Kapitel 9 — D’Zäit vum Opschub

GSAM 148.1“DANN gëtt d’Kinnekräich vun de Himmelen verglach mat zéng Jungfrauen, déi hir Lampe geholl hunn a si si erausgaangen, fir dem Bräutigam entgéintzegoen. A fënnef vun hinnen waren klug a fënnef waren domm. Déi domm hunn hir Lampe geholl, awer keen Ueleg matgeholl; déi klug hunn Ueleg an hire Gefässer mat hire Lampe geholl. Wärend de Bräutigam op sech waarde gelooss huet, hu si alleguer geschlummert a geschlof.”¹

GSAM 148.2Christus ass de Bräutigam vun der Parabel.² D’Erausgoen fir dem Bräutigam ze begéinen muss also eng Beweegung vum Vollek vum Här duerstelle fir Christus bei sengem Kommen ze begéinen, well d’Thema vum Diskurs a Matthäus 24 a 25 d’Kommen vum Här ass. D’Wuert vum Här ass d’Lamp.³ All d’Jungfrauen hunn hir Lampen geholl. D’Dämlechkeet vun engem Deel vun de Jungfrauen huet doran bestanen, datt si nëmmen d’Theorie vun der Wourecht ugeholl hunn, ouni déi éierlech Widmung un de Här, déi d’Gnodegkeeten vum Geescht am Häerz vum Gleewege géif entwéckelen. Dës Aarbecht gëtt an der Parabel duerch “Ueleg an hire Gefässer” duergestallt. D’Verzögerung vum Bräutigam muss eng gewëssen Enttäuschung duerstelle fir déi, déi erausgoen an erwaarden, hiren Här ze begéinen.

GSAM 148D’Zäit, wann d’Parabel gëllt

GSAM 148.3D’Wuert “dann”, mat deem d’Parabel ufänkt, gëtt eis e Hinweis op d’Zäit vu senger Uwendung. Et follegt direkt op dat, wat am viregten Kapitel gesot gouf, net nom zweete Komme vum Här, mee nodeems d’Parabel vum Feigenbaum verkënnegt gouf, déi annoncéiert, datt d’Kommen vum Christus “virun der Dier” steet, an datt d’Generatioun ukomm ass, déi net vergoe wäert, bis de Christus selwer an de Wolleken vum Himmel erschéngt. Et gëllt och an enger Zäit, wou e puer vun de Dénger, déi d’Botschaft weiderginn hunn, an hirem Häerz soen: “Mäi Här verzögert säi Kommen”, a fänken un, hir Matdénger ze schloen, an iessen a drénken mat de Betrunkenen.

GSAM 149Hir Matdénger schloen

GSAM 149.1Si waren “Matdénger”, déi am Aklang déiselwecht Botschaft verkënnegt hunn; mee elo dréit e Deel vun hinnen sech vun deem ewech, wat si geléiert hunn, a “schléit” hir Matdénger, déi “am richtege Moment d’Iessen” ginn — déi déi néideg Virbereedung verkënnegen, fir de séier kommende Här ze begéinen. Si “schloen” op déiselwecht Manéier, wéi et virgeschloen war, de Jeremia ze schloen. D’Leit hunn gesot: “Komm, loosst eis hien mat der Zong schloen, an op keng vun senge Wierder oppassen.”⁴ Sou hunn dës Dénger ugefaang, op eng Manéier ze léieren, déi d’Aarbecht vun de “treie” Dénger behënnert. Dës selwecht Klass gëtt also ugeschwat: “Erënner dech also drun, wéi du empfaangen an héieren hues, an hal fest a bekéier dech. Wann s du also net waachs, da komme ech iwwer dech wéi e Dieb, an du wäerts net wëssen, an wéi enger Stonn ech iwwer dech komme wäert.”⁵

GSAM 149.2D’Parabel vun de Jungfrauen gëllt an enger Zäit, wou “Matdénger” sech vun der Noriicht vum noosten Kommen vum Här ofwenden an “ufänken ze schloen.” Si fänken och un, eppes anescht ze maachen – “mat deenen Dronkenen ze iessen a drénken.” Si huelen Deel un de Festmool mat deenen, déi hir Gelëschter zefriddestelle wëllen. Salomo sot iwwer esou Leit: “Sidd net ënner de Wäinsëffer; ënner de frässege Fleeschfresseren; well de Dronken a de Fresser wäert an Aarmut geroden.”⁶

