Kafli 21 — Leiðbeinandi höndin í verkinu

GSAM 322.1“Ég mun kenna þér og leiðbeina þér um þann veg sem þú skalt ganga.”¹

GSAM 322.2Þeim sem gerir Drottin að trausti sínu er umhyggja hans sífellt augljós. Það eru þó tímar þegar þessi umhyggja verður sérstaklega áberandi, svo sem sérstakar frelsanir frá illu og hættum, sýnilegum og ósýnilegum, og bein guðleg inngrip til að útbreiða sannleikann hans. Um þessi efni fjallar þessi kafli.

GSAM 322Fyrsta sýn í Michigan

GSAM 322.3Í maí 1853 heimsóttu prestur White og eiginkona hans Michigan. Þetta var í fyrsta sinn sem þau höfðu farið vestur fyrir Buffalo í New York. Síðasta hvíldardag í maí voru þau í Tyrone, og þar voru frú White sýndir í sýn hinir ýmsu hópar hvíldardagshaldara í ríkinu, ásamt viðvörunum um áhrif sem líkleg voru til að vinna gegn þeim. 2. júní í Jackson skrifaði hún átta foolscap-síður þar sem hún greindi frá nokkrum þeirra hluta sem henni höfðu verið sýndir. Hún gaf mér blýantsafrit af sýninni, með þeim fyrirvara að ég útvegaði henni hreint afrit skrifað með penna og bleki.

GSAM 322Kona sem játaði helgi

GSAM 322.4Meðal annars sem sýnt var var lýst máli konu sem reyndi að þrengja sér inn á meðal fólks okkar. Hún sagði að þessi kona segðist vera mjög heilög. Frú White hafði aldrei hitt hana og vissi ekkert um hana nema það sem henni var sýnt í þessari sýn. Hún sagði ekki aðeins frá starfsháttum konunnar, heldur einnig að þegar henni yrði bent á mistök sín myndi hún draga upp helgirænan svip og segja: “Drottinn—veit—hjarta—mitt.” Hún sagði að þessi kona væri að ferðast um landið með ungum manni, á meðan eiginmaður hennar, gamall maður, væri heima að vinna til að styðja þau í illri hegðun þeirra. Frú White sagði að Drottinn hefði sýnt henni að “þrátt fyrir að konan héldi fram að hún væri heilög, væru hún og ungi maðurinn sek um að brjóta sjöunda boðorðið.” Með skriflegri lýsingu á þessu máli í vasanum beið ég með nokkurri kvíðskynjun til að sjá hvernig málin myndu þróast.

GSAM 323Fundurinn í Vergennes, Michigan.

GSAM 323.1Við héldum samkomur í Jackson, Battle Creek, Bedford og Hastings og komum síðan til Vergennes í Kent-sýslu, sem reyndist vera búseta konunnar. Við komum að staðnum þar sem við áttum að dvelja yfir nóttina, 11. júní, skömmu fyrir hvíldardaginn. Gististaður okkar var heimili prests White, sem áður hafði verið kennimaður í Christian-trúfélaginu. Þar sem þetta var nýbyggt land höfðu verið gerðar ráðstafanir fyrir samkomur okkar í stóru, nýuppbyggðu hlöðunni, þrjár mílur lengra inn, og konan sem sést hafði í sýn bjó, eins og kom í ljós, enn tveimur mílum lengra frá samkomustaðnum.

GSAM 323Vitnisburður til ofstækiskonunnar

GSAM 323.212. júní, klukkan 10:30 að morgni, komum við saman í hlöðunni til fundar. Frú White sat á vinstri enda ræðupallsins, ég sat við hlið hennar, prestur Cornell við hlið mína, og prestur White var til hægri við ræðupallinn og var að tala. Eftir að hann hafði talað í um fimmtán mínútur komu gamall maður og ungur maður saman inn og settust á fremsta bekkinn við ræðupallinn. Með þeim var hávaxin, grönn kona með dökkum húðlit, sem settist nær dyrunum. Eftir stutta ræðu prests White reis frú White upp og hóf erindi sitt á því að ræða um þá varúð sem kennimenn verða að sýna svo þeir spilli ekki því verki sem þeim er falið, með textanum: “Verið hreinir, þér sem berið ker Drottins.” Hún sagði að það væri ekki Guðs skipun að kalla konu til að ferðast um landið með öðrum manni en eiginmanni sínum. Að lokum sagði hún skýrt og afdráttarlaust,

GSAM 323.2“Sú kona sem settist fyrir skömmu við dyrnar heldur því fram að Guð hafi kallað hana til prédikunar. Hún er á ferð með þessum unga manni sem sat nýlega niður við borðið, á meðan þessi gamli maður, eiginmaður hennar — Guð hafi hann í hægum höndum! — er að strita heima til að afla þeirra fjármuna sem þau nota til að halda áfram brotum sínum. Hún segist vera mjög heilög, helguð, en þrátt fyrir alla þessa heilagleika-sýnd hefur Guð sýnt mér að hún og þessi ungi maður eru sek um að brjóta sjöunda boðorðið.”

GSAM 324.1Allir viðstaddir vissu að frú White hafði aldrei séð þessa einstaklinga fyrr en þeir komu inn í hlöðuna. Að greina þá út og lýsa eðli þeirra eins og hún gerði hafði áhrif á huga viðstaddra, jók traust þeirra og styrkti trú þeirra á sýnirnar.

