Kafli 12 — Vonbrigðin—Hin bitra bók

GSAM 185.1“Ég tók litlu bókina úr hendi engilsins og át hana; og hún var í munni mér sæt sem hunang; en um leið og ég hafði étið hana varð magi minn bitur. Og hann sagði við mig: Þú skalt aftur spá fyrir mörgum lýðum, þjóðum, tungum og konungum. Og mér var gefin reyrstöng sem líktist staf; og engillinn stóð og sagði: Rís og mældu musteri Guðs, altarið og þá sem dýrka þar.”¹

GSAM 185.2Í ritningarlegu máli táknar “át” bókar móttöku sannleikans til þess að miðla honum til annarra, eins og sjá má í Esekíel, þar sem spámanni er sýnd “bókrúlla” og honum var sagt: “Et þessa rúllu og far og tala til húss Ísraels.” Eftir að hafa borðað rúlluna segir hann: “Þá át ég hana; og hún var í munni mínum sem hunang að sætleika.”²

GSAM 185.3Spámaðurinn Jeremía notar þessa sömu mynd: “Orð þín fundust, og ég át þau; og orð þitt var mér gleði og fögnuður í hjarta mínu.”³ Úr þessu máli lærum við að “sætan” bókarinnar við át hennar táknar þá gleði og fullnægju sem þeir upplifa sem næra sig á orði Drottins.

GSAM 185Bókin sæt, síðan bitur

GSAM 185.4Bókin sem nefnd er í Opinberunarbókinni 10, sem sagt er að hafi verið sæt sem hunang fyrir þann sem borðaði hana, en um leið og hún var étin varð hún “beisk” (eða, eins og sumir þýða, “um leið og ég hafði melt hana, varð hún beisk í maganum á mér”⁴), var sú bók sem engillinn tilkynnti út frá, með heimild frá þeim sem skapaði himin, jörð og haf, að “tíminn mun ekki lengur vera.” Að éta þessa bók hlýtur því að tákna gleðilega viðtöku tímatilkynningarinnar. Hin skyndilega biturð bitans fyrir þá sem étið höfðu hlýtur að tákna hina sorglegu andstæðu í reynslu þeirra eftir að tími bókarinnar er liðinn og þeir finna sig sárvonsvikta í væntingum sínum.

GSAM 186Tímatilkynningin sætur biti

GSAM 186.1Tímatilkynningin árið 1844 var sannarlega gleðiboðskapur fyrir þá sem trúðu og sem, án efa, vonuðu svo fljótlega eilífa frelsun frá öllu böli, plágum og sorgum þessa synduga heims. Hugmyndin um að eftir fáeinar stuttar vikur yrðu þeir dýrðlegir, ódauðlegir og í gullinni borg Guðs með konungi sínum var sannarlega sálufyllandi. Eins og einn sem hafði þá reynslu orðaði það: “Þeir sem einlæglega elska Jesú geta skilið tilfinningar þeirra sem fylgdust með af brennandi áhuga á komu frelsarans síns.... Við nálguðumst þennan tíma með kyrrlátri alvöru. Hinir sönnu trúuðu hvíldu í sætri samveru með Guði, sem var trygging fyrir friðinn sem átti eftir að verða þeirra í björtu framtíðinni. Þeir sem upplifðu þessa von og þessa trú munu aldrei gleyma þeim dýrmætu biðstundum.”

GSAM 186.2Sérlega erfið staða þeirra sem, ellefta dag sjöunda mánaðar, fundu sig enn í þessum dimma heimi prófrauna og freistinga, þar sem þeir urðu að mæta fyrirlitningu, smán og háði þeirra sem þeir höfðu fyrir nokkrum klukkustundum hvatt til að verða tilbúnir til að mæta Drottni sínum, fær viðeigandi dæmi í máli Maríu þegar hún “stóð fyrir utan gröfina grátandi;” og þegar englarnir tóku til orða við hana með spurningunni: “Kona, hvers vegna grætur þú?” sagði hún við þá: “Af því að þeir hafa tekið burt Drottin minn, og ég veit ekki hvar þeir hafa lagt hann.”⁵

GSAM 187Vonbrigði, en ekki örvænting

GSAM 187.1Þeir sem gengu í gegnum þessa erfiðu atburðarás sögðu um hana:

GSAM 187.1“Við vorum ráðvillt og vonsvikin, en höfðum þó ekki afneitað trú okkar. Við fundum að við höfðum gegnt skyldu okkar; við höfðum lifað samkvæmt dýrmætri trú okkar; við vorum vonsvikin, en ekki niðurdregin. Við þurftum á óþrjótandi þolinmæði að halda, því háðungarmenn voru margir. Okkur var oft tekið á móti með fyrirlitningu sem vísaði til fyrri vonbrigða okkar. ‘Þið hafið ekki enn stigið upp; hvenær ætlið þið að stíga upp?’ og svipuðum kaldhæðnisorðum var oft beint að okkur af veraldlegum kunningjum okkar, og jafnvel af sumum sem játuðu Krist og viðurkenndu Biblíuna en lærðu ekki hin stóru og mikilvægu sannindi hennar. Dauðlegleikinn hélt enn fast í okkur; áhrif bölvunarinnar voru umhverfis okkur. Það var erfitt að taka aftur að sér þær pirrandi áhyggjur lífsins sem við héldum að hefðu verið lagðar til hliðar að eilífu.”

GSAM 187Samanburður við vonbrigðaslegna lærisveina

GSAM 187.2Tilfinningar þeirra, bornar saman við gleði þeirra og fögnuð nokkrum klukkustundum áður, hljóta að hafa verið þeim eins og nístandi biturleiki picra. Umhverfið gerði ráð fyrir, eins og fjöldinn gerði vafalaust eftir krossfestingu Krists, að trúaðarmenn myndu nú afneita trú sinni og taka þátt í að hæðast að eigin meintum fávitahætti. Þeir lærðu fljótlega, til undrunar sinnar, að ástina til komu Drottins var ekki auðvelt að uppræta úr tilfinningum þeirra sem sannarlega höfðu helgað sig Guði.

GSAM 187“Sat ekki með spoturum”

GSAM 187.3Hinni braut sem þessir einlægu menn fóru, og tilfinningum þeirra, er vel lýst með orðum spámannsins Jeremía, þar sem hann segir,

GSAM 187.3“Orð þín fundust, og ég át þau; og orð þitt var mér gleði og fögnuður í hjarta mínu; því að ég er nefndur nafni þínu, Drottinn, Guð hersveita. Ég settist ekki í hóp spotaranna, né gladdist: ég sat einn vegna handar þinnar, því þú fylltir mig reiði. Hvers vegna er sársauki minn stöðugur og sár mitt ólæknandi, sem neitar að gróa? Viltu vera mér algerlega sem lygari og sem vatn sem þrýtur?”⁶

GSAM 188James White um vonbrigðin

GSAM 188.1Nokkrar stuttar tilvitnanir frá nokkrum af þessum vonsviknu, en samt vonarfullu, gefa góða hugmynd um ástandið. Sú fyrsta er frá presti James White, sem starfaði mjög farsælt á árunum 1843 og 1844. Hann segir:—

GSAM 188.2“Vonbrigðin þegar tíminn leið voru bitur. Þeir sem trúðu í einlægni hjarta síns, höfðu fórnað öllu fyrir sakir Krists, og var hann þeim nú nálægari en nokkru sinni fyr. Þeir töldu sig hafa gefið heiminum síðustu viðvörun sína og höfðu að einhverju leyti aðskilið sig frá vantrúaða, hæðna fjöldanum. Og með guðlegri blessun yfir þeim langaði þá mun fremur til að eiga samveru við Drottin sinn, sem þeir áttu von á að kæmi fljótlega, og hina heilögu engla, en við þá sem þeir höfðu aðskilið sig frá. Ástin til Jesú fyllti sálina og skein af hverju andliti, og með ósegjanlegum löngunum báðu þeir: ‘Kom þú, Drottinn Jesús, og kom fljótt,’ en hann kom ekki.