GSAM 149Déi éischt Enttäuschung

GSAM 149.3Elo stellt sech d’Fro: “Wat war an der Advent-Erfarung, wat dëse Aussoen entsprécht?” Et goufen Beweegungen, déi vollstänneg mat der Prophezeiung iwwereneestëmmen. Déi, déi d’Botschaft bis Abrëll 1844 verkënnegt hunn, hunn ënner de Kierchen geschafft, an déi Geeschtlech vun de verschiddene Kierchen hu sech hiren Efforten ugeschloss. Sou waren si “Matdénger”.

GSAM 150.1Déi, déi d’Botschaft bruecht hunn, hunn geléiert, datt déi zweedausenddräihonnert Deeg aus Daniel 8,14 mat dem jiddesche Joer 1843 oflafen géifen, wat an eisem Joer 1844 wier. Si hunn ausgeruff, datt d’Stonn vu Gottes Uerteel um Enn vun där Period géif ukommen. All Konfessioun am Land zu där Zäit huet gegleeft, datt den Dag vum Uerteel duerch d’zweet Kommen vun eisem Här agefouert géif ginn. Sou gesäit een direkt, datt d’Adventisten geduecht hunn, de Här géif um Enn vun där prophetescher Period kommen. Si hunn gesot: “Dës Period kann um 21. Mäerz 1844, dem leschte Dag vum natierleche jiddesche Joer 1843, op en Enn goen.” Also hunn si op Enn Mäerz oder Ufank Abrëll 1844 gekuckt als eng Zäit, wou de Retter kéint kommen.

GSAM 150Entwécklung vu béisen Dénger

GSAM 150.2Wéi Enn Mäerz komm a vergaange war, an de Här net koum, hunn déi, déi virdrun mat de Boten vum Här geschafft haten, awer net aus dem Häerz hiert Liewen vollstänneg der Botschaft gewidmet haten, sech géint si gewannt, ugefaangen sech der Aarbecht entgéintzestellen an alles an hirer Muecht ze maachen, fir de Wee vun deenen ze versperren, déi nach ëmmer d’Léier vum séiere Kommen vum Här an d’Botschaft vun der Stonn vum Uerteel geléiert hunn. “An hire Häerzer”, hunn si gesot, “mäi Här verzögert säi Kommen.” Mat hire Lëpse hunn si elo geléiert, datt d’ganz Welt bekéiert muss ginn, ier de Här kënnt; datt d’Juden all an d’Palästina zréckkommen an hiren Tempeldienst zu Jerusalem erëm opbauen mussen, ier de Messias kënnt. E puer hunn souguer geléiert, datt d’Kommen vum Christus e “geeschtlecht Kommen” wier, datt et bei der Bekehrung stattfënnt an och beim Doud vu sengem Vollek.

GSAM 151“Iessen zur richteger Zäit” ginn

GSAM 151.1Wärend dës also géint hir Matdénger opgestanen sinn, hunn déi, déi nach um Glawen festgehalen hunn, déi Gleeweg a Säll an a klenge Bëscher zesummegeruff a hinnen dat “Iessen zur richteger Zäit” ginn – hinnen gewisen, datt d’Zeechen vun der Zäit an d’erfëllt Prophezeiung, genee wéi virun hirer Enttäuschung, verkënnegt hunn, datt d’Kommen vum Christus “no, souguer virun de Dieren” war.

GSAM 151Kierchfesten

GSAM 151.2Wärend si dat gemaach hunn, huet eppes ugefaangen, wat an de protestantesche Kierchen virdrun onbekannt war – d’Leit an d’Kierch zesummen ze ruffen fir festlech z’iessen an “sech z’ameséieren.” All déi koumen, goufen invitéiert, mat hinnen hir Leckereien ze deelen.