GSAM 324Orðin sem flutt voru eins og spáð hafði verið

GSAM 324.2Þegar frú White bar vitni sitt, beindust öll kvíðafull augnaráð að frú Alcott, konunni sem var gagnrýnd, til að sjá hvernig hún tæki það sem sagt var og hvað hún ætlaði að gera og segja. Hefði hún verið saklaus þeirrar ásökunar sem var beint að henni, hefði eðlilega verið búist við því að hún stæði upp og neitaði öllu saman. Ef hún væri sek og gróflega spillt, gæti hún vel neitað öllu saman, jafnvel þó hún vissi að það væri satt. Í staðinn gerði hún nákvæmlega það sem vitnið sagði að hún myndi gera þegar henni yrði bent á mistökin. Hún reis hægt á fætur, á meðan allir horfðu á hana, og setti upp helgisvip og sagði hægt: “Drottinn—veit—hjarta—mitt,” og settist svo aftur niður án þess að segja orð meira. Hún hafði sagt nákvæmlega það sem vitnið sagði að hún myndi segja, og hún sagði það á sama hátt.

GSAM 325Sekt viðurkennd

GSAM 325.1Rétt er að segja að Guð þekkti hjörtu þeirra, og þau vissu sjálf að þau voru sek um ásökunina; því síðar sagði ungmaðurinn við herra Gardner, sem bjó á sama stað og grannskoðaði hann um málið: “Herra Gardner, það sem frú White sagði um okkur var alltof satt;” og konan, eftir að hafa sagt frú Wilson í Greenville árið 1862 að hún “djarfaði sig ekki til að segja eitt orð gegn systur White, því þá gæti hún talist berjast gegn Guði,” viðurkenndi að það sem var sýnt um hana og unga manninn var satt.

GSAM 325Messenger-flokkurinn

GSAM 325.2Um haustið 1853 sameinuðust nokkrir óánægðir aðilar í Michigan og hófu útgáfu blaðs sem kallaðist Messenger of Truth. Markmið þessa blaðs og leiðtoga þess virtist vera að rífa niður og ærumeiða í stað þess að byggja upp. Margar rangfærslur voru settar inn í blaðsíður þess, sem pirraði okkur í starfi okkar við boðskapinn; og þar sem þetta var fyrsta reynsla okkar af slíkum opinberum árásum, töldum við það okkar skyldu að hrekja staðhæfingar þeirra sem voru hrein ærumeiðing. Að gera þetta tók tíma sem hefði átt að verja í að efla sannleikann sem okkur hafði verið trúað fyrir, og það hentaði vel tilgangi Satans, sem var án efa hvatamaður þessa andófs. Og þannig hélt ástandið áfram þangað til að kvöldi 20. júní 1855, þegar prestur White og eiginkona hans, prestur Cottrell og ég, höfðum nýlokið fundi í Oswego í New York. Við höfðum orðið fyrir truflunum á fundinum af völdum eins Lillis, sem kom inn og dreifði þessum ærumeiðandi skjölum meðal fólksins. Aftur kom upp spurningin um skyldu okkar í þessu máli. Allar fyrri tilraunir til að svara lygi þeirra höfðu aðeins leitt til þess að þeir smíðuðu enn meira.

GSAM 325Ráð og spádómur

GSAM 325.3Á bænarfundi sem haldinn var um kvöldið hjá John Place í borginni Oswego, fékk frú White sýn þar sem henni var sýnt að ef við héldum áfram með verk okkar, að prédika sannleikann, óháð fólki eins og “Messenger-flokknum”, myndu þeir fara í stríð hverjir við aðra og blaðið þeirra myndi hverfa, og þegar það myndi gerast myndum við sjá að raðir okkar hefðu tvöfaldast. Þar sem við trúðum því að þessi vitnisburður væri frá Drottni, hófum við samstundis að breyta í samræmi við hann.

GSAM 326Hrun Messenger-flokksins og blaðsins

GSAM 326.1Sannleikans mál sótti ört fram, en “Messenger-flokkurinn” lenti í vandræðum meðal sín. Á skömmum tíma tvístraðist flokkurinn, margir leiðtoga hans höfðu hætt að halda hvíldardaginn. Blaðið þeirra hætti fljótlega vegna skorts á stuðningi, og sá sem hafði um tíma verið ritstjóri beindi athygli sinni að kennslu í skóla; en þar sem hann hafði ekki fyrst lært að stjórna sjálfum sér mistókst honum algjörlega að stjórna nemendum sínum. Þegar hann reyndi að leiðrétta einn drenginn í skólanum sínum dró hann fram byssu, sem small en skaut ekki. Til að forðast aftöku af hendi múgs var hann neyddur til að flýja til Kanada um nóttina.

GSAM 326Áhrif á aðventustarfsemina

GSAM 326.2Á þessum tíma ríkti meiri samhljómur og eining meðal fólksins okkar en nokkru sinni fyrr; og þegar reynt var að flytja boðskapinn út, opnuðust vegir í allar áttir.

GSAM 326.3Í 10. tölublaði 11. árgangs Review, 14. janúar 1858, sagði ritstjórinn, þegar hann talaði um árangur Messenger-starfsins: “Á tíma sundrungu, þegar reynt var að brjóta niður Review, var kirkjueignin á skrifstofunni metin á aðeins 700 dali. Síðan þá hefur hún hækkað í 5.000 dali. Þá voru um það bil þúsund greiðandi áskrifendur, nú eru tvö þúsund, auk nokkurs ‘ókeypis’ áskrifendalista.”

GSAM 326.4Þar sem við höfðum nú náð þeim tíma (1858) er “Messenger-flokkurinn” klofnaði og dreifðist og Messenger hætti að vera til, eru tölurnar hér að ofan merkingarfullar. Eins og fjöldi greiðandi áskrifenda að Review hafði nákvæmlega tvöfaldast, svo hafði fjöldi trúaðra meira en tvöfaldast. Þannig rættist spádómurinn sem gefinn var fyrir milligöngu frú White í júní 1855.