GSAM 188.3“En Guð yfirgaf ekki sitt fólk.... Og með sérstakri þyngd og huggun komu slíkir kaflar eins og eftirfarandi úr bréfinu til Hebrea heim til huga og hjarta hinna prófuðu, bíðandi: ‘Varpið því ekki frá ykkur trausti, sem hefur mikla umbun. Því þið þurfið þolinmæði, svo að, eftir að þið hafið gert Guðs vilja, megið þið fá loforðið. En enn er lítill tími eftir, og sá sem kemur mun koma og dvelja ekki. Nú lifir réttlátur í trú; en ef einhver hörfar aftur, mun sál mín ekki finna ánægju í honum. En við erum ekki af þeim sem hörfa aftur til tortímingar, heldur af þeim sem trúa til sáluhjálpar.’⁷ Áhugaverðu atriðin í þessum hluta ritningarinnar eru þessi:—

GSAM 188.4“1. Þeir sem hér eru ávarpaðir eru í hættu á að varpa frá sér trausti sínu á það sem þeir hafa gert rétt.

GSAM 189.1“2. Þeir höfðu gert Guðs vilja og voru leiddir inn í þá prófraun þar sem þolinmæði var nauðsynleg.

GSAM 189.2“3. Réttlátir á þessum tíma áttu að lifa fyrir trú, ekki með því að efast um hvort þeir hefðu gert vilja Guðs, heldur með trú á það sem þeir höfðu gert vilja Guðs í.

GSAM 189.3“4. Þeir sem ekki þoldu trúarprófið, heldur köstuðu frá sér trausti sínu á verkið sem þeir unnu vilja Guðs í, og hörfuðu, myndu fara beina leið til glötunar.”⁸

GSAM 189Frá N. Southard, ritstjóra Midnight Cry

GSAM 189.4Í Midnight Cry þann 31. október 1844, um tíu dögum eftir lok tuttugu og þriggja hundruð daga, birtist eftirfarandi frá pennanum hjá ritstjóranum:—

GSAM 189.5“Í ljósi allra aðstæðna sem fylgja þessari hreyfingu, hinna blessuðu áhrifa sem hún hefur haft á hugi Guðs barna, og haturs og illinda sem óvinir hans hafa sýnt, verðum við að líta á hana sem hið sanna ‘miðnæturóp.’ Og ef við höfum nokkra daga til að prófa trú okkar, er það enn í samræmi við líkinguna um tíu meyjar; því þegar þær höfðu allar risið upp og lagað til luktir sínar, átti enn eftir að koma tími þegar luktir hinna fávísu meyja myndu slokkna. Þetta gat ekki gerst fyrr en eftir að tíunda dagurinn var liðinn; því þar til þá myndu luktir þeirra brenna. Því verður sá dagur að líða hjá, svo að hinir heimsku gefist upp í trú sinni, eins og varð um árið 1843 vegna biðtímans. Smá töf er því engin ástæða til vonbrigða, heldur sýnir hún hve nákvæmur Guð er í uppfyllingu orðs síns. Höldum því fast við játningu trúar okkar án þess að hvika; því trúfastur er sá sem heitið hefur.”

GSAM 189Frá Joseph Marsh, ritstjóra Voice of Truth

GSAM 189.6Í Voice of Truth þann 7. nóvember 1844, lesum við:—

GSAM 189.7“Við játum fúslega að við höfum haft rangt fyrir okkur um eðli atburðarins sem við bjuggumst við að myndi eiga sér stað tíunda dag sjöunda mánaðarins; en við getum enn ekki viðurkennt að hinn mikli æðsti prestur okkar hafi ekki á þeim degi fullnægt öllu því sem fyrirboðið leyfði okkur að vænta. Við trúum nú að hann hafi það gert.”

GSAM 190.1Aðventistar gerðu ráð fyrir að á tíunda degi sjöunda mánaðar 1844 myndu tvö þúsund þrjú hundruð dagar ljúka og að á þeim degi myndi Kristur ljúka prestsverki sínu og koma til jarðar til að blessa lýð sinn. Síðari rannsóknir hafa sýnt að það var upphaf hreinsunar himneska helgidómsins sem átti sér stað þann dag, en ekki lok prestsverks hans.⁹ Í stað þess að líta á hreinsunarverkið í helgidóminum sem hluta af prestsverki Krists var haldið því fram að hreinsun helgidómsins myndi felast í hreinsun jarðarinnar með eldi við komu Krists. Ef ekki yrði öll jörðin hreinsuð, þá yrði að minnsta kosti land Kanaans hreinsað á þeim tíma.