GSAM 151.3Dat éischt, wat mir iwwerhaapt vun esou eppes an Amerika héieren hunn, war am Mee 1844, direkt no der Enttäuschung. Et war esou: Wärend William Miller an engem Sall zu Rochester, N.Y., e puer honnert Adventisten instruktéiert an ermuntert huet an hinne gesot huet: “Mir sinn an der Waardezäit vum 25. Kapitel vum Matthäus; haalt fest un ärem Glawen; mir kréien geschwënn méi Liicht iwwer dës Saach,” gouf am Keller vun engem vun de gréisste Versammlungshaiser zu Rochester e “Festival” organiséiert. Eng grouss Masse vu Leit huet sech zesummefonnt, souwuel Kierchememberen wéi Ongleewege, an während de President vun engem theologesche College d’Leit ënnerhale huet, andeems hien de William Miller verspott huet, hunn si hinnen Austern, Glace, Séisswueren an fir 25 Cent e klengt Büchlein verkaaft, dat dëse Mann virbereet hat. D’Buch huet “An Exposé of Millerism” geheescht.

GSAM 151.4Manner wéi véierzéng Deeg duerno huet eng aner Denominatioun an derselwechter Stad e “Festival” an engem ëffentlechen Sall ausgeschriwwen, huet fënnefanzwanzeg Cent Entrée verlaangt an all déi, déi wëllen, invitéiert, mat hinnen hir Austern, Äiscrème, Kuch a Séisswueren ze deelen. Do hunn dës modern Festivitéiten an de Kierchen ugefaangen, déi sech zu “verréckte Gesellschaftsowender”, “Iwwerraschungstuten”, “Fëschspiller”, “Kussfester” an esou weider entwéckelt hunn. Dës Form vu Festivitéiten an de Kierchen ass esou gewuess, datt e modernt Kierchegebai haut net méi dem Standard entsprécht, wann et net eng Kichen, eng Speisekammer an e Speisesall huet. Dës Situatioun huet an der “Erwaardungszäit” ugefaangen, wéi se an der Parabel bezeechent gëtt.

GSAM 152.1Wm. Miller selwer schwätzt vun deem Tëschefall, deen zu Rochester geschitt ass, an de folgende Wierder:

GSAM 152.1“Ee vun de D.D. zu Rochester, Här _____ vun der _____ Kierch, huet e Pamphlet géint de Millerismus geschriwwen, huet seng Hären a Damen an d’Haus vum Här geruff, huet e grousst Fest mat Austern an anere ‘Piknicken’ gemaach, Belsazar-ähnlech huet hien hiren Kaffi a Téi gedronk, hir deier Delikatessen giess, hir Glace a Séisswueren verkaaft, an säi Pamphlet géint de zweeten Advent vum léiwen Erléiser.

GSAM 152.2“Déi Nuecht ier ech fortgaangen sinn, hat en anere vun de reverenden Hären e Picknickfest an engem Gasthaus oder engem Sall, a huet wéi uewen seng Ticketen, Äiscrème a Séisswueren verkaaft. Ech war frou ze héieren, datt e puer Kierchen vun de verschiddene Sekten esou babylonesch Festivitéiten net guttgeheescht hunn; an ech hoffen aus dem Häerz, datt net all dës sektarësch Kierchen ‘iessen a drénken mat de Betrunkenen’ fonnt ginn, wann de Christus kënnt. Ech sinn iwwerrascht, datt dës éierwierdeg Hären net sech selwer am Spigel vu Gottes Wuert gesinn; an ech géif hinnen recommandéieren, Lukas 14,12-14; Matthäus 24,48-51; Lukas 13,25-28; 2. Petrus 2,13; Judas 10-21 ze liesen. Dëst sinn sécher déi lescht Zäiten.”

GSAM 152.3Wa de Pastor Miller eng Vue dovun kritt hätt, wat d’Kierchen zënterhier an hiren Donatiounsfeieren gemaach hunn, mat “Ring-Ratenkuchen, Zéng-Cent-Kussversammlungen, Esel-Shows, verréckte Sozialevenementer, helleg Lotterien” an anere Gléckspill-Arrangementer, hätt hie sech mat hellegem Entsetzen zeréckgezunn.

GSAM 152D’Zäit vum Waarden

GSAM 152.4D’Adventisten hunn Tröschtegkeet an der biblëscher Tatsaach fonnt, datt wann d’Annonce vum noosten Kommen vum Här gemaach gëtt, domat eng “Waardezäit” verbonnen ass. Dëst hunn si an de Wierder vun eisem Erléiser a Matthäus 25,5-6 an an Habakuk 2,1-3 gesinn.