GSAM 327Tjaldfundir fyrst lagðir til

GSAM 327.1Það var venja okkar á fyrstu dögum boðskaparins að halda fundi í skólahúsum þegar ekki var hægt að fá betri stað. Í slíkri byggingu komu einu sinni saman svo margir, að tvö skólahús af þeirri stærð hefðu ekki rúmað fólkið. Til þess að allir heyrðu stóð ræðumaðurinn í opnum glugga og talaði bæði til þeirra sem voru inni í húsinu og til stærri hóps sem sat í vögnum sínum og á grasinu. Það var þegar hann sá þennan stóra mannfjölda sem hugmyndin um tjaldfundi kviknaði.

GSAM 327Fyrsti tjaldfundur í Battle Creek, Michigan.

GSAM 327.2Þess vegna var ákveðið 22. maí 1854 af presti James White og öðrum í ráði að það væri framkvæmanleg áætlun að nota tjöld til funda. Á þeim tíma voru stór tjöld mjög sjaldan notuð í öðrum tilgangi en fyrir sirkusa, dýrasýningar og ýmsar sýningar. Michigan var fyrsta fylkið þar sem sjöunda dags aðventistar réðust í þessa starfsemi. Fyrsti tjaldfundurinn hófst í Battle Creek 10. júní 1854. Nú á dögum hefur þessi aðferð við að halda fundi á sumrin vaxið mjög mikið.

GSAM 327Tjaldmót lögð til

GSAM 327.3Árið 1868 var stigið enn eitt ákveðið skref. Hvort hentugt væri að halda búðamót var gaumgæfilega skoðað, og niðurstaðan var sú að þetta væri frábær leið til að taka á móti stóru mannfjöldanum okkar á almennum fundum. Með stóru tjaldi fyrir almennar samkomur og minni fjölskyldutjöldum myndu menn hafa þægindi, og þannig mætti eyða nokkrum dögum á ábatasaman hátt í ráðgjöf og tilbeiðslu.

GSAM 328Fyrsta tjaldmótið í Wright, Michigan.

GSAM 328.1Fyrsta tjaldmótið var haldið í Wright, Michigan, 1.–7. september 1868. Þessar mikilvægu almennu samkomur okkar hafa vaxið svo mikið að yfir hálft hundrað tjaldmóta eru haldin ár hvert á ýmsum stöðum vítt og breitt. Tjaldmótin eru ekki haldin einungis í Ameríku, heldur einnig í Evrópu, Ástralíu, Nýja-Sjálandi og Suður-Afríku.

GSAM 328.2Stærsta samkoma af þessu tagi sem okkar fólk hefur nokkru sinni haldið var árið 1893 í Lansing, Michigan. Á þeirri stóru samkomu voru 3.400 manns búsettir í yfir 500 fjölskyldutjöldum. Yfir 150.000 stikur af striga voru notaðar í smíði hinna ýmsu tjaldanna í herbúðunum.

GSAM 328Björgun úr lestarslysi

GSAM 328.3Daginn eftir að ákvörðun var tekin um að kaupa fyrsta 60 feta tjaldið okkar (23. maí 1854), áttu prestur White og eiginkona hans, sem þá voru í Jackson í Michigan, að hefja ferð sína til Wisconsin, þar sem þau áttu að starfa um tíma. Við eyddum eftirmiðdaginum hjá D. R. Palmer, aðeins stuttu frá lestarstöðinni. Nokkrum sinnum um eftirmiðdaginn talaði prestur White og sagði: “Mér líður undarlega varðandi að leggja af stað í þessa ferð; en, Ellen, við höfum boðað til fundar og við verðum að fara. Ef ég hefði ekki boðað til fundarins, myndi ég ekki fara í kvöld.”

GSAM 328.4Þegar kvöldið kom, skömmu áður en lestin kom, héldum við bænastund. Allir virtust vera leiddir til að biðja fyrir öryggi prests White og konu hans á þessari ferð. Þegar við stóðum upp lýsti prestur White trú sinni á að Drottinn myndi annast þau og gæta þeirra.

GSAM 328.5Klukkan átta fór ég með þeim að lestinni til aðstoðar við að tryggja sætin og raða farangrinum þeirra. Við fórum inn í vagn með háum sætisbökum, sem þá var kallaður “svefnvagn”. Frú White sagði: “James, ég get ekki dvalið í þessum vagni, ég verð að komast út héðan.” Ég hjálpaði þeim að komast að sæti í miðju næsta vagns. Frú White settist niður með pakka sína í kjöltu sér en sagði: “Mér líður ekki vel í þessari lest.” Klukkan hringdi og eftir að ég kvaddi þau fljótt sagði ég “Bless”, og hélt fljótlega heim til Cyrenius Smith til að dvelja yfir nóttina.

GSAM 329.1Um það bil klukkan tíu urðum við öll mjög hissa þegar við heyrðum prest White, sem við héldum að væri vel á leið til Chicago, banka á dyrnar til að fá að koma inn. Hann sagði að lestin hefði farið af braut þrjár mílur vestur af Jackson; að mestöll lestin, ásamt lokomotífinu, hefði gjörónýst; en þótt nokkrir hefðu látist, hefðu hann og frú White sloppið ómeidd. Hann fékk fljótlega hest og vagn og fór með Abram Dodge til að sækja frú White, sem presturinn hafði borið nokkurn spöl í örmum sínum yfir votan, mýrarblett og yfir lítinn læk, til öruggs staðar, fjarri slysstaðnum.