GSAM 190Helgidómurinn sem talið var að væri jörðin

GSAM 190.2Þessi hugmynd kemur fram í grein eftir Geo. Storrs í Midnight Cry þann 25. apríl 1844. Hann spyr: “Hvað er helgidómurinn sem á að hreinsa? Fyrri skoðanir mínar voru þær að það væri jörðin öll. Ég trúi enn að það sé hluti af jörðinni. En hvaða hluti? er spurningin sem ég mun reyna að svara.”

GSAM 190.3Hann vitnar í fyrirheitin til Abrahams, staðfestingu þeirra til Ísaks og endurnýjun þeirra til Jakobs, og síðan vitnar hann í söng Móse, sem Mírjam samdi eftir að þeir höfðu farið yfir Rauðahafið, þar sem þau sungu: “Þú munt leiða þá inn og gróðursetja þá á fjalli arfleifðar þinnar, á þeim stað, Drottinn, sem þú hefur gert þér til að búa í, í helgidóminum, Drottinn, sem hendur þínar hafa reist.”¹⁰

GSAM 190.4Ef lesandinn ber þennan texta vandlega saman við frásögn sálmaskáldsins um uppfyllingu hans, mun hann sjá að þar er ekki sagt að jafnvel land Palestínu sé helgidómurinn. Davíð segir, þegar hann talar um leiðsögn Drottins yfir börnum Ísraels: “Hann leiddi þá að landamærum helgidóms síns, jafnvel að þessu fjalli sem hægri hönd hans hafði keypt.”¹¹ Í söngnum við Rauðahafið er sagt um land Kanaans að það væri staðurinn sem hann hafði gert til að “búa í, í helgidóminum.” Þannig er í þessari tilvitnun úr sálmunum kallað fjall Móríah, þar sem helgidómurinn var reistur, einungis “landamæri helgidóms hans”. En í sama sálmi stendur: “Hann kaus ættbálk Júda, fjall Síon sem hann elskaði. Og hann reisti helgidóminn sinn eins og hátignarhöll, eins og jörðina sem hann hefur fest að eilífu.”¹²

GSAM 191Hreinsun helgidómsins talin hreinsa jörðina

GSAM 191.1Í greininni sem vísað var til hér að ofan, eftir að hafa vitnað í meint sönnunargögn um að jörðin, eða að minnsta kosti land Palestínu, væri helgidómurinn, heldur presturinn áfram og spyr: “Hvernig verður helgidómurinn hreinsaður?” Í orðum spámannsins Míka svaraði hann: “Sjá, Drottinn gengur út úr stað sínum og stígur niður og gengur á hæðir jarðarinnar. Og fjöllin munu bráðna undir honum, og dalirnir munu klofna, eins og vax fyrir eldi, og eins og vatn sem hellt er niður bratta hlíð.”¹³

GSAM 191.2Með þáverandi almennri trú á að jörðin væri helgidómurinn, sér lesandinn fljótt hvers vegna þeir töldu, án nokkurs vafa, að í lok hinna tveggja þúsund og þrjú hundruð daga myndi Drottinn koma og hreinsa jörðina á þann hátt sem Míka lýsir. Í allri andstöðu sem reis gegn aðventistum, gaf ekki einn einasti andstæðingur í skyn að hreinsun jarðarinnar með eldi væri ekki atburðurinn sem átti að eiga sér stað sem hreinsun helgidómsins í lok tuttugu og þriggja hundruð daga.

GSAM 191Postularnir urðu fyrir vonbrigðum, en ritningin uppfylltist

GSAM 191.3Þetta er ekki eina dæmið um að fólk hafi gert vilja Drottins, uppfyllt ritninguna, en samt orðið fyrir vonbrigðum í væntingum sínum einfaldlega vegna þess að það skildi ekki eðli atburðarins sem átti að eiga sér stað. Svona var með postula Krists. Þegar hann sat á folaldinu og reið inn í Jerúsalem, hrópuðu þeir þegar þeir minntust orða spámannsins:¹⁴ “Hrópaðu, dóttir Jerúsalem! Sjá, konungur þinn kemur til þín; hann er réttlátur og ber frelsun; lítillátur og ríður á asni, á folaldi asna.”¹⁵ Það var svo nauðsynlegt að hrópa á þeim vettvangi að hefðu þeir þagað, hefðu jafnvel steinarnir hrópað.¹⁶ Lærisveinarnir gerðu ráð fyrir að Kristur, þá og þar, væri að fara að stíga á Davíðs hásæti sem veraldlegur konungur (“við treystum að hann væri sá sem ætti að leysa Ísrael”¹⁷), og svo hrópuðu þeir: “Sælt sé konungsríki föður vors Davíðs, sem kemur í nafni Drottins.”¹⁸ Hversu mikið hefði verið hrópað við þá athöfn hefðu þeir skilið að innan viku myndi Kristur liggja látinn í gröf Jósefs, umkringdur rómverskum varðliði? Hversu mikið hefði verið af “dýrkun” Guðs og helgun með aðventistum árið 1844 hefðu þeir skilið að hreinsun helgidómsins í lok alls spádómstíma myndi taka nokkur ár áður en Drottinn kæmi?

