Kapitel 10 — De Mëtternuecht-Ruff

GSAM 160.1“Mëtternuecht gouf e Ruff gemaach: Kuckt, de Bräutigam kënnt; gitt eraus, him entgéintzegoen. Da stoungen all dës Jungfraen op an hunn hir Lampe fäerdeg gemaach.”¹

GSAM 160.2Mir hunn schonn iwwer déi Verzögerungszäit geschwat, déi an dësem Gleichnis vun de “zéng Jungfrauen” gewisen gëtt, a wäerte elo besonnesch Opmierksamkeet op dee Deel dovun leeden, deen am uewe genannten Text agefouert gëtt a vum adventistesche Vollek als de “Mëtternuechtsruf” bezeechent gëtt. En prominente Schrëftsteller iwwer dëst Thema seet an engem Periodikum mam Numm Midnight Cry vum 3. Oktober 1844:—

GSAM 160.3“Awer wéi sinn mir an dës Waardennuecht komm? Well mir hunn d’Visioun [d’Visioun vun de 2300 Deeg] am Fréijoer amplaz am Hierscht 457 v. Chr. ugefaangen. Mir hunn de virbestëmmten Hafen nach net erreecht – mir hu sechs Méint an e puer Deeg ze kuerz gerechent. Dat huet eis fir sechs Méint an d’Waardennuecht bruecht.”

GSAM 160.4En anere Schrëftsteller, S. S. Snow, sot am Cry vum 22. August 1844 iwwer déi zweedausenddräihonnert Deeg:—

GSAM 160.5“Si hunn ugefaangen, wéi den Dekret fir Jerusalem ze restauréieren an opzebauen erausgaangen ass. De Dekret gouf éischtens vum Kyros erausginn, vum Darius erneiert a vum Artaxerxes Longimanus am siwenten Joer vu sengem Räich vollstänneg gemaach. Et gouf am Hierscht vum Joer 457 v. Chr. promulgéiert an ass a Kraaft getrueden, wéi Ezra, no senger Arrivée zu Jerusalem duerch d’gutt Hand vum Här, d’jiddescht Gemeng restauréiert, Magistrate a Riichter ernannt an mat dem Bau vun der Mauer ugefaangen huet.”²

GSAM 160.6Well d’Zäit vun der Visioun zweedausenddräihonnert voll Joer war, huet et all d’Joer 457 an all d’Joer 1843 gebraucht, fir zweedausenddräihonnert Joer ze maachen, an wann de Dekret eréischt am siwenten Mount 457 v. Chr. erausgaangen ass, gouf geleiert, datt d’Period net virum siwenten Mount 1844 géif ophalen. Wéi d’Feier vum zéngten Dag vum siwenten Mount als dat Evenement ugesi gouf, dat den Ufank vun der Period markéiert, sou gouf et iwwerzeegend gewisen, datt op dem zéngten Dag vum siwenten Mount (jiddescher Zäit), den 22. Oktober 1844, déi zweedausenddräihonnert Deeg op en Enn géifen goen, an d’Zäit ukommen, fir d’Hellegtum ze botzen. All d’Beweiser, déi fir den Ofschloss vun der Period am Joer 1843 benotzt goufen, gëllen mat därselwechter Kraaft fir d’Berechnung vum Joer 1844, an domat eng Gewëssheet, datt si dat entdeckt haten, wat wéi eng definitiv Léisung vun der Ursaach vun hirer Enttäuschung ausgesinn huet. D’Manéier, wéi d’Adventisten de “wourecht Mëtternuechtsruf”, wéi en deemools genannt gouf, ausgeruff hunn, kann net besser illustréiert ginn wéi duerch Zitater aus de Schrëften vun deenen, déi deemools eng prominent Roll an der Aarbecht gespillt hunn.