GSAM 329.2Snemma næsta morgun fór ég með herra Dodge til að skoða rústirnar. Á stað þar sem vegurinn liggur á ská yfir brautina hafði uxi lagst niður til hvíldar beint á brautina. Eimreiðin var ekki búin kúakastara, og því var henni, þegar hún rakst á dýrið, kastað af brautinni til vinstri. Við fyrsta högg þegar lokomotívið rakst á jörðina, hentist farangursvagninn, sem innihélt bókakistu prests White, alveg af brautinni og slapp óskaddaður; á sama tíma losnaði farþegavagninn aftast í lestinni frá restinni af lestinni án mannlegrar aðstoðar og stöðvaðist hljóðlega á brautinni. Lokomotífið og tendrið runnu um sex til átta rodda af brautinni, þegar lokomotífið rakst á eikarstubba um þrjú fet í þvermál. Ákefðin var svo mikil að lokomotífið snerist við og lenti með botninn upp, og aftari hluti tendrins sveigðist yfir brautina. Meginhluti lestarinnar, sem ók af fullum krafti, rakst á þetta flak eimreiðarinnar og olli þannig öðrum árekstri. Fyrsti vagninn sem rakst á eimreiðina var hraðvagn, sem var mulinn í eldivið. Hann, ásamt innihaldi sínu, varð að hrúgu af rusli sem hlóðst upp á og í kringum vatnavagninn. Næst var annars flokks vagn, sem var með átján farþega, þar af lést einn en allir hinir slösuðust meira og minna. Þessi vagn klofnaði í tvennt þegar svefnvagninn ók í gegnum hann. Framhlið svefnvagnsins brotnaði í mola og sætið sem frú White taldi sig ekki frjálsa til að vera áfram í var algerlega mulið.

GSAM 330Vitnisburður um guðlega frelsun

GSAM 330.1Þegar við skoðuðum rústirnar og síðan vagninn sem prestur White og eiginkona hans voru í þegar slysið varð, sem stóð kyrrlega fyrir sig sjálfan, um fimmtán rodda frá rústunum, fylltumst við þeirri tilfinningu í hjörtum okkar að Guð heyrir bænir, og hver veit nema hann hafi sent engil sinn til að losa þann vagn, svo að þjónar hans kæmust ómeiddir undan? Þessi hugsun lagðist enn þyngra á hug okkar þegar bremsumaðurinn sagði að hann hefði ekki losað vagninn og að enginn hefði verið á pallinum þegar það gerðist, og að það væri honum og öllum lestarstarfsmönnum ráðgáta hvernig það hefði gerst; og það sem var þeim enn dularfyllra, voru bæði tengið og bolti ósprungin, og bolti með keðju lá á palli hins eyðilagða vagns eins og hann hefði verið settur þangað af varfærnum höndum.

GSAM 330.2Um kvöldið 24. var brautin að svo miklu leyti hreinsuð af rusli að lestir gengu eins og venjulega, og prestur og frú White stigu aftur í vagnana og komust örugglega á sinn fund í Wisconsin.

GSAM 330Andstæðingar áminntir

GSAM 330.3Það gekk ekki allt “snurðulaust” hjá forn-Ísrael. Þeir áttu óvini utan frá sem reyndu að hindra framgang þeirra á hverju skrefi. “Blandaði fjöldinn” og hinir óheilagaðir innan herbúðanna voru tilbúin tæki, sem Satan leitaði til að vekja óánægju, deilur, kvartanir og uppreisn. Sú staðreynd að blessunarhönd Guðs var með þeim sem treystu honum, og að sigur fylgdi viðleitni þeirra, var sönnun þess að þetta fólk hafði fundið náð fyrir augum hans – að hönd Drottins leiddi það.

GSAM 331.1Svo var um upphaf og framgang boðskapar þriðja engilsins; framgangur hans hefur ekki verið vegna þess að sannleikarnir sem þar eru lagðir fram hafi verið eitthvað sem samrýmdist eðlislægu hjarta mannsins. Þvert á móti stendur kjarni boðskaparins – hvíldardagur Drottins – í beinni andstöðu við eigingjarna, veraldlega hagsmuni, og aðskilur þá sem hlýða honum frá veraldlegum störfum í tvo daga vikunnar. Málsstaður sannleika okkar tíma hefur átt sér ytri óvini, staðráðna og þrautseiga í tilraunum sínum til að steypa verkinu. Um þá má segja, með orðum sálmaskáldsins: “Ef Drottinn hefði ekki verið á vorri hlið, þá segði Ísrael nú: Ef Drottinn hefði ekki verið á vorri hlið, þegar menn risu upp á móti oss, þá hefðu þeir gleypt oss lifandi, þegar reiði þeirra kviknaði á oss.”²

GSAM 331.2Egoískir og óánægðir einstaklingar hafa af og til risið upp innan raða okkar og lýst þeim miklu verkum sem yrðu gerð þegar tilgangi þeirra væri náð; en eins og villiljós hafa ljós þeirra löngu slokknað. Á sama tíma hefur málsstaður sannleika okkar tíma örugglega og stöðugt dreifst um heiminn og öðlast stöðugleika og styrk með hverri framrás.

GSAM 331Prestarnir Stephenson og Hall

GSAM 331.3Á sumri ársins 1855 reyndu prestar Stephenson og Hall að kveikja uppreisn í ríki Wisconsin. Leiðandi bræðrum var vel kunnugt um að þeir höfðu viljað prófa öll önnur atriði trúar okkar með kenningu sinni um “öld sem kemur”, og þeir voru mjög ákaflegir í því að sjöunda dags aðventistum væri kennd kenning um reynslutíma eftir aðra komu Krists.

GSAM 331Spádómur um þá

GSAM 331.420. nóvember 1855 fékk frú White yfirsýn yfir framferli þeirra, með spádómi um endanlega útkomu þess í þessum orðum: “Haldið þið, veiku menn, að þið getið stöðvað verk Guðs? Veiku menn, ein snerting fingurs hans getur lagt ykkur flata. Hann mun þó þola ykkur aðeins stutta stund.”