GSAM 153.1Wat hir Haltung am Fréijoer 1844 ugeet, zitéiere mir aus dem Midnight Cry vum 9. Mee 1844:—

GSAM 153.2“Well mir de Punkt vun der scheinbarer Ofschléissung vun de prophetesche Perioden iwwerschratt hunn, stinn mir an enger Positioun, an där Gott virausgesinn hat, datt seng Kanner um Enn vun der Visioun stoe géifen; an fir déi hien duerch de Prophet Habakuk virgesuergt huet, wéi en seet, ‘Ech stinn op menger Wacht a setzen mech op den Tuerm, a ech kucken, wat hien mir seet, a wat ech äntweren, wann ech getadelt ginn,’ oder wéi et am Rand steet, ‘mat mir gestridde gëtt.’ ‘An de Här huet mir geäntwert a gesot: Schreif d’Visioun op a maach se kloer op Tafelen, sou datt dee se liest, lafe kann. Well d’Visioun ass nach fir eng festgeluechte Zäit, mä um Enn [vun de prophetesche Perioden] wäert si schwätzen a net ligen: och wann si sech verspéit [iwwert hir offensichtlech Ofschléissung], waart op si; well si wäert sécher kommen, [an der Fülle vun de prophetesche Zäiten, iwwert déi] si sech net verspéide wäert.’⁷

GSAM 153.3“Dass dës Ermahnung op d’Gegenwart zielt, ass evident aus der Zitatioun vum Paul am Hebräer 10,36-39: ‘Well dir Gedold braucht, fir datt dir, nodeems dir de Wëlle vu Gott erfëllt hutt, d’Verspriechen empfänkt. Nach e klenge Moment, an deen, deen kënnt, wäert kommen a sech net ophalen. Elo liewt de Gerechte duerch de Glawen; mä wann een zeréckzitt, huet meng Séil kee Gefall un him. Mir sinn awer net vun deenen, déi zeréckzéien an an d’Verderwe falen; mä vun deenen, déi gleewen, fir d’Errettung vun der Séil.’

GSAM 153.4“Mir gleewen, datt mir an där Period liewen, vun där de Retter geschwat huet, wann de Bräutigam op sech waarde léisst (Matthäus 25,5) — mat där d’Kinnekräich vun de Himmelen soll verglach ginn —, wann ‘dee béisen Dénger [well déi virausgesot Zäit anscheinend net agehale gouf] an sengem Häerz wäert soen, Mäi Här verzögert säi Kommen, a fänkt un, seng Matdiener ze schloen, a mat deenen Dronkenen ze iessen a drénken,’ an de Här soll ‘kommen an engem Dag, op deen hien net rechnet.’

GSAM 154.1“Mir gleewen, datt mir elo an där Zäit liewen, vun där de Péiter geschwat huet, wou hiert ‘Geriicht scho laang net op sech waarde léisst an hir Verdammung net schléift;’ wou si ‘heimlech verderbend Häresien aféieren.’⁸ Déi, seet de Péiter, sollten entstoen, genee wéi et falsch Propheten gouf, wéi d’Schrëfte verfaasst goufen. Wéi also déi vum Haus Israel gesot hunn: ‘Déi Deeg si verlängert ginn, an all Visioun schléit feel,’⁹ sou muss et eng Zäit ginn hunn, wou et schéngt, datt d’Zäit vergaangen ass, sou datt d’Spötter aus 2. Petrus 3,4 kéinten froen: ‘Wou bleift d’Versprieche vu sengem Kommen?’ a sech trëschtelen, datt ‘alles bleift esou wéi et vun Ufank vun der Schafung un war.’

GSAM 154.2“Mir gleewen, datt et am Liicht vun esou enger Verzögerung vun der Visioun war, datt den Apostel Jakobus gesot huet: ‘Sidd also gedëlleg, Bridder, bis d’Kommen vum Här;’ ‘sidd och dir gedëlleg; stäerkt äert Häerz; well d’Komme vum Här no ass.’ An: ‘Kuckt, de Riichter steet virun der Dier.’

GSAM 154.3“An mir gleewen, an der Erwaardung vum Verstäichen vun der erwaarter Zäit, datt eise Retter eis am zwieleften Kapitel vum Lukas ermahnt huet: ‘Loosst är Lenden ëmgebonnen sinn a äert Liicht brennen; a sidd wéi d’Mënschen, déi op hire Här waarden, bis hien vun der Hochzäit zréckkënnt; sou datt, wann hien kënnt a klëppelt, si him direkt opmaachen.’¹⁰ Op eppes waarden implizéiert e Vergoe vun der Zäit, well bis dohinner waarden mir net. Dofir füügt eise Här derbäi: ‘Geseent sinn déi Dénger, déi de Här waachend fanne wäert, wann hie kënnt.’