GSAM 161“Gitt eraus, him entgéintzegoen”

GSAM 161.1Am Cry vum 3. Oktober 1844 gouf en Artikel vum George Storrs ënner dem Titel “Gitt eraus, him entgéintzegoen” geschriwwen, an deem hien gesot huet:—

GSAM 161.2“Ech huelen mäi Stëft op mat Gefiller, wéi ech se nach ni virdrun erlieft hunn. Ouni Zweiwel, an mengem Kapp, wäert den zéngten Dag vum siwenten Mount d’Offenbarung vun eisem Här Jesus Christus an de Wolleken vum Himmel mat sech bréngen. Mir sinn nach e puer Deeg vun dësem Evenement ewech – e furchterreechende Moment fir déi Onvirbereet, mee glorreich fir déi, déi bereet sinn.

GSAM 161.3“‘Kuckt, de Bräutigam kënnt’ dëst Joer; ‘gitt eraus, him entgéintzegoen.’ Mir hunn mat de nominelle Kierchen an all de Gottlosen ofgeschloss, ausser souwäit dëse Ruff se beaflosse kann. Eis Aarbecht ass elo, d’Jungfraen opzewecken, ‘déi hir Lampe geholl an erausgaange sinn, fir dem Bräutigam entgéintzegoen.’ Wou stinn mir elo? ‘Wann d’Visioun op sech waarde léisst, da waart drop.’ Ass dat net eis Äntwert zënter leschte Mäerz oder Abrëll?—Jo. Wat ass geschitt, während de Bräutigam op sech waarde gelooss huet?—All d’Jungfraen hunn gedämmert a geschlof, oder? D’Wierder vum Christus hunn net gefehlt; an ‘d’Schrëften kënnen net gebrach ginn.’ Et hëlleft näischt, wann mir virginn, mir wieren opgeweckt; mir hunn gedämmert, net wat d’Tatsaach vum Kommen vum Christus ugeet, mä wat d’Zäit ugeet. Mir sinn an d’Zäit vum Verzögeren erakomm; mir wossten net, ‘wéi laang’ et géif daueren, an op dësem Punkt hu mir gedämmert. E puer vun eis hunn am Schlof gesot: ‘Maacht net nach eng Kéier en neien Zäitpunkt fest!’ – an esou hu mir geschlof. Elo ass et schwéier, eis opzewecken. Här, hëlleft, well d’Hëllef vum Mënsch eidel ass. Schwätzt selwer, Här. O, dass de ‘Papp’ elo d’Zäit ‘bekanntmécht’.

GSAM 162Mëtternuecht vun der Botschaft

GSAM 162.1“Wéi laang dauert d’Waardezäit?—En halleft Joer. Wéi wësst Dir dat?—Well eise Här seet: ‘bei Mëtternuecht’, wéi de Bräutigam op sech waarde gelooss huet. D’Visioun war fir ‘zweedausenddräihonnert Owend- a Moies’, oder Deeg. En ‘Owend’, oder Nuecht, ass d’Hallschent vun engem vun dëse prophetesche Deeg, an ass deemno sechs Méint. Dat ass d’ganz Längt vun der Waardezäit. Den aktuelle staarke Ruff vun der Zäit huet ongeféier an der Mëtt vum Juli ugefaangen an huet sech mat grousser Séierkeet a Kraaft verbreet, an ass begleet vun enger Manifestatioun vum Geescht, wéi ech se nach ni erlieft hunn, wéi de Ruff ‘1843’ war. Et ass elo buchstäblich: ‘Gitt eraus, him entgéint ze goen.’ Et gëtt e Verloossen vun allem, wat ech ni geduecht hat, datt et kéint gesi ginn. Wann dëse Ruff d’Häerz erfaasst, verloossen d’Baueren hir Bauerenhäff mat hire Kulturen. Et gëtt e staarkt Ruffe mat Tréinen an eng Widmung vun allem un Gott, wéi ech et ni gesinn hunn. Et gëtt e Vertrauen an dës Wourecht, wéi et ni am viregten Ruff an deemselwechte Mooss gefillt gouf, an eng weinend oder schmëlzend Herrlechkeet doran, déi all Versteesdemech iwwerschreit, ausser fir déi, déi et gefillt hunn.