GSAM 332.1Andstæðingar okkar hafa sagt að hér væri um sýn að ræða sem kvað á um að þessir menn myndu brátt deyja, og þar sem þeir lifðu í mörg ár, hefði sýnin ekki uppfyllst. Ekkert er í sýninni um dauða þeirra. Þeir voru sýndir sem menn sem reyndu að stöðva verk þriðja engilsboðskapsins. Þó að þeim hafi verið gert ljóst hve auðvelt það væri fyrir Guð að stöðva þá, bætist við: “Hann mun þola yður aðeins um stund.” Hvað gerðu þeir?—Í stað þess að ná árangri í stríði sínu, eins og þeir höfðu búist við, virtust þeir vera skilnir eftir til að þreifa sig áfram í myrkrinu. Eftir fáeinar vikur gáfu þeir alfarið upp hvíldardaginn og sneru sér að því að andæfa honum. Þeir höfðu vonast til að stofna flokk “Komandi aldar” með sjálfa sig sem leiðtoga. Í stað þess að ná árangri í þessu misstu þeir alfarið tökin á fólki okkar með því að gefa upp hvíldardaginn. Þannig komu þeir með eigin framferði algjörlega í veg fyrir það sem þeir ætluðu upphaflega að gera. Fólk okkar sagði: “Vissulega hefur Guð ‘þolað þá aðeins um stund.’”

GSAM 332Sorglegur endi lífsins

GSAM 332.2Varðandi örlög þessara tveggja manna er rétt að færa nokkur orð um sorgleg örlög þeirra, sem komu frá bræðrum þeirra sjálfra, “Aldar-sem-er-komandi”-trúuðum, sem þeir gengu til liðs við eftir að hafa yfirgefið hvíldardaginn. Fyrir þrjátíu og sjö árum varð herra Hall nokkuð geðveikur (vegna mýkningar í heilanum), og orsök þessa ástands var það að hann missti töluvert af eignum sínum vegna svika annarra. Hann var haldinn þeirri ranghugmynd að ef hann færi útandyra myndi hann fletjast út eða leggjast flatur á jörðina. Hann er meinlaus en auðvitað hefur hann í öll þessi löngu ár verið algjörlega óhæfur til kennimannsstarfa í neinu formi.³

GSAM 332.3Prestur Stephenson hefur verið látinn um sextán ár. Í nokkur ár fyrir dauða sinn var hann geðveikur, þó ekki hættulegur öðrum. Áður en hann varð svona, undir því frelsi sem hann taldi sig hafa samkvæmt lögleysistefnunni sem hann hafði tekið upp, yfirgaf hann eiginkonu sína, konu sem ekkert siðleysi var borið á (hann gat aðeins fengið skilnað með því að ráða óheiðarlegan lögmann), og kvæntist annarri konu sem var mun yngri en fyrri kona hans. Þessi gjörð var svo hneykslanlegt brot á siðferði að bræður hans í “Age-to-Come” hópi lýstu vanþóknun sinni á framferði hans og leyfðu honum ekki lengur að prédika fyrir sig.

GSAM 333.1Yfirlýsingar bræðra þeirra um síðustu daga þessara manna bera með sér djúpa samúð; en þetta eru óskreyttar staðreyndir sem fram eru lagðar án illvilja eða fordóma. Með þessu látum við lesendur okkar draga eigin ályktun um líkamlega túlkun vitnisburðarins.

GSAM 333Prestur J. H. Waggoner tekur við boðskapnum

GSAM 333.2Árið 1852 tók prestur J. H. Waggoner, sem hafði verið að reka héraðsblað í Wisconsin, við sannleika okkar tíma og á næsta ári helgaði hann sig að fullu kennimannsstörfum. Árið 1857 skrifaði hann tvo mjög mikilvæga bæklinga, um það bil tvö hundruð síður hvor. Fyrri bæklingurinn bar heitið The Nature and Tendency of Modern Spiritualism, og sá seinni A Refutation of the Age-to-Come. Fyrri bæklingurinn hefur ekki aðeins verið tæki til að bjarga mörgum frá því að falla í þá gildru Satans, heldur, með blessun Guðs, hefur hann opnað augu margra sem vissu ekki hvað þeir ættu að gera úr þessum nútímalegu birtingum.

GSAM 333.3Refutation of the Age-to-Come hans er hin fullkomna afhjúpun á fölskum kenningum um reynslutíma syndara eftir aðra komu Drottins vors. Hún er svo fullkomin andmæli gegn þeirri kenningu að ekki aðeins hefur henni ekki verið svarað, heldur höfum við enn ekki séð neina tilraun til svars. Bókin setur fram, á skýrasta og hnitmiðaðan hátt, stöðu Krists sem prests á hásæti föður síns (Melkísedeksprestdóm hans) á hinu núverandi tímabili, og þá stöðu sem hann mun skipa á eigin hásæti í hinu komandi eilífa konungsríki sínu — hásæti sem enginn milligönguprestdómur mun tengjast.

GSAM 334.1Síðar skrifaði prestur Waggoner þriðja bækling af svipaðri stærð, sem bar heitið The Atonement in the Light of Reason and Revelation. Um það bil árið 1884 var hann endurskoðaður og stækkaður í bók upp á um 400 síður. Hún er skýr og hnitmiðuð ritgerð um efnið sem titillinn gefur til kynna.

GSAM 334.2Frá þessum tíma var hann nátengdur útgáfustarfinu, bæði sem rithöfundur og ritstjóri. Hann hélt einnig áfram kennimannsstörfum sínum og eyddi síðustu árum sínum í Evrópu.

GSAM 334.317. apríl 1889 lést hann skyndilega í Basel í Sviss, rétt eftir að hafa lokið við síðustu bók sína, From Eden to Eden. 16. apríl vann hann allan daginn við að skrifa og skráði í dagbók sína: “Vann erfiðan vinnudag.” Úr skýrslu um málefni hans, sem bræður í Evrópu gerðu, fást eftirfarandi upplýsingar:—

GSAM 334.4“Morguninn 17. apríl, um hálf sex, féll hann dauður niður í eldhúsinu sínu, án nokkurs fyrirvara, úr hjartaslagi. Hann hafði unnið mjög hart að því að ljúka enskri útgáfu nýrrar bókar sinnar og ætlaði að leggja af stað til London næsta sunnudag til að vinna þar í tengslum við verkið, áður en hann sneri aftur til Ameríku í sumar.”