GSAM 192Engin villa í útreikningi 2300 daga

GSAM 192.1Þegar þetta fólk skoðaði reikning sinn vandlega fann það engan galla; en Drottinn kom ekki, né var jörðin hreinsuð með eldi. Hvað þýddi það? Vissulega vissu þeir að Drottinn hafði verið með þeim í hinni miklu hreyfingu; en nú voru þeir í óvissu. Traust þeirra til Drottins var órofa. Þeir vissu að hann myndi ekki yfirgefa þá. Ljósið myndi koma frá einhverri uppsprettu. Hin erfiða spurning sem stóð fyrir þeim er orðuð í orðum Jeremía sem áður var vísað til: “Viltu verða mér alveg eins og lygari og eins og uppþornað vatn?” Trúin ræktaði ekki þennan vafa, því orð Drottins sem spámaðurinn Habakkúk sagði um sýnina komu upp í hug þeirra: “Í lokin mun hún tala, og hún mun ekki ljúga.”¹⁹ Áðurnefnd tilvitnun frá ritstjóra Voice of Truth lýsir afstöðu þeirra vel: “Við getum enn ekki viðurkennt að hinn mikli æðsti prestur okkar hafi ekki á þeim degi fullnægt öllu því sem skuggamyndin réttlætir að við búumst við.”

GSAM 193Ljós á helgidóminum uppgötvað

GSAM 193.1Hiram Edson frá Port Gibson í New York sagði mér að daginn eftir að tíminn rann út árið 1844, þegar hann var að biðja bak við kornstakka á akri, kom Guðs andi yfir hann með svo öflugum hætti að hann var nánast sleginn til jarðar, og með því fylgdi innblástur: “Helgidómurinn sem á að hreinsa er á himni.” Hann miðlaði þessari hugsun til O. R. L. Crosier, og saman könnuðu þeir efnið vandlega. Snemma árs 1846 var ítarleg framsetning á helgidómsmálinu frá biblíulegu sjónarhorni, skrifuð af herra Crosier, prentuð í Day Star, blaði sem þá kom út í Cincinnati í Ohio. Í þeirri löngu ritgerð var látið í veðri vaka að hreinsunarverkið í helgidóminum væri lokaverkið sem Kristur vinnur sem æðsti prestur okkar, hefjist árið 1844 og ljúki skömmu áður en hann kemur aftur í skýjum himins sem konungur konunga og Drottinn drottna.

GSAM 193Kirkjur leita að týndum meðlimum

GSAM 193.2Tíundi dagur sjöunda mánaðarins var liðinn, og kirkjurnar héldu að þeim myndi reynast auðvelt að fá aftur týnda meðlimi, sem höfðu losað sig frá þeim vegna “miðnæturópsins” og boðskapar annars engils; en í því urðu þær mjög vonsviknar, eins og sjá má af eftirfarandi svari við ákafri beiðni um að snúa aftur til fyrri samtaka sinna, eins og það birtist í Midnight Cry 26. desember 1844:—

GSAM 193.3“En hverjar eru staðreyndirnar? Þeir vita vel að í stórum hópi þessara kirkna eru helstu þemu: ‘Kristnun heimsins’, ‘þúsund ára ríki’ og ‘endurkoma Gyðinga til Palestínu’, áður en Frelsarinn kemur persónulega. Þeir sem snúa aftur til að sitja undir vöggusöngvum slíkra óbiblískra, óskynsamlegra kenninga gera það með augun opin; og slíkt athæfi af þeirra hálfu er sannarlega ‘að snúa aftur’.