GSAM 162.2“Duerch Gnod trauen ech mech, op dës aktuell Wourecht alles ze setzen, a fillen, datt et Gott ze veräergeren an ‘schnell Vernichtung’ op mech selwer ze bréngen wier, wann ech mech dem Zweiwel doriwwer géif higinn. Ech sinn iwwerzeegt, datt elo ‘wien och ëmmer probéiert, säi Liewen ze retten,’ wou dëse Ruff éierlech gemaach gouf, andeems en sech mat engem ‘wann et net kënnt’ trëscht oder Angscht huet, sech op dës Wourecht ze verloossen, ‘säi Liewen verléiert.’ Et verlaangt deeselwechte Glawen, deen den Abraham dozou bruecht huet, den Isaac ze afferen, de Noah d’Arche ze bauen, de Lot Sodom ze verloossen, d’Kanner Israels d’ganz Nuecht ze waarden op hiren Auszuch aus Ägypten, de Daniel an de Gruef vun de Léiwen ze goen oder déi dräi Hebräer an de feierege Uewen. Mir hu geduecht, mir géifen ouni esou eng Glawensprüfung an d’Kinnekräich erakommen, mee ech sinn iwwerzeegt, datt dat net de Fall ass. Dës lescht Wourecht bréngt esou eng Probe mat sech, an et wäert sech kee drun wagen, ausser déi, déi sech dozou trauen, als Dummköpp, Verréckte oder als alles anescht bezeechent ze ginn, wat d’sodomitesch Leit virun der Sintflut, eng lau Kierch oder schlofend Jungfraen gären op si erausschëdden. Nach eng Kéier géif ech ruffen: ‘Entkomm fir däi Liewen;’ ‘kuck net zeréck;’ ‘erënner dech un Lots Fra.’”

GSAM 163Storrs säi Flat Rock

GSAM 163.1Am Midnight Cry vum 10. Oktober 1844 ass, aus der Feder vum George Storrs, Folgendes ënner dem Titel “D’Finale” erschéngen, wat vun den Adventisten “Storrs’s Flat Rock” genannt gouf:—

GSAM 163.2“Wéi solle mir fir deen Dag bereet sinn?—Gleeft un d’Wourecht vu Gott a geet drop eraus mat engem staarke Glawen, deen Gott Éier gëtt. Mir mussen déi selwecht Gesënnung hunn, wéi wann mir wossten, datt mir an deem Dag stierwe géifen, déi selwecht vollstänneg Widmung un Gott an Doudheet fir d’Welt.

GSAM 163.3“Ech kann net besser illustréieren, wat ech mengen, wéi andeems ech mir e grousse flaache Fiels an der Mëtt vum Ozean virstellen. E herrleche a mächtege Prënz huet versprach, datt hien zu enger bestëmmter Zäit e prächtegt Dampfschëff schéckt, fir all déi Persounen, déi hien do fënnt mat dem Beweis, datt si säi Wuert vollstänneg gegleeft hunn, an e glorios Land ze bréngen. Vill wagen et, op de Fiels erauszegoen. E puer, wann se sécher op dem Fiels sinn, schneiden d’Seel duerch, an hiert Gefier, mat deem se dohi komm sinn, dréift vun hinnen ewech, an se kucken net méi no him, mä waarden op d’Arrivée vum Dampfschëff. Si hunn keng Zweifelen un der Wourecht vum Verspriechen a riskéieren alles drop. Anerer, déi dohi kommen, mengen, et géif duergoen, op dem Fiels ze sinn. Awer si wëllen ‘klug’ sinn a net ze vill Risiko lafen.