GSAM 334.5Frá 1854 hafði prestur Waggoner stöðugt og áberandi staðið frammi fyrir almenningi til varnar sannleikanum, bæði í prédikunarstólnum og á prenti. Við andlát sitt var hann tæplega sextíu og níu ára. Hann var grafinn í Basel 20. apríl. Þannig féll enn einn af fyrstu starfsmönnum málsins á vakt sinni.

GSAM 334Trúarlækningar

GSAM 334.6Snemma vors 1858 hafði frú White verið mjög veik í nokkra daga og lá bundin við rúm í nánast hjálparvana ástandi. Eitt kvöld, skammt fyrir miðnætti, missti hún meðvitund; fjölskyldan reyndi allar tiltækar aðferðir sem hún þekkti til að koma henni til meðvitundar, en án árangurs. Hún var í þessu ástandi í meira en hálftíma, þegar prestur Andrews og ég vorum fljótt kölluðir af presti White til að taka þátt í bænastund. Í svari við ákafar bænir sem fram bornar voru við rúm hennar, endurvakti Drottinn hana miskunnsamlega til meðvitundar og kom henni aftur í sitt venjulega heilbrigði. Á meðan hún lofsamaði Guð var hún tekin í sýn, enn liggjandi í rúminu. Sumt af því sem henni var sýnt í þessari sýn má lesa í “Testimony for the Church”, nr. 5.

GSAM 335Merkileg líkamleg birting

GSAM 335.1Óvenjuleg líkamleg birting fylgdi þessari sýn, sem við vekjum sérstaka athygli á. Prestur White og ég sátum öðrum megin við rúmið, en prestur Andrews hinum megin. Hendur hennar voru annaðhvort spenntar saman yfir brjóstinu eða hreyfðar með örmum á sinn vanahátt, frjálslega og fagurlega, í átt að þeim mismunandi senum sem hún horfði á. Efri hluti líkama hennar lyftist af rúminu, þannig að um það bil átta til níu tommu bil var milli axlanna og koddans. Með öðrum orðum var líkaminn frá mjöðmum og upp beygður í um það bil þrjátíu stiga horni. Og í þeirri stöðu hélt hún áfram meðan á sýninni stóð, sem var í þrjátíu mínútur. Enginn hefði náttúrulega getað tekið þá líkamsstöðu án stuðnings handa og arma, hvað þá haldið sér í henni í svo langan tíma. Hér var enn sönnun þess að einhver máttur, sem hún hafði enga stjórn á, tengdist sýninni.

GSAM 335Annar spádómur

GSAM 335.2Fyrsta október 1858 var haldinn almennur fundur af presti White, frú White og höfundi þessara lína í Rochester, Nýja-York. Frá þessum fundi fylgdi höfundur þeim í ferð um ríki New York og ný-englandsríkin. Einn hvíldardag fékk frú White sýn þar sem henni var sýnt, meðal annars, að einhvers staðar á fyrirhugaðri ferð okkar myndi Satan gera öfluga árás á hana, og að prestur White og ég yrðum að halda í hana með trú og Drottinn myndi frelsa hana.

GSAM 336Þjáning frú White

GSAM 336.1Hér var enn spádómur um það sem myndi gerast. Framhaldið mun sýna hversu nákvæmlega hann rættist. Fyrsta hvíldardaginn eftir fundinn í Rochester vorum við í Roosevelt, og næsta hvíldardaginn í Brookfield í Madison-sýslu. Vikuna á eftir héldum við fundi í rúmgóðu eldhúsi herra Ballou í Mannsville í Jefferson-sýslu. Á meðan við ókum með lest frá Brookfield til Mannsville rofnaði andlit frú White rétt undir augunum. Þetta var svo sárt að þegar við komum til Mannsville var hún neydd til að leggjast til hvíldar. Bólgan jókst í tvo daga, svipti hana svefni og kom í veg fyrir að hún tæki þátt í fundunum. Höfuðið var bólgið þannig að bæði augun voru lokuð og andlitið svo afmyndað að það minnti ekki lengur á mannveru. Meðal alls þessa ógurlega sársauka og öfgafullrar taugaveiklunar, sem stafaði af svefnleysi, reyndi óvinurinn af fremsta megni að fá hana til að kvarta gegn Guði. Þannig héldu hlutirnir áfram til loka fyrirhugaðra funda.

GSAM 336.2Eftir að fundunum lauk sagði prestur White við mig,

GSAM 336.2“Bróðir John, þetta er einmitt árás Satans á eiginkonu mína sem við fengum viðvörun um í Rochester. Þú manst að þar var gefið loforð um að ef við tækjum höndum saman og styddum hana með trú, slepptum ekki takinu eitt augnablik þegar baráttan kæmi, myndi máttur óvinarins brotna og hún yrði frelsuð. Skulum við fara inn strax og hafa bænastund.”

GSAM 336Frelsi eins og spáð var

GSAM 336.3Við fórum strax inn í herbergið þar sem frú White lá í rúminu og beindum einlægum bónum fyrir hana, á meðan bræðurnir í herberginu þar sem við höfðum haldið samkomur sátu í þögulli bæn. Um tíu mínútum eftir að við hófum bænirnar kom kraftur Drottins niður og fyllti herbergið. Frú White var samstundis laus við allan sársauka og bað strax um mat. Þetta var um klukkan fimm síðdegis. Um sjöleytið hafði bólgan á andliti hennar alveg horfið og hún sótti samkomuna um kvöldið, að öllu því sem sjá mátti, eins vel og nokkru sinni fyrr.