GSAM 194.1“Eftir að hafa orðið ‘frjálsir’ í ritningarlegum skilningi er mun öruggara að ‘þrýsta áfram’ en annaðhvort að ‘snúa til baka’ eða ‘draga sig til baka’, sérstaklega á þessum tíma, þegar dýrðarkróna mun svo fljótlega verða gefin hinum trúuðu í Kristi Jesú.”

GSAM 194.2Sú háttsemi kirknanna að fresta komu Drottins með því að boða ofangreindar fræðikenningar sem ekki samræmast ritningunni, minnti aðventista á þessi orð spámannsins Esekíels: “Sonur mannsins, sjá, menn Ísraels húss segja: Sýn sem hann sér er fyrir marga daga framundan, og hann spáir um langa tíma fram í framtíðinni.” Í sama samhengi er að finna svarið sem aðventistar notuðu: “Seg þeim því: Svona segir Drottinn Guð: Engin orð mín munu frestast lengur, heldur mun það orð rætast sem ég hef talað, segir Drottinn Guð.”²⁰

GSAM 194“Þú skalt spá aftur”

GSAM 194.3Þeir sem “átu” bókina og gáfu út “tíma”-boðskapinn töldu að verki þeirra fyrir heiminn væri lokið; þaðan kom yfirlýsingin um að þeir yrðu aftur að kenna þjóðum, tungumálum og konungum. Annan hluta verksins, sem hingað til hefur ekki sést, verður nú að fullnusta: að kynna fólkinu hið sanna eðli musteris Guðs á himni og altarisþjónustu þess. Boðorðið um að mæla musterið²¹ er nauðsynlegt til að öðlast skilning á eðli atburðarins sem mun eiga sér stað við lok spádómstímans og þannig gefa skýringu á orðunum: “Þá mun helgidómurinn hreinsaður verða.”

GSAM 194.4Athugið að engill þessa tímaboðskapar kom frá himni, og áður en verki hans er lokið veitir hann umboð til að kenna fólkinu aftur. Skilaboðin, sem eiga að skýra helgidómsmálið, veita þeim sem urðu fyrir vonbrigðum traust og jafnframt gefa þeim “reyr”, eða “staf”, eða mælikvarða, sem Guðs þjóð getur metið siðferðislega stöðu sína fyrir honum eftir, verða að bera augljós merki um að þau séu himnesk, en ekki mannleg að uppruna.

GSAM 195Fyrirfram fordómar lokuðu aðgangi að fólkinu

GSAM 195.1Fordómarnir sem ríktu gagnvart kenningu um komu Krists voru nánast óyfirstíganleg hindrun fyrir fólkið; og að reyna að kenna því aftur án skýrrar og afgerandi upplýsingar um orsök vonbrigðanna hefði verið tilgangslaust. Trúaðir aðventistar sjálfir þurftu að fá sálir sínar aftur innblásnar af himnesku umboði áður en fólkinu gæti verið kennt rétt; og hvernig mætti það verða? Gæti það verið gert með einungis mannlegri visku? Eða myndu þeir sem höfðu upplifað hið djúpa verk Guðs anda í síðustu hreyfingu verða sáttir við einungis mannlega rökhugsun? Ekkert annað en verk líkt “boðskap þriðja engilsins”²² gat leyst þá úr vafa sínum; og þetta, skref fyrir skref, eftir því sem þeir gátu tekið við því, var formlega innleitt og bar mjög sannfærandi sönnunargögn um að það væri himnesks eðlis.

GSAM 195Eins og kindir án hirðis

GSAM 195.2Hér var hið mikla aðventufélag, í einum skilningi, eins og sauðir án hirðis, þúsundir þeirra höfðu fyrir aðeins nokkrum vikum aðskilið sig frá öllum kirkjum og trúarjátningum, engar mannlegar stofnanir báru ábyrgð á andlegri velferð þeirra. Þeir áttu engan jarðneskan ráðgjafa sem þeir gátu treyst; traust þeirra var eingöngu til Guðs.