GSAM 164.1“‘Laut dengem Glawen soll et dir ginn’ gouf scho virun der erwaarter Zäit vum Dampfschëff verkënnegt. De Dag kënnt. Déi Virsiichteg hunn, vläicht, vir, hir Boote loszemaachen an se fortfléissen ze loossen, wann se d’Dampfschëff ukomme gesinn. Et erschéngt um Horizont; mee elo ass et ze spéit, hir Boote ouni entdeckt ze ginn loszeloossen; an dobäi géif déi selwecht Virsiicht hinnen elo virschreiwen, hir Boote net fortfléissen ze loossen, bis se sécher sinn, datt se net am Irrtum sinn, wat dat ukommend Schëff ugeet. Elo kënnt et esou no, datt se net méi kënne losmaachen, ouni entdeckt ze ginn.

GSAM 164.2“D’Dampfschëff kënnt bei de Fiels un. ‘Wat ass de Beweis, datt Dir voll Vertraue an d’Verspriechen vun der Arrivée vum Dampfschëff hat?’ — ‘Eis Boote sinn losgemaach a sinn vun eis ewechgeschwommen, sou datt mir net op d’Land kéinte kommen, an mir wieren ëmkomm, wann d’Dampfschëff net ukomm wier, well et e Fiels ass, wou ni en anert Schëff laanschtfiert.’ ‘Dat ass genuch,’ rufft de Kommandant vum Dampfschëff; ‘kommt u Bord; esou Vertrauen wäert net enttäuscht ginn.’

GSAM 164.3“Déi, déi hir Boote un de Fiels festgemaach haten, drénge sech elo ronderëm a probéieren, u Bord vum Dampfschëff ze kommen. De Kommandant freet: ‘Wat bedeiten déi Boote, déi ech do un de Fiels festgemaach gesinn, oder vun deenen d’Seeler eréischt zënter ech a Siicht komm sinn geschnidden goufen?’ Si äntweren: ‘Mir hu geduecht, mir solle virsiichteg sinn, sou datt wann d’Dampfschëff net ukënnt, mir eppes hunn, mat deem mir zréck op d’Land kënne kommen.’ ‘Dir hutt also fir d’Fleesch virgesuergt,’ rufft de Kommandant, ‘hutt dir dat gemaach, an hutt meng Wierder esou bezweifelt? No ärem Glawe soll et iech geschéien. D’Beweiser sinn géint iech. Dir hutt virgesuergt, fir zréckzekommen, an elo musst dir d’Frucht vun ärem Onglawe ernten.’ ‘Sou konnten si net erakommen wéinst Onglawe.’ O, schreckleche Zoustand vun der Verzweiflung!

GSAM 164.4“Schneit elo är Taue of, Bridder; loosst äer Boote aus dem Siicht schwiewen; jo, maacht éil, ier ‘d’Zeechen vum Mënschejong erschéngt.’ Da gëtt et ze spéit. Wagt elo, a wagt alles. O, mäi Häerz deet wéinst Iech wéi; zéckt net; stousst dat Boot fort, oder Dir sidd verluer; well ‘wien säi Liewen retten wëll, dee verléiert et,’ sou seet et Jesus Christus, eise Här a Riichter. Maacht also geschwënn, nach eng Kéier bieden ech Iech, o maacht geschwënn! Loosst all Boot fort, mat deem Dir elo plangt, op d’Land ze entkommen, ‘wann et net kënnt.’ Dat ‘wann’ wäert dech ruinéieren. Et ass elo déi lescht Probe an Versuchung. Maach wéi eise Här mat der leschter Versuchung vum Teufel gemaach huet – ‘Gitt fort, Satan’, sot hien. Da huet de Teufel hien verlooss, an ‘kuckt, Engelen koumen an hunn him gedéngt’. Sou wäert et och mat dir sinn, wann du dëse Triomph erreecht hues.”