GSAM 337.1Að ósk borgaranna var flutt kvöldræða um “Arfleifð heilagra”, og að lokum hennar flutti frú White hvatningarorð. Á meðan prestur White var úti með litla son sinn, W. C., var hún tekin í sýn fyrir framan þann stóra mannfjölda. Sumt af því sem henni var sýnt á þeim tíma má lesa í lokagreininni í Testimony Number 5, dags. í Mannsville, N.Y., 21. október 1858.

GSAM 337.2Læknun sem frú White hlaut í því tilfelli sem áður var nefnt var eins áhrifarík og spáð hafði verið í sýn sem gefin var í Rochester. Enginn slíkur erfiðleiki kom aftur upp á þeirri ferð, og við höfðum dýrðlegan sigur sannleikans á hverjum stað.

GSAM 337Spádómur um bandaríska borgarastyrjöldina

GSAM 337.3Á hvíldardaginn 12. janúar 1861, rétt þrjá mánuði upp á dag fyrir fyrsta skotið á Fort Sumter (sem var í raun upphaf stríðsins sem leiddi til frelsunar 4.000.000 afrískra þræla í Ameríku), var samkomuhús sjöunda dags aðventista í Parkville, Michigan, vígt. Þjónustuna sóttu prestur White og eiginkona hans, prestarnir Waggoner og Smith og undirritaður. Að lokinni prédikun prests White flutti frú White ákaflega hvetjandi ávarp, og settist síðan í stól. Í þeirri stöðu var hún tekin í sýn. Salurinn var troðfullur af fólki og var það sannarlega hátíðlegur staður. Eftir að hún kom út úr sýninni reis hún upp, leit um salinn og sagði:—

GSAM 338.1“Það er ekki einn einasti maður í þessu húsi sem hafi nokkru sinni dreymt um þá ógn sem er að koma yfir þetta land. Fólk er að gera grín að skilnaðarlögum Suður-Karólínu, en mér var rétt í þessu sýnt að fjöldi ríkja ætlar að ganga til liðs við það ríki, og það mun verða gersamlega hræðilegt stríð. Í þessari sýn hef ég séð stóra heri beggja aðila safnast saman á vígvellinum. Ég heyrði dyn fallbyssanna og sá dauða og deyjandi allt í kring. Síðan sá ég þá hlaupa að hvor öðrum í návígi [stinga hvorn annan með byssuhnífum]. Síðan sá ég vígvöllinn eftir orrustuna, allan þakinn dauðum og deyjandi. Síðan var ég borin til fangelsa og sá þjáningu þeirra sem voru í neyð og tærðust upp. Þá var ég leidd til heimila þeirra sem höfðu misst eiginmenn, syni eða bræður í stríðinu. Ég sá angist þeirra og kvalir.”

GSAM 338.2Þá leit hún hægt um húsið og sagði: “Það eru þeir í þessu húsi sem munu missa syni í því stríði.”

GSAM 338Vitnisburður frú Ensign um sýnirnar

GSAM 338.3Sem staðfestingu á framangreindu og sem sönnun þess að spádómurinn var gerður á tilgreindum degi, og sem dæmi um hvernig söfnuðurinn skildi hann og dreifði honum, er hér með gefinn eftirfarandi vitnisburður:—

GSAM 338.4“Þetta vottar að ég bjó í St. Joseph-sýslu í Michigan í janúar 1861, um sex mílur frá Parkville. Ég var ekki aðventisti. Á 12. degi þess mánaðar fóru nokkrir nágrannar mínir til Parkville til að sækja samkomur. Þegar þau komu heim sögðu þau mér að kona á fundinum hefði verið í dái og sagt að hræðilegt stríð væri að koma yfir Bandaríkin; að stórir herir yrðu reistir á báðum hliðum, bæði í suðri sem og í norðri, og margir myndu þjást í fangelsum; og mikil neyð og skortur myndu ríkja í mörgum fjölskyldum vegna þess að þær misstu eiginmenn, syni og bræður í stríðinu; og að það væru menn í húsinu sem myndu missa syni í því stríði.” Undirritað: “Martha V. Ensign, Wild Flower, Fresno-sýsla, Kaliforníu, 30. janúar 1891.”

GSAM 339.1Í tengslum við spádóm um þetta ógnvænlega stríð sagði frú White ennfremur að sjöunda dags aðventistar “yrðu leiddir í þröngan völl vegna stríðsins, og að það væri skylda allra að biðja innilega um að þeim yrði gefin viska til að vita hvað þeir ættu að gera á hinum erfiðu tímum sem væru framundan.”

GSAM 339Stærð borgarastyrjaldarinnar

GSAM 339.2Þegar sýn var gefin höfðu Norðlendingar almennt litla, ef nokkra, hugmynd um komandi stríð. Jafnvel forseti Lincoln, þremur mánuðum síðar (12. apríl 1861), þegar nokkur fylki höfðu gengið til liðs við Suður-Karólínu í aðskilnaðarlögum hennar og fyrsta skotið var skotið á Fort Sumter, kallaði aðeins eftir 75.000 mönnum, og það til skamms tíma, í þrjá mánuði.

