prestur D. H. Lamson, Hillsdale, Mich., 8. febrúar 1893.”

GSAM 208Frú Drusilla Lamson

GSAM 208.2Annað vitnisburðargagn er fært fram um sömu læknisfræðilegu skoðun frá frú Drusillu Lamson, ekkju frænda prests Lamson og yfirmanni hjúkrunar á Clifton Springs-heilsuhælinu í N.Y. Um fundinn 26. júní 1854 segir hún:—

GSAM 208.3“Ég man eftir fundinum þegar tilraunin var gerð, þ.e. til að prófa það sem bróðir White hafði oft sagt, að systir White andaði ekki meðan hún var í sýn, en ég man ekki eftir nafni læknisins sem var viðstaddur.... Það hlýtur að hafa verið doktor Fleming, því hann var læknirinn sem stundum var kallaður til ráðgjafar. Hann er hins vegar látinn. Ég get sagt þetta mikið, að prófið var gert og engin merki um andardrátt sáust á speglinum.” Undirritað, “Drusilla Lamson, Clifton Springs, N.Y., 9. mars 1893.”

GSAM 208.4Enn einn vitnisburður frá einum sem var viðstaddur á ofangreindu tilefni:—

GSAM 208David Seeley

GSAM 208.5“Hér með vottast að ég hafi lesið ofangreinda vitnisburði Davids Lamson og frú Drusillu Lamson, varðandi yfirlýsingu læknisins þegar hann skoðaði frú E. G. White meðan hún var í sýn, 26. júní 1854. Ég var viðstaddur á þeirri samkomu og varð vitni að skoðuninni. Ég er sammála því sem bróðir og systir Lamson segja, og vil bæta við að það hafi verið læknir Fleming og annar yngri læknir sem framkvæmdu skoðunina. Eftir að frú White reis á fætur, eins og þau hafa lýst, og vitnaði í ritningarversin, kallaði læknir Fleming eftir kveiktu kerti. Hann hélt kertinu eins nærri vörum hennar og unnt var án þess að brenna og í beinni línu við andardrátt hennar ef hún hefði andað. Það var ekki minnsta flökt á loganum. Læknirinn sagði þá með áherslu: ‘Þetta útkljáir málið fyrir fullt og allt; enginn andardráttur er í líkama hennar.’” Undirritað: “David Seeley, Fayette, Iowa, 20. ágúst 1897.”

GSAM 209Herra og frú A. F. Fowler

GSAM 209.1Eftirfarandi yfirlýsingar varða skoðun sem gerð var meðan frú White var í sýn í Waldron’s Hall í Hillsdale, Michigan, í febrúar 1857. Læknirinn Lord, læknir frá Hillsdale með fimmtíu ára starfsreynslu, gerði mjög vandaða skoðun, um hana legg ég fram eftirfarandi vitnisburði:—

GSAM 209.2“Við vorum viðstödd þegar (í febrúar 1857) systir E. G. White hafði sýn í Waldron’s Hall í Hillsdale. Dr. Lord gerði skoðun og sagði: ‘Hjarta hennar slær, en enginn andardráttur er. Það er líf, en lungun virka ekki; ég get ekki útskýrt þetta ástand.’” Undirritað: “A. F. Fowler, frú A. F. Fowler, Hillsdale, Mich., 1. janúar 1891.”

GSAM 209C. S. Glover

GSAM 209.3Hér er gefin önnur yfirlýsing um sömu sýn:—

GSAM 209.4“Ég var viðstaddur þegar systir White hafði ofangreinda sýn í Waldron’s Hall í Hillsdale. Auk ofangreindrar yfirlýsingar heyrði ég lækninn segja að ástand systur White í sýn væri ‘umfram hans þekkingu’. Hann sagði einnig: ‘Það er eitthvað yfirnáttúrulegt við þetta.’” Undirritað, “C. S. Glover, Battle Creek, Mich., 19. janúar 1891.”

GSAM 209Herra og frú Carpenter

GSAM 209.5Hér er þriðja yfirlýsingin um sama mál:—

GSAM 209.6“Þetta er til að votta að við vorum viðstödd í Waldron-salnum í Hillsdale, Michigan, í febrúar 1857, þegar frú E. G. White hafði sýn, og meðan hún var í þeirri stöðu var hún skoðuð af Dr. Lord, og við heyrðum opinbera yfirlýsingu hans um málið, eins og bróðir og systir Fowler gáfu hér að ofan.” Undirritað, “W. R. Carpenter, Eliza Carpenter, Noblesville, Ind., 30. ágúst 1891.”