GSAM 165Séier Aarbecht vum Mëtternuechtsruf

GSAM 165.1Wat d’Séierkeet, d’Kraaft an d’Wierkung vun der Noriicht vum “Mëtternuecht-Ruff” ugeet, kréie mir eng korrekt Iddi aus de Wierder vum N. Southard, dem Redakter vun der Zeitung, aus där mir virdru zitéiert hunn – dem Midnight Cry. An der Ausgab vum 31. Oktober 1844 seet hien:—

GSAM 165.2“Ufangs gouf d’bestëmmte Zäit allgemeng ofgeleent; mee et schéngt, datt eng onwiderstéierbar Kraaft mat hirer Proklamatioun verbonnen war, déi alles virun sech erofgeworf huet. Et huet mat der Vitesse vun engem Tornado iwwert d’Land gefegt, a et huet Häerzer op ënnerschiddlechen a wäit ewech geleeëne Plazen bal gläichzäiteg erreecht, an op eng Manéier, déi een nëmmen op der Vermutung erkläre kann, datt Gott doranner war. Et huet iwwerall déi déifst Häerzduerchsichung an Demut vun der Séil virun dem héijen Himmel bewierkt. Et huet eng Ofwénkung vun der Léift fir d’Saachen vun dëser Welt, en Heele vu Kontroversen a Feindschaften, eng Bekennung vun Ongerechtegkeeten, e Zerbriechen virun Gott an e Flehen un hien aus gebrachem Häerz a voller Bouss ëm Verzeiung an Unerkennung bewierkt. Et huet Selbsterniddregung an Nidderegkeet vun der Séil bewierkt, wéi mir et nach ni virdrun gesinn hunn. Wéi Gott duerch Joel befohlen huet, wann de grousse Dag vu Gott virun der Dier stéing, huet et e Zerreißen vun de Häerzer a net vun de Kleeder verursaacht, an e Zréckkeeren zum Här mat Fasten, Weinen a Klagen. Wéi Gott duerch Zacharias gesot huet, gouf e Geescht vun Gnod a Flehen iwwer seng Kanner ausgeschëddt; si hunn op dee gekuckt, deen si duerchstochen haten, an et war eng grouss Trauer am Land, all Famill fir sech, an hir Fraen fir sech; an déi, déi op de Här gewaart hunn, hunn hir Séilen virun him beklemmt.”

GSAM 166D’Leit, vun enger iwwernatierlecher Kraaft beweegt

GSAM 166.1Erëm, iwwer dës opreegend Proklamatioun seet hien:—

GSAM 166.2“Et huet eis esou onofhängeg vun mënschlecher Aarbecht geschéngt, datt mir et net anescht wéi als Erfëllung vum ‘Mëtternuechtsruf’ kéinten ugesinn, no dem Verzögeren vum Bräutigam an dem Schlummeren an dem Schlofen vun de Jungfraen, wéi si alleguer opstoe sollten a hir Lampen trimmen. An d’lescht Wierk schéngt ofgeschloss ze sinn; well et nach ni eng Zäit gouf, wou d’jeeweileg Adventsbanden an esou engem gudden Zoustand vun der Virbereedung op d’Kommen vum Här waren.”

GSAM 166Weltleche Besëtz verdeelt

GSAM 166.3Ënnert der opreegender Proklamatioun vun der Adventsléier hunn vill Leit hire weltleche Besëtz ofginn, hiert Verméigen agesat fir d’öffentlech Redner an hirem Wierk z’ënnerstëtzen, oder fir gedréckte Pabeieren a Broschüren ze verdeelen, oder fir d’Bedierfnesser vun deene Noutleeden ze decken, an hunn domat der Welt déi bescht Beweiser fir hir Éierlechkeet a Ernsthaftheet ginn; während déi, déi sech un hiren irdesche Besëtz geklamert hunn an kee speziellt Affer fir d’Aarbecht gemaach hunn, vun de Weltlechen als net wierklech gleeweend un dat, wat si behaapt hunn, markéiert goufen. Als Illustratioun ginn ech zwee Beispiller, ee op all Säit vun der Fro.