GSAM 154.4“Mir wäerte weiderhin, sou Gott wëll, verkënnegen: ‘Kuckt, de Bräutigam kënnt; gitt eraus, him entgéintzegoen;’ an: ‘D’Stonn vu sengem Uerteel ass komm.’ An mir vertrauen, datt mir net ophéieren, héichstëmmeg d’Welt an d’Kierch opzeruffen, sech aus hiren Lidder vum ‘Fridden’ opzewecken an op d’Gnodsofferen vu Gott ze lauschteren. Mir hunn vir, weiderhin op den Här ze waarden an opmierksam ze sinn, well mir gleewen, datt hien bal bei eis ass.”

GSAM 155Eng Rechtfäerdegung vun hirem Wierk

GSAM 155.1Eng gutt Iddi dovun, wéi d’Adventisten hir Aarbecht virum 21. Mäerz 1844 an direkt no deem Datum gesinn hunn, kritt een, wann een déi folgend Ausso liest, déi aus engem Artikel mam Titel “Vindication” am Advent Herald vum 13. November 1844 geholl gouf, publizéiert vun J. V. Himes, S. Bliss an A. Hale:—

GSAM 155.2“Mir hu eis net gehetzt, eis Meenungen unzehuelen. Mir gleewen, datt mir éierlech an opriichtlech no der Wourecht geforscht hunn. Mir hu dem Gebot vun eisem Erléiser gehorcht, d’Schrëften ze duerchsichen. Mir hu net op eis eege Weisheet vertraut; mä hu op Gott fir Leedung a Richtung vertraut a hu probéiert eis selwer op säi Altar ze leeën, am Vertrauen datt hien eise Schrëtt an déi richteg Richtung féiere géif. Mir hu mat opriichtegem Wëllen, d’Wourecht ze kennen an virun Irrtümer geschützt ze bleiwen, all d’Argumenter, déi géint eis virgeluecht goufen, ënnersicht; mä mir mussen zouginn, datt d’verschidde a villfälteg Positiounen vun eise Géigner eis nëmmen an eise Meenungen bestätegt hunn. Mir hu gesinn, datt egal ob mir richteg oder falsch waren, eis Géigner net konnten richteg sinn; an si haten keng Eenegung ënnereneen. D’Argumenter vun all eenzelem waren esou schwaach a kannereg, datt si et néideg haten, stänneg dat zeréckzehuelen, wat si selwer gemaach haten; an duerch hir entgéintgesat a widerspréchlech Meenungen hu si demonstréiert, datt egal wéi si eis Meenungen och ugesinn hunn, si kee Vertrauen an d’Meenungen vuneneen haten. Ausserdeem goufe mir an all Haaptpunkt vun eisem ganze Standpunkt vun engem oder méi vun deenen ënnerstëtzt, déi probéiert hunn, dat direkt Kommen vum Här ze widerleeën. Wärend mir d’wiertlech Iwwersetzung vun de Schrëften haten, déi eis ënnerstëtzt huet, hunn eis Géigner vergebens probéiert ze beweisen, datt d’Schrëften net wiertlech verstan solle ginn, obwuel all Prophezeiung, déi erfëllt gouf, esou an hire klengsten Detailer wiertlech erfëllt gouf.

GSAM 156D’Enttäuschung erkläert

GSAM 156.1“Awer d’Zäit – d’Joer 1843, dat jiddescht Joer – ass vergaangen, an mir waren enttäuscht, well mir de Kinnek an senger Schéinheet net gesinn hunn. An all déi, déi eis entgéintgestanen hunn, hunn éierlech geduecht, datt all charakteristescht Merkmal vun eisem Glawen als falsch bewisen gouf; an datt mir, als éierlech Männer, eis ganz Positioun opginn sollten. An dofir war et mat Iwwerraschung, datt si gesinn hunn, wéi mir nach ëmmer un eiser Hoffnung festgehalen an nach ëmmer op eise Kinnek gewaart hunn.