GSAM 210D. T. Bourdeau

GSAM 210.1Athygli ykkar beinist næst að prófi sem gert var meðan frú White var í sýn við Buck’s Bridge í St. Lawrence-sýslu, Nýja-Yórk:—

GSAM 210.2“28. júní 1857 sá ég systur Ellen G. White í sýn í fyrsta sinn. Ég var vantrúaður á sýnir hennar; en eitt atriði meðal annarra sem ég gæti nefnt sannfærði mig um að sýnir hennar væru frá Guði. Til að sannreyna fyrir mér hvort hún andaði eða ekki, lagði ég fyrst hönd mína á brjóst hennar nógu lengi til að vita að engin hreyfing var í lungunum umfram það sem hefði verið ef hún hefði verið lík. Ég tók þá höndina af brjósti hennar og lagði hana yfir munn hennar, kreisti nasir hennar milli þumals og vísifingurs, þannig að henni var ómögulegt að anda að sér eða frá sér lofti, jafnvel þó hún hefði viljað það. Ég hélt henni þannig með hendi minni í um það bil tíu mínútur, nógu lengi til að hún hefði kafnað undir venjulegum kringumstæðum; hún varð ekki neitt fyrir barðinu á þessari raun. Síðan ég varð vitni að þessu undursamlega fyrirbæri hef ég ekki einu sinni verið hneigður til að efast um guðdómlegan uppruna sýnanna hennar.” Undirritaður, “D. T. Bourdeau, Battle Creek, Mich., 4. febrúar 1891.”

GSAM 210Andamiðill, læknir, prófar sýnina

GSAM 210.3Ég mun nefna aðra læknisfræðilega skoðun sem ég var vitni að í Parkville, í St. Joseph-sýslu, Michigan, 12. janúar 1861.

GSAM 210.4Í lok hvatningar sem frú White flutti fyrir stóran söfnuð sem hafði safnast saman í aðventistakirkjunni, hvíldi guðsblessun á henni í óvenjulegum mæli, og hún féll í sýn á meðan hún sat í stólnum sínum. Þar var til staðar læknirinn Brown, hraustur og sterkur maður líkamlega, andamiðill. Hann hafði sagt að sýnir hennar væru hið sama og andamiðlun og að ef hún fengi eina slíka þar sem hann væri, gæti hann leitt hana út úr henni á einni mínútu. Boðið var þeim sem vildu koma fram og sannreyna með skoðun ástand hennar meðan hún var í sýn. Læknirinn kom fram, en áður en hann hafði lokið helmingi skoðunarinnar varð hann dauðfölur og nötraði eins og asparlauf. Prestur White sagði: “Mun læknirinn greina frá ástandi hennar?” Hann svaraði: “Hún andar ekki,” og flýtti sér út að dyrunum. Þeir sem stóðu við dyrnar og vissu af gorti hans sögðu: “Farðu aftur og gerðu eins og þú sagðir að þú myndir; leystu þessa konu úr sýninni.” Í miklum óróa greip hann hurðarhúninn en fékk ekki að opna hann fyrr en þeir sem voru við dyrnar spurðu: “Læknir, hvað er að?” Hann svaraði: “Aðeins Guð veit; látið mig komast úr þessu húsi,” og gekk út.

GSAM 211.1Það var augljóst að andinn sem hafði áhrif á hann sem miðil var ekki meira í friði í nærveru máttarins sem stjórnaði frú White í sýn en andsetnir menn voru á dögum Frelsarans, sem spurðu: “Ertu kominn hingað til að pína okkur áður en tíminn er kominn?”¹³

GSAM 211.2Hér má greina svipaða atburðarás og í frásögn af reynslu spámannsins Daníels. Þegar hann fékk sýn frá anda Drottins urðu Kaldearnir sem viðstaddir voru – heiðingjar sem þekktu ekki þennan anda – mjög hræddir og “flúðu til að fela sig.”¹⁴

GSAM 211Fröken Harmon fær boð um að segja frá sýnum sínum

GSAM 211.3Um það bil viku eftir fyrstu sýnina, á fundi sem haldinn var í húsi föður hennar, fékk fröken Harmon aðra sýn þar sem henni var boðið að láta aðra vita það sem henni hafði verið opinberað. Hún var mjög ráðvillt um hvernig hún gæti sinnt boði Drottins. Heilsa hennar var svo bágborin að hún var í raun líkamlegum þjáningum og að öllum líkindum átti hún aðeins skammt eftir ólifað. Hún var aðeins sautján ára gömul, lítil og brothætt, óvön samveru og eðlislægt svo feimin og til baka haldandi að henni þótti sárt að hitta ókunnuga. Hún bað innilega í nokkra daga, og langt fram á nætur, um að þessi byrði yrði tekin frá henni og lögð á einhvern annan sem væri hæfari til að bera hana. En ljósið um skyldu hennar breyttist aldrei, og orð engilsins heyrðust stöðugt: “Gjörðu öðrum kunnugt það sem ég hef opinberað þér.”