GSAM 166E Gromperefeld

GSAM 166.4Déi éischt ass déi vun engem Gleewege, deen zu New Ipswich, N.H., mam Numm Hastings gelieft huet, deen e grousst Feld mat prächtege Gromperen hat, an deem hien d’Gromperen net ausgegruewen huet. Seng Noperen hu sech Suergen ëm si gemaach a koumen op hien zou a hu him ugebueden, si fir hien gratis auszegruewen an an de Keller ze leeën, wann hien et hinnen erlabe géif, “well,” hu si gesot, “dir kéint se nach brauchen.” “Nee!” sot de Här Hastings, “ech loossen dat Kartoffelfeld mäi Glawen dorun, datt den Här geschwënn erschéngt, priedegen.”

GSAM 167.1An deem Hierscht, wéi een aus dem Claremont (N.H.) Eagle, dem New York True Sun an verschiddene anere Zeitungen erausfënnt, war d’Kartoffelernte wéinst dem “Verfaule vun de Gromperen” bal e komplette Verloscht. Wéi am Sun ausgedréckt gouf: “Wéi schmerzlich ass et ze léieren, datt ganz Ernten vun dësem wäertvollen Iessgeméis duerch de Schimmel zerstéiert goufen. En Korrespondent vun enger Zeitung zu Philadelphia seet, d’Kartoffelernte an deem Staat wier ruinéiert. Déi eenzeg Regioun, aus där wéineg Klagen ze héieren sinn, ass Maine, mee och do ass d’Ernte net vun der Krankheet verschount bliwwen.”

GSAM 167.2Well den Hierscht mëll war an d’Gromperen vum Här Hastings bis an den November am Buedem gelooss goufen, si se net verfault. Dofir hat hien e räiche Virrat fir sech selwer an seng onglécklech Noperen, déi am Oktober virdrun esou besuergt ëm säi Wuel waren, an déi am Fréijoer gezwongen waren, Saatgromperen bei him ze kafen an frou waren, e gudde Präis dofir ze bezuelen. Wat si fir eng sou grouss Katastroph fir de Här Hastings gehalen hunn, huet Gott an e weltlecht Segen verwandelt, a dat net nëmmen fir hien, mä och fir seng Noperen.

GSAM 167Verleegent säi Glawen

GSAM 167.3Dat zweet Beispill huet op mengem eegene Wunnuert stattfonnt. Et war dat vun engem Kierchmember, deen vill an de Versammlungen iwwer d’Kommen vum Här am Hierscht 1844 ze soen hat. Hien war e Mann mat beträchtlechem Verméigen a hat ënner anerem eng Partie Schwäiner am richtege Alter, fir se fir de Fréijoersmaart opzehalen. E Monni vu mir, deen keng reliéis Uspréch gemaach huet an deem säi Geschäft am Kaaf a Verkaf vu Vieh bestanen huet, ass bei dëse professéierten Adventist gaangen, fir seng Schwäiner ze kafen, huet awer vun him geléiert, datt hien se net verkafe wollt, well hien se bis zum nächsten Fréijoer als “Schwäiner fir weiderzefidderen” behale géif. De Monni ass bei mengem Grousspapp komm, deen e gleewege Adventist war, a sot: “Dëse Mann gleeft net un dat, wat hien behaapt.” “Firwat?” huet de Grousspapp gefrot. “Well,” sot de Monni, “hie seet, de Här kënnt, an d’Welt geet dëse Hierscht zu Enn, mee hie wëll seng Schwäiner bis nächsten Fréijoer behale. Hie brauch net mat mir ze schwätzen; hie gleeft net e Wuert dovun.”