GSAM 156.2“Mir hunn awer an eiser Enttäuschung keng Ursaach fir Mutloskeet gesinn. Mir hu gesinn, datt d’Schrëften uginn, datt et eng Verzögerungszäit muss ginn, an datt, während d’Visioun sech verzögert, mir op si waarden mussen. Mir hunn och gesinn, datt d’Period mam Enn vum Joer net vollstänneg ofgeschloss konnt ginn, och wann eis Chronologie richteg wier; an datt si nëmmen iergendwann an dësem Joer erfëllt kéinten ginn; an nach hu mir der Welt éierlech a vollstänneg zouginn, datt mir am spezifesche Punkt, op deen mir mat esou vill Vertraue gekuckt haten, falsch waren; mee och wann mir also falsch waren, kënne mir d’Hand vu Gott an där Saach gesinn. Mir kënnen gesinn, datt hien dës Proklamatioun als Alarm fir d’Welt an als Probe fir d’Kierch benotzt huet. Si huet säi Vollek an eng Haltung vun Erwaardung gesat. Si huet déi erausgeruff, déi bereet waren, fir säi Numm ze leiden. Si huet demonstréiert, fir wien de Ruff vum Kommen vum Här Neiegkeet vu grousser Freed war, an fir wien et en ongewënschte Klank an hirem Ouer war. Et huet dem Universum gewisen, wien d’Zréckkehr vum Här begréissen an wien hien bei sengem zweeten Kommen ofleenen géif, wéi d’Juden hien bei sengem éischten Kommen ofgeleent hunn. An mir gesinn et als e Schrëtt an der Erfëllung vu Gottes Zweck, an dësem ‘Dag vu senger Virbereedung’, un, fir datt hien e Vollek erausféiere kéint, dat nëmmen de Wëlle vum Här géif sichen, fir datt et op säi Komme virbereet wier.”

GSAM 157GESCHICHT VUN DER BEWEEGUNG NO MÄERZ 1844

GSAM 157.1Eng kuerz Geschicht vun der Adventbeweegung no dem 21. Mäerz 1844 gëtt an de folgenden Auszich aus dem Signs of the Times vum 31. Oktober 1844 duergestallt:—

GSAM 157.2“No dem Verlaf vum Joer 1843,—dem jiddesche Joer,—huet sech déi grouss Majoritéit vun den Adventisten an der Iwwerzeegung festgesat, datt mir vun elo un op bestëmmte Zäiten ouni iergendeng Sécherheet kéinten rechnen. Si hu gegleeft, datt mir do stoungen, wou eis Chronologie weist, um Enn vun allen prophetesche Perioden, op deem den Advent erwaart gëtt; an datt, och wann mir nëmmen eng kuerz Zäit missten waarden, déi eis Chronologie vun der Zäit vu Gott kéint ofwäichen, si awer gegleeft hunn, datt mir kee weideren Hiweis op déi genau Zäit hätten. Si haten all hir Lampe geholl a waren erausgaangen, fir de Bräutigam ze begéinen; mee de Bräutigam hat sech iwwert d’Zäit (1843), an där hien erwaart gouf, verspéit. Wärend dëser Verzögerung vun der Visioun schéngt et d’Entscheedung vun allen gewiescht ze sinn, drop ze waarden, well si gegleeft hunn, datt si net kéint verzögert ginn an datt si all Moment erwaart kéint ginn. Et war awer séier ganz evident, datt vill Leit Pläng fir d’Zukunft gemaach hunn, déi si net géifen maachen, wann si gegleeft hätten, de Här géif dëst Joer kommen; an datt si am Bezuch op e reellt Bewosstsinn vum onmëttelbaren Erscheinen vum Här ageschlof sinn. An anere Wierder, si hunn geduecht, hien kéint all Dag kommen, oder datt et e bëssen verzögert kéint ginn, an där Zäit kéinten si eng erfrëschend Rou genéissen. Wéi eise Retter gesot huet, sou war et: ‘Wärend de Bräutigam op sech waarde gelooss huet, hu si alleguer gedréimelt a geschlof.’

GSAM 157Opmierksamkeet geréckelt op den Hierscht 1844

GSAM 157.3“Schonn am Mee 1843 hat Brudder Miller eis Opmierksamkeet op de siwenten Mount vum jiddesche hellege Joer gelenkt, als Zäit vun der Feier vun deenen Typen, déi op dat zweet Kommen hiweisen; an de leschte Hierscht hu mir mat vill Interesse op dee Zäitpunkt gekuckt. Nodeems et vergaangen war, huet Brudder S. S. Snow d’Meenung vollstänneg ugeholl, datt, no de Typen, d’Kommen vum Här, wann et geschitt, um zéngten Dag vum siwenten Mount muss stattfannen; mee hien war net sécher, wat d’Joer ugeet. Hien huet duerno gesinn, datt d’prophetesch Perioden net wierklech oflafen, bis zum aktuellen Joer 1844; hien huet sech duerno op dës Ausso gestützt, datt mir géint den 22. Oktober – den zéngten Dag vum siwenten Mount dëst Joer – d’Kommen vum Här vun der Herrlechkeet géifen erliewen. Dat huet hien am Fréijoer an am Summer, deen just eriwwer ass, zu New York, Philadelphia an anere Plazen gepredigt; an och wann vill Leit seng Meenung ugeholl hunn, gouf et keng besonnesch Manifestatioun dovun bis ongeféier Juli.

GSAM 158D’Ernte an de Felder stoe gelooss

GSAM 158.1“Am Ufank vun der Saison waren e puer vun eise Bridder am Norden vun New Hampshire esou staark vum Glawen iwwerzeegt, datt de Här virun engem neie Wanter géif kommen, datt si hir Felder net bewirtschaft hunn. Ronderëm d’Mëtt vum Juli – wat den Owend vun der Mëtternuecht vum jiddesche Dagjoer (Owend-Moien, gezielt vum Neimound am Abrëll, dem Ufank vun dësem jiddesche Joer) war – waren anerer, déi hir Felder beséit a beplanzt haten, esou staark vum Gefill vum direkten Erscheinen vum Här beaflosst, datt si net, am Aklang mat hirem Glawen, hir Ernte kéinten abréngen. E puer, wéi si an hir Felder gaange sinn, fir hiert Gras ze schneiden, hu sech net méi fäeg fonnt, weiderzemaachen, an hunn, an Aklang mat hirem Gewëssen, hir Ernte am Feld stoe gelooss, fir hire Glawen duerch hir Wierker ze weisen an domat d’Welt ze veruerteelen. Dëst huet sech séier am Norden vun New England verbreet.

GSAM 158D’Uerteel virum Advent

GSAM 158.2“Zur selwechter Zäit haten eis Bridder a Maine d’Meenung ugeholl, datt d’Uerteel dem Advent viraus misst goen; datt et mat der Ernte zesummefallt, an net nëmmen um Enn vun der Welt stattfënnt, mä eng Period direkt virum Enn ausmécht. Geméiss dëser Vue hu si geduecht, datt mir am Geriicht stinn, datt d’Grenzlinn gezeechent gëtt, an datt d’Dénger vu Gott op hire Stirme versiegelt ginn, an datt d’Erfëllung dovunner d’Signal wier fir déi véier Engelen, déi déi véier Winde vun der Äerd halen (Offenbarung 7:1), hire Grëff ze léisen.

GSAM 159Eng Mëtternuecht-Erweckung

GSAM 159.1“Géint Mëtt Juli huet de Segen vu Gott beim Zeréckgewanne vun deenen, déi vum Glawen ofkomm waren, ugefaang, d’Proklamatioun vun der Zäit ze begleeden, an déi, déi eng vun de genannten Usiichten ugeholl hunn, hu eng markant Verännerung an hirem Optrëtt gewisen an eng plötzlech Erweckung aus dem Schlof, wéi virausgesot. ‘Mëtternuecht gouf e Ruff gemaach: Kuckt, de Bräutigam kënnt; gitt eraus, him entgéintzegoen. Da sinn all dës Jungfraen opgestanen an hunn hir Lampe virbereet.’ Vum Juli un waren dës Beweegungen an verschiddene Deeler vun New England, an si waren vuneneen getrennt; mee si goufen all vum Segen vu Gott begleet, fir vill Leit zréckzegewinnen, bei deenen hir Lampe bal ausgeläscht waren, an an der Hellegung vu senge Hellegen. Op der Campversammlung zu Exeter hu sech all dës Aflëss getraff, hunn sech an enger grousser Beweegung vermëscht, an hunn sech séier iwwer all Adventgruppen am Land verbreet.”