GSAM 339.3Heildarfjöldi hermanna sem skráðust til liðs við Norðurríkin á stríðstímabilinu var 2.859.132. Í alfræðibókinni Encyclopedia Britannica segir að “herdeildir Suðurríkjanna töldust, í byrjun árs 1863, um 700.000 menn,” en að það sé erfitt að staðfesta nákvæmlega hve margir þeir voru alls skráðir. Hún áætlar dánartöluna þeirra um “300.000 menn.” Sumar nýrri alfræðibækur telja mannfall Norðurríkjanna (þeirra sem féllu í orrustum eða dóu úr sárum eða sjúkdómum sem þeir smituðust af á vígvellinum eða í fangelsum) vera 359.528. Um skuldir Norðurríkjanna segir Britannica:—

GSAM 339.4“Skuldin náði hámarki 31. ágúst 1865 og nam $2,845,907,626.56. Um 800.000.000 dollara í tekjum hafði einnig verið eytt, aðallega í stríðið; fylki, borgir, sýslur og bæir höfðu varið eigin skatttekjum og safnað eigin skuldum til stríðsins; greiðslur til lífeyris munu líklega nema 1.500.000.000 dollara að lokum. Útgjöld Sambandsríkjanna verða aldrei þekkt, eignir sem eyðilagðar voru af herjum sambandsstjórnarinnar og herjum Sambandsríkjanna er varla hægt að áætla; og peningagildi ($2,000,000,000) þræla á suðrinu var útrýmt í stríðinu. Alls, þótt kostnaður stríðsins megi ekki reikna nákvæmlega, er $8,000,000,000 hófleg áætlun.”⁴

GSAM 340Önnur staðfesting á sýninni

GSAM 340.1Varðandi spádóminn um að menn í samkomuhúsinu í Parkville myndu missa syni í stríðinu, skal ég einfaldlega segja að haustið 1883 hitti ég öldunginn í Parkville-kirkjunni, sem einnig var öldungur í janúar 1861, þegar sýn var gefin; og spurði hann hvort hann mundi eftir orðalagi frú White þegar hún sagði frá sýn um stríðið. “Já,” sagði hann, “ég man það.” “Viltu segja mér hve marga þú veist um sem voru í húsinu þennan dag og misstu syni í stríðinu?” Hann nefndi strax fimm menn og sagði: “Ég veit að þessir voru þar og misstu syni í stríðinu; og ef ég væri heima þar sem ég gæti rætt við fólk mitt, gæti ég nefnt fleiri. Ég held,” hélt hann áfram, “að það hafi verið fimm til viðbótar, umfram þá sem ég hef nefnt.”

GSAM 340.2Fjögur ár og meira af stöðugum átökum af hálfu Suðurríkjanna, þar til næstum helmingur allra skráðra hermanna hafði fallið í orrustum eða látist úr sjúkdómum, sýna áberandi uppfyllingu ofangreindrar spár.

GSAM 340Þrælahald og stríðið

GSAM 340.3Þegar frú White sagði frá sýn sem hún fékk 4. janúar 1862, sagði hún:—

GSAM 340.4“Þúsundir hafa verið fengnar til að ganga í herinn í þeirri trú að þetta stríð væri til að útrýma þrælahaldi; en nú þegar þeir eru komnir til liðsins, komast þeir að því að þeir hafa verið blekktir, að markmið þessa stríðs er ekki að afnema þrælahald, heldur að viðhalda því eins og það er.”

GSAM 341.1Fyrrnefndu orðin voru sögð á þeim tíma þegar hermennirnir þurftu að aðstoða við að skila til húsbænda öllum þrælum sem flúðu inn fyrir víglínur Norðurríkjanna, og hermennirnir eru sagðir hafa sagt: “Ef okkur tekst að bæla þessa uppreisn, hvað höfum við þá unnið?” Þeir svara dapurlega: “Ekkert. Það sem olli uppreisninni er óbreytt. Þrælahaldskerfið, sem hefur eyðilagt þjóð okkar, er látið lifa áfram og kveikir aðra uppreisn.” Þessi orð, tekin úr Testimony No. 7, þar sem spennandi frásögn af stríðinu er gefin í heild undir heitinu “Þrælahald og stríðið”, segja ekki að þrælahald muni aldrei verða afnumið, heldur sýna þau ástandið eins og hermennirnir litu á það þá. Nokkru lengra áfram í sama vitnisburði er eftirfarandi spádómur:—

GSAM 341Spádómur um sigur Norðurríkjanna

GSAM 341.2“Og þó er boðuð þjóðleg fasta! Segir Drottinn: ‘Er þetta ekki sú fasta sem ég hef kosið, að leysa bönd illsku, að aflétta þungum byrðum, að láta hina kúguðu fara frjálsa og að þið brjótið hvert ok?’ Þegar þjóð okkar heldur þá föstu sem Guð hefur kosið, mun hann þiggja bænir þeirra hvað stríðið varðar; en nú berast þær ekki til eyrna hans.”

GSAM 341.3Þeir sem þekkja sögu stríðsins vita um ósigra, hörmungar, tafir o.s.frv. sem tengdust tilraunum Norðurríkjanna til að sigra suðurríkjahersveitirnar fram að því að frelsunartilskipunin var gefin út – 1. janúar 1863. Hversu hröð var þá sigurgangan frá þeim tíma til loka stríðsins! Hversu augljóst var þeim sem fylgdust með framvindu verksins að spádómurinn frá 4. janúar 1862 rættist. Eftir að byrðirnar voru lyftar, þrældómurinn losaður og okið brotið af þrælinum! Hversu augljóst var að Guð heyrði bænir lýðs síns og studdi viðleitnina til að ljúka stríðinu þegar þeir kusu föstuna sem honum þótti þóknanleg!

GSAM 342Vitnisburður fyrrverandi ríkisstjórans St. John

GSAM 342.1Í ræðu fyrrverandi ríkisstjórans John P. St. John frá Kansas, í Ottawa í Illinois, sem ég hlustaði á síðdegis 29. júní 1891, kom hann með eftirfarandi yfirlýsingu:—

GSAM 342.2“Ég hef aldrei orðið jafn vonsvikinn og ég var þegar [Suðurríkjamenn] lögðu okkur að velli við Bull Run. En þetta var allt hluti af áætlun Guðs. Hefðum við sigrað [Suðurríkjamenn], hefðu stjórnmálamennirnir samið um frið, og sambandið hefði haldist með þrældómi, og við myndum enn hafa hann í dag. Í tvö ár höfðu [Suðurríkjamennirnir] forskot; en eftir að Lincoln gaf út hina frægu frelsunartilskipun snerum við okkur til Guðs hliðar og gátum ekki tapað.”