GSAM 168Mëttel ze spéit ugebueden

GSAM 168.1Et goufen Männer, déi un hire Mëttele festgehalen hunn, ëmmer am Sträit mat der Iwwerzeegung, si missten et benotzen, fir d’Aarbecht virunzebréngen, bis et ze spéit war, et ze investéieren. Sou Leit koumen bei déi, déi mat dem Drécken vun der Botschaft beschäftegt waren, a hunn si mat Tréinen gedrängt, hiert Geld unzehuelen, mee d’Äntwert war: “Dir sidd ze spéit! Mir hunn fir all Dréckmaterial bezuelt, dat mir iergendwéi virum Enn verdeele kënnen. Mir hu verschidde Kraaftdrockmaschinne gelount, déi dags an Nuecht lafen; mir brauchen keng Suen méi.” Ee Augenzeuge huet mir bestätegt, datt hien gesinn huet, wéi Männer Dausende vu Dollar um Dësch virun dem Verleeër vun der Voice of Truth geluecht hunn an him mat quälender Ohnmacht gebettelt hunn, et unzehuelen an ze benotzen. D’Äntwert war: “Dir sidd ze spéit! Mir wëllen Är Suen elo net méi! Mir kënnen se net méi benotzen!” Duerno hunn si gefrot: “Kann een et net de Aarme ginn?” D’Äntwert war déi selwecht: “Mir hunn fir déi direkt Bedierfnesser vun allen, déi mir erreechen kënnen, virgesuergt.” Am seelësche Kummer hunn d’Männer hiert Geld erëm matgeholl a erkläert, datt den onzefriddene Bléck vu Gott wéinst hirem Manktem u Glawe an hirer Geizheet, déi dozou gefouert hat, d’Mëttel vun der Aarbecht vu Gott zréckzehalen, wéi et néideg war an gären benotzt gi wier, op hinnen läit.

GSAM 168Vormunde ernannt

GSAM 168.2De Charakter an d’Prinzipie vun deenen, déi hir Ernte um Feld stoegelooss an hir Butteker verlooss hunn, fir d’gedréckte Säit ze verdeelen oder fir mat de Leit vun Haus zu Haus ze schwätzen an ze beten, waren iwwer all Kritik eraus. D’Leit hu net daran gezweifelt, datt esou Männer a Fraen all Wuert, dat si gesot hunn, wierklech gegleeft hunn, an dobäi huet esou eng Kraaft si begleet, datt déi mat engem éierlechen Häerz net widderspriechen oder hire Wierder Widderstand entgéintbrénge konnten. Dausende goufen op dës Manéier dozou bruecht, un d’Wourecht ze gleewen, an hunn no Gott senger Barmhäerzegkeet gesicht a se fonnt.

GSAM 169.1Den hohnësche Sënner an de weltlech gesënnte bekennende Gleewegen hunn awer decidéiert, datt dës Aarbecht vum Verdeelen vun Advent-Publikatiounen gestoppt muss ginn. Dës Männer, déi eng Gemeng oder souguer e ganze Kanton geholl hunn an vun Haus zu Haus mat dëser Adventléier gaange sinn, an dobäi hiert Geschäft an hir Familljen vernachlässegt hunn, mussen, sou hunn si gesot, de Verstand verluer hunn, an et missten also Vormunde iwwer si gesat ginn. Déi behaapt Beweiser fir e Manktem u gesondem Verstand, déi d’Gläiweger gewisen hunn (si hunn einfach fir d’Erléisung vun hiren Noperen geschafft, ouni datt et Beweiser dofir gouf, datt d’Familljen wéinst dem Opginn vun hire Geschäfter gelidden hunn), waren net genuch fir eng Geeschteskrankheet ze beleeën; dofir goufen nëmmen e puer Persounen ënner Vormundschaft gesat. No der Leichtigkeit, mat där d’Géigner vun haut iwwer dëse Fakt schwätzen, géif een denken, et géif vill Fäll ginn; awer an all menger Aarbecht als adventistesche Geeschtlechen, déi sech iwwer eng Period vun iwwer sechsafofzeg Joer erstreckt, hunn ech nëmmen zwee Fäll vu “Milleriten” getraff, déi ënner Vormundschaft gesat goufen. Eng kuerz Notiz doriwwer ass net onplaz.