GSAM 195.3Þeir voru þó fullvissir um eitt, og það var þeim eins og akkeri — tímaspádómurinn var réttur.²³ En sem þjóð voru þeir í þeirri stöðu að, nema Guð leiddi og gætti þeirra, væru þeir í hættu á að taka við ranghugmyndum eða missa “þolinmæðina” og afneita trú sinni á liðna reynslu. Sumir gerðu það; en aðrir, með trúaraugum festum á þeim sem sálir þeirra elskuðu, spurðu ákaflega: “Vörður, hvað líður nóttinni? Vörður, hvað líður nóttinni? Vörðurinn sagði: Morgunninn kemur og einnig nóttin; ef þið viljið spyrja, spyrjið; snúið við, komið.”²⁴

GSAM 196J. N. Andrews um vonbrigðin

GSAM 196.1Prestur J. N. Andrews, einn sem gekk í gegnum þessa reynslu árið 1844, lýsir vonbrigðunum á þennan hátt:—

GSAM 196.2“Þeir urðu fyrir vonbrigðum sem biðu Drottins árið 1843 og 1844. Þetta er hjá mörgum nægileg ástæða til að hafna öllum vitnisburðinum í þessu máli. Við viðurkennum vonbrigðin, en getum ekki viðurkennt að þetta veiti réttmæta ástæðu til að neita að viðurkenna hönd Guðs í þessu verki. Gyðingakirkjan varð fyrir vonbrigðum þegar, við lok verks Jóhannesar skírara, Jesús kynnti sig sem hinn lofaða Messías. Og trúuðu lærisveinarnir urðu sárlega vonsviknir þegar sá sem þeir vonuðu að myndi frelsa Ísrael var tekinn og drepinn af illgjarnum höndum. Og eftir upprisu hans, þegar þeir vonuðu að hann myndi endurreisa konungsríkið fyrir Ísrael, gátu þeir ekki annað en orðið vonsviknir þegar þeir skildu að hann var að fara til föður síns og að þeir yrðu skildir eftir um langan tíma í þjáningu og angist. En vonbrigði sýna ekki að Guð hafi engan þátt í leiðsögn þjóðar sinnar. Þau ættu að leiða þá til að leiðrétta mistök sín, en þau ættu ekki að leiða þá til að varpa frá sér trausti sínu til Guðs. Það var vegna þess að börn Ísraels urðu fyrir vonbrigðum í eyðimörkinni að þau neituðu svo oft hinni guðlegu leiðsögn. Þau eru sett fram sem viðvörun til okkar, að við fallum ekki eftir sama fordæmi vantrúar.”²⁵

GSAM 196Sannleikurinn þarf að þola skírn óvinsælda

GSAM 196.3Það virðist vera áætlun Drottins að setja mikilvæga sannleika í óvinsælan farveg þar sem það verður kross²⁶ að taka þá til sín og hlýða þeim. Þetta gildir sérstaklega um þessa síðustu daga. Pétur, þegar hann talar um þann tíma þegar endir alls mun vera “handan við hornið” og þegar “dómurinn” mun “byrja í húsi Guðs”, segir, “Kæru vinir, teljið það ekki undarlegt varðandi hina eldlegu prófraun sem á að reyna ykkur, eins og eitthvað óvenjulegt gerðist ykkur: heldur fagnið, þar sem þið eruð þátttakendur í þjáningum Krists; svo að þegar dýrð hans verður opinberuð, megið þið einnig fagna með yfirgnæfandi gleði. Ef þið verðið smánuð fyrir nafn Krists, eruð þið sæl, því að andi dýrðar og Guðs hvílir á ykkur; af þeirra hálfu er hann lastaður, en af ykkar hálfu dýrkaður.”²⁷

GSAM 197.1Þegar sannleikurinn hefur hlotið skírn óvinsælda krefst það meiri náðar að viðurkenna hann en einfaldlega að fylgja trú fjöldans. Hræsnisfullir tvískinnungar sjá enga mikla hvatningu til að viðurkenna sannleik sem krefst aðgerða, eins og að róa upp á móti straumi “gegn vindi og flæði.” Þannig verður sannleikurinn prófraun fyrir þá trygga, heiðarlegu, einlægu og samviskusömu.

GSAM 197.2Við höfum áður sýnt fram á að spádómur aðventuhreyfingarinnar kallaði á vonbrigði. Þau komu; og þannig, í forsjá Guðs, fylgdi kross viðtöku þessa boðskapar.