GSAM 212.1Í þessu ringluðu hugarástandi sótti fröken Harmon aðra samkomu sem haldin var í húsi föður hennar. Á þessum fundi sameinuðust allir í innilegri bæn fyrir hana, og enn og aftur helgaði hún sig Drottni og fannst hún fús til að verða notuð til dýrðar hans. Á meðan hún baðst fyrir, dreifðist þykka myrkrið sem hafði umvafið hana; og eins og hún sagði síðar, kom bjart ljós, eins og eldkúla, að henni, og er það féll á hana, var hún svipt krafti sínum og henni fannst hún vera í nærveru Jesú og englanna. Aftur var endurtekið: “Gjörðu öðrum kunnugt það sem ég hef opinberað þér.” Hún sagði að hún hefði ákaflega beðið þess að ef hún þyrfti að fara og segja frá því sem Drottinn hafði sýnt henni, yrði hún varðveitt frá hroka. Þá sagði engill henni að bæn hennar hefði verið heyrð og að ef hún væri í hættu á að verða hrokafull yrði hún haldin veikindum. Engillinn sagði við hana: “Ef þið flytjið boðskapinn trúlega og þolið til enda, munuð þið eta af ávöxtum lífsins trés og drekka af fljóti lífsvatnsins.”

GSAM 212Heimsókn fröken Harmon til Poland í Maine

GSAM 212.2Fröken Harmon hafði verið sýnt að hún yrði að fara til Poland í Maine og segja frá sýninni. Daginn eftir þessa þriðju sýn, til undrunar allra, keyrði mágur hennar að dyrum föðurhússins og bauðst til að aka henni til Poland. Þar hélt hún fund þar sem hún sagði frá sýninni. Hazen Foss,¹⁵ sem var í örvæntingu, lét ekki sannfæra sig til að sækja guðsþjónustuna, en með eyranu við dyrnar utan við heyrði hann hana segja frá sýn sinni og sagði: “Sýnin sem hún hefur sagt frá er eins lík því sem mér var sýnt og tveir aðilar gætu lýst sama hlutnum.” Næsta morgun hitti hann óvart fröken Harmon og sagði við hana: “Vertu trú í að bera byrðina og í að flytja vitnisburði þá sem Drottinn mun gefa þér, og þú munt ekki verða yfirgefin af Guði.” Við aðra sagði hann: “Þetta er tækið sem Drottinn hefur lagt þessa byrði á.” Hann ætti vissulega að vita það, því hann hafði séð persónuna í sýn þar sem honum var sagt að byrðin hefði verið “tekin frá” honum.

GSAM 213.1Starf fröken Harmon frá þeim tíma fólst í því að ferðast um staði í ný-englandsríkjunum og segja frá því sem henni hafði verið sýnt. Í sumum tilvikum var henni sagt í sýn hvert hún ætti að fara og einnig hvaða erfiðleikum hún myndi mæta. Skilaboð hennar voru einkum áminningar til þeirra sem voru að reka fram á kenningu um andlega komu Krists og hvatning til allra um að halda fast við fyrri reynslu.

GSAM 213.2Hún segir um reynslu sína: “Sumir hættu alfarið að vinna og útilokuðu alla þá sem vildu ekki taka við skoðunum þeirra um þetta atriði.... Guð opinberaði mér þessar villur í sýn og sendi mig til villtra barna sinna til að boða þeim þær; en margir þeirra hafnuðu boðskapnum alfarið og ásökuðu mig um að falla að heiminum. Á hinn bóginn ásökuðu aðventistar að nafninu til mig um oftrúarhyggju, og ég var ranglega, og af sumum illgjarnlega, talin leiðtogi þeirrar oftrúarhyggju sem ég raunverulega barðist gegn.”¹⁶ Um þetta munum við fræðast nánar í næsta kafla.