GSAM 169Säin eegene Vormund

GSAM 169.2Déi éischt huet am Staat New York stattfonnt, manner wéi drësseg Meilen vun där Plaz, wou ech gelieft hunn. E Mann huet d’Adventléier ugeholl, deen ongeféier 100.000 US-Dollar gewäert war. Hien huet ongeféier d’Hallschent vun dëser Zomm senger Fra an de Kanner ginn, déi net an deem selwechte Glawen waren. De Rescht huet hien als säin eegent ugesinn, fir en ze benotzen wéi hien et fir richteg hält; an well e Deel dovunner an d’Advent-Sach gaangen ass, hunn seng Kanner Bedenken opgeworf an sech mat engem Riichter beroden, fir ze plädéieren, datt e Vormund iwwer hire Papp ernannt gëtt. Nodeems de Riichter hinnen d’Aufgaben an d’Muecht vun engem Vormund bei der Verwaltung vum Verméigen erkläert hat, huet hien si gefrot, wien si him nominéiere wéilten, fir datt hien dee kéint ernennen. No enger Zäit, wou si zesumme beroden haten, hunn si decidéiert, datt si keen aneren Mann kannten, deem si sech getraut hätten, d’Verméigen unzevertrauen, an hunn dem Riichter matgedeelt, datt si hiren Papp als säi eegene Vormund ausgewielt hätten. De Riichter huet sech un de Mann geriicht a gesot: “Här _____, Är Kanner hunn Iech als déi passend Persoun ausgewielt, fir Äert eegent Verméigen ze verwalten. Är Affären stinn genee esou wéi virun Ärer Virféierung viru Geriicht.”³

GSAM 170Eng lächerlech Situatioun

GSAM 170.1Den anere Fall war deen vum Stockbridge Howland aus Topsham, Me. Hien war ee vun de beschte Mechaniker an där ganzer Géigend, e Meeschteraarbechter am Bau vu Millen a Brécken. An dëser “Mëtternuecht-Ruff”-Beweegung ass de Här Howland op engem Päerd iwwer verschidde Gemengen geridden a huet vun Haus zu Haus Adventszeitungen a Broschüren verdeelt, wat d’Opposante a Spötter staark gestéiert huet, déi sech beschwéiert hunn, datt hien bei där Verdeelung seng Aarbecht vernachlässegt hätt. Sou hunn si direkt d’Ernennung vun engem Vormund duerchgesat, deen méi ze dinn hat, wéi hien erwaart hat, well de Här Howland all Steierkasséier an tatsächlech jiddereen, deen mat ze bezuelende Konten koum, op hien geschéckt huet; “well”, sot hien, “ech ginn net als kompetent ugesinn, fir iergendeen Handel ze maachen.” Kuerz duerno wollt de Kanton eng Bréck iwwer de Kennebec-Floss bauen – eng Bréck, déi dem Stroum vum räissende Waasser an dem dreiwenden Äis an der Zäit vun de Fréijoersfluten standhält. D’Kantonkommissairen an d’Gemengerotsmemberen hunn decidéiert, datt de Stockbridge Howland dee richtege Mann fir d’Aarbecht war. Wéi si mat Spezifikatiounen an engem Kontrakt koumen, fir datt hien d’Bréck baut, sot hien ironësch: “Hären, Dir musst bei mäi Vormund goen. Dir wësst, ech ginn net als kompetent ugesinn, fir meng eege Geschäfter ze regelen, an da kënnt dir bei mech, fir eng Bréck ze bauen!” D’Situatioun war e bësse ze lächerlech fir vernünfteg Männer, an d’Vormundschaft huet plëtzlech opgehalen. Et geet duer ze soen, datt seng Verfolger duerno déi demütigst Entschëllegungen fir hiert ongerecht a onnéidegt Verhalen gemaach